به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 430 «خانواده آسمانی » مورخ 95/02/23 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که به شرخ ذیل میباشد . بحث در روابط اعضای خانواده آسمانی رسید به صدق در اخوت. صدق در اخوت یعنی صادق‌ترین دوست‌ها و راستی‌ترین دوستی‌ها. امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) می‌فرماید: «دوست مهربان کسی است که تو را به آخرت و ابدیت دعوت کند». دوست مهربان کسی است که با نگاه ابدی و آخرتی به انسان نگاه می‌کند و به بخش ماندگار حیات او توجه دارد و ما را به اندازه عمرمان که اندازه عمر خداوند است دوست دارد. اگر کسی فقط با مقیاس دنیایی به انسان نگاه کند یعنی از تولد تا مرگ، اصلاً‌ مهربان نیست و این دید محدود باعث می‌شود که حتی لطف‌ها و محبت‌هایش هم دشمنی باشد. دقیقاً مانند پدر و مادری که چون فرزندان خود را محدود به دنیا دوست دارند، آخرت و ابدیت‌شان را از آن ها می‌گیرند و یا همسرانی که به نام عشق، آخرت یکدیگر را فاسد می‌کنند و ... این افراد هیچ کدام در عمل اظهار دشمنی و خشونت نمی‌کنند، بلکه برعکس اظهار محبت و دوستی می‌کنند اما چون نگاه آن ها، نگاه آخرتی نیست، در نهایت منجر به خشونت می‌شود. گاهی این خشونت‌ها در زندگی دنیایی هم ظاهر می‌شود. مثلاً‌ زن و شوهری که به بلندای ابدیت یکدیگر را دوست ندارند، بر سر کوچک‌ترین مسئله دنیایی دعوا می‌کنند که دلیل همه این دعواها، آزار و اذیت‌ها،‌ خشونت‌ها، غیبت‌ها و تهمت‌ها و ... محدود دیدن یکدیگر و نداشتن نگاه ابدی به یکدیگر است. یک دوست خوب و صدیق چون نگاه صدیقی دارد، دوستی و رابطه‌اش را به راحتی نابود نمی کند. دوست حقیقی امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) می‌فرماید: «لا یَحوُلُ الصَّدیقُ الصَّدوُقُ عَنْ المَوَدةِ و ان جُفِیَ؛ دوست حقیقی هرگز از دوستی‌اش بر نمی‌گردد هرچند به او جفا شود». دوست حقیقی کسی است که نگاه ابزاری و کوچک به دیگران ندارد. دوستی هایی که رابطه‌ها را قطع می‌کنند، مشخص است که نگاه آن ها، نگاهی دنیایی و موقت است. اگر نگاه‌ها درست شد، رفتارها اصلاح  و محبت‌ها هم خالص و عمیق می‌شود و علاقه‌ها به یکدیگر ابدی خواهد بود و همّ و غم ما دیگر فقط دنیا نیست، بلکه نگران آخرت و دین یکدیگر می‌شویم، نگران تربیت صحیح و اخلاق و رفتار و آماده شدن برای برزخ و قیامت می‌شویم که این دل‌شوره‌ها از یک نگاه متعالی در درون انسان به وجود می‌آید و این نگاه ی جاودانه و ابدی است. اما زمانی که انسان فرزند خود را کوچک دید، دیگر حواس اش به ابدیت و قیامت و برزخ و بعد از قیامت او نخواهد بود، بلکه فقط او را با مقیاس دنیایی می‌بیند که سالم باشد یا درس بخواند، شغل مناسب داشته باشد ازدواج کند و ... و بعد هم ادعا می‌کنیم که در تربیت فرزندمان موفق بوده‌ایم که صد البته این موفقیت نیست. تنها پدر و مادرهایی در تربیت فرزندان موفق اند که فرزندان خود را به بلندای نگاه و تربیت کنند ولازمة‌ این کار آن است که شخص اول خودش را به بلندای ابدیت دوست داشته باشد و عاشق خودش باشد و به تربیت خود بپردازند. قرآن کریم می‌فرماید: «قُوا أَنفُسَكُمْ وَأَهْلِیكُمْ نَارًا» اول خودتان بعد خانواده‌تان را از جهنم نجات دهید. (سوره تحریم: آیه 6) اگر کسی عرضه نداشته باشد که خودش را از جهنم نجات دهد نمی‌تواند خانواده‌اش را از جهنم نجات دهد و اگر به خودش عشق ابدی نداشته باشد، محال است که به دیگران عشق ابدی داشته باشد. انسان باید اول خودش را برای آخرت و قیامت تربیت کند تا بقیه هم این نوع تربیت را از از قبول کنند. الصدیق الشفیق امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) می‌فرماید: «مَنْ دعاکَ الی الدَّارِ الباقیةِ و اَعانَکَ علی العَمَلِ لَها فَهُوَ الصَّدیقُ الشَّفیقُ ؛ آنکه تو را به سرای ابدی دعوت می‌کند، و در عمل هم کمک می‌کند او یک دوست مهربان است».  امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) برای کسی که به بلندای ابدیت به دیگران نگاه می‌کند، تعبیر دوست شفیق دارد که او دوست مهربان است. دوست مهربان کسی است که تو را دعوت به سرای ابدی و جاودانه می‌کند و در عمل هم برای حفظ این شرافت و عزت و کرامت به تو کمک می‌کند و چون نگاه ابدی دارد، کمک‌هایش همیشه برای تو آماده و حاضر است. کسانی که در ظاهر دنیایی عاشق یکدیگرند و با چسب دنیایی در کنار هم قرار دارند؛ با کوچک‌ترین اختلافی حتی تا قتل یکدیگر پیش می‌روند؛ چون عاملی که آن ها را کنار هم قرار داده است دنیاست ولی اگر دو نفر را آخرت به هم نزدیک کرد، روز به روز به عشق و علاقه‌شان افزوده   می‌شود. به همین دلیل است که پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌فرماید: هرچقدر انسان آخرتی‌تر شود، عشق او به همسرش بیشتر می‌شود. هر چه قدر انسان مؤمن‌تر باشد،‌ علاقه و محبت‌اش به اطرافیان بیشتر می‌شود. هر اندازه نگاه جاودانه و ابدی بیشتر به سراغ انسان می‌آید، این عشق شورانگیزتر، بهتر و باصفاتر است. جاهایی بیشتر تنفر و درگیری و طلاق و ... وجود دارد که نگاه انسان‌ها به یکدیگر نگاه مادی و ابزاری، کوتاه و کوچک است. Eهر چه فاصله ما از ابدیت، خدا و نگاه جاودانه بیشتر شود؛ آمادگی در ما برای اختلاف و تنفر و درگیری بیشتر می‌شود و هر چه به ابدیت نزدیک‌تر می‌شویم آرامش، علاقه و ... و حتی عشق‌های زمینی هم در ما بیشتر می‌شود. قواعد عشق و دوستی ما انسان‌ها به دلیل حبّ ذات، عاشق خودمان هستیم و دوست داشتن دیگران هم دقیقاً به همین دلیل است. حال اگر خود را جاودانه ببینم این حبّ ذات و علاقه به خود و دیگران هم جاودانه خواهد بود و تا زمانی که دیگران و خود را ابدی نبینیم، نمی‌توانیم به دیگران عشق و علاقه ابدی بدهیم. لذا محل است یک نفر به معنای واقعی ایمان به خدا و آخرت داشته باشد و مهربان نباشد. شفقت و مهربانی حتماً همراه نگاه آسمانی و ابدی می‌آید. اگر کسی به دنبال کینه و حسادت، رقابت و چشم و همچشمی، غیبت کردن و ... باشد؛ یعنی ایمان و محبت ندارد. انسان‌های تند و خشن کسانی هستند که حتماً نگاه جاودانه به خود و اطرافیان ندارند. تولید مهربانی برای تولید مهربانی باید نگاه جاودانه داشت. اگر نگاه ما به دیگران نگاه حسی، گیاهی، حیوانی و عقلانی نباشد و نگاه جاودانه و ابدی به خود و دیگران داشته باشیم، تأمین نیازهایمان هم فرق می‌کند، به همین دلیل نیاز به نماز و روزه و ماه شعبان و حرم و ... پیدا می‌شود و اگر کسی خود جاودانه‌اش را از دست بدهد، اصلاً به فکر تأمین نیازهای بخش فوق عقلانی‌اش نیست. نوع نگاهمان به زندگی، حیوانی و گیاهی است و همین که نیازهای گیاهی و حیوانی ما تأمین شود رضایت پیدا می‌کنیم و چون نگاه جاودانه نداریم، نوع خدمت‌مان به اطرافیان و فرزندانمان هم، خدمتی حیوانی می‌شود و اصلاً به فکر داشتن آخرت سالم برای فرزندانمان نیستیم و به این سؤال فکر نمی‌کنیم که آیا برای تولد به برزخ آماده هستیم یا خیر! این نوع نگاه، خیانتب در حق خود و فرزندانمان است؛ زیرا به محض اینکه نگاه ابدی به خود و دیگران را  از دست دادیم خواه ناخواه خیانت کرده‌ایم و حتی مهربانه‌ترین رفتار ما هم خیانت در حق اوست. اما اگر ما خود و دیگران را به بلندای ابدیت نگاه کردیم، به همان اندازه هم برایش سرمایه‌گذاری می‌کنیم. در نتیجه به فکر آخرت و برزخ و قیامت هم هستیم و باید تمام تلاش‌مان را کنیم تا در مسیر آخرتی قرار بگیریم. ما باید نگران قیامت یکدیگر باشیم؛ وقتی نگاه ابدی از بین برود؛ امر به معروف و نهی از منکر هم از بین می‌رود و دیگر هیچ کس کاری به بی‌تقوایی و بی‌نمازی اطرافیان و خانواده ندارد و این ناشی از یک نگاه دنیایی و مادی است که بسیار خطرناک است. نگاه اصیل در نهایت به این نتیجه می‌رسیم که نگاه جاودانه منجر به عشق جاودانه می‌شود. عشق جاودانه و حقیقی آنجایی است که شخص به طرف مقابل احتیاج و نیازی ندارد ولی او را به بلندای ابدیت دوست دارد و براساس آخرت به او کمک می‌کند. نه درخواستی از او دارد و نه طمعی؛ که این نگاه، نگاه درست و اصیل است. «والحمدلله رب العالمین»    

به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 428 «خانواده آسمانی » مورخ 95/02/09 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که به شرح ذیل میباشد.   در جامعه‌ی ایمانی، هیچ کس، غریبه نیست! می‌دانیم که خداوند همه‌ی مؤمنان را در یک اعلام عمومی، «برادر» معرفی کرده است؛ « إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ...» إخوه، با ریشه‌ی اخو، به دو صورت أخ (برادر) و أخت (خواهر) نمایش می‌یابد. ریشه‌ی أخ و أخت یکی است. لذا هر جا صحبت از برادرانِ مؤمن شد؛ خواهران را نیز در بر می‌گیرد. فراموش نکنیم که این برادری، براساس یک ریشه‌ی مشترک و یک پدر و مادر حقیقی، استوار است؛ که این ریشه، بسیار اصیل‌تر، مهم‌تر و عمیق‌تر از ریشه‌های زمینی ما می‌باشد. لذا برادران ایمانی موظف اند نسبت به این ریشه‌ی عمیق، وفادار بوده و پیوند برادری خود را همیشه حفظ کنند. عدم وفاداری به این ریشه‌ی آسمانی، سبب می‌شود که انسان دیگر مؤمنان را «غریبه» پنداشته و از انجامِ وظایف خود و رعایت حقوق آنان،‌ سرباز زند. فراموش نکنیم که اسلام؛ حفظ حرمتِ برادران مؤمن و وفاداری نسبت به عقد أخوت آنان را بسیار مؤکد و لازم می‌داند، تا جایی که پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) در این باره می‌فرمایند: «هر کس صبح کند و برای رفع مشکلات برادرانش، اهتمام نورزد، اصلاً مسلمان نیست!»؛ یعنی کسی که مسلمان نباشد، اصلاً از جرگه‌ی انسانیت خارج بوده و صاحب باطن انسانی نخواهد بود!! هرگونه روحیه‌ی فریبکاری، سخت‌گیری، خشونت، ظلم، کم‌فروشی، گران‌فروشی، تقلب در تولید، تقلب در تجارت و ... روح انسانی بشر را نابود کرده و اولین قربانی این جنایت، خودِ شخص می‌باشد. آیا من، یک رفیق حقیقی، از نگاه خدا هستم از دوست حقیقی در روایات به واژه‌ی صدیق تعبیر می شود؛ یعنی کسی که در رفاقت، رحمت،‌ محبت و ...! انسان صادق و روراست می‌باشد. کسی که در حضور و غیاب رفیقش،‌حافظ منافع و آبرویش است. صدیق کسی است که دوستش برایش مهم است، به او فکر می‌کند،‌ برایش سرمایه‌گذاری می‌کند، مشکل او را، مشکل خودش می‌داند، نسبت به او حسادت ندارد، و با تحقق آرزوهای دوستش، به اندازه‌ی تحقق آرزوهای خودش، شاد می‌شود. او با شکست دوستش احساس شکست و خطر می‌کند و برای دفاع و کمک او به پا می‌خیزد. صدیق کسی است که نگران کج رفتن‌های دوستش است؛ و همانگونه که مراقب خودش هست، از سفر رفیقش نیز به سوی الله، مراقبت می‌کند. «دوست دارم» های حقیقی، در حقیقت «دوستت دارم» هایی است که به رشد انسانی دو رفیق منجر شود. رفیق واقعی، کسی است که در مشکلات و لحظات سخت، چونان تکیه‌گاهی، در کنار رفیقش ایستاده و از آسایش و رفاه خود،‌ برای کمک به او، می‌گذرد. به فرمایش اعجاز‌انگیز زیر دقت کنید: امیرمؤمنان علی (علیه‌السلام) می‌فرمایند: «صَدیقاً حَتّی یَحفَظَ أَخاهُ فی ثلاثٍ: فی نِكبَتِهِ و غَیبَتِهِ و وفاتِهِ؛ یک دوست، دوست حقیقی نیست مگر آنکه برادرش را در سه مرحله‌ی زیر حفظ کند:  1. آنجایی که برادرش دچار سختی و گرفتاری شده است؛ 2. در زمانی که او حضور ندارد؛ 3. و بعد از مرگش (یادش می‌کند). یک رفیق حقیقی، اهل نفاق نیست و در زمان غیبتِ دوستش، از آبرو و همه‌ی اعتبارات او دفاع می‌کند. او حتی بعد از وفات دوستش‌ نیز، دائماً با هدایایی که به برزخ می‌فرستد، او را شاد و همراهی می‌کند. امیرمؤمنان فرمایش گهربارشان می‌فرمایند: «...ومِن صَداقَتِهِ كَثرةُ مُوافَقَتِهِ؛ مؤمن کسی است... در دوستی کردن (تا جایی که محدوده‌ی شرع اجازه می‌دهد) با دوستانش موافقت و سازگاری دارد. همسرانی که دائماً گوی سبقت را در موافقتِ با یکدیگر از هم می‌ربایند، هم الگوی عملی مناسبی برای فرزندانشان هستند و هم روزگاری برابر آرامش و رحمت را تجربه می‌کنند. همراهی و مرافقتِ دو دوست و دو همنشین، نشانه‌ی صداقت رفاقتِ میان آنان می‌باشد. کسانی که دائماً به دنبال اثبات نظراتِ خود می‌باشند، و حجم عظیمی از جهنم را وجود خویش نگه داشته اند، زن‌سالاری و مردسالاری و ... از نمونه‌های این جهنم می‌باشند. هر چه مرافقت، موافقت، همراهی، نرمش، مهربانی و ... در انسان بیشتر می‌شود، انسان به الله، شبیه‌تر و نزدیک‌تر می‌گردد و هر چه لجبازی، خودمحوری و خشونت در انسان افزایش می‌یابد، او روز به روز از الله دورتر شده و به جهنم نزدیک‌تر می‌شود... باید سعی کنیم با مهربانی و نرمش، در نگاه اهل آسمان محبوب شویم. «والحمدلله رب العالمین» 

به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 427 «خانواده آسمانی » مورخ 95/01/19 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   بهترین هم نشینان، اهل مدارا هستند! در ادامه روایت جلسسه گذشته به بحث رفق رسیدیم. رفق در لغت به معنای مدارا کردن است. همه‌ی انسان ­ها در طول روز، طول هفته ... احوالات متغیری دارند. عوامل مختلفی در تغییر حالات انسان‌ها نقش دارند. به گونه‌ای که گاهی او را به شادی و سرمستی می‌رسانند، و گاهی بی‌حوصله و کسل و بی انگیزه‌اش، می‌نمایند. لذا در روایات آمده است که؛ « وَفِی تقلب الْأَحْوَال، علم جَوَاهِر الرِّجَال» در بالا و پایین شدنِ احوالات است که درون انسان ها، مشهود می‌گردد. در حقیقت، شخصیت حقیقی انسان‌ها، در زمان هایی شناخته می‌شود که انسان تغییر احوال شدیدی پیدا می‌کند. به عنوان مثال؛ زمان سفر که عواملِ ثابت زندگی تغییر زیادی پیدا می‌کنند، فرصت مناسبی است که خودمان و یا دیگران را بهتر بشناسیم. البته گاهی استفاده از غذاهایی که با طبع انسان سازگار نیست، ممکن است در او حالات کسلی،‌ رخوت، بی‌حوصلگی، و یا تندی و عصبانیت تولید کند. این مسئله، حائز اهمیت نیست؛ زیرا این فرد ذاتاً چنین صفاتی را در نفس خود ندارد، و با اصلاح این تغذیه‌ی اشتباه، می‌تواند به حالت تعادل برگردد. آنچه که خیلی برای یک انسان حقیقی، حائز اهمیت است، مدیریت خویشتن است. یعنی داشتنِ قدرتی، که قادر باشد نفسِ خود را در حالات مختلف به گونه‌ای مدیریت کند، که به سلامتِ‌ اصلی نفسش لطمه‌ای وارد نشود. و حتی در مراتب بالاتر، به گونه‌ای خود را مدیریت کند که در تغییر حالات مختلف، حتی شادی و آرامش نیز، دچار تغیر و تذلل نگردد. چنین کسی ضمن اینکه تغییر حالات خود را به رسمیت می‌شناسد. اما آن ها را باور نمی‌کند. او می‌داند در اوقاتی که نفس او به کسالت مبتلا شده، قادر به بهره‌برداری خوبی از شرایط معنوی نخواهد بود. لذا در این شرایط، به نفسِ خود، بار بیشتری را تحمیل کرده و تا رسیدن به حالت تعادل، صبر می‌کند. فراموش نکنیم که؛ تحمیل بار اضافی بر نفس، و توقع زیاد داشتن از خودمان، ما را به شکست‌هایی می‌رساند که نتیجه‌اش احساس شکست خوردگی، عدم توانایی، و احساس بی‌مصرفی و بی‌فایده بودن است. مهارتِ تشخیص اولویت‌ها در زندگی، سبب می‌شود که انسان، در موقع صحیح و لازم، به سمت یک فعالیت و انتخاب خاص، پیش برود. در این صورت، در مواقعی که از نظر روحی، آماده نیست، سطح توقع خود را نفسش کم کرده و از تحمیل بار اضافی بر آن، خودداری می‌کند. این مهارت سبب می‌شود که انسان، چنین موقعیت‌هایی را در دیگران نیز، به خوبی درک نموده و با آنان مدارا می‌کند. بنابراین، به درکِ حالاتِ گوناگون نفس،‌ و تصمیم‌گیری صحیح براساس این حالات، چه در مورد خودمان، چه در مورد دیگران، رفق (مدارا) گفته می‌شود. عدم مدارا کردن و با خودمان یا با دیگران، سبب می‌شود که ما کلاً از مسیر آخرت و ابدیت خارج شویم. بطوری که بسیاری از انسان‌ها در اثر عدم تجهیز به صفت رفق، در رحم دنیا سقط شده، و اساساً به سوی آخرت، در حرکت نخواهند بود. کسانی که اهل مدارا نیستند، توسط شیطان محاصره شده و به بازی خطرناکِ رقابت‌های دنیایی وارد می‌شوند و هرگز قدرت کنترل طمع‌ها و حرص‌هایشان را نمی‌یابند. لذا دائماً در دلشوره‌ها و اضطراب‌ها ترس‌های آینده، دست و پا می‌زنند. فراموش نکنیم که گاهی عدم مدارای ما با دیگران، صدمات جبران‌ناپذیری را به بار می‌آورد. عدم مدارای ما با جوانان و نادیده گرفتن خطاهایشان، آنان را دین‌گریز و دین زده نموده و بازگشت‌شان را به سوی نور، ‌به تأخیر انداخته و یا غیر ممکن می‌سازد. والدینی که اهل مدارا با فرزندان خود در هفت سال اول زندگی نیستند، منتظر اطاعت آنان در هفت سال دوم، نباشند. اساساً والدین موظفند خود را به صفت رفق، مجهز نمایند، زیرا این اسلحه، از مهمترین اسلحه‌ها در تربیت و پرورش فرزندان است. تکلّف‌ها و تجمل‌گرایی‌هایی که امروزه انسان‌ها را از پرداختن به ابدیت‌شان باز داشته است. نشانه‌ی عدم تجهیز آنان به صفت رفق است. کسانی که اهل مدارا نیستند، حتی به خودشان هم دائماً‌ سخت گرفته با چشم و هم‌چشمی‌ها و تجمل‌گرایی‌ها، خودشان را از حرکت به سوی آخرت باز می‌دارند. چنین انسان‌هایی قطعاً با دیگران نیز،‌اهل مدارا نخواهند بود. «والحمدلله رب العالمین» 

انسانِ مبارک، کیست؟ در جلسه‌ی گذشته آموختیم، که انسان بخشی از نظام خلقت است و با همه‌ی این نظام در ارتباط است. به این معنا که، بخش حسّ (بدن) او با ماده‌ی عالم، خیال و وهم او با ملکوتِ (برزخ) عالم، عقل او با جبروتِ عالم، و بخش فوق عقل او با الله بصورت مستقیم، در ارتباط است. از همین رو، به انسان کون جامع (هستی جمع کننده) می‌گویند. نفسِ‌انسان، قابلیتِ باز شدن دارد، و حدّی هم برای این باز شدن، مطرح نیست. نفس انسان به قدری عظیم است، که در قیامت، به اندازه‌ی 50 هزار سال، باز می‌شود و ثانیه به ثانیه‌اش، با تمام ابعاد پنج‌گانه‌اش، در آنجا حضور دارد. حال اگر انسان در دنیا، بتواند در هر پنج بخش، با همه‌ی عالم، ارتباط موفقی داشته باشد. انسانِ مبارکی خواهد بود. لذا این انسان در هر موقعیتی که قرار می‌گیرد، مبارک خواهد بود، بطوری که برای همه‌ی انسان‌ها خروجی‌های مثبت داشته و به آن ها خیر می‌رساند. چنین انسانی قبل از هر اسمی، اسمِ رحمان را دریافت کرده است. لذا بواسطه‌ی رحمت و مهربانی‌اش، قادر است با همه‌ی عوالم، ارتباط زیبا و موفق برقرار کند. پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) چنین انسانی را در نگاه اهل آسمان اینگونه معرفی می‌کند؛ «إنَّ المُؤمِنَ یُعرَفُ فِی السَّماءِ كَما یَعرِفُ الرَّجُلُ أهلَهُ ووَلَدَهُ؛ مؤمن در آسمان، طوری شناخته شده است، همانگونه که یک نفر، خانواده‌اش را می‌شناسد». چنین مؤمنی، شاید در نظام شخصی خودش، مشکلی داشته باشد، امّا چون روحی متصل به الله و عوالم بالاتر دارد، همیشه یک انسان آرام و شاد است. او اساساً موجودی جریان‌دار است. بطوری که در نفس او، تمامِ‌ اهلِ بهشت، در جریان هستند، انبیاء، شهدا،‌ اولیاء الله، ملائکه الله... او بواسطه‌ی رفاقت با چنین دوستانی، هرگز احساس تنهایی، غربت، افسردگی و غمزدگی نمی‌کند. زیرا آنقدر از ارتباط با اهل غیب سرشار است، که محتاجِ ارتباط با اهل زمین نیست. کسی در آسمان، مورد تأیید است، با هیچ اتفاقی نمی‌لرزد ... چون دائماً به حمایتِ نیروهای غیب دلگرم است و به کمک آنها، حرکت می‌کند. او در دریایی از ارتباطاتِ حقیقی،‌ لحظه به لحظه، کسبِ قدرت می‌کند، و اساساً وجودش، تحقیرکردنی و تنها گذاشتنی نیست. اساسِ ‌این مقام، توجه به مشکلاتِ‌ دیگران و سهیم شدن در دغدغه‌ها و غم‌های آنهاست. از آنجایی که این فرد، در مشکلات میلیون ها انسان سهیم است؛ خداوند نیز، روزیِ میلیونها انسان را در روحِ او سرریز می‌کند. لذا او به اندازه‌ی میلیون ها انسان، عاطفه، محبت، عزت، شادی و آرامش دارد. او اساساً خودش را به کمتر از الله نمی‌فروشد ... بنابراین هرگز احساس پوچی نخواهد کرد... . خیر برسان... تا خیر ببینی! امام صادق (علیه‌السلام) می‌فرمایند: « مَنْ فَرَّجَ عَنْ أَخِیهِ كُرْبَةً مِنْ كُرَبِ الدُّنْیَا، فَرَّجَ اللَّهُ عَنْهُ كُرْبَةً مِنْ كُرَبِ یَوْمِ الْقِیَامَةِ وَ یَخرُجُ مِن قَبرُهُ، مَسلوج الصَدر؛ هر کس از برادر مسلمانش، غمی را برطرف کند، خداوند در روز قیامت غمی را از او برطرف می‌نماید و او را از قبرش خارج می‌سازد، در حالی که دلش خنک است (با نشاط است). خنکیِ‌دل، حاکیِ از شادیِ‌کسی است که غمی را رفع کرده است. او غم‌ها را از دل بندگان خدا، می‌زداید، و خداوند غم های او را... اما فراموش نکنیم که؛ این خود خداست که در حقیقت، کسی را واسطه‌ی رفع غمی از بنده‌ای کرده است، و همین خداوند،‌ بواسطه‌ی این واسطه‌گری، غمی عظیم را در قیامت از این انسان رفع می‌نماید. خیر برسان ... تا محبوب خدا شوی! «الخَلقُ عِیالُ اللّه، فَأَحَبُّ الخَلقِ إلَى اللّهِ مَن نَفَعَ عِیالَ اللّهِ؛ مردم، خانواده‌ی خدا هستند، محبوب‌ترین بنده در نزد خداوند، کسی است که به خانواده‌ی خدا، خیر برساند». همه‌ی مخلوقات خداوند (حتی گیاهان، حیوانات و ...) خانواده‌ی خداوند هستند. کسی که دلش می‌خواهد، محبوبِ خداوند شود؛ باید به خانواده‌ی خداوند خیر برساند. و کسی که محبوب خداوند شد؛ در هنگام انتقالش به برزخ، ویژه و با شکوه، به آنجا متولد خواهد شد. حرمت چنین انسانی در نگاه الله، از کعبه هم بالاتر است... . امّا براستی!! آیا چنین خدایی، ارزشِ تلاش کردن، دویدن، زحمت کشیدن را،‌ ندارد؟ آیا چنین خدایی، ارزش این را ندارد که برای محبوب شدن در نگاهش، به این در و آن در بزنیم؟ و جز او، از کس دیگری الگوگیری نکنیم؟ امام باقر (علیه‌السلام) می‌فرمایند: «إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ یُحِبُّ إِطْعَامَ الطَّعَامِ، وَإِرَاقَةَ الدِّمَاءِ ؛ خداوند طعام دادن و قربانی کردن را دوست دارد. انسان‌های کریمی که به دنبال طعام دادن و سیر کردن نیازمندان و رفع گرفتاریِ  دیگران هستند، محبوب خداوند هستند، ... زیرا شبیه‌تر و نزدیک‌تر به خداوند بوده و نقش او را در زمین ایفا می‌کنند.     مطالب بیشتر: مجموعه سخنرانی های استاد شجاعی مجموعه کتاب های استاد محمد شجاعی پای درس استاد