به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 423 «خانواده آسمانی » مورخ 94/12/13 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   بدترین همنشینان 9- کسانی که راه خیر را به روی دیگران می‌بندند. امیرمؤمنان (علیه‌السلام) می‌فرمایند: «شرُّ إخوانِكَ مَنْ تَثبَّطَ عنِ الخَیرِ وَثبَّطكَ معَهُ؛ بدترین برادرانت کسی است که از خیر رساندن، باز بایستد، و تو را نیز از خیر رسانی به همراه خودش باز بدارد». اساساً خیر رساندن، یکی از عوامل مهم شادی و آرامش در انسان است. کسانی که همیشه از نفس خود، برای دیگران خروجی دارند، میزان دریافت شان از فیوضات الهی، نیز بیشتر است، در نتیجه به او شبیه‌تر و نزدیک‌تر شده و حجم عظیم‌تری از شادی و آرامش را از او دریافت می‌کنند. امّا کسانی که راه خیر رساندن به دیگران را بروی نفسِ‌خود می‌بندند، در حقیقت، راه دریافت فیض را به سوی خود بسته اند. خداوند در هر پنج قوه‌ی وجودیِ ما،‌ سرمایه‌هایی را در اختیارمان قرار داده است؛ * سرمایه‌های حسی؛ شامل ثروت‌های مادی * سرمایه‌های خیالی و وهمی؛ شامل،‌ عزت، افتخار، شهرت، محبت، محبوبیت، قدرت، لذات و ... * سرمایه‌های عقلی؛ علم، معرفت * سرمایه‌های فوق عقلانی؛ شامل سرمایه‌های معنوی و مراتب قرب و تشبّه به خداوند است. چون انسان، ظرفیت نامحدود دارد، باید برای رشد کردن و دریافتِ سطوح بالاتری از کمال، دائماً‌ در خودش، ظرفیت سازی کرده و بر میزان وسعتِ نفس و قابلیتِ جذبِ‌ کمالاتش، بیفزاید. برای این منظور، باید دائماً از سرمایه‌های پنج بخش وجودی‌اش، برای دیگران، خروجی،‌ صادر کند، تا بتواند بر وسعت نفس خویش افزوده و توانِ دریافت فیوضات بعدی را کسب کند. در غیر این صورت، توقفِ کمالات در وجود انسان، روح او را دچار توقف و سکون کرده و از رشد باز می‌دارد. نفس انسان در حرکت به سمت آخرت، به چشمه‌ای تشبیه شده است که هر چه از آن، آب بیشتری دریافت می‌کنید، سریعاً‌ با حجم بالاتری آب،‌ پر شده و به حجم بیشتری از ظرفیت می‌رسد اما محدود شدن آب چشمه، آن را در حالت سکون و رکود نگه داشته و طعم و رنگ آبش را تغییر می‌دهد، بطوری که حالت گندیدگی و مردابی پیدا می‌کند. این مثالِ‌ واضح، در هر پنج قوه‌ی انسان،‌ صادق و کاربردی است. اگر انسان خیراتی را که در هر پنج بخش دریافت می‌کند، نگه داشته و آن را برای دیگران صادر نکند، در حقیقت راهِ‌ وسعتِ‌ ظرفیتِ نفسِ‌ خود را بسته و از دریافت‌های بالاتر و کمالاتِ‌ بیشتر، باز می‌ماند. به عنوان مثال؛ اگر کسی غیر از ما و خانواده‌ی ما، سهمی در سرمایه‌های مادی‌ مان نداشته باشد. و از آنچه خداوند،‌ روزی ‌مان کرده،‌ خیری به دیگران نرسد؛ قطعاً راهِ دریافت‌های بالاتر را به روی خود خواهیم بست. به قدری این قاعده مهم است که امام باقر (علیه‌السلام)، از شیعیانشان گله می‌کنند؛ که چرا بواسطه‌ی صدقه، اموالتان را زیاد نمی‌کنید؟ خُلق کریمانه، راهِ‌ دریافت فیض را از آسمان، به روی انسان باز می‌کند. باید به این مهارت برسیم که بدون توقع جبران، و یا بدون گدایی محبت و عاطفه از آنها، به دیگران خیر برسانیم. انسان هر چه از احترام، محبت، محبوبیتِ و برای دیگران هزینه می‌کند. این عاطفه‌ها، به سوی او چندین برابر باز خواهند گشت. کسانی که علوم و معرفتِ کسب شده‌ی شان را در اختیار دیگران قرار می‌دهند، قطعاً از سوی خداوند،‌ راه دریافتِ علم را بصورت مستقیم، باز می‌کنند. بطوری که بسیاری از علومشان را مستقیماً از سوی الله و بدون هیچ معلمی کسب می‌کنند. فراموش نکنیم که؛ حتی دعا کردن در حق دیگران، یک خروجیِ عظیم خیر،‌ برای دیگران محسوب شده و راه دریافت‌های بالاتر را به روی ما باز می‌کند. باید بیاموزیم دایره‌ی دعاهایمان را به اندازه‌ی همه‌ی موجوداتِ عالم گسترش دهیم. راز دعایِ‌ همیشگی و مداومِ حضرت زهرا (سلام الله علیها) برای همسایگان، چیزی جز تشبه به الله و رساندن خیر بالاتر به مردم نبوده است. حال بعد از چنین شناختی، براحتی می‌توانیم مفهوم روایت امیرمؤمنان را ادراک کنیم؛ دوستانی که راه خیر را به روی دیگران می‌بندند، در حقیقت انسان‌های محدودی هستند و رحمت خداوند در مورد آنها دائمی و لبریز نیست... زیرا رحمتِ‌آنان به سوی دیگران دائمی نیست. این افراد قطعاً‌ دوستانشان را نیز از خیر رسانی به دیگران باز می‌دارند. 10- کسانی که تو را از ابدیت باز می‌دارند... امیرمؤمنان (علیه‌السلام) می‌فرمایند: «شَرُّ إِخْوانِكَ وَ أغَشُّهُمْ لَكَ مَنْ أَغْراكَ بِالْعاجِلَةِ وَ أَلهاكَ عَنِ الاْجِلَةِ؛ بدترین و فریبکارترین برادران تو، کسی است که تو را به سمت دنیا تحریک می‌کند، و تو را از آخرت غافل می‌نماید. دوستانی که دائماً در انسان هوس‌ها و تحریک‌های نفسانی تولید می‌کنند، قطعاً ذهن انسان را از پرداختن به آخرت، باز می‌دارند. کمترین اثر این دوستان، تولید اضطراب و ناآرامی در زندگی دنیایی ماست. زیرا دائماً نداشته‌ها و کمبودها و آرزوهای دنیایی را در ذهن او پر رنگ‌ می‌کنند. و عظیم‌ترین ضربه شان نیز، تباه کردن ابدیتِ انسان و فقر آخرتی دوستانشان است. حتی یک دوست از این نوع، ساعت‌ها زحمت‌های معنوی و معرفتی انسان را تباه می‌کند. محال است کسی با داشتن حتی یک رفیق بد، قادر به تولد سالم به ابدیت باشد. قیمت هر انسان، با نوع رفقای او مشخص می‌گردد. کسی که می‌تواند چنین دوستانی را به رفاقت برگزیند، قطعاً در قلب خود،‌ باید به دنبال ریشه و علت بگردد. به روایت زیر از  توجه فرمایید: «إنّ الدُّنیا مُنقَطِعةٌ عنكَ ، والآخِرةَ قریبةٌ منكَ؛ همانا دنیا، لحظه به لحظه از تو دورتر و آخرت لحظه به لحظه به تو نزدیک می‌شود». فاصله‌ی میان زندگی دنیا، تا زندگی آخرت، درست مانند فاصله‌ی جنین (در لحظه‌ی تولد) تا دنیاست. لحظه‌ی تولد انسان به برزخ، در هر ثانیه‌ای ممکن است به وقوع بپیوندد و این حادثه‌ی عظیم در زندگی انسان رخ بدهد. لحظه‌ی تولد انسان به برزخ، (در صورتی که او برای این لحظه آماده باشد) عظیم‌ترین و باشکوه‌ترین لحظه‌ی زندگی اوست. لحظه‌ای که او قرار است به غیب وارد شده و حجابِ دنیا، از مقابلِ‌ دیدگانش برداشته شود، لحظه‌ای که او قرار است به همه‌ی اهل آسمان معرفی شود، به انبیاء، اولیا، صدیقین و شهدا ... به کسانی که عمری در نماز رفاقت و معیتِ‌ با آنان را از الله خواسته است. و چقدر دردناک و خطرناک است اگر کسی برای این لحظه آماده نباشد. و از این دردناک‌تر اینکه، رفاقتِ‌ با یک رفیق، انسان را از آماده شدن برای این لحظه‌ی عظیم و خطیر باز داشته باشد. بدترینِ هم‌نشینان کسانی هستند که تمرکز انسان را از این لحظه برداشته و حواس و قوایش را معطوفِ‌ بخش‌های پایینی می‌کنند. کسانی که ما را از الله، خانواده‌ی آسمانی، بهشت، ملائکه الله و ... غافل می‌کنند. حال این افراد،‌ هر کسی که می‌خواهند باشند. ما هر لحظه، ممکن است به برزخ منتقل شویم، آخرت، ما را احاطه کرده است، و فاصله‌ی ما تا برزخ، درست مانند فاصله‌ی جنین تا دنیاست. رفیقی که ما را از این توجه به این فاصله‌ی نزدیک باز می‌دارد، و مشغول بازی‌های دنیا می‌کند، اساساً شایسته رفاقت نیست. کسانی شایسته‌ی رفاقت اند، که عاشقِ خود ابدی‌شان هستند و برای هدف نهایی خلقتشان، در تلاشند.   «والحمدلله رب العالمین»

به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 13«بحث غفلت » مورخ 93/11/7، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید: طلب؛ شرط اول در رشد انسانی می‌دانیم که عالی‌ترین بخش وجود انسان، بخش فوق عقلانی اوست که مسئولیت تربیت نامحدود او (تشبّه به الله) را بر عهده دارد. «الله»، اِله بخش فوق عقلانی انسان بوده و معشوق و محبوب حقیقی او می‌باشد، به طوری که، کمالِ یک انسانِ حقیقی در تشبّه به این معشوق بوده و رسیدن به این کمال نیز جز با عشق به الله میسّر نمی‌گردد. انسان هرگز به کمال مطلق، شباهت نخواهد یافت مگر آنکه طالبِ رسیدن به این کمال باشد. تا طلبِ حقیقی، در وجود انسان شکل نگیرد، اساساً حرکتی نیز از سوی او آغاز نمی‌گردد. تنها کسی قادر به حرکت در چنین مسیری است که تصمیمِ حقیقی بر اجابتِ ندایِ بخش فوق عقلانی‌اش داشته و تخلق به اخلاق الله، غایت و آرزوی نهایی زندگی‌اش باشد. او دریافت هر اسم از اسماء اللهی را یک رشدِ بزرگ برای خود تلقی نموده و به دنبال کسب هر اسم، به دنبال دریافت اسماء بیشتر و بالاتری می‌باشد. چرا که یقین دارد، هر چه تشبّه او به الله بیشتر می‌شود، تقرّب او نیز به محبوب و معشوق حقیقی‌اش افزون‌تر می‌گردد. اگر فعالیت‌های فوق عقلانی در انسان، حقیقی و به دور از توهمات باشند، شخص روز به روز بیشتر طالب دریافت اسماء خداوند بوده و تلاش خود را برای رسیدن به این هدفِ بزرگ بیشتر و بیشتر خواهد نمود. شرافت حقیقی در نگاه او، بزرگ بودن در نگاه اهل آسمان است. او تمام مشکلات و خستگی‌ها را در آغوش می‌کشد تا پله‌پله از نردبان انسانیت بالات رفته و به الله و خانواده آسمانی‌اش لحظه به لحظه نزدیک‌تر گردد. نشانه‌های حرکت حقیقی و بدونِ غفلت غفلت ممکن است در هر کدام از شئونات وجودی انسان حادث گردد. از نمونه‌های غفلت در بخش حسی می‌توان به عدم رعایت تغذیه سالم، تنبلی در انجام تمارین ورزشی، عدم مراجعه به موقع به پزشک و ... اشاره کرد. عدم اهمیّت و توجه به مسائل خانوادگی و تنبلی در انجام مسئولیت‌های خانوادگی و یا اجتماعی نیز از موارد غفلت در امور طبیعی و حیوانی وجود انسان است. گاه غفلت‌های عقلی نیز به صورت عدم تمرکز و توجه برای یادگیری و آموزش های علمی دیده می‌شود. امّا خطرناک‌ترین نوعِ غفلت انسانها، غفلت از هدف خلقتشان می‌باشد. غفلت از ماهیت جنینیِ شان در رحم دنیا که باید به تولد سالم منجر گردد، در غیر این‌صورت، از سعادت ابدی محروم خواهند ماند. انسان‌ها برای استفاده از شرایط بهشت، ملزم به کسب چندین اسم به اسماء الهی اند تا بتوانند با باطنی انسانی و سالم به برزخ متولد گردند. انسان، بدون درک حقیقت «لا اله الا اله» هرگز به باطنِ سالمِ انسانی دست نخواهد یافت. به عبارت ساده‌تر می‌تواند گفت که اساساً انسان، جز با لا اله الا الله، معنایی نخواهد داشت. تنها یک انسان حقیقی دائماً در طلب الله و محبت و انس با او (لا اله الا الله) است. برای او ارتباط با آسمان، پرواز با آیه‌های قرآن و اوج گرفتن تا ملاقات خانواده آسمانی‌اش، جرعه‌های مستی‌آفرینی هستند که برای سرکشیدن‌شان، از هیچ تلاش و تحملی دریغ نمی‌کند. عشق او، روز به روز به الله بیشتر می‌شود. به طوری که خداوند رأس آرزوهایِ او را در آیه 24 سوره توبه، اینگونه اولویت بندی می‌نماید؛ 1- الله  2- خانواده آسمانی‌اش  3- جهاد در راه رسیدن به الله. او زندگی دنیا را تنها به خاطر لذت عاشقی‌اش با الله و خانواده آسمانی‌اش دوست دارد و از این لذت، به قدری سرشار است که از کنار دغدغه‌های دنیایی‌اش به آسانی می‌گذرد، تا قلبش برای هم‌آغوشیِ با غیب خالیِ خالیِ خالیِ باقی بماند. امام صادق (علیه‌السلام) ایمان حقیقی را اینگونه به تصویر می‌کشد؛ «لَا یُمْحِضُ رَجُلٌ الْإِیمَانَ بِاللَّهِ حَتَّى یَكُونَ اللَّهُ أَحَبَّ إِلَیْهِ مِنْ نَفْسِهِ وَ أَبِیهِ وَ أُمِّهِ وَ وُلْدِهِ وَ أَهْلِهِ وَ مَالِهِ مِنَ النَّاسِ كُلِّهِمْ‌؛ ایمان هیچ بنده‌ای خالص نمی‌گردد مگر آنکه خداوند در نزد او محبوب‌تر از جانش، پدر و مادر و فرزندان و اهلش و مالش و همه مردم باشد». مؤمن حقیقی، کسی است که حیات حیوانی و متعلقات آن (پدر ومادر، همسر، خانواده، ملیت، قومیت، مال، مسکن، تجارت، پست، مقام و ...) در نزد او محبوب‌تر از  الله و متعلقات نسانی نباشند. او از محدود شدن کمالاتِ بخش‌های پایینی‌اش هراسی ندارد، بلکه آنچه که او را می‌آزارد، محدودشدن ارتباطش با غیب است. او به خاطر دین از تمام دنیایش می‌گذرد و دائماً در حال دعوت به سوی الله است. تواصی به حق و صبر از خصوصیات ویژه اوست، چنین کسی حتماً در نگاه اهل آسمان، بزرگ و محبوب است؛ هشدار؛ ورود غیر الله به قلب ممنوع! قال الصادق (علیه السلام): «القَلبُ حَرَمُ اللّهِ؛ فَلا تُسكِن حَرَمَ اللّهِ غَیرَ اللّهِ؛ دل، حرم عشق به الله است، غیر از او را در قلبت ساکن مکن». مراقب باشیم که تمایلات و علاقه‌هایمان، رنگِ غیر الله را به خود نگیرند. قلب مؤمن، مأمن عشق بازی با الله است و تنها ورود تمایلاتی که رنگ و بوی الله را دارند به این حریمِ امن مجاز می‌باشند. منظور از عشق به الله، تنها علاقه به عبادت و خلوت نیست، بلکه تمام مظاهر و نشانه‌هایی را که بوی الله را دارند. در بر می‌گیرد. انتخاب‌های یک مؤمن حقیقی، تنها با محوریت الله صورت می‌گیرد. او هرگز دست به انتخابی نخواهد زد که میان او و الله فاصله بیندازد، خداوند در آیه 7 سوره کهف، ما را با یکی از آزمون‌های خود آشنا می‌کند:     «إِنَّا جَعَلْنا ما عَلَی الْأَرْضِ زینَةً لَها لِنَبْلُوَهُمْ أَیُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلاً؛ ما آنچه که بر روی زمین وجود دارد، زینت داده‌ایم، تا شما را بیازماییم که کدام بهتر عمل می‌کنید. همه ما بارها در دوراهیِ مظاهر دنیا و مظاهر آخرت، آزموده‌ شده‌ایم. نحوه انتخاب ما در این دو راهی نشان می‌دهد که کدام گروه محبوب قلب ماست. لذت از رنگ خدا، بدون توجه به تحسین و یا توهین دیگران، علامتِ تأییدکننده ایمان است. همراهی با هر جمعی، نشانه وجود شرک در وجود انسان است، زیرا چنین کسی مبنای مشخصی در زندگی خود ندارد، پس ایمانش نیز حقیقی نمی‌باشد.   مطالب بیشتر: پای درس استاد مجموعه سخنرانی های استاد محمد شجاعی مجموعه کتابهای استاد محمد شجاعی «والحمدلله رب العالمین »

به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 420 «خانواده آسمانی » مورخ 94/11/29 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   خصوصیات همنشینان بد افراد چاپلوس و فریبکار امیرالمؤمنین علی (علیه‌السلام) می‌فرماید: «شَرُّ إِخْوانِكَ الْغاشُّ الْمُداهِنُ؛ بدترین برادر تو کسی است که هم فریبکار است، هم چاپلوس». انسان در برخورد با انسان‌های دیگر، براحتی می‌تواند بعد از مدتی، به این تشخیص برسد که آیا او فرد صادق و درستکاری است یا فریبکار و چاپلوس!!! گاهی یک انسان چاپلوس یا فریبکار می‌تواند موقتاً برای انسان گامی برداشته و یا کاری انجام دهد، امّا هرگز نمی‌تواند یاری دلسوز و جاودانه برای انسان باشد. انسان‌هایی که خود حقیقی‌شان را نمی‌شناسند و تلاشی برای رسیدن به هدف خلقت‌شان نمی‌کنند، محتاج عواطف انسان‌های دیگر بوده و از محبت‌های ظاهریِ انسان‌های چاپلوس و فریبکار لذت می‌برند. فاصله گرفتن از الله، از خانواده آسمانی، از خودِ حقیقی و ... به قدری انسان را دچار تنهایی و ذلّت می‌کند، که ناخودآگاه از محبت‌های انسان‌های فریبکار و چاپلوس نیز، استقبال می‌کند. اگر کسی واقعاً بخواهد از آسیب‌ِ در دوستی‌ها، در امان باشد؛ باید خودش را از نظر روحی تقویت کرده و به قدرت برساند. دوستی‌های انسان، فقط در یک صورت قادر به آسیب زدن به او نمی‌باشند که؛ او قبلاً نظامِ صحیحی برای محبوب‌های قلبیِ‌خود، طراحی کرده باشد. اگر انسان توانسته باشد در بخش فوق عقلانی، به ارتباط صحیح، تأثیرگذار و لذت‌بخش با معشوق‌های انسانی‌اش برسد، بقیه‌ی روابط خود را به گونه‌ای تنظیم می‌کنند، که به این ارتباطاتِ عاشقانه‌ی بخش فوق عقلانی‌شان، خدشه‌ای وارد نگردد. وقتی ارتباطِ کسی با آسمان، ضعیف باشد، به گونه‌ای که توانِ دریافت انرژی و لذت عشق‌بازی با آسمان را نداشته باشد؛ حتماً حتماً حتماً فرد مضطربی خواهد بود. او تلاش می‌کند که با فعالیت‌های بخش‌های دیگر مثل ورزش، تفریح، یوگا، خرید کردن و ... به آرامش برسد. امّا وقتی الله، معشوقِ اول قلب انسان نباشد، محال است او رنگ آرامش را در زندگی‌اش ببیند «الا بذکر الله تطمئن القلوب» تا انسان، موفق به مهندسیِ‌صحیح معشوق‌هایش نشود، با هر کس وارد ارتباط گردد، آن ارتباط به شکست می‌انجامد؛ دعوا، درگیری، طلاق، تنفر،‌ و ... محصول، ارتباطاتی است که تحت حاکمیتِ عشقِ‌به الله صورت نمی‌پذیرد. موفقیت در همه‌ی ارتباطات، منوط به موفقیت انسان در مهندسی معشوق‌هایش است. اساساً انسان، زمانی قدرتِ پرهیز از انسان‌هایی که بودنشان به سلامتِ روح انسان ضربه می‌زند، را می‌یابند که الله، خانواده‌ی آسمانی و جهاد، در رأس معشوق‌های آنان قرار گرفته باشند، بقیه‌ی ارتباطات‌شان را در سایه‌ی تحکیمِ عشق بازی‌شان با آسمان، مدیریت خواهند نمود، و هر جا در رابطه‌ای، احساس خطر کنند، سریعاً از آن ارتباط فاصله خواهند گرفت. در غیر این صورت، همه‌ی ارتباطات انسان، حقی ارتباطاتِ به ظاهر آرام و عاشقانه‌ی آنان نیز، آن‌ها را به سمتِ خُسرانی عظیم، پیش خواهد برد. هر نوع رابطه‌ای، با هر انسانی،‌ قبل از ایجاد یک مهندسی دقیق در نظام محبوب‌ها، به طور قطع، به عاقبتی سراسر خُسران، خواهد انجامید. تنها کسی در ارتباطِ با هر انسانِ دیگری سالم مانده و از آسیب در امان می‌مانند که؛ بر قلب خود کاملاً مسلط بوده و هیچ معشوقی توان نشستن در جای الله، خانواده آسمانی، و جهاد را در قلب آنان نداشته باشد. بنابراین آنچه که پیروزیِ ما رادر هر ارتباطی تضمین می‌کند؛ آن است که ماقبل از ورود به هر ارتباطی، موفق شده باشیم، سه عشقِ زیر را در قلب خود به حاکمیت برسانیم؛ عشق به الله (لا اله الا الله) عشق به خانواده‌ی آسمانی (لا حبیب الّا هو اهله) جهاد در راه خدا. امّا به محض اینکه یک معشوق دیگر،‌ جای این سه معشوق را در قلب انسان می‌گیرد؛ هیچ کدام از عباداتِ واجب و مستحبِ‌ انسان و هیچ کدام از فعالیت‌های معنوی و معرفتی او، عاملی برای آرامش قلب و قدرتِ روح او نخواهند بود. بطوری که ضعفِ نفس او، حتماً ارتباطاتش را به آسیب خواهد کشاند. واژه‌ی «فسق»، به حالتِ غیر طبیعی قلب اطلاق می‌شود. حالتی که در آن قلب، ‌از حالتِ‌ تعادلِ‌ معشوق‌ها خارج شده و دیگر سه معشوقِ (الله، خانواده‌ی آسمانی و جهاد) در رأس معشوق‌های او قرار ندارند ... در این‌صورت، حتی، اگر امام زمان، و یا خود پیامبر هم، بطور مستقیم، او را از معارف آگاه کنند، به جانش نفوذ نخواهد کرد. زیرا او در مسیری، غیر از مسیرِ حقیقی در حرکت است. لذا هر موفقیتی نیز کسب کند، به ضررش بوده و به خُسران خواهد رسید. 2- کسانی که از راه باطل، دیگران را خشنود و راضی می‌کنند. علی بن ابی‌طالب علی (علیه‌السلام) می‌فرماید: «شَرُّ إخوانِكَ مَنْ أرْضاكَ بالباطِلِ؛ بدترین برادر تو کسی است که؛ تو را از طریق باطل، راضی و خشنود می‌کند». کسی که برای جلب رضایت اعضای خانواده‌ی خود، دست به هر فعالیت اقتصادی می‌زند تا به سرمایه‌ی بالاتری برسد، قطعاً نه تنها محبت آنها را بدست نمی‌آورد، بلکه لحظه به لحظه آنان را هارتر و خشن‌تر کرده و در مقابل خود قرار می‌دهند. این سنت خداوند است؛ هرگاه کسی را از راه باطل خشنود کنی؛ خداوند هم او را به دشمنی‌ِ تو وامی‌دارد. به محض اینکه، انسان،‌خدا رابه خاطر کسی کنار بگذارد، همان نفر، آتشِ جان او خواهد شد و میانشان، درگیری و دشمنی بوجود خواهد آمد. زیرا کسی که قادر است در حق الله خیانت کند، در حق انسان‌های دیگر براحتی خیانت خواهد کرد.   «والحمدلله رب العالمین» 

به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 419 «خانواده آسمانی » مورخ 94/11/15 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   تولد سالم به آخرت؛ در سایه‌ی رفاقت با صالحان سفارش حضرت لقمان به فرزندش؛ «یا بُنَیَّ مَن یَدخُل مَداخِلَ السَّوءِ یُتَّهَم، لا یتّهم و مَن یَصحَبْ صاحِبَ السَّوءِ لا یَسلَمْ ، ومَن یَصحَبِ الصّاحِبَ الصّالِحَ یَغنَم؛ ای فرزندم، کسی که در مکانهای بد، و بدنام رفت و آمد کند، قطعاً مورد اتهام دیگران قرار می‌گیرد. و کسی که با رفیق بد، هم‌نشین شود، محال است سالم بماند. و کسی که هم‌نشین صالح را برمی‌گزیند، از آن سود و غنیمت خواهد برد». انتخاب یک هم‌نشین بد، بی‌خطر نیست... یعنی بطور قطع و حتم. انسان از این هم‌نشینی ضربه می‌خورد. و محال است با قلب سالم به آخرت متولد گردد. لذا انسان‌ها موظفند، تمام دقت و تلاشِ خود را در انتخاب هم‌نشینان صالح، هزینه کنند. تا بتوانند در سایه‌ی رفاقت با آنان، مسیر زمین تا الله را با سرعت و سبقت طی کرده و سالم و قدرتمند به برزخ متولد شوند. روایات ده‌گانه در توصیف بدترین هم‌نشینان 1- درد سر ساختن برای دیگران 1- «شَرُّ الإِخوانِ مَن تُكُلِّفَ لَهُ؛ بدترین برادران کسانی هستند که دیگران بخاطر آنان به سختی بیفتند». شخصیت گروهی از انسان‌ها، به نحوی است که دائماً برای بقیه دردسر ایجاد می‌کنند، بطوری که دیگران باید با مراقبتی دائمی، شرّ احتمالی که از وجودِ آنان صادر می‌شود را دفع نمایند. چنین انسان‌های عموماً در محل کار،‌ در منزل در هنگام رانندگی، در مسافرت‌ها، در روابط دوستی و خانوادگی و ... اختلاف، تشنّج، درگیری، ناآرامی و ... تولید می‌کنند، بصورتی که بقیه‌ی اطرافیان، از وجودِ آنان در امان نیستند. والدینی که پس از ازدواجِ فرزندان برای زندگی آنان طرح و برنامه داده، و یا با دخالت‌های بیجا در روابط آرامِ‌ آنان، اختلال ایجاد می‌کنند، نیز از مصادیق این روایت هستند. باید بیاموزیم به گونه‌ای زندگی کنیم که هرگز وجودمان به دیگران تحمیل نشده و یا باری از ما برگُرده‌ی آنان مترتّب نگردد. قاعده‌ی مهم زیر را فراموش نکنیم؛ کسی که خودش را نمی‌شناسد و با خودش، اُنس ندارد، از تنهایی و خلوت وحشت دارد، لذا یکسره به دنبال ارتباط با دیگران بوده و عاطفه را از دیگران گدایی می‌کند، اما او در اوج ارتباطاتش با دیگران باز هم تنهاست، چون با خودش اُنس ندارد کسی که خودش را می‌شناسد، الله را بعنوان اِله حقیقی و ربّ‌عظیم خود، می‌پذیرد، و در سایه‌ی محبت و ولایت خانواده‌ی آسمانی‌اش به سمت الله حرکت می‌کند. لذا چنین انسانی هیچ وقت تنها نیست! او در تنهاترین حالت‌هایش، عظیم‌ترین رفت و آمدهایش را با اهل آسمان تجربه می‌کند. تا انسان به خودشناسی نرسیده و غایت نهایی‌اش را نشناسد، محال است بتواند با خودش انس بگیرد. لذا همیشه وحشت زده است و نمی‌تواند حتی لحظه‌ای تنها بماند. از همین رو دائماً‌ خودشان را به دیگران می‌چسبانند و از آنان گدایی‌ِ عاطفه می‌کنند. چنین کسانی دائماً تنهایی‌شان را در ارتباطات گوناگون از قبیل فضاهای مجازی و ... پر می‌کنند. باید بیاموزیم؛ شرّ‌خودمان را از رفاه دیگران کم کنیم. باید به مهارت پا گذاشتن رویِ خودمان برسیم، تا دیگران به رفاه و آسایش بیشتری برسند. هر طور که ممکن است کوتاه آمده و از منافع خودمان بگذریم، تا دیگران از سوی ما به درد سر و زحمت نیفتند. اساساً انسان مؤمن، نرم و آرام و لطیف است. و در کنار دیگران همیشه سنگ زیرین است تا خدای نکرده اختلاف و تشنّجی در روابط آنان، تولید نگردد. سعی می‌کنند همیشه حجم بیشتری از سختی‌ها را بر دوش خود، تحمل کنند، تا دیگران راحت‌تر و آرام‌تر، روزگار بگذرانند. آنان به نحوی زندگی می‌کنند که دیگران در کنار آنان احساس امنیت و آرامش می‌کنند. و از وجودشان هیچ آسیب و تشنجی به دیگران نمی‌رسد. 2- تنها گذاشتن دیگران در مشکلات قال امیرمؤمنان علی (علیه‌السلام): «شَرُّ الإِخوانِ الخاذِلُ؛ بدترین برادران، کسی است که تو را (در هنگام مشکلات) تنها می‌گذارد». انسانی که در هنگام بروز کوچکترین و بزرگترین مشکلات، دوستانش را تنها می‌گذارد، بدترینِ هم‌نشینان است. همه‌ی قشنگیِ یک انسان، آن است که در هنگام نیاز،‌ دیگران را تنها نگذارد. زشت‌تر از عقب کشیدن خود و تنها گذاشتن دیگران، سرزنش کردنِ آنان در هنگام بروزِ اتفاقاتی است که خودشان در تولیدش نقش داشته اند. ما حق سرزنش کردن هیچ کسی را نداریم، حتی در زمان‌هایی که احتمالِ وقوع حادثه‌ای را به او گوشزد کرده‌بودیم. آنان در این زمان، فقط و فقط به حضور ما، کلام ما، امدادِ ما و آرامشی که به آنان القاء خواهیم کرد نیاز دارند. در چنین زمان‌هایی، این ما هستیم که باید با روحیه‌ی تغافل، خطاهای دیگران را ندید گرفته، و برای جبران گذشته و ساختن‌ِ آینده، هر کاری که از دستمان برمی‌آید برایشان انجام دهیم. 3- همراهی در رفاه، و دوری در بلا «شَرُّ الإِخوانِ المُواصِلُ عِندَ الرَّخاءِ وَالمُفاصِلُ عِندَ البَلاءِ؛ بدترین برادران کسی است که در هنگامه‌ی آسایش در کنارت است و در هنگامه‌ی بلا و آزمایش،‌ رهایت می‌کند». رها کردن دیگران، در هنگام سختی‌ها و یا ابتلا به گناه و خطا، عملی غیر انسانی است. کسانی که در زمان خوشی‌ها، با دوستانشان همراهند، ولی در سختی‌ها و ابتلائات، رهایشان می‌کنند، به هیچ وجه، قابل اعتماد برای دوستی نیستند.   «والحمدلله رب العالمین»