دوم: خواندن «هفت مرتبه» سوره «حمد» برای دفع درد چشم. سوم: اندکی پنیر خوردن، چه روایت شده: هرکه خود را به خوردن آن در اول هر ماه مقید کند، امید است در آن ماه حاجتش ردّ نشود. چهارم: در شب اوّل دو رکعت نماز بجا آورد، در هر رکعت پس از سوره «حمد» سوره «اَنعام» را بخواند و از خداوند بخواهد او را از هر ترس و دردی ایمن گرداند و در آن ماه حادثه‌ای را نبیند که ناپسند او باشد. پنجم: دو رکعت نماز در روز اول ماه در روز اوّل دو رکعت نماز بجا آورد، در رکعت اول پس از سوره «حمد» «سی‌مرتبه» سوره «توحید» و در رکعت دوم بعد از سوره «حمد» «سی‌مرتبه» سوره «قدر» بخواند و پس از نماز صدقه بدهد؛ چون چنین کند، سلامتی‌اش را در آن ماه از خدا خریده است؛ و از بعضی روایات استفاده می‌شود که پس از نماز چنین بخواند: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ، ﴿وَ مَا مِنْ دَابَّةٍ فِی الْأَرْضِ إِلّا عَلَى اللَّهِ رِزْقُهَا وَ یَعْلَمُ مُسْتَقَرَّهَا وَ مُسْتَوْدَعَهَا، كُلٌّ فِی كِتَابٍ مُبِینٍ.﴾ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ، ﴿وَ إِنْ یَمْسَسْكَ اللَّهُ بِضُرٍّ فَلا كَاشِفَ لَهُ إِلّا هُوَ، وَ إِنْ یُرِدْكَ بِخَیْرٍ فَلا رَادَّ لِفَضْلِهِ، یُصِیبُ بِهِ مَنْ یَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ، وَ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِیمُ.﴾ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ، ﴿سَیَجْعَلُ اللَّهُ بَعْدَ عُسْرٍ یُسْراً﴾ ، ﴿مَا شَاءَ اللَّهُ لا قُوَّةَ إِلّا بِاللَّهِ﴾ ، ﴿حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكِیلُ﴾ ، ﴿وَ أُفَوِّضُ أَمْرِی إِلَى اللَّهِ، إِنَّ اللَّهَ بَصِیرٌ بِالْعِبَادِ﴾ ، ﴿لا إِلَهَ إِلّا أَنْتَ، سُبْحَانَكَ إِنِّی كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِینَ﴾ ، ﴿رَبِّ إِنِّی لِمَا أَنْزَلْتَ إِلَیَّ مِنْ خَیْرٍ فَقِیرٌ﴾ ، ﴿رَبِّ لا تَذَرْنِی فَرْداً، وَ أَنْتَ خَیْرُ الْوَارِثِینَ﴾. به نام خدا که رحمتش بسیار و مهربانی‌اش همیشگی است، «هیچ جنبنده‌ای در زمین نیست، مگر اینکه روزی او بر خدا است و قرارگاه و امانگاهش را خدا می‌داند، همه این‌ها در کتابی روشن است». به نام خدا که رحمتش بسیار و مهربانی‌اش همیشگی است، «اگر خدا به تو زیانی رساند، جز او کسی برطرف‌کننده آن نیست و اگر خیری را برای تو بخواهد، فضل او را بازگرداننده‌ای نیست، آن را به هرکس از بندگانش بخواهد می‌رساند و او آمرزنده و مهربان است». به نام خدا که رحمتش بسیار و مهربانی‌اش همیشگی است، «خدا به زودی پس از دشواری آسانی قرار می‌دهد»، «آنچه خدا خواست همان شود، نیرویی نیست مگر به خدا»، «خدا ما را بس است و نیکو کارگشایی است»، «کارم را به خدا وامی‌گذارم که خدا بینای به بندگان است»، «معبودی جز تو نیست، پاک و منزهی، من از ستمکاران بودم»، «پروردگارا من به آنچه از خیر برایم فرود آری نیازمندم»، «پروردگارا مرا تنها مگذار که تو بهترین وارثانی».

هیچ فردی در این کُره‌ی رنج، نمی تواند کمتر از آنی در عصمت فاطمه علیهاسلام شکّ و تردید کند. عصمت محض، اجازه هیچ قصور و تقصیری را به صدیقه طاهره علیهاسلام نداده است... پس طلب حلالیت، برای چه!؟  فاطمه علیهاسلام مادرانه‌ترین ارثیه‌های پُرفایده را برای نسل های پس از خویش باقی گذاشته است. او به موحدان همه تاریخ آموخته است که اگر به همه ی تکلیف خویش به بهترین صورت ممکن، عمل کردید، بازهم در مقابلِ امام زمانِ خود شرمنده اید! زیرا شان امام زمان، اجلّ و اعزّ و اشرف از اعمال مامومین است. حتی تقدیم جان و دل در راه ولایت، ردّ امانت است به صاحب امانت! یعنی اگر توفیق شهادت یافتیم باید از ولیّ خود ممنون باشیم و باز هم از او «طلبِ حلالیت» کنیم.همه باید از همه جهات به سوی این خانه حرکت می کردند، فاطمه علیهاسلام اسوه‌ی کامل ولایت پذیران بود. او نزدیک ترین فرد به علی علیه السلام بود و باید بیش از همه و پیش از همه به تکلیف خویش عمل می کرد و دیگران پشت سر او باید به علی علیه السلام مراجعه می کردند. بعضی افراد می گویند برای حضرت فاطمه سلام الله علیها چه کنیم؟ جواب این است که الگو قرار دادن فاطمه سلام الله علیها در همه چیز. خصوصا همان چیزی که حضرت جانش را برای آن داد. یعنی ولایت و نه همسری با مولا.

در مورد «کسی که عزیز و ارجمند باشد و خوار و تحقیر شود» گفتیم که این خطر همیشه هست که جایی عزت و آبروی انسان به خطر بیفتد و باید بتواند درد آن را تحمل کند. یک وجه مشترک در مورد این پنج صورت این است که درستکار باشد و به او تهمت زده شود. مثلاً در اداره انواع و اقسام تهمت ها را به او بزنند. به پیغمبر هم تهمت می‌زدند. انبیاء هم دائماً در معرض تهمت بودند، ولی آنها هیچ وقت خودشان را نمی‌باختند و خدا را حافظ و وکیل خودشان می‌دانستند. خودشان را به خداوند تبارک و تعالی می‌سپردند و عزت را در نزد خداوند جستجو می‌کردند. به همین دلیل، خیلی مضطرب نبودند. این به آن معنا نیست که انسان به طور معقول از خودش دفاع نکند. یا آنجایی که لازم است، روشنگری نکند یا از خداوند عزت را نخواهد. در دعای روز یکشنبه می خوانیم: «وَ اَعِزَّنی فی عَشیرَتی وَ قَومی= خدایا من را در میان عشیره و قومم عزیز کن». در زیارت امین ­الله داریم:«مَحبُوبَۀَ فی اَرضِکَ وَ سَمائِکَ= من را در زمین و آسمانت محبوب کن.» اینها یعنی انسان باید دائماً از خداوند عزت، آبرو بخواهد. عزت و آبرو نه با نگاه نفسانی و شیطانی و جاه­ طلبانه ­اش؛ بلکه عزت و آبرو را فقط در سایه نزدیک شدن به معدن عزت و قداست، یعنی خداوند بخواهد. ممکن است کسی چند صباحی با ریاکاری، خود را در دل دیگران جا کند، اما به زودی نکبت ذلت و مفتضح شدن به سراغش خواهد آمد. چون اساساً عزت و آبرومندی برای مؤمن، مایه آرامش و تقویت دینش و مایه کمک به اهداف او است. هر چه انسان به خداوند تبارک و تعالی نزدیک تر شود، از عزت و آبرو و احترام بیشتری برخوردار می‌شود. چون معدن عظمت و بزرگی و عزت، خداوند تبارک و تعالی است. سیره انبیاء(علیهم‌السلام) این بوده که وقتی به آنها تهمت می‌زدند، به طور معقول سعی می‌کردند، دفاع کنند، اما مضطرب نمی‌شدند و صبر و شخصیت و متانت خودشان را از دست نمی‌دادند. آدم حلیم کسی است که اگر مثلاً در خانواده، برادر یا خواهر علیه تو توطئه کند. یا اصلاً در جایی که فکر نمی‌کردی پدر یا مادرت علیه تو رفتار نامناسبی بکنند، رفتار درستی دشاته باشی و بدانی که اینها اهل رحم درجه یک و دو هستند و حقوق ویژه ای دارند. هم سنخ بودن در مجموعه ولایتی، گروه ها را به هم نزدیک می‌کند فرهنگ فطرت با طبیعت زمین تا آسمان فرق دارد. «فرهنگ فطرت و طبیعت»، قوم و قبیله و احساسات و عواطف نمی‌شناسد. یعنی دو نفر از یک خانواده و یک خون، کافی است که فرهنگ شان از نظر فطرت و طبیعت تغییر کند. یعنی مادر طبیعت­مدار باشد و پسر فطرت­ مدار. این مادر تمام عواطف مادری را کنار می‌گذارد و سفت جلوی پسر می‌ایستد و تا نابودی او هم جلو می‌رود. پدر هم همینطور است و یا برعکس. یعنی افراد عواطف و احساسات پدری و مادری و خونی را تا زمانی رعایت می‌کنند که در یک حزب با هم باشند، یا حزب الله یا حزب شیطان یا مجموعه ولایتی الله یا مجموعه ولایتی شیطان یا مجموعه فطرت یا مجموعه طبیعت. شما تاریخ را نگاه کنید. از هابیل و قابیل به این سمت، می بینیم مجموعه ولایتی انسان ها که تغییر می‌کند، سفت جلوی همدیگر می‌ایستند. یکی می‌خواهد به سمت خدا برود و مقصدش خدا، یعنی کمال بینهایت یعنی کمال مطلق است. اما دیگری ولایت شیطان را می پذیرد. در اینجاست که جنگ بین این دو جبهه در می گیرد. یکی از اصول جبهه طبیعت گرایی این است که به تحقیر افرادی که در جبهه فطرت قرار گرفته اند، می‌پردازد و آنها را تحویل نمی‌گیرند. قرآن در این مورد می فرماید:« إِنَّ الَّذِینَ أَجْرَمُوا كَانُوا مِنَ الَّذِینَ آمَنُوا یَضْحَكُونَ[2]=[آرى در دنیا] كسانى كه گناه می‌کردند آنان را كه ایمان آورده بودند به ریشخند مى‌گرفتند.» این یک قاعده است که همیشه مجرمین، مؤمنین را مسخره می‌کنند و آنها را آدم های ابله و پخمه­ ای می‌دانند. بنابراین، اگر مؤمن حواسش به این نباشد، بیخود لوس می‌شود و انتظار دارد همیشه به او احترام بگذارند. فکر می‌کند که اگر رفت برای خدا تبلیغ کرد، باید خداوند جبرئیل را با صد هزار تا فرشته همیشه دنبال او بفرستد که از او محافظت بکنند. اصلاً اینطور نیست. باید بدانی که دوستانت تحقیرت می‌کنند، گذشته ­ات را به رخ­ات می‌کشند و می گویند:« یادت هست فلان موقع چه کار می‌کردی؟ تو تا دیروز اینطوری بودی. حالا رفتی برای ما حزب اللهی شدی؟». چون او از حزب شیطان در ‌آمد، شیطان نمی‌گذارد راحت باشد و از پشت به او حمله می‌کند. در حمله از عقب، یکی از چیزهایی که همیشه مؤمنین و به خصوص مؤمنین نوپا را اذیت می‌کند، یادآوری گذشته آنهاست و شیطان نمی‌گذارد آنها جلو بروند. اینجا باید حواست باشد که خیلی مقاوم و قوی و مثل کوه استوار بایستی جلوی شیطان. مهم این است که ما اگر گذشته­ای داشتیم و اتفاقی افتاده، باید بدانیم که ما وارد توبه شده ایم. فرمودند کسی که توبه کرده، انگار اصلا گناهی نکرده است.   خدای متعال بعد از آشتی بنده اش با او، خیلی شاد می‌شود امام صادق(علیه‌السلام) می‌فرماید: وقتی بنده‌ای می‌خواهد با خدا آشتی کند، خداوند خیلی شاد و مسرور می‌شود. شاد شدن خدا مثل شاد شدن کسی است که در یک بیابان بی­ آب و علف، توشه، غذا و آبش را گم کرده و در شرف مردن است؛ اما وقتی یک دفعه چشمش به آب و غذایش می‌خورد، بی اندازه خوشحال می‌شود. خدا هم این گونه خوشحال می‌شود از این که به سوی ام برویم. وقتی می‌خواهی با خدا رابطه برقرار کنی، باز شیطان از حمله عقب استفاده می‌کند. تا می‌خواهی پیش خدا بروی و آشتی کنی و حرفی، دعایی و نجوایی داشته باشی، شیطان وسط می‌آید و گناهانت را به رخ می‌کشد که تو از خدا بِبُری. چنان آلودگی‌ها را وسط می‌ریزد که فکر می‌کنی یک موجود تمام آلوده هستی و حالا می خواهی بروی پیش خدا. یعنی نرو چون لیاقت نداری. وقتی که نگاهت به خودت اینطور شد که لیاقت نزد خدا رفتن را نداری، لیاقت در محضر مقدس خدا و فرشتگان و امام زمان بودن را نداری، از محضرشان در می روی و اینجا شیطان برنده می‌شود. به قول یکی از اولیاء خدا فرمود: آدم در بیرون از حمام که پاک نمی‌شود. باید برود در حمام تا پاک شود. پس مواظب باش که شیطان یک دفعه گولت نزند و بگوید تو ناپاک هستی، پس نرو نزد خدا. تو خیلی آلوده هستی، پس پایت را هم به مکان های خدایی نگذار. این حرفها را کنار بگذار و سفت و محکم به آنجا برو و بگو می‌خواهم تمیز شوم. حلم ورزی با به کار بردنِ تغافل و احتمال این که در حدیث داریم:«نِصفُ العاقِل الاِحتِمال وَ نِصفُهُ تَغافُل= نصف عاقل تحمل است و نصف دیگر آن تغافل»، برای این است که تغافل و تحمل، نقاط اوج حلم هستند. یعنی با تحمل کردن، خود را به بیخیالی و غفلت زدن. ممکن است ظاهراً آنها مخالفت بکنند و فحش بدهند، اما تو توجه نکن و کار خودت را بکن. تو بذرپاشی­ ات را بکن و مطمئن باش که این بذر، روزی رویش خواهد کرد. بعضیها فکر می‌کنند چون متدین و مؤمن هستند، همه کارهایشان باید در یک روال روان و منظم باشد. در حالی که اینطور نیست. سنت خدا اتفاقاً برعکس است. بعضی ها می گویند: خدایا! ما چه گناهی کرده ایم که فلان مشکل را داریم؟ نمازمان که به راه است و با تو رفیق هستیم؛ پس چرا مدام پشت سر هم بلا سر ما می‌آید؟ اینها نمی دانند که «بلا» عامل تغذیه مؤمن است. بلا یعنی تهدید طبیعت به نفع فطرت. بلا هدیه خداوند است که به مؤمن داده می‌شود. برای همین بیشترین طایفه ­ای که آسیب، تهمت، ناسپاسی و اذیت دیده اند، انبیاء بودند. برای همین بود که پیامبر فرمود: «ما اوذی نبی بمثل ما اوذی= هیچ پیامبری به اندازه من اذیت نشده است». سیدالشهدا را شما نگاه کنید، عاشورا اوج اذیتش است. در زیارت عاشورا می‌خوانیم:«وَ جَلَّت وَ عَظُمَتِ الرَزیَۀُ= این مصیبت و رزیه تو عظیم است». آیا شما شنیده اید که یک جا سیدالشهدا عصبانی شده و فحاشی کرده باشد؟ امیرالمؤمنین(علیه السلام) وقتی می‌جنگد، نگاه می‌کند به وجود افراد و نسلهای آینده اینها را می‌بیند، اگر در آنها یک مسلمان و متدین باشد، او را نمی‌کشد. یک ضربه می‌زد و طرف را مجروح می‌کرد و از دور خارجش می‌کرد. حضرت فقط کسانی را می‌کشت که مطمئن بود امیدی به تولد آدم مومنی در او نیست. فقط کسی را می کشت که «وَ لا یَلِدوُا اِلاّ فاجِراً کَفّارا = جز فاجر و کافر تولدی نداشتند». حلیم بودن در راه خدا گاهی در مسائل شخصی نیاز است انسان بردباری کند. اما کاربرد مهم آن در راه خداست. اگر جندالله شدی و در حزب خدا قرار گرفتی، حزب خدا همیشه غالب و رستگار است. امام صادق علیه‌السلام در حدیثی که ذکر شد، می‌فرماید اگر حق هر یک از این ۵ مورد را ادا کردی، تازه حلیم و بردبار هستی. در این فرمایش، حضرت درس بسیار بزرگی به ما می‌دهد. اگر فکر کردید که می‌خواهید واقعاً سربازی امام زمان(علیه السلام) را بکنید، باید آدم باحوصله­ و بردباری باشید. یعنی باید پیه همه چیز را به تنتان بمالید. در روایت داریم کسانی که قربشان به انبیاء بیشتر است، بلایشان هم بیشتر است. اما با تحمل سختی های یاد شده، این بشارت برای انسان بس است که «سختی» هیچ وقت به شخصیت اصلی انسان یعنی به فطرتش وارد نمی‌شود. برای همین است که می گوییم: دین جای تکلیف نیست. دین جای عشق و حال و صفا و لذت است. آدم باعرضه و باشخصیت و عاقل کسی است که «خود حقیقیش» را از بلاها دور نگه می‌دارد. حلم ورزی فطرت گراها در 5 سختی که با آن درگیرند یادتان هست، بچه ­های بسیج، چطوری به جبهه می‌رفتند؟ طبیعت­گرا هیچ وقت بسیجی را نمی‌فهمد. فطرت دوست دارد عیاشی و کیافی بکند. اساساً خدا برای همین آن را آفریده است. برای همین فطرت گرا به فرموده رسول خدا(صلی‌الله‌علیه‌وآله) همیشه بین ۵  شدت است، یکی از آنها درگیر بودن با مؤمن حسود است. «مُؤمِنٌ یَحسُدُه= مومنی که با او حسادت می کند». با مؤمنینی در زندگیش روبرو می‌شود که آنها هم مؤمن، حزب اللهی و آدمهای خوبی هستند؛ ولی حسود هم هستند و حال او را می‌گیرند. چشم ندارند رشد و پیشرفتش را ببینند. می بینی که مؤمن و بچه حزب اللهی است و در جمع مومنین مثل پایگاه بسیج و حوزه علمیه و....حضور می یابد. اما می‌بینی که حسودی هم می‌کند. گاهی حتی یک شاگرد به استادش حسودی می‌کند؛ یا یک استاد نادان به شاگردش حسودی می‌کند. چرا حسودی می‌کنید؟ خدا خواسته و از فضل خودش به او چیزهایی را داده. تو بگو خدایا! به من هم بده. اینها را می گوییم تا بدانی که یک موقع فکر نکنی وقتی با بچه حزب اللهی­ ها رفیق شدی، آنها تو را اذیت نمی کنند و به تو تیر نمی‌زنند. باید بدانی که آنها هم ممکن است از پشت به تو خنجر بزنند. حالا گاهی تو از آنها ضربه می خوری و ممکن است خودت یک روزی به آنها خنجر بزنی. یک ذره به درون خودت مراجعه کن. ببین خودت هم دیگران را سالم می‌گذاری؟ باید با همه در صلح و صفا باشید. از ویژگی اهل بهشت این است که قرآن می فرماید: بین بهشتی ها هیچ بدی نمی گذرد، مگر این که به هم می گویند:«سلاماً سلاما= سلام و سلام». تو مومن و بهشتی شده ای که هیچ آسیبی از تو به کسی نرسد. چون در وصف بهشتیان فرمود: «مُتَّكِئِینَ عَلَیْها مُتَقابِلِینَ یَطُوفُ عَلَیْهِمْ وِلْدانٌ مُخَلَّدُونَ بِأَكْوابٍ وَ أَبارِیقَ وَ كَأْسٍ مِنْ مَعِینٍ[3]= كه روبروى هم بر آنها تكیه داده‏ اند؛ بر گردشان پسرانى جاودان [به خدمت] مى‏ گردند؛ با جامها و آبریزها و پیاله[ها]یى از باده ناب روان.» می‌فرماید: شما از آنها هیچ حرف بدی نمی‌شنوید:«لا یَسْمَعُونَ فِیها لَغْواً وَ لا تَأْثِیماً إِلاَّ قِیلاً سَلاماً سَلاماً» نه اینکه همینطور بیخودی بنشینند و یک سلام این بگوید و یک سلام هم طرف مقابل بگوید. یعنی آنها در دنیا اهل سلام بودند. سلام یعنی شخص، وجودش طوری سالم می‌شود که از او هیچ نوع امر منفی به سمت طرف مقابل نمی‌رود. «مُنافِقٍ یُبغِضُهُ= گرفتار منافقی است که با او دشمنی می‌کند». از آن منافق های خطرناک تو را می‌کشد. ما در طول انقلاب منافقین زیادی داشتیم. الان هم بدترین نوع منافقین را در کشور داریم. آدم هایی که هیچ اعتقادی به ولایت، مبانی امام، مصلحت و خدمت به مردم ندارند و بیش از هر کس دیگری دم از مردم، حقوق مردم، مطالبات مردم و امام و خط امام و از این حرفها می‌زنند: «وَ إِذا قِیلَ لَهُمْ لا تُفْسِدُوا فِی الْأَرْضِ قالُوا إِنَّما نَحْنُ مُصْلِحُونَ = تا به آنها گفته می شود، در زمین فساد نکنید، می‌گویند، ما اصلاح می‌کنیم». «کافِرٍ یُقاتِلُه= کافری که با او مبارزه می کند». یعنی مؤمن با کافری هم که با او جنگ می‌کند، روبرو است. استکبار علنی جلو می‌آید، منافق هم نیست و علناً می‌گوید می‌خواهم تو را نابود کنم. «وَ شَیطانٍ یُذِلُه= و شیطانی که او را اغوا می‌کند». این بحث را در موضوع «شیطان و صور مقدس» و بحث «حمله­ های شیطان» و «دشمن شناسی» توضیح داده ایم. شیطان اعصابت را خرد می‌کند و در گوش تو نجواهایی می‌کند که دوست نداری بشنوی. اشتباهاً هم فکر می‌کنی، مال خودت است. بدان که این مال تو نیست. تا می خواهی نماز بخوانی، زیارت کنی، تمرکز بگیری، قرآن بخوانی، او نمی‌گذارد. اصلاً تحویلش نگیر. او نمی‌تواند پیشرفت تو را تحمل کند و شدیداً به تو حسودی می‌کند. تو هم او را بسوزان و اذیتش کن و هر چه گفت، خلافش عمل کن. «وَ نَفسٍ یُنازعُه= و نفسی که با مؤمن منازعه می‌کند». یعنی همان طبیعت با تو درگیری ایجاد می‌کند. میل‌های عجیب را یک دفعه در دلت بزرگ می‌کند و نمی‌گذارد با خدا رفیق شوی. نمی‌گذارد صاف با خدا دست بدهی. ولی نکته خیلی مهم این است که آدم زیرک و عاقل و باشعور و باهوش می‌داند، تمام اینها نعمت‌های خداوند است. اینها را خدا نفرستاده که ما را ضعیف کند. اینها برگ­های برنده است در دست ما. میادین بسیار خوبی است برای امتحان ما. هر چقدر هم میدان بزرگتر و وسیع­تر باشد، امکان برنده شدن و پرواز شما بیشتر است. وقتی باد خوب می‌آید، بادبادک خوب بالا می‌رود. موج دریا وقتی خیلی بلند است، جشن موج­سوارها است که موج سواری کنند. «وهمیات» طبیعت انسان را سرگرم می‌کند «طبیعت» به تو می‌گوید: بی خیال باش و معنویات را ول کن. برو ببین نتیجه مسابقه فوتبال چه شد. طبیعت تو را در درگیرهای وهمی می‌برد. صبح تا شب جوان درگیرِ این می شود که چه کسی برد و چه کسی باخت. طبیعت سرت را گرم می‌کند به مسابقات وهمی و تو را از مسابقات اصلی زندگی می‌اندازد. طبیعت با مبارزاتی که دیگران ساخته اند، تو را از مبارزه اصلی دور نگه می دارد. طبیعت گرایی می گویند: مگر اهل مبارزه نیستی؟ مگر اهل میدان شجاعت و جنگ و بکش بکش نیستی؟ بیا ما برایت درست می‌کنیم. برایت «راکی و ترمیناتور و... درست می‌کنیم. تندتند در تلویزیون و سینما می‌گذاریم تا تو مشغول آنها شوی. کانالها را هم زیاد می‌کنیم. مسابقات فوتبال، جام المپیک، جام ­جهانی، یک عالم جام هست که این نیازهای تو را همیشه ارضاء شده نگه ‌دارند. این خیلی بد است ما را از دشمن حقیقی و مبارزه جدی که سر راهمان هست، غافل بکنند و بعد برویم سراغ دشمنان وهمی. اگر مرد هستی، اگر جگر داری، اگر شخصیت داری، بیا سراغ دشمنان حقیقی. زشت است آدم پست و ضعیف و ذلیل زندگی کند و یکسره به شیطان و منافقین و استکبار مدام کولی بدهد و آنها از او کار بکشند. نگذار از شخصیت حقیقی تو کولی بگیرند. طبیعتت را تقویت می‌کنی، اما حیثیت ابدی تو را به یغما می‌برند. باید بدمان بیاید و به ما بربخورد از این که به طبیعت مان کولی بدهیم، در حالی که به فطرت ما بربخورد. باید عزت داشته باشیم و بگوییم: «هیهات منّ الذلۀ» و راست بگوییم. امام حسین علیه السلام گفت: من به کسی کولی نمی‌دهم و محکم ایستاد و از فطرتش دفاع کرد و فرمود: اگر می‌خواهید بکشید، ما را بکشید. حضرت در تمام مراحل مواجهه با یزید، جوابش یک کلمه بود: نه. او مظهر «لااله الا الله» شده بود که فرمود: «اَلا اَلدَعی یَابنَ الدَعی قَد رَکَضَنی بَینَ الاِثنَین بَینَ الصِلَّۀِ وَ الذِلَّۀ وَ هیهات مِنَّ الذِلَّۀ= این آدم پست و پسر پست، من را مخیر کرده بین دو چیز، بین مرگ و ذلت. اما هیهات من الذلۀ». یعنی دور است از ما ذلت. سیدالشهدا علیه السلام می‌فرماید: آن روح اجداد ما و آن اصلابی که ما در آنها رشد کرده ایم و ارحام مطهره­ای که ما از آنجا بیرون آمده ایم، طوری ما را بار آورده که پذیرای ذلت نیست. این امام ماست. آن وقت زشت است که ما برای امام حسین سینه بزنیم و گریه بکنیم؛ اما مدام به طبیعت و شیطان هم کولی بدهیم. هر وقت احساس ذلت آمد، روضه بخوان تو برای چه کسی داری عزاداری می‌کنی؟ بعد از عزاداری و گریه برای حضرت زهرا باید خیلی محکم بیرون بیایی و از حریم فطرت دفاع کنی. روضه یکسره باید قدرت بدهد و گرنه روضه نیست، سرکاری است. تو را از بی­ شخصیتی، ضعف، ناامیدی، کسالت و ترس بیرون بیاورد. پس هر وقت ذلیل شدی، برو روضه بخوان. در جبهه یادم هست که یکبار عراق خیلی آتش روی سر ما ریخت. خط هم شکسته بود. ما هنوز به خط نرسیده بودیم که دیدیم بچه ­ها همه مانده بودند. من تخریب­چی بودم و باید خودم را به میدان مین می‌رساندم تا میدان را باز کنم و این بچه­ ها برسند. میدان را باز کرده بودم، اما دیدم بچه­ها نمی‌آیند. بچه­ ها را از صد متر فاصله می‌دیدم، ولی هیچ کدام نمی‌آمدند. یکی از آنها که خیلی هم جوان بود، بلند شد و خیلی لذت بردم، همایلش را باز کرد و همه چیز را بر زمین انداخت و نارنجک را در دستش گرفت و گفت: زیارت عاشورا خوان ها چه کسانی بودند؟ زیارت عاشورا اگر اینجا به داد ما نرسد چه فایده ای دارد؟ این را گفت و دوید. اصلاً زیارت عاشورا برای همین جاست، برای شجاعت است. برای برطرف کردن همه اضطرابها و ترسها و ضعفها است. وقتی دوید و آمد، دیدیم همه بچه ­ها از زمین کنده شدند و پشت سر او راحت جلو آمدند. چون یاد اصل شان و فطرت شان افتادند. یاد «هیهات من الذلۀ» افتادند. یاد این که چه کسی جرات دارد من را بترساند؟ چه کسی می‌خواهد از من چیزی بگیرد؟ آیا تانک می‌تواند من را کوچک بکند؟ نه؛ من قرار است به خدایی برسم. خدا من را آفریده برای این که مثل خودش بشوم. پس چرا بترسم؟ چرا کوتاه بیایم؟ چرا شکست؟ چرا غم؟ چرا اضطراب؟ خدا من را برای این چیزها نیافریده. این چیزها لایق من نیست. پس این را بدانید که ما با این چیزها سر و کار داریم. اگر قرار باشد عصبانی و بی­حوصله و زودرنج باشیم و یک گوشه ­ای کز بکنیم و اهل مبارزه­ نباشیم، هیچ راه موفقی را در زندگی مان نمی‌توانیم طی کنیم. دائم شکست خورده ایم، دائم بدبخت هستیم. چون قبول ذلت از هر ذلتی بدتر است. انسان همیشه اول در درونش شکست می‌خورد، بعد در بیرون شکست می‌خورد. همیشه اینطوری است. کسانی که در درون پیروز هستند، در بیرون هیچ وقت شکست نمی‌خورند. زندگی بزرگان را بخوانید، در زندان ساواک شوخی شان به راه بود. آنقدر شوخی می‌کردند که اعصاب ساواکی ها خرد می‌شد. یک ساواکی گفته بود 15 نفر کمونیست به من بدهید شکنجه بدهم و از آنها حرف و اطلاعات بکشم، ولی یکی از این مذهبی ها را به من ندهید. کمونیستها بزدل و ترسو هستند. تا دو تا بر سرشان میزنی اعتراف می‌کنند. اما وقتی شهید رجایی را شکنجه می‌دادند، او قرآن می‌خواند. اگر این باور ما بشود. آن وقت کم کم ملکه ی حوصله، صبر و حلم سراغ ما می‌آید و رکن عبودیت تکمیل می شود. اما بدون حوصله و حلم، هر چه زحمت بکشی، هدر رفته است.   [1] . مستدرك الوسائل ج : 11 ص : 289مصباح الشریعة، ص 154. [2] . سوره مطففین/29. [3] . سوره واقعه/16-18. ع ل 344 مباحث حلم در قالب سی دی و کتاب کار 

بحث­مان در عوامل برکت بود. اولین عامل، تقوا بود که در جلسه گذشته بحث شد. دومین عامل که باعث برکت می­ شود آن هم در همه جهات، رهبری یک امام عادل و معصوم علیه السلام است. وقتی امام زمان علیه السلام تشریف بیاورند، تمام مشکلات انسان در 5 بخش (جمادی، گیاهی، حیوانی، عقلی و فوق عقلی) برطرف می شود. در اقتصاد همه به اوج ثروت می ­رسند. به گونه ای که در روایت نقل است ستون­ های طلا و نقره در کوچه و خیابان ریخته و کسی برنمی دارد. از بس ثروت زیاد می شود. زمین همه ثروت و گنج ­های خودش را بیرون می­ ریزد. از نظر گیاهی هیچ کوری و فلجی و مریضی نیست، مگر اینکه شفا پیدا می ­کند. دیگر غذای ناسالم و مضر وجود نخواهد داشت. در بُعد حیوانی اختلاف ­های خانوادگی یا اجتماعی وجود نخواهد داشت. در بُعد عقلانی و علمی گفته شده که تا زمان ظهور علم فقط در حد دو پله طی شده، اما در زمان حضرت 27 پله آن اوج می ­گیرد. بنابراین، زندگی ما نسبت به ظهور و بعد از ظهور متفاوت خواهد بود و ما الان چقدر عقب افتاده هستیم. وقتی حضرت ظهور کند، انسان­ها از نظر عقلی قوی و کامل می ­شوند. وقتی عقل کامل شد، دیگر انسان­ها در سایر بخش ­های دنیایی مشغول نمی­ شوند و خودشان را نمی ­فروشند. بلکه از اولیاء خدا شده و راه ­های غیب به سوی شان باز می­ شوند. یک زندگی بهشتی را تجربه خواهند کرد. اما الان نگاه ­کنید که چقدر مسئولان و افراد هستند که به این کشور خیانت می ­کنند و در برطرف کردن موانع ظهور قدمی برنمی ­دارند. در حالیکه همه برکت با امام زمان علیه السلام است. پس چرا تلاشی برای آمدنش نمی ­کنیم!! در این خصوص سیدالشهداءعلیه السلام می فرمایند: «لَو أنَّ النّاسَ سَمِعوا قَولَ اللّه عز و جل و رَسولِهِ لَأَعطَتهُمُ السَّماءُ قَطرَها وَالأَرضُ بَرَكَتَها و لَمَا اختَلَفَ فی هذِهِ الاُمَّةِ سَیفانِ ولَأَكَلوها خَضراءَ خَضِرَةً إلى یَومِ القِیامَةِ= اگر مردم سخن خدا و پیامبرش را مى ­شنیدند آسمانْ بارانش را و زمینْ بركتش را به آنان مى ­بخشید و هرگز در این امّت اختلاف و زد و خورد پیش نمى­ آمد و همه از نعمت سرسبز دنیا تا روز قیامت برخوردار مى­ شدند». اگر مردم الگو و سبک زندگی­ شان را تابع دین قرار بدهند و از غیر معصوم اطاعت و تبعیت نکنند، آسمان باران و زمین برکتش را به آن­ها می ­بخشد و هیچ کسی با هم اختلاف پیدا نمی­ کند و همه از نعمت سرسبزو لذت­بخش دنیا تا قیامت استفاده می­ کنند. باید هر کدام از ما در لشکر امام زمان علیه السلام باشیم و تصمیم بگیریم که وجودمان تاثیرگذار برای حضرت باشد. در این صورت، در آثار حکومت امام زمان علیه السلام شریک خواهیم شد. در حساب آخرتی­ مان نیز میلیاردها انسان نوشته می­ شود که شما به آنها خدمت کردید. این برکت عمر، مال، آبرو، وقت، علم و معنویت می­ شود. اگر می­ خواهیم برکت در همه بخش­ های وجودی ­مان داشته باشیم، در چادر حضرت قرار بگیریم. چون در بیرون از چادر حضرت، جهنم و بی برکتی است. اگر هم خدمتی کنیم، صرف آبادانی دنیا می شود. لذا انسان تصمیم بگیرد و قدمی بردارد و به آقا بگوید که من آمدم که در چادرت باشم. دوباره حضرت در بیان زمان ظهور می فرماید: «ولَتَنزِلَنَّ البَرَكَةُ مِنَ السَّماءِ إلَى الأَرضِ حَتّى إنَّ الشَّجَرَةَ لَتَقصِفُ مِمّا یَزیدُ اللّه ُ فیها مِنَ الثَّمَرَةِ ولَتُؤكَلُ ثَمَرَةُ الشِّتاءِ فِی الصَّیفِ وثَمَرَةُ الصَّیفِ فِی الشِّتاءِ وذلِكَ قَولُهُ تَعالى: «وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَى ءَامَنُواْ وَاتَّقَوْاْ لَفَتَحْنَا عَلَیْهِم بَرَكَـتٍ مِّنَ السَّمَآءِ وَالأَرْضِ وَلَـكِن كَذَّبُواْ= بركت از آسمان به سوى زمین فرو مى ریزد تا آنجا كه درخت از میوه فراوانى كه خداوند در آن مى افزاید، مى شكند [مردم،] میوه زمستان را در تابستان و میوه تابستان را در زمستان مى­ خورند و این معناى سخن خداوند است كه: «و اگر مردمِ آبادى ­ها ایمان مى­ آوردند و پروا پیشه مى ­كردند، بركت­ هایى از آسمان و زمین به روى آنان مى­ گشودیم. لیكن تكذیب كردند». متأسفانه برکت را خود ما بسته ایم. خدا با ما این کار نکرده. امروزه برکت های عمر و وقت، ازدواج و علم همه از بین رفته. چون مردم از معنویت، غیب و آسمان دور شدند. شاد و آرام نیستند. اگر در سایه پرچم آیین خدا قرار بگیریم، همه خلاء­های زندگی­ مان پر می­ شود. چون آیین خدا، آیین دوستی، شادی و آرامش است. در شرح نهج البلاغه آمده که سلمان، زبیر و انصار مایل بودند كه پس از پیامبر صلی الله علیه و آله، با على علیه السلام بیعت كنند. چون مردم با ابوبكر بیعت كردند. سلمان گفت: «به خبره دست یافتید؛ امّا سرچشمه را از دست دادید» و آن روز گفت: «در پىِ سالخورده خویش رفتید؛ امّا درباره خاندان پیامبرتان بیراهه رفتید. اگر حكومت را در این خاندان قرار داده بودید، هرگز دو نفر هم اختلاف نمى­ كردند و از نعمت الهى فراوان برخوردار مى­ شدید». عدالت­ ورزی از عوامل برکت در زندگی است سومین عامل برکت، عدالت است. عدالت یعنی تعادل داشته باشی. یعنی حق هریک از جنبه های وجودی ات را بدهی. یعنی انسان به خاطر آخرت، دنیایش را خراب نکند و به خاطر دنیا، آخرتش را خراب نکند. هم به جنبه ­های اقتصادی هم بدنی هم حیوانی هم علمی و هم معنوی توجه داشته باشید. نسبت به مردم هم همین­طور است. وقتی که انسان بین اعضای خانواده ­اش فرق می گذارد، بی ­برکتی می آورد، اما وقتی با مهر و محبت و عدالت رفتار کند، خدا به آن زندگی برکت می ­دهد. بنابراین، تفاوت، بی ­عدالتی ایجاد می ­کند و بی عدالتی هم بی برکتی می ­آورد. وقتی بی عدالتی بیاید، انواع و اقسام بیماری ها مثل وسواس، زودرنجی، عصبانیت، ناامیدی، احساس پوچی و بی معنویت به سراغ انسان می آید. پس عدالت یعنی به همه بخش هایت برسی. مثلا اگر درس می خوانیم به فکر تفریح­ مان، مسجد رفتن، حرم رفتن، خواب منظم و.... هم باشیم. امیرالمومنین علی علیه السلام می ­فرماید:«بِالعَدلِ تَتَضاعَفُ البَرَكاتُ= به سبب عدالت بركت ها افزونى مى یابند». مثلاً بعضی­ ها برای کنکور دادن همه کارهایشان را تعطیل می­ کنند. این خودش کار را خراب می­ کند. چون اگر قبول هم بشوی برکت نخواهی داشت. در روایت دیگری حضرت می فرمایند: «العَدلُ أغنَى الغَناءِ= عدل سرشارترین بى نیازى است». همچنین امام صادق علیه السلام در باب عدالت و نزول برکت می­ فرمایند:«إنَّ النّاسَ یَستَغنونَ إذا عُدِلَ بَینَهُم وتُنزِلُ السَّماءُ رِزقَها و تُخرِجُ الأَرضُ بَرَكَتَها بِإِذنِ اللّه ِتَعالى= اگر میان مردم دادگرى شود، همه بى نیاز مى شوند. آسمان روزى خود را فرو مى ریزد و زمین به اذن پروردگار متعال بركت خویش را بیرون مى ­آورد». وضعی عدالت، بی نیازی است. با عدالت ورزی دیگر خانواده بی ­بضاعتی نخواهیم داشت. با عدالت ثروت عادلانه تقسیم می شود. ولی اگر عادلانه نباشد، بی ­برکتی می ­آورد. پس آنچه تاکنون بیان شد، این است که تقوا، وجود امام معصوم و عدالت ورزی عامل برکت در تمام شئون انسان می شود. در ادامه به بحث برکت عمر و اینکه چه عواملی باعث بی برکتی عمر می شود، می پردازیم. نیکوکاری موجب برکت عمر است اولین عامل برکت عمر، خروجی خوب از انسان است. ما انواع خروجی داریم که عبارتند از: 1) خروجی­ های اقتصادی. یعنی انسان با مالش به دیگران خدمت کند و بخل نورزد. 2) خروجی های گیاهی. مثل اینکه 3) خروجی های حیوان. مثلا انسان از آبرو و موقعیتی که دارد، استفاده کند و به مردم و دین خدمت کند. 4) خروجی های علمی. مثلا اگر چیزی یاد گرفتیم به دیگران یاد بدهیم. با این خروجی ها راه برکت را برای خودمان باز می­ کنیم. حتی خروجی های معنوی. مثلا در دعا کردن مردم و بالاتر از همه برای حضرت و ظهورش دعا کنیم. چون اگر ظهور حضرت را در راس دغدغه هایمان قرار بدهیم، حضرت توجه به سایر جنبه های ما خواهد داشت. انسان باید تلاش کند که نیکوکار و اهل خیر باشد. چون وقتی انسان مزّین به صفت نیکوکاری در وجودش می شود، همیشه شاد و مهربان خواهد بود. لذا برکت را در وجودش سرریز خواهد کرد. امام علی علیه السلام می فرماید: «بَرَكَةُ العُمُرِ فی حُسنِ العَمَلِ= برکت عمر در خوب عمل کردن است». نه تنها عمل خوب و نیکوکاری برکت می آورد؛ بلکه خوب انجام دادن کار هم مایه برکت است. مثلا برای خانه ساختن لازم است که از کارشناسان و مسئولین این کار خوب مشورت بگیرد که باید چه کار کنید تا خانه خوب بسازید یا در ازدواج کردن یا برای بچه دار شدن باید حتما با برنامه و سازماندهی شده باشد تا با مشکلاتی در آینده روبرو نشوید.  قا/218 خیر و برکت/ امام معصوم؛ عدالت و نیکوکاری.