به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 416 «خانواده آسمانی » مورخ 94/11/08 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   آثار همنشین بد؛ از نگاه قرآن خدای تبارک و تعالی می فرماید: «وَمَن یَعْشُ عَن ذِكْرِ الرَّحْمَنِ نُقَیِّضْ لَهُ شَیْطَاناً فَهُوَ لَهُ قَرِینٌ/ وَ إِنَّهُمْ لَیَصُدُّونَهُمْ عَنِ السَّبیلِ وَ یَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ مُهْتَدُونَ/ حَتَّی إِذا جاءَنا قالَ یا لَیْتَ بَیْنی‏ وَ بَیْنَکَ بُعْدَ الْمَشْرِقَیْنِ فَبِئْسَ الْقَرینُ؛ هر کس که از یاد خدای مهربان، دوری کند، شیطانی را بر او می‌گماریم، که همنشین او باشد. این شیاطین، انسان را از یاد خداوند باز می‌دارند. حال آنکه، این انسان‌ها در خیالشان تصور می‌کنند، انسان‌های هدایت یافته‌ای هستند. تا زمانی‌که وفات‌شان رسیده و به نزد ما می‌آیند. آن وقت می‌گویند؛ کاش به اندازه‌ی دوری مشرق و مغرب، بین من و تو (شیطان) فاصله بود پس تو همنشین بدی هستی!!». (سوره زخرف/36 الی 38) همنشین بد ... بر زمینت می‌زند !!! خداوند بزرگ در این آیه، از قوانین خلقت، پرده برداشته و آن را بصورت فرمول‌هایی کاربردی در اختیار انسان قرار می‌دهد. این آیه صرفاً یک موعظه‌ی اخلاقی نیست، بلکه یک قانون تثبیت شده در نظامِ کاملاً قانونمند خلقت است. بر طبق این آیه، در می‌یابیم که نظام خلقت، بگونه‌ای طراحی شده است که؛ هر کس از یاد خدا فاصله بگیرد، گرفتار همنشین بد، خواهد شد. « نُقَیِّضْ لَهُ شَیْطَاناً فَهُوَ لَهُ قَرِینٌ» منظور از شیان، هم شیاطین انس را در بر می‌گیرد، و هم شیاطین جن را... کاملاً واضح است که انسان مؤمنی که دائماً در اتصال با الله، روزها و شبهایش را سپری می‌کند اهل معنویات و مراقبت از نفس می‌باشد؛ هرگز همنشین بدی را که رنگ و بوی الله ندارد، انتخاب نمی‌کند. اساساً قلب کسی که حقیقتاً با الله مأنوس است؛ (فقط ظاهر دینداری ملاک نیست) گرایشی به رفاقت و همنشینی با غیر مؤمنان ندارد. امّا قلب کسانی که با الله مأنوس و رفیق نیستند، براحتی به سمت همنشینانی متمایل می‌گردد، که رنگ و بویی از الله ندارند، زیرا اساساً لذت همنشینی با الله، از قلب آنان دور شده است، بطوری‌که، قادر نخواهند بود، دوستی‌هایشان را حولِ محور الله، تنظیم کنند. لذا قرآن چنین انسان‌هایی را، در معرض خطر همنشینی با شیطان، معرفی می‌کند. این شیطان می‌تواند، یک همسر، همسایه، خانواده ‌همسر، رفیق و ... باشد که رنگ و بویی از خدا نداشته و آنان را بیشتر از یاد خداوند غافل می‌کند. البته شیاطین جن، که در مسیر هر دو دسته‌ی (مؤمنان، و غیر مؤمنان) قرار دارند، نیز به آنان حمله خواهند نمود. امّا مؤمنان بواسطه‌ی دریافت انرژی از الله و تمرین‌های مکرر در دفع حملات شیطان، آرام ارام به قدرتِ لازم برای مبارزه با شیطان رسیده و با اتکال به الله، به راحتی حملات شیطان را از خود دور می‌کنند. امّا کسانی که با الله انس نداشته و رفاقتی با اهل آسمان ندارند، براحتی تسلیم وسوسه‌های شیطان شده، و آن‌ها را می‌پذیرند. هر بار پذیرشِ یک وسوسه از جانب شیطان، انسان را ضعیف‌تر از دفعات قبل می‌کند، بطوری که دفعات بعدی، این وسوسه‌ها را آسان‌تر می‌پذیرد. به همین ترتیب، آرام آرام شیطان تمام نفسِ او را در دست گرفته و او را از راه خداوند و طیّ مسیر کمال باز می‌دارد. «وَ إِنَّهُمْ لَیَصُدُّونَهُمْ عَنِ السَّبیلِ»... و این در حالی است که او تصور می‌کند، هدایت یافته است و در مسیر صحیح، گام بر می‌دارد. «وَ یَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ مُهْتَدُونَ». در این صورت شروع به تمسخر اهل ایمان نموده و آن‌ها را ابله و نادان فرض می‌کند. امّا مؤمنان، بواسطه‌ی اتصال به الله. با هر بار مقاومت در برابر وسوسه‌های شیاطین جن و یا شیاطین انس، قدرتمندتر شده، و راهِ حمله‌های بعدی را، برای شیاطین مسدود و مسدودتر می‌کنند. گاهی مقاومت یک مؤمن حقیقی، در برابر یک وسوسه‌ی شیطان، بسیاری از پرده‌ها و حجاب‌ها را از جلوی دیدگانش برداشته، و بابِ بسیاری از حکمت‌ها و معارف الهی را برایش می‌گشاید. 1-یا انسان بواسطه‌ی امداد خداوند و دریافت انرژی از او، در برابر شیطان پیروز شده، قدرت گرفته و رشد می‌کند. که این حالت، خاصّ مؤمنان است. 2- یا بواسطه‌ی غفلت از خداوند، در برابر وسوسه‌ی شیطان، شکست خورده، و راه حمله‌های بعدی را برایش هموارتر می‌نماید، تا جایی که نهایتاً شیطان، کاملاً بر نفس او مسلط شده، و او را از مسیر قربّ به الله باز می‌دارد. این حالت نیز مخصوص غیر مؤمنان و کفار است. عدم اتصال به الله و اهل غیب، روح انسان را از تغذیه‌ی انسانی باز می‌دارد، لذا نفس، به قدری ضعیف می‌گردد که توان ایستادگی در مقابل شیطان را نداشته و با هر بار حمله، شکستِ جدیدی را تجربه می‌کند. و شکست پشتِ شکست، آن را کاملاً از پای درآورده و تحت سلطه‌ی شیطان درمی‌آورد. تردد در میان مؤمنان قدرتمند و رفاقت با آنان، لحظه به لحظه انسان را قدرتمندتر کرده و او را به الله شبیه‌تر می‌کند. اما دوستانِ غافل و تردد در جمع‌های آنان، انسان را لحظه به لحظه از مرکز آرامش و شادی (الله) دورتر نموده و یا شیطان مأنوس‌تر و قرین‌ترش می‌کند. انسانی که نمی‌خواهد گرفتار چنگال شیطان باشد؛ باید اهلِ تحفّظ باشد. یعنی در اجرای دستورات دین، محکم عمل کند. اگر انسان در یک زمینه، کمی ضعیف شود. راه زمینه‌های بعدی هم باز می‌شود. به عنوان مثال، اگر شیطان بتواند، حجاب یک بانو را کمی ضعیف بگرداند، قادر خواهد بود در زمینه‌های دیگر، راحت‌تر به او حمله نموده و به زمینش بیندازد. بر دشمنان امام حسین (علیه‌السلام) و اوصافشان کمی تأمّل کنید. همه‌ی آنان اهل عبادت، نماز شب، قرائت قرآن و ... بودند، اما در یک زمینه، راه نفوذ شیطان را به روی خود باز گذاشته بودند؛ لقمه‌ی حرام!!! لقمه‌ی حرام، مانند یک ویروس کامپیوتری، که کلّ سیستم را از کار می‌اندازد، عمل کرده، و تمام اعمال و عبادات، او را حبط و نابود می‌کند، تا جایی که او را به قتل فرزند پیامبر، وا می‌دارد. در روایات آمده است؛ استماع چهل روز و موسیقی حرام، حیات و غیرت را در انسان نابود می‌کند. شیطان، نیز از همین مسیر، حمله کرده و شخص را به استماع چنین موسیقی‌هایی وامی‌دارد، تا او را به درد بی‌حیایی و بی‌غیرتی مبتلا کند. آمار بالای بد حجابی‌های زنان و بی‌غیرتی‌های مردان، نشان می‌دهد که شیطان، انسان‌های جامعه‌ی ما را چگونه از گناهان به ظاهر کوچک، به گناهانِ این چنینی کشانده است. به محض اینکه انسان از الله، از آسمان، از بهشت، فاصله بگیرد، وارد جهنم می‌شود. محال است، کسی از مرکز امنیت و آرامش فاصله بگیرد، امّا در آتش اضطراب و آشفتگی فرو نرود. روحی که از تغذیه‌ی انسانی، محروم شود، قطعاً نابود می‌شود. حیات روح در گرویِ اتصال به الله است. در غیر این‌صورت، انسان جز پنج گروه دیگر، از تقسیم‌بندی قرآن (سنگ، کمتر از سنگ، حیوان، کمتر از حیوان، شیطان) طبقه‌بندی شده و اساساً از نظر خداوند، صاحب باطن انسانی نخواهد بود. از نظر قرآن تنها کسانی، انسان، محسوب می‌شوند که؛ «انّ الّذین آمنوا، و عملوالصّالحات» ایمان و عمل صالح، شرط اصلیِ انسانیت است. محال است بی‌الله، انسان بود، محال است!!! شیطان، توان تسلط یافتن، بر آشنایان و محرمانِ الله را ندارد. بلکه تنها بر کسانی تسلط می‌یابد که: از الله، از آسمان، از غیب دور افتاده‌اند. وقتی شیطان بر قلب کسی مسلط شد؛ طبع و ذائقه‌اش را عوض می‌کند «وَ إِنَّهُمْ لَیَصُدُّونَهُمْ عَنِ السَّبیلِ» بطوری که چنین فردی دیگر از مظاهر الله و آسمان لذت نمی‌برد (موسیقی‌های فطری، مظاهر حجاب، مساجد، هیئات، اسم‌های اهل بیت، مجالسِ معنوی و غیر آلوده و ... ) حال آنکه از ارتباط با دوستان غافل و غیرمعنوی، شرکت در مجالس آلوده، مظاهر بدحجابی و بی‌عفتی، موسیقی‌های حرام و ... به لذت و شادی می‌رسند. برای این انسان، مظاهر (سبیل الله) اساساً خوشایند نیست. در حالی که؛ «وَ یَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ مُهْتَدُونَ». تصور می‌کنند، مسیر را درست انتخاب کرده و بقیه را گمراه می‌پندارند. تمسخر مؤمنان از سوی انسان‌هایی که تصور می‌کنند، کار درست هستند، دقیقاً نمونه‌ی همین آیه است. امّا به محض تولد به برزخ و روشن شدن حقیقت، و کنار رفتن حجاب‌ها، آن کسانی که مورد تحقیر و طعنه قرار خواهند گرفت؛ همین انسان‌ها خواهند بود.   «والحمدلله رب العالمین» 

به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 414 «خانواده آسمانی » مورخ 94/11/01 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   «تأثیرگذاریِ همه‌ی اشیا بر نفس» گفتیم که رابطه‌ی دنیا و آخرت، مانند رابطه رحم مادر و دنیاست. به این مفهوم که همه‌ی انسان‌ها، در رحم دنیا، در حال حرکت و رشد به سمت آخرت هستند، اما از نگاه قرآن حرکت بعضی از انسان‌ها، حرکت رو به بالا و موفق بوده و حرکت بعضی دیگر حرکت منفی و رو به عقب است. دسته دوم، کسانی هستند که در دنیا زندگی می‌کنند، تشکیل خانواده می‌دهند، و حتی سال‌های طولانی عمر می‌کنند، اما زندگی‌شان، دقیقاً مانند یک جنین که فقط از نظر اندازه، بزرگ شده است. اما هیچ اندام و ارگانی برای زندگی در دنیا برای خود نساخته است، شبیه می‌باشد. تولد این دسته از افراد، تولدی دردناک به عالم برزخ می‌باشد، زیرا هیچ گونه آمادگیِ خاصی برای این تولد عظیم، در آنان بوجود نیامده است. تمام آنچه که در پیرامون ما می‌گذرد و همه آنچه که در درونِ ما جریان دارد (افکار، هیجانات، اخلاقیات، رفتارها، و ... ) همه و همه در حال تغذیه‌ی نفس ما می‌باشند. به گونه‌ای که شکل باطنی‌ِ ما و نحوه‌ی رشد نفس ما، کاملاً با نوع خوراک‌های ما، ارتباط مستقیم دارد. هیچ چیز در رحم دنیا، نابود نمی‌شود. بلکه هر آنچه که در ارتباط با نفس ما می‌گذرد، بر روی نوار نفسمان ضبط و ثبت گردیده و به آن شکل تازه‌ای می‌بخشد. دیدنی‌ها، خوردنی‌ها، شنیدنی‌ها، بوئیدنی‌ها، افکار، خیالات، عقاید، رفتارها، کلام، رنگ‌ها، نواها و موسیقی‌ها و ... حتی نوع انسان‌هایی که انسان آنها را ملاقات می‌کند؛ دائماً در حال تغییر شکل نفس او شده و او را به سمتِ آماده شدن برای آخرت پیش می‌برند. حال این آمادگی می‌تواند مثبت باشد، یا آمادگی منفی. رفاقت‌هایت از جنس آخرت باشد! درصد تأثیرگذاریِ امور گوناگون و یا اشیاء مختلف بر نفس انسان، متفاوت است. بسته به ساختار وجودی هر نفس، تأثیری که امور پیرامون آن، می‌توانند در نفس ایجاد کنند، متفاوت می‌باشد. یکی از تأثیرگذارترین امور بر نفس انسان، دوستان او می‌باشند، کسانی که او با آنها رفت و آمد کرده، دوستشان می‌دارد و با آنها وارد تعاملات عاطفی می‌گردد؛ بر نفس او تأثیر گذاشته و به آن شکل می‌دهند. به محض اینکه انسان با کسی رفاقت برقرار می‌کند، نفس او، شروع به تغذیه از این رابطه‌ی دوستی نموده و شکل تازه‌ای به خود می‌گیرد. قرآن کریم؛ آیات بسیاری را به نقش دوستان در سلامت نفس و سعادت ابدیِ انسان اختصاص داده است. به آیه‌ی زیر دقت کنید: «وَیَوْمَ یَعَضُّ الظَّالِمُ عَلَى یَدَیْهِ یَقُولُ یَا لَیْتَنِی اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُولِ سَبِیلًا؛ روزی که شخص ظالم (کسی که بر نفس خود ظلم کرده و از مسیر صراط خارج شده است)، دو دستش را گاز می‌گیرد، و می‌گوید: ای کاش من، یک رابطه‌ای را با پیامبر حفظ می‌کردم. (سوره فرقان/ آیه 23) ای وای بر من، کاش فلانی را بعنوان دوست انتخاب نمی‌کردم، مرا از یاد خدا غافل کرد، بعد از اینکه من حق را شناخته بودم و شیطان، انسان را رها می‌کند! عذاب آخرت، به قدری سنگین است که شخص چنان به ترس و اضطراب می‌افتد که هر دو دست خود را گاز می‌گیرد، او در این حسرت کُشنده دست و پا می‌زند که؛ چرا در دنیا ارتباطی با پیامبران الهی برقرار نکرده است. این قسمت از آیه نشاندهنده‌ی این نکته است؛ که رها کردن دست پیامبران و قطع ارتباط با حقیقت دین، از دینداری، داشتن یک ارتباط دو نفره و قلبی با پیامبران و اولیاء و رهبران دین می‌باشد. چه بسا افرادی را که ظاهراً دیندار و متدین هستند، اما رابطه‌ی قلبی و وجودی با رهبران دین ندارند. این آیه، توجیه محکمی در برابر کسانی است که ادعا می‌کنند بعد از شهادت رهبران دین، امکان ارتباط با آنان وجود ندارد. طبق این آیه؛ رفاقت‌ها، دوستی‌ها و ارتباطات، تعیین‌کننده‌ی نوع سعادت و یا شقاوت ابدی هستند. بطوری که یک دوستیِ اشتباه، تمام آینده او را تباه می‌کند، آینده‌ای که بعد از تولد به برزخ، دیگر امکان جبران آن وجود ندارد. گاه یک رفاقت غلط یک ازدواج اشتباه و ... بنیانِ عقاید و باورهای انسان را سست می‌کند بطوری که تمام دارایی های اعتقادیِ او را از درونش حذف می‌کند. عواطف و عشق‌های زمینی، براحتی حتی  برهان‌ها و استدلال‌های عقلی را نابود می‌کند.   قال علی (علیه‌السلام): «الوَحدَةُ خَیرٌ مِن رَفیقِ السَّوءِ؛ تنهایی، بهتر از داشتن یک رفیق بد است». گاه یک عمر تجرّد و ازدواج نکردن، بهتر از ازدواج با یک انسان جهنمی است. کمی فکر کنیم؛ بعد از اینکه حق بودن امیرمؤمنان و فرزندان او برایمان مسجّل شد، چقدر از رفاقت‌ها، ارتباطات و معاشرت های ما، ما را از یاد امام زمان‌مان غافل می‌کند. چقدر شیفتگی‌های ما به شغل، فرزند، ثروت، مقام و ... ما را از حرکت کردن برای برداشتن موانع ظهور باز می‌دارد؟ چقدر از دل مشغولی‌های بی‌فایده‌ی ما، قلب ما را از برقراری ارتباط با امام زمان باز می‌دارد؟ ارتباط با امام زمان یعنی با او ارتباط شخصی و قلبی برقرار کنیم؛ یعنی قلب ما، ایشان را خوب بشناسد، ایشان نیز ما را به خوبی بشناسند. اگر قرار باشد، ما به محض تولدمان به برزخ، به اشرافِ بهشت معرفی شویم؛ باید در این دنیا، دائماً در ارتباط قلبی و عاطفی با آنها بوده و در زیر سایه‌ی حمایت‌ها و ارتباطات عاطفی با آنها زندگی کنیم. عالم برزخ، بی‌نهایت از دنیا کامل‌تر، شلوغ‌تر، پرهیجان‌تر و ... است. خدا نکند آنجا، انسان آشنایی نداشته باشد که به سراغش آمده و او را از آن همه تحیّر و اضطراب لحظه‌ی ورود برهاند. تنها انس و رفاقت با اشراف و ثروتمندان آخرت (انبیا، شهدا، صدیقین صالحین و ملائکه و ...) است که می‌تواند ما را از تنهایی لحظه‌ی تولد به برزخ نجات دهد. تا دیر نشده، باب رفاقت با آنان را باز کنیم. «والحمدلله رب العالمین» 

به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 412 «خانواده آسمانی » مورخ 94/10/24 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   نشانه‌های حریم دوستی از نگاه امام صادق (علیه‌السلام) در جلسه‌ی گذشته طبق روایت امام صادق (علیه‌السلام)، آموختیم که روابط دوستی، دارای حدود و اندازه‌ای است، همان‌گونه که همه چیز در عالم از اندازه‌ی مشخصی پیروی می‌کنند. هر ارتباطی بر نفس، تأثیرگذار است، درست مانند اینکه بعد از خوردن چیزی، بدن ما از موادِ دریافت شده، تأثیر گرفته و بر طبق آن رشد می‌کند. اگر فرمول‌ها و روابط ارتباط سالم و الهی شناخته شده و رعایت شود، حتماً از ارتباطات خود نهایت لذت و خیر را دریافت کرده و به رشد می‌رسد. در روایتی از امام صادق (علیه‌السلام) که در جلسه‌ی قبل بررسی شد، تا حدودی، نشانه‌های یک شخصِ مورد اعتماد برای یک رابطه‌ی دوستی را برایمان به تصویر کشیدند. که چند نمونه از آن را در جلسه‌ی گذشته شرح داده شد. عدم دورویی و چاپلوسی فرد، اولین نشانه دوستی است. از موفقیت‌های ما همان‌قدر لذت ببرد که از موفقیت‌های خودش، و از سختی‌ها و مشکلاتِ ما همانقدر احساس سختی کند که از مشکلات و مصائب خود ادراک می‌کند، دومین علامت رابطه‌ی دوستی است. این ویژگی، درک قاعده‌ی هو أنت بوده، و از اصلی‌ترین و مهم‌ترین ویژگی‌هائی است که یک دوست را برای ما، قابل اعتماد می‌سازد. البته باید توجه داشته باشیم که «خیر» همان چیزهاییست که ما را به سوی الله نزدیک می‌کند، و «شرّ» همان چیزی است که ما را از تشبّه و تقرب به الله باز می‌دارد. دوست حقیقی کسی است که خیر و شر را از دریچه‌ی حقیقی دیده و آن را تنها با مقیاس‌های دنیایی، مقایسه نکند. گاهی، نعمتی ظاهراً از نگاه دیگران، یک نعمت و یا یک موفقیت محسوب می‌شود، امّا اگر همین نعمت، سبب دور شدن فرد از الله شود، در حقیقت شرّی بزرگ برای زندگی او محسوب می‌شود. و یا گاهی یک مصیبت، ظاهراً از نگاه دیگران، مشکل و سختی محسوب می‌شود، امّا همین مشکل، سبب نزدیک شدن و تقرب انسان به الله می‌گردد، پس در حقیقت این مشکل، خیری عظیم برای او بوده است. خوشحالی انسان در مصیبت‌های دیگران، حاکی از یک بیماری وحشتناک و خطرناک در نفس  انسان است. باید به دنبال، راه درمان باشیم. نشانه سوم؛ تداوم رابطه‌ی دوستی در زمانی که به ثروت و یا موقعیتی رسید. نشانه چهارم؛ هرکاری که از دست او بر می‌آید، در زمان نیاز دوستش، دریغ نکند. نشانه‌ی پنجم که بقیه‌ی نشانه‌ها را در خود جمع کرده است، این است که؛ دوستش را در زمان گرفتاری‌ها، رها نکند... گاهی انسان، در هنگام گرفتاری‌ها و مشغله‌ی اطرافیانش، کاملاً غافل و مشغول خودش می‌باشد. به عنوان مثال عدم همکاری‌های همسران، در زمان مشغله‌هایِ همسرشان ... عدم درک فرزندان از شرایط سخت والدین، از نمونه‌های این رها کردن‌ها هستند. سرور یک جمع کسی است که به دیگران توجه و خدمت بیشتری می‌کند و حواسش بیشتر به اطرافیانش می‌باشد. رها نکردن در گرفتاری‌ها، صرفاً شامل زمان‌های مصیبت و سختی نیست؛ بلکه توجه انسان به رفع نیازهای اعضای خانواده، اعضای فامیل، دوستان و ... نشان‌دهنده‌ی عدم رها کردنِ آنان است. یک دوست خوب و یک رفیق الهی، کسی است که منتظر اعلام نیاز اطرافیانش نمی‌ماند، بلکه دائماً رصد کرده و نیازهای دیگران را کشف کرده و رفع می‌کند، نه اینکه با خودخواهیِ تمام، سعی کند از دیگران، حداکثر استفاده را برده و خودش نسبت به دیگران بی‌اعتنا باشد. چنین کسی هرگز به دنبال اثباتِ خودش و بزرگ جلوه کردن در نگاه دیگران نیست، تا به بهای له کردن دیگران، به مقاصد خود برسد. او دائماً به وسیله‌ی یاری و امداد دیگران، سعی در جلب توجه اهل آسمان داشته و از هر شرایط خیر و شری که برای خود و دیگران اتفاق می‌افتد، حداکثرِ نور را جذب کرده و رشد می‌کند. گذشته‌ی رفیقت را به رخ نکش! امام صادق (علیه‌السلام) می‌فرمایند: «لا تَطْعَنُوا فى‌ عُیُوبِ مَنْ اقْبَلَ الَیْكُمْ بِمَوَدَّتِهِ وَ لا تُوقِفُوهُ عَلى‌ سَیِّئَةٍ یَخْضَعُ لَها فَانَّها لَیْسَتْ مِنْ اخْلاقِ رَسُولِ اللَّهِ؛ به عیب‌های کسی که به دوستی شما، روی آورده، طعنه نزنید، به به خاطر گناهی که مرتکب می‌شود، از دوستی خودت، او را باز مدار (قهر نکن)، که این، از اخلاق پیامبر و دوستانش نمی‌باشد». طعنه زدن به دیگران و عزیزان به خاطر اشتباهات شان، در اثر حملاتِ شیطان از عقب بوجود می‌آید. زیرا شخص با تکرار عیوب دیگران در ذهن خودش، آنها را در ذهن خویش ثبت کرده و نگه می‌دارد و گاهاً در شرایط مهیا شده، بصورت طعنه، به زبان می‌آورد. فراموش نکنیم، که از نظر رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم)، بدترین بدترین بدترین انسان‌ها، کسی است که نه عذر دیگران را نمی‌پذیرد. طعنه زدن به همسر، فرزندان و ... از مصادیق این روایت است. باید بیاموزیم؛ همانگونه با دیگران رفتار کنیم که دوست داریم، خدا با ما رفتار کند.   «والحمدلله رب العالمین» 

به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 6«بحث غفلت » مورخ 93/8/27، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید: تعیین سطح پیشرفت‌های انسانی امیرالمؤمنین «علیه‌السلام» می‌فرمایند: «فیها لها حسرهً علی کلّ ذی غفله، أن یکون عُمرهُ علیه حجّه، و أن تؤدّیه ایّامه إلی الشّقوه.» وای بر هر غافلی که گذران عمر او، بر علیه او حجت باشد و گذران روزگارش او را به سوی بدبختی بکشاند. شاید بعد از اندکی تأمل در این روایت، این سؤال در ذهن شما نقش ببندد که عمر یک نفر چگونه می‌تواند علیه او حجت باشد؟؟؟ در پاسخ باید گفت که طبق یک توقع کاملاً منطقی، همه انسانها از کسی که در یک دوره آموزشیِ علمی یا مهارتی شرکت می‌کند، انتظارِ جدیّت و تلاش داشته و بعد از گذشت مدت زمانی، پیشرفتی نسبی را از او طلب می‌نمایند. به طوری که تنها مسأله مهم بعد از شرکت در یک دوره آموزشی، میزان دریافت‌ها، مهارتها و یا محصولاتی است که شخص بدانها دست یافته است. برای یک انسان نیز که در باشگاهِ قدرتمندِ دنیا برای کسبِ کمالاتِ انسانی حضور یافته است، تنها میزانِ پیشرفتِ او در جهت رسیدن به باطن انسانی، ارزشمند می‌باشد. به طوریکه بقیه موفقیت‌های او در کسب کمالاتِ گوناگونِ غیر انسانی، تنها ابزار و مقدمه‌ای برای پیشرفت اصلی و حقیقی او یعنی همان پیشرفت انسانی‌اش می‌باشند. پیشرفت‌های بخش انسانی، با توجه به شاخص‌های این بخش قابل ارزیابی می‌باشند، و هر انسان می‌تواند با دیدن چهره باطن خود در آیینه‌های انسانی، میزانِ انسانیت خود را مَحک زند. اما غالب انسانها از حضور در برابر این آیینه‌ها و دیدن چهره‌ی باطن خود می‌هراسند و تا زمان تولدشان به برزخ، اساساً تصویری از باطن خویش ندارند. علی «علیه‌السلام» غفلت از چنین مسئله مهمی را بسیار تأسف‌بار و منشأ شقاوتِ انسانها می‌داند. شاخص‌های تعیین سطحِ انسانی توقع انسان از یک دوره بارداری 9 ماهه، تولد یک نوزاد سالم است و زمانی این توقع به حسرت تبدیل می‌گردد که بعد از 9 ماه انتظار با نوزادی بیمار و یا ناقص روبرو گردد. حسرتِ حقیقی انسانها نیز درست در زمانی به وجود می‌‌‌آید که بعد از گذراندن سالهای عمر خود با بیماری و نقص به برزخ متولد شده و چهره باطنشان، اساساً شباهتی به باطن انسانی نداشته باشد. فراموش نکنیم همانگونه که در طول دوران بارداری می‌توان با انواع آزمایشات و تصویربرداری‌ها، میزان سلامت جنین را سنجید، در طول عمر دنیایی‌ِ انسان‌ها نیز، می‌توان با توجه به شاخص‌های انسانی، میزان سلامتِ باطن آنها را محک زده و سطح پیشرفت انسانی‌شان را تعیین کرد. بعضی از این شاخص‌ها، عبارتند از: 1- مهندسی محبوب‌ها؛ شکست در مهندسی معشوق، نشانه خروج نفس از حالت تعادل انسانی و ابتلای آن به فسق است. اساساً کسی که سه معشوق الله، خانواده آسمانی و جهاد، در رأس محبوب‌های او نبوده و رسیدنِ به آنها هدف اصلی و نهایی او را تشکیل نمی‌دهد، از نگاه قرآن «فاسق» بوده و از باطن انسانی برخوردار نیست و باید منتظر عذاب دردناک الهی باشد. (سوره توبه، آیه 24) 2- نماز؛ میزان تمرکز انسان در نماز و به طور کلی در عباداتِ گوناگون نشان می‌دهد که او در چه سطحی از سلامت نفس قرار دارد. میزان حضور قلب در نماز نشان می‌دهد که انسان با باطن خود چه کرده است. 3- سبک زندگی؛ سبک زندگی و نوع فرهنگ انسان شاخصِ روشن دیگری است که میزان پیشرفتِ انسانی او را مشخص می‌کند. الگوهای عملی که انسان را به پیروی از خود وا می‌دارد، نشان می‌دهد که او به باطن انسانی رسیده است یا نه؟ نمی‌توان از الگوهای غیر الهی پیروی کرد اما به باطن انسانی رسید. اساساً کسی که روح جهاد در او شکل نگرفته و به غیرت دینی نرسیده است، به فسق مبتلاست و در جهت کسب باطن انسانی گام بر نمی‌دارد. توحید یعنی عشق به رسیدن به الله، به طوری که تمام موانع مزاحم را در این مسیر، با شیرینی از میان برداریم. از خود بپرسیم؛ چه چیزی در سبک زندگی من جای دارد که مانع حرکت صحیح من به سوی الله شده و مرا از پیوستن به امام زمانم باز می‌دارد؟ فراموش نکنیم که این عوامل غفلت نامبارک بوده و باید به سرعت از مسیر حرکت ما حذف گردند. هر کدام از هویت‌های سیاسی، اجتماعی، خانوادگی، اقتصادی و ... که مانع تلاش‌ِ ما برای برداشتن موانع ظهور می‌گردند، از عواملِ اصلی غفلت در سبک زندگی ما محسوب شده و باید تغییر یابند. سکون در چنین هویت‌هایی حتماً انسان را به شقاوت خواهد رساند. به این سفارش امیرالمؤمنین «علیه‌السلام» دقت کنید: «فی السّکون إلی الغفله، اغترار؛ توقف در غفلت، سبب فریب انسان می‌گردد.» به محض آنکه دریافتیم، عاملی از عوامل غفلت در سبک زندگی ما جای دارد، باید به سرعت برای رفع و یا تغییر آن اقدام کنیم. هرگز از خاطر نبریم که ما انسانیم و هدف‌مان تشبه به الله است و بقیه شئونات در سبک زندگی ما، تنها ابزاری برای رسیدن به هدف‌اند. اگر ابزاری غفلت آفرین بود به سرعت باید تغییر کند، در غیر اینصورت زندگی دنیا و آخرت‌مان را به تباهی می‌کشاند. ما از خانواده محمد «صلی الله علیه و آله و سلم» و آل محمدیم و باید تمام شئونات زندگی خود را در جهت عضویت در این خانواده تنظیم نماییم. لا اله الا الله، ذبحِ تمام شئونات در پای الله است. و عاشورا روز ظهور لا اله الا الله بود. جایی که پای الله در میان است، باید همه چیز را برای در آغوش کشیدنش فدا کرد. و این است سبکِ زندگی اسلامی... .     مطالب بیشتر: مجموعه سخنرانی های استاد شجاعی مجموعه کتاب های استاد محمد شجاعی پای درس استاد والحمدلله رب العالمین