شناسه مطلب: 4657

زمان انتشار: 2 فوریه 2016

| | | |

حضرت معصومه (سلام الله علیها) (1)، ۹3/6/16؛ از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی

1) زائر حضرت معصومه سلام الله علیها چه آرزویی دارد؟

حضرت معصومه (سلام‌الله‌علیها) به قدری عظمت شأن دارند که حضرت صادق (علیه‌السلام) فرموده‌اند که به شفاعت دخترم همه‌ی شیعیان به بهشت می‌روند. این امر نشان‌دهنده تجلی کامل خدا در خلقت ایشان، البته نه به اندازه معصوم است که می‌تواند شیعیان را به بهشت ببرد. برقراری این ارتباط نیاز به فعالیت بخش فوق عقلانی دارد.

اساساً شادی در میلاد خانواده آسمانی زمانی معنادار است که آن بخشی که در وجود ما از جنس ایشان است فعال شده باشد. قرآن می‌فرماید: «... وَذَكِّرْهُمْ بِأَیَّامِ اللّهِ إِنَّ فِی ذَلِكَ لآیَاتٍ لِّكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ؛ ... روزهای الهی را به یاد آنها بیاور که در آن نشانه‌هایی برای بسیار صبرکنندگان و بسیار شکرگزاران وجود دارد». (سوره ابراهیم/آیه 5) «یوم الله» یعنی روزی که خداوند بیشترین جلوه برای بندگانش دارد و هیچ روزی به اندازه ی تولد اهل بیت (علیهم‌السلام) به عنوان کاملترین مخلوق و فرزندان‌شان به این لحاظ اهمیت ندارد. حضرت معصومه (سلام‌الله‌علیها) به قدری عظمت شأن دارند که حضرت صادق (علیه‌السلام) فرموده‌اند که به شفاعت دخترم همه‌ی شیعیان به بهشت می‌روند. این امر نشان‌دهنده تجلی کامل خدا در خلقت ایشان، البته نه به اندازه معصوم است که می‌تواند شیعیان را به بهشت ببرد. برقراری این ارتباط نیاز به فعالیت بخش فوق عقلانی دارد. اگر غیر از این باشد زیارت منحصر به یک ارتباط عاطفی صرف بوده و آثار لازم را ندارد هر چند هم فی نفسه ارزشمند است ولی هدف خیلی بالاتر از اینهاست. ایشان از ما پرواز به عالی‌ترین مقامات را از ما خواسته اند و کمتر از آن برای ما حسرت به همراه دارد. ما قابل چنین مقامی هستیم: «أَنْ یُبَلِّغَنیِ الْمَقامَ الْمَحْمُود» ما حق نداریم کمتر از این بخواهیم. همه فعالیت‌های فردی، اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و ... را باید براساس این مقام طراحی کنیم. تمام ارتباط ما با اهل‌بیت (علیهم‌السلام) تمرین برای پرواز و رسیدن به دلدادگی به این مقام است. در زیارتنامه‌ی حضرت معصومه (سلام‌الله‌علیها) هم برای بخش فوق عقلانی طراحی شده است و کسی که به این مقام و موقعیت نرسیده لذتی از خواندن آن نمی‌برد. فلذا یا نمی‌خواند یا با بی‌حوصلگی و عدم برقراری رابطه، آن را قرائت می‌کند. کسی که احساس می‌کند که فرزند ایشان است از سخن گفتن لذت برده و گاهی گریه‌ی شوق سر داده و گاهی مغازله می‌کند و ... اما کسی که به این مقام نرسیده این حالات را نفهمیده و نمی‌تواند این چنین رفتار کند. در زیارتنامه حضرت باید از مسیری برویم که اگر با آن آشنا نباشیم حوصله‌اش را نداریم و ترجیح می‌دهیم که ضریح را ببوسیم و برای خواسته‌های دنیایی اشک ریخته و از ایشان تقاضا داشته باشیم. به یکی از بزرگان که از حضرت خواسته دنیایی داشتند، فرمودند که از من حاجت دنیایی نخواهید و از میرزای قمی تقاضا کنید. از زکریا بن آدم و مراجع همجوار ایشان حاجات دنیایی‌مان را طلب کنیم و از ایشان علم و معرفت خواسته و مسائل جاودانه‌مان را با ایشان حل کنیم. یکی از رفقا در خواب دیده بودند که در حال زیارت خانم، حوریان بهشتی از ضریح خارج شده و هر کدام به سراغ زائری می‌رفتند و وقتی حوری‌ای به سراغ من آمد گفتم که با خود خانم کار دارم و حوری بازگشت و دستی از ضریح خارج شد، تکه نانی به من داد و من آن را خوردم. در زیارت ایشان اگر کسی بخش انسانی‌اش فعال نشده باشد رابطه خوب برقرار نمی‌شود زیرا؛ مقام ایشان بسیار برجسته است. ملاقات، ملاقات یک عضو خانواده با بزرگ خانواده است. حضرت در قلب‌ها تصرف کرده و تمایل به پرداختن به امور دنیا را ندارند و این امر را به بزرگان اطراف خودشان سپرده‌اند و قصد برقراری رابطه بهشتی با زائر دارد. از زیارتنامه ایشان اهلِ فوق عقل لذت می‌برند و اساساً سخن گفتن با هر کس شأنیت خاص خودش را می طلبد. اهل فوق عقل درمی‌یابند که زیارتنامه از جایی آغاز شده که برای آن‌ها نهایت لذت را دارد. همان حالتی که در زیارت حضرت عبدالعظیم (علیه‌السلام) هست. از انبیا آغاز کرده است: «السلام علی آدم صفوه الله...» نکته برجسته‌ای که در زیارت حضرت معصومه (سلام‌الله‌علیها) جلوه می‌کند این است که با الله آغاز می‌گردد و باید سی و چهار مرتبه «الله اکبر»، سی و سه مرتبه «سبحان الله» و سی و سه مرتبه «الحمدلله» بگوییم. بعد از آن وقتی می‌گوییم: «السلام علی آدم صفوه الله» حضرت آدم (علیه‌السلام) کاملاً بر ما نظارت داشته و بعد به سراغ نوح (علیه‌السلام) می‌رویم. در روایت آمده که اهل بهشت لذت‌هایی بالاتر از بهشت دارند و آن اینکه هر روز هفته مهمان یکی از پیامبران هستند و از مقام آن پیامبر بهره می‌برند؛ یعنی استکمال و عروج در کار است. شنبه مهمان حضرت آدم (علیه‌السلام) یکشنبه مهمان حضرت نوح (علیه‌السلام)، دوشنبه مهمان حضرت ابراهیم (علیه‌السلام)، سه شنبه مهمان حضرت موسی (علیه‌السلام)، چهارشنبه مهمان حضرت عیسی (علیه‌السلام) و ... هستند و سلام‌های زیارتنامه هم به همین ترتیب داده می شوند. تا قبل از رسیدن به پیامبر (صلی‌الله‌علیه و آله و سلم) خطاب‌ها، غیابی هستند ولی وقتی به ایشان می‌رسیم خطاب حضوری است. «السَّلَامُ عَلَیْكَ یَا رَسُولَ اللَّهِ السَّلَامُ عَلَیْكَ یَا خَیْرَ خَلْقِ اللَّهِ، السَّلَامُ عَلَیْكَ یَا صَفِیَّ اللَّهِ...» چون ایشان هم اصل و ریشه ما و هم اصل انبیا (علیهم‌السلام) می‌باشند. در زیارت حضرت معصومه (سلام‌الله علیها) ایشان اول ما را به محضر خدا و انبیا (علیهم‌السلام) می‌رسانند و در واقع ایشان به تنهایی قادر هستند که ما را به بهشت ببرند، پس مقام عنداللهی و دارایی‌های انبیاء (علیه‌السلام) را دارند. « السَّلَامُ عَلَیْكَ یَا عَلِیَّ بْنَ أَبِی طَالِبٍ وَصِیَّ رَسُولِ اللَّهِ...» اگر ما اینها را نفهمیم و نتوانیم این بخشهای‌مان را فعال کرده و به لذت برسیم کور از این دنیا خواهیم رفت. در زیارت حضرت، ما سلام‌ها را تا حضرت حجه (عجل الله تعالی فرجه الشریف) ادامه می‌دهیم. این توفیق بزرگی است که انسان حداقل روزی یکبار به اولیای خودش سلام بدهد. ما اگر رمز سلام را می‌دانستیم هیچ روزی از سلام دادن خودمان را محروم نمی‌کردیم. «سلام» از برجسته‌ترین اسماء الهی است که اگر کسی نتواند خودش را به سلم برساند و در وجودش کوچکترین عدم سلامت نسبت به کسی وجود داشته باشد به همان اندازه از رحمت خداوند دور است. فلذا حضرت رضا (علیه‌السلام) می‌فرمایند: «اگر کسی کینه‌ای از شیعیان و محبین من داشته باشد من او را نفرین می‌کنم». سلم خیلی مسئله مهمی است و ما کاری جز سلامتی نداریم. همچنین روایت شده که اگر به اندازه فاصله یک درخت از کسی جدا شدید مجدداً به او سلام کنید. منظور از این همه سلام در زیارتنامه‌ها، رساندن ما به سلامت، اوج پرواز است. سعی کنید که در روز یک دور این سلام‌ها را بگویید. کسی که چنین نیازی را احساس نمی‌کند فوق عقلش فعال نیست. سعی کنید که فوق عقلتان را چنان فعال کنید که در روز پی در پی احساس نیاز کنید و این امر امکان پذیر نیست مگر با تلقین. بزرگان توصیه می‌کنند که شما باید مدتی با قلبتان صحبت کنید و آن را آموزش داده تا فعال شود و مشاهده می‌کنیم که به خودی خود سلام‌ها از او صادر می‌گردد. قیمت انسان هم به میل‌ها و هوس‌هایش است. «سلام» در هر حالی هم ممکن است حتی در حال خوابیده ولی روح باید مؤدب باشد اگر کسی چهل روز مداومت کند سلام از وجودش صادر می‌شود حتی اگر مشغله‌هایش فراوان باشد. در زیارتنامه حضرت، بعد از همه‌ی سلام‌ها به ایشان سلام می‌کنیم: «السَّلَامُ عَلَیْكَ یَا بِنْتَ رَسُولِ اللَّهِ...» دختر رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) معنای خاصی دارد مانند اینکه ما در زیارت سیدالشهداء (علیه‌السلام) می‌گوییم: «السَّلَامُ عَلَیْكَ یَابنَ رَسولُ الله...» و خطاب به حضرت حجت (عجل الله تعالی فرجه الشریف)، امام صادق (علیه‌السلام) می‌فرمایند: «یَابْنَ طه وَ الْمُحْکَماتِ، یَابْنَ یس وَ الذّارِیاتِ، یَابْنَ الطُّورِ». بنابراین «ابن» و «بنت» یعنی اوج شرافت. شرافت حضرت در حدی است که قابلیت شفاعت اهل محشر را دارد. «السَّلَامُ عَلَیْكَ یَا بِنْتَ فَاطِمَةَ وَ خَدِیجَةَ...» حضرت خدیجه (سلام الله علیها) هم شرافت خاص و ویژه‌ای دارند که در بسیاری از زیارتنامه‌ها نام ایشان آمده است. در بعضی توسلات هم همین‌طور است. مصائب دنیا، مصیبت حقیقی ما نیستند؛ بلکه می‌توانند نعمت بوده و جزای مقابل هم داشته باشند، بلکه مصیبت این است که ما در آغوش خدا از او لذت نمی‌بریم و در رفت و آمد با انبیاء و معصومین (علیهم‌السلام) کور هستیم. ما با حضرت معصومه (سلام‌الله علیها) حرفی از غصه و کدورت و گناه نزده و با ایشان در بهشت قرار می‌گذاریم. اگر کسی بتواند یکبار صادقانه زیارت حضرت معصومه «سلام الله علیها» را بخواند جای او در بهشت است. مطالب بیشتر: پای درس استاد مجموعه سخنرانی های استاد محمد شجاعی مجموعه کتابهای استاد محمد شجاعی

فیلم

دانلود

1 - 1) زائر حضرت معصومه سلام الله علیها چه آرزویی دارد؟

پیوست

برای دانلود این مطلب کلیک کنید.

کلیدواژه ها: ، ، ، ، ، ،

شناسه مطلب: 4640

زمان انتشار: 28 ژانویه 2016

| | | |

راه های مبارزه با غم، جلسه 53؛ 94/8/30

درمان اخلاقی غم؛ رضایت الهی (1)

خدا ما را برای شادی آفریده است نه برای غم. وقتی چیزی از دنیایتان کنده می شود فکر نکنید آن را از دست دادید چون به آخرت فرستاده می‌شود و این انسان نادان است که غم و غصه دارد امّا کسی که راضی به آن‌چه که خدا به او داده، باشد همیشه خوشحال است و به هیچ وجه به داشتن های دیگران توجهی ندارد؛ چرا که می داند شاید همان دلخوشی ها به نفعشان نباشد. وقتی قرار نیست به بهشت برسیم تمام موفقیت‌ها و دلخوشی‌های دنیا برای انسان جهنم می‌شود.

خودشناسی؛ مقدمه‌ی رسیدن به مقام رضا می‌دانیم که خداوند ربّ ماست، و ما را برای رسیدن به هدف نهایی خلقت مان ربوبیت می‌کند. او ما را آفریده تا در نظام جاودانه و ابدی، به همه‌ی آرزوها و خواسته‌هایمان برسیم، بطوری که به مقام خودش رسیده و هر آنچه که اراده می‌کنیم، تحقق پیدا کند. اگر انسان خودش را نشناسد، در فهمِ نحوه‌ی ربوبیت خدا با خودش دچار مشکل می‌شود. فردی را تصور کنید که در یک باشگاه رزمی ثبت نام می‌کند تا یک ورزش رزمی را بیاموزد. مربی او در این باشگاه، به او خواهد آموخت که چگونه در برابر حملاتِ دیگران دفاع کرده و یا چگونه به آنان حمله کند. این فرد برای آموختنِ فن رزم، مجبور است خستگی‌ها و ضربه‌های تمرین‌ها را تحمل کرده و از آن برای رسیدن به موفقیت استفاده کند. ما نیز تا حقیقتاً درنیابیم که خداوند برای چه ما را آفریده است و در این دنیا چه وظیفه‌ای بر دوش ماست، محال است بتوانیم به سختی‌ها و مشکلات دنیا، از دریچه‌ی نگاه الله، بنگریم. ما تا ماهیت باشگاهی دنیا را نشناسیم و به الله به عنوان، یک مربی یگانه برای رسیدن به کمال انسانی نگاه نکنیم، محال است بتوانیم درک صحیحی از نحوه‌ی ربوبیت الله پیدا کنیم. عدم معرفت صحیح ما نسبت به ماهیت دنیا، تصویری غلط ازخودمان و شرایط زیستی دنیا در ذهن و قلب‌مان می‌آفریند، به گونه‌ای که خودمان را در حدّ یک زن و یا یک مرد تعریف کرده و کمالاتی جز کمالات مربوط به دنیا در رأس فعالیت‌هایمان جای نخواهد گرفت. این سبک زندگی در نهایتِ خوش‌بینی، از ما یک دانشمند بزرگ خواهد ساخت، حال آنکه تنها ابزار لازم و کارآمد برای خوشبختی و سعادت ابدی ما، بعد از تولدمان به برزخ، یک روح انسانیِ کامل (قلب سالم) است. و این امر محقق نمی‌شود، مگر با رشد و تغذیه نفس در دنیا. بنابراین استفاده صحیح از شرایط گوناگون زندگی ما در دنیا (خوشی‌ها و ناخوشی‌ها) این امکان را به ما می‌دهد که در باشگاه قدرتمند دنیا، نفسِ ضعیف خویش را پرورانده و به قدرت و وسعت لازم برسانیم. ما اگر حقیقت انسانی خود را که از جنس خداست باور نکنیم و جنسیت‌مان را تنها ابزاری برای رشد بخش انسانی‌مان ندانیم، تمام زندگی‌مان را برای به دست آوردن کمالات حیوانی، تباه خواهیم کرد. تنها هدف ما در زندگی، آماده شدن برای یک تولد سالم به آخرت است. ما حقیقتی از جنس خداییم و باید به سوی او بازگردیم «انا لله و انا إلیه راجعون» و چگونگی بازگشت ماست که سعادت ابدی ما را تعیین می‌کند. حال آیا بازگشت ما به سوی الله، بدون کمک یک راهنما راه بلد، و چهارچوب‌هایی که مسیر صحیح حرکت را به ما نشان دهد، ممکن است؟ خداوند، دین و قوانین دین را، به عنوان قوانین مسیر حرکت انسان، نازل کرده است و خود، مربی‌گری انسان را در این مسیر طولانی به عهده گرفته است. او که حتی لحظه‌ای تنهایمان نگذاشته و ما را به سوی هدف نهایی‌مان، ربوبیت می‌کند. بنابراین حضور ما در باشگاه دنیا، نشانه‌ی حرکت ما به سوی الله است. علاوه بر این خداوند، کارشناسانِ راه بلدی را که تجلی کامل او هستند، در اختیار ما قرار داده و ما را از ریشه‌های آنان خلق نموده است. آنان تمام مسیر دنیا تا الله را کامل می‌شناسند و با رحمتی، عین رحمت الله، ما را به سوی او راهنمایی می‌کنند. علاوه بر این آنان علاوه بر اینکه امامان ما هستند، پدران حقیقی ما هستند، و رابطه‌ای فراتراز امام و مأموم با ما دارند. شخص راضی، از آینده مضطرب نمی‌شود کسی که ربوبیت الله را پذیرفته و به مدد کارشناسان معصوم عالم، به سوی الله در حرکت است، در باشگاه دنیا، هیچ اضطرابی از آینده نخواهد داشت. زیرا خود را در کنف حمایتِ الله و اهل آسمان دیده و دائماً از ارتباط با آنان آرامش و شادی جذب می‌کند. او کاملاً می‌فهمد، که تنها چیزی که ممکن است در عالم به او ضربه بزند، قدرت اختیارش می‌باشد. خداوند انسان را مختار آفریده و راه را نشانش داده است؛ اما او می‌تواند این راه را انتخاب کند، یا نه؛ از انتخابش سر بازبزند. «إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمَانَةَ عَلَى السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَالْجِبَالِ فَأَبَیْنَ أَن یَحْمِلْنَهَا وَأَشْفَقْنَ مِنْهَا وَحَمَلَهَا الْإِنسَانُ إِنَّهُ كَانَ ظَلُومًا جَهُولًا» (سوره احزاب/آیه 72) یعنی خداوند این مسیر هدایت را حتی بر آسمانها و زمین و کوهها هم عرضه کرد، اما آنها از پذیرشش ترسیده و سر باززدند. اما انسان آن را پذیرفت. اما بعد از آن نسبت به آن اعتراض کرده و نق می‌زند». گاه انسان گولِ اختیارش را خورده، جلوی خدا می‌ایستد و علناً از پذیرش احکام دین، تفره می‌رود. در این‌صورت خودش را از تنها برنامه‌ی اصلی و حقیقی زندگی دور و محروم کرده و تمام سعادت دنیا و آخرتش را برهم می‌زند. می‌دانیم که انسان، برای تأمین سعادت خودش، اختیار دارد، اما تخصصِ لازم را ندارد. لذا مختار است که از متخصصان معصوم، کمک بگیرد یا نگیرد. بنابراین، انسان زیرک، خودش را با اختیار به دست متخصصان انسان‌ساز که تمام ساختار انسان تا الله را می‌شناسند، می‌سپارد. لذا خیالش راحت است و آرام ... چرا که مربیان و راهنمایان او، سلاطین دنیا و آخرت‌اند و هیچ امر خیری نیست مگر آنکه از دریچه‌ی وجود آن‌ها بر انسان نازل می‌شود. کسی که ربوبیت الله و اهل آسمان را پذیرفته، یقین دارد که هم خوشی‌ها و هم ناخوشی‌ها برایش به انتهای خیر منتهی خواهند شد، و خداوند با مهندسی دقیق، تمام آنچه را که برای ربوبیتش لازم است در مسیر زندگی او قرار خواهد داد. حال این مسیر، گاه با نعمت‌ها و لذت‌ها همراه است، گاه با سختی‌ها و مصائب. لذا قرآن می‌فرماید: «وَعَسَى أَن تَكْرَهُواْ شَیْئًا وَهُوَ خَیْرٌ لَّكُمْ ؛ وچه بسیار آنچه را که شما ناخوش می‌دارید، اما برای شما خوب است». (سوره بقره/آیه 216) رضا؛ یعنی اینکه انسان، اضطراب نداشته باشد از آنچه که قراراست بر وی نازل گردد. زیرا یقین دارد که هر چه از دوست رسد، نیکوست.... رضا بعد از تسلیم، برای انسان حاصل می‌شود. وقتی انسان، در برابر الله تسلیم شده و روابط بخش‌های پنج‌گانه وجودی‌اش را براساس دستورات الله تنظیم می‌کند؛ آرام آرام به مقام رضا می‌رسد. مقام رضا؛ درست همان لحظه‌ای است که انسان عاشقانه، به ربوبیت الله تن داده و همه‌ی آنچه که بر او وارد می‌شود را با دلی آرام و نفسی مطمئن می‌پذیرد. شادی، علامت رضایت است نبی اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم): «مَن رَضِیَ بِما رَزَقَهُ اللّه ُ قَرَّت عَینُهُ؛ هر کس به آنچه که خداوند قسمتش کرده راضی شود، خوشحال می‌گردند». «قره عینه» به معنای روشن شدن دیدگان انسان است. اشکی که از روی شادی ریخته می‌شود، خنک است و این به معنای اشکی است که از شادی از چشمان شخص راضی می‌ریزد. و این است راز شادی زینب در جریان عظیم عاشورا... غم خوردن، نهایت اشتباه و حماقت انسان است. چون کسی جریانات زندگی ما را اداره می‌کند که ازخودمان به ما مهربان‌تر و خیرخواه‌‌تر است. وحتی خداوند، تمام اموری را که ما در انتخاب آنها دخیل نبوده‌ایم، را به بهترین نحو در قیامت جبران کرده و پاداش می‌دهد. بعنوان مثال، جبران خداوند در آخرت در مقابل فقری که فقرا در دنیا، تحمل کرده‌اند، ثروتمندان را چنان به حسرت می‌اندازد که آرزو می‌کنند کاش هرگز در دنیا در نعمت و رفاه نمی‌بودند. شخص راضی؛ حسود نیست. امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) : «مَن رَضِیَ بِما قَسَمَ اللّه ُ لَهُ، لَم یَحزَن عَلى ما فی یَدِ غَیرِه؛ هرکه راضی باشد به آنچه که خداوند قسمتش کرده، برای آنچه که در دست دیگران است، غصه نمی‌خورد». شخص راضی، برای پیشرفت تلاش می‌کند، اما اهل رقابت و چشم و همچشمی نیست. و اساساً به داشته‌های دیگران خوشحال و راضی است. او هرگز حسود نیست. کسی که حسود نیست، آرام زندگی می‌کند و از دارایی‌های دیگران لذت می‌برد. علت بسیاری از ناآرامی‌ها، تصمیمات اشتباه، رقابت‌های گوناگون،... عدم رضایت انسان به قسمتهایی است که خداوند برایش در نظر گرفته است. این دسته از انسانها اساساً میدان زندگی را تنها با کمالات حیوانی می‌سنجند و از هیچ تلاشی برای عقب نماندن از دیگران، کوتاهی نمی‌کنند. و درست در زمانی که به لحظه‌ی تولدشان به برزخ می‌رسند؛ هیچ ثروتی برای زندگی آنجا ندارند، دست خالی و فقیر ... با ابدیتی پیش رو ! غصه نمی‌خورد؛ کسی که به مقام رضا رسیده است امیرالمومنین علی (علیه السلام) فرمودند: «مَن رَضِیَ بِقِسمِ اللّه، لَم یَحزَن عَلى ما فاتَهُ؛ هرکس به رزق خدا راضی باشد، برای آنچه که از دست می‌دهد غصه نمی‌خورد». کسی که ثروت عظیمی، چون الله در آغوش دارد، و یقین دارد که الله همه‌ی امور را به نفع او خاتمه می‌دهد، هرگز برای آنچه که از دست می‌دهد غصه‌دار نمی‌شود، چون تمام از دست دادن‌هایش را، پس انداز عظیمی برای آخرت خود می‌داند. دقیقاً خداوند، چیزی را از مسیر انسان برمی‌دارد، که مانع حرکت او به سوی الله بوده است و قطعاً به رشد ما کمک خواهد نمود. این مقدار از معرفت انسان را در برابر از دست دادن‌هایش، آرام و شاد نگه می‌دارد. تمام حوادث دنیا، می‌گذرند، مهم آن است که ما در مسیر حرکتمان به سوی الله حرکت کرده و دچار توقف و یا عقب‌گرد نشویم. راحت و آسوده؛ در پناه مقام رضا نبی اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) می فرماید: «مَن حَمَلَ الأمرَ عَلَى القَضاءِ استَراحَ؛ هر کس امور را به قضای الهی نسبت دهد، آسوده است». قضا، نتیجه‌ی قطعی انتخابات ما در عالم است. هر انتخابی، نتیجه‌ای دارد. وقتی اموری را که در پیرامون ما اتفاق می‌افتد، به قضایی که الله در جریان امور عالم نهادینه کرده است نسبت بدهیم، دیگر غم و اضطراب قلبمان را نخواهد فشرد. انتخاب‌های غلط ما، قطعاً به قضاهای نامطلوب می‌انجامد که کفاره‌ای است برای گناهان و اشتباهات ما. در این‌صورت حتماً امور به وقوع پیوسته را به نفع خود خواهیم دانست و از غم‌ها و افسردگی‌ها رها خواهیم بود. «والحمدلله رب العالمین» مطالب بیشتر: مجموعه سخنرانی های استاد شجاعی مجموعه کتاب های استاد محمد شجاعی پای درس استاد

کلیدواژه ها: ، ، ، ، ،

شناسه مطلب: 4193

زمان انتشار: 22 دسامبر 2015

| |

از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی

چشمان بیدار بهترند یا قلب‌های بیدار؟

بیداری، به معنای شناخت ارزش‌ها و قیمت‌های حقیقی است، نه باور آنچه که زائیده‌ی توهم انسان است. بیداری، زمانی حاصل می‌شود که انسان بهشت و جهنم را باور می‌کند، از بهشت انرژی دریافت کرده و با تلاوت آیات بهشت، برای ادامه حرکت قدرت گرفته و به شوق می‌آید. او آنقدر مشتاق بهشت است که به شوق آن به راحتی می‌تواند قلب خود را از گزند تمام آلودگی‌ها (کینه، عصبانیت، حساسیت، زودرنجی و ...) در امان بدارد.

علی «علیه‌السلام»: «انتباهُ العیون، لا ینفع مع غفله القلوب؛ بیداری چشم‌ها، فایده‌ای ندارد زمانی که قلب‌ها در خواب باشند.» تنها ثروت یک انسان، قلب بیدار اوست و اساساً قرآن، انسانها را براساس بینش قلب‌هایشان به شش گروه زیر تقسیم می‌کند: 1- سنگ 2- کمتر از سنگ 3- حیوان 4- کمتر از حیوان 5- شیطان 6- مؤمن (انسان) اساساً قلبی که بیدار نیست و ماهیت جنینی خود را در رحم دنیا باور نکرده و قادر به دیدن غیب و ارتباط با آن نیست، هیچ خیری برای انسان نخواهد داشت. چنین انسانی حتی با چشمانِ بیدار، باز هم نمی‌تواند حقایق را دیده و اندازه‌ها و ارزش‌های حقیقی را بشناسد. برای او، ارتباط و انس با غیب یک دغدغه نیست و اساساً غیب در زندگی‌اش تأثیری ندارد. چنین فردی در هر شأنی از شئونات دنیا که قرار داشته باشد (متدین باشد یا گنهکار، مهندس، کارمند، طلبه و...) باز هم غفلت بر قلب او غلبه کرده و در خواب به سر می‌برد. انسان بیدار کسی است که روز به روز بر حجم شادی و آرامشش افزوده می‌گردد و اساساً دستِ دنیا به او نخواهد رسید تا نفسِ آرامَش را تحت فشار قرار دهد. بنابراین شئوناتِ دنیایی ما، هیچ ارتباطی با بیداری قلبمان ندارند. گاه یک فرد بی‌سواد، کاملاً بیدار است و یک فردی که جزء خواص می‌باشد در خواب. کما اینکه در طول تاریخ، بیشترین غافلان از خواص بوده‌اند. تنها زمانی انسان می‌تواند بر غفلت خویش غلبه کند که قلبش بیدار شده باشد، حال در هر شأن و مقامی که باشد، تفاوتی نخواهد داشت. امیرالمؤمنین «علیه‌السلام»: «سُکرُ الغفله و الغرور، أبعَدُ إفاقهً من سُکرِ الخمور؛ مستی غفلت و فریب، دیرتر از انسان دور می‌شود تا مستی شراب.» خودشیفتگی‌ها و خودبرتربینی‌ها که ناشی از غفلت و خواب‌زدگی انسانهاست به قدری مستی‌آور و توهم‌زاست که به راحتی از انسان دور نخواهد شد، تا جایی که امیرالمؤمنین «علیه‌السلام»، دور نمودن مستیِ شراب را بسیار آسان‌تر از مستیِ خودشیفتگی می‌داند. کسی که تنها خود را برتر و بالاتر دیده و نسبت به آنچه که در نزد اوست، احساس فرح و برتری نسبت به دیگران دارد، باید بداند که در صورت بیدار نشدن، با باطن وحشتناکی به برزخ متولد خواهد گشت. چنین کسی به قدری، خود را بزرگ می‌بیند که در هر کجا که باشد با همه ناسازگار بوده و نمی‌تواند ایرادهای آنان را تحمل نماید. بیدار کسی است که هرگز خود را حتی از یک نفر نیز بالاتر نداند. همانگونه که پیامبر و امیرالمؤمنین «علیهم‌السلام» و تمام اهل‌بیت «علیهم‌السلام» به راحتی با همه انسانها حتی دشمنان‌شان ارتباط برقرار نموده و برایشان دعا می‌کردند. غرور به معنای فریب خوردن و نشناختن قَدَرهای حقیقی است. غرور، به هم خوردن تعادلِ معشوق‌هاست. غرور فراموش کردن حقیقت لااله الا الله است، و شادی کردن و غمگین شدن برای آنچه که ارزشی ندارد. تا دیر نشده، باید چاره‌ای اندیشید ... برگرفته از مباحث انسان شناسی، استاد محمد شجاعی مطالب بیشتر: مجموعه سخنرانی های استاد شجاعی مجموعه کتاب های استاد محمد شجاعی پای درس استاد

کلیدواژه ها: ، ، ، ، ، ، ، ، ، ،

شناسه پرسش: 4092

6 دسامبر 2015

| |

پرسش 19.

پاسخ:

منبع:

کلیدواژه ها: ، ، ، ، ، ،

شناسه مطلب: 4084

زمان انتشار: 9 دسامبر 2015

| |

از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی

یک قاعده ی بسیار مهم و کلیدی

اگر کسی، چنین تغییراتی را در خود احساس نمی‌کند، یعنی در مسیر صحیحی به سوی الله حرکت نمی‌کند. زیرا کسی که در مسیرِ قرب (شباهت) به الله، درست گام بر می‌دارد، باید روز به روز به الله شبیه‌تر گردد.

مهربانی، شرط اصلیِ ایمان و قرب به الله است... در بحث سیر انسان به سوی الله، یک قاعده ی بسیار مهم و کلیدی وجود دارد که بهتر است با آن آشنا شویم؛ می‌دانیم که حداقلِ سعادت یک انسان در آخرت آن است که به محض تولد به برزخ، به بهشت وارد شود، که اگر چنین اتفاق مهمی برای کسی رخ ندهد، قطعاً دچار خسارت عظیمی شده است. نشانه ی حرکت صحیح یک انسان در دنیا، به سمت چنین تولد موفقی که منجر به ورودش به بهشت می‌گردد آن است، که روز به روز بر سطح آرامش و شادی او افزوده شده و از سطح تندی‌ها و تیزی‌های نفسش کاسته می‌گردد. به این معنا که انواع بدبختی‌ها، حمله‌ها، حسادت‌ها، بدبینی‌ها، زودرنجی‌ها، حساسیّت‌ها، تکبرها و ... روز به روز از وجود او بیشتر رخت بربسته، بر حجم مهربانی و رحمت او بر دیگران روز به روز افزوده می‌گردد، به طوریکه هر چه زمان بیشتر می‌گذرد، روح او نرم‌تر و لطیف‌تر می‌گردد. اگر کسی، چنین تغییراتی را در خود احساس نمی‌کند، یعنی در مسیر صحیحی به سوی الله حرکت نمی‌کند. زیرا کسی که در مسیرِ قرب (شباهت) به الله، درست گام بر می‌دارد، باید روز به روز به الله شبیه‌تر گردد. تنها کسی که به الله شبیه‌تر می‌شود، که با گذشت زمان، اسماء بیشتری از الله را در خود تجلی می‌دهد. در حقیقت، تنها سرمایه ی دائمی و واقعی انسان که با او به برزخ منتقل خواهد شد، همین اسمائی است که از خداوند بزرگ دریافت کرده و در نفس خود تثبیت نموده است. در غیر اینصورت تمام نعمت‌های دنیا، اگر در میزان قربِ انسان به الله مؤثر نبوده باشند، تنها ابزاری برای خسران و عقب گرد او بوده و در برزخ مزاحمان و موانعِ عظیم سعادتِ ابدی او خواهند بود. الله برای جلوه نمودن، اول با اسم رحمان جلوه کرده است. به طوری که اسم رحمانِ الله، مادرِ تمام اسماء الهی بوده و در تمام آنها حضور دارد. بنابراین «شرط لازم» برای دریافت هر اسمی از اسماء الهی، دریافت اسمِ رحمان است. رسیدن به رحمت به تمام موجودات عالم (انسانها، گیاهان، حیوانات، جمادات و...) همان صفت رحمانیّت است. امّا رحمت ویژه و خاص که مخصوص مؤمنان و دوستان خداوند است، صفت رحیمیت نامیده می شود. برگرفته از مباحث خانواده آسمانی، استاد محمد شجاعی مطالب بیشتر: پای درس استاد

کلیدواژه ها: ، ، ، ، ، ، ، ،

شناسه پرسش: 4083

1 دسامبر 2015

| |

پرسش 16.

پاسخ:

منبع:

کلیدواژه ها: ، ، ، ، ، ، ،

شناسه مطلب: 3365

زمان انتشار: 13 اوت 2015

در مقام وعظ

کشیش در مقام وعظ، برای مریدان خود اوصاف بهشت را می گفت و ابداُ از جهنم دم نمی زد، تا اینکه روزی یکی از حاضران گفت: شما همیشه برای مردم بهشت را شرح می دهید، آخر یک روز هم از جهنم بگویید! کشیش گفت: اما جهنم را تمام شما می روید و تماشا می کنید و از خصوصیات آن مطلع می شوید، ولی بهشت را که نخواهید دید برایتان شرح می دهم تا اگر آن را ندیدید دست کم وصفش را شنیده باشید.

، ، ، ، ،

شناسه مطلب: 3243

زمان انتشار: 4 اوت 2015

| |

حکمت از تفکر

گویند لقمان در اکثر اوقات به تنهایی می نشست و فکر می کرد. روزی مولای او بر او گذشت و به او گفت: «اگر با مردم بیشتر بنشینی و رفت و آمد داشته باشی بیشتر نفع می بری و با آن ها مأنوس می شوی.» لقمان حکیم فرمود: «طولانی شدن تنهایی، راهی به سوی تفکر است و تفکّر راهی به سوی بهشت.»(1) 1. محجه البیضاء، 8/195- شنیدنی های تاریخ، ص 406 منبع : یکصد موضوع 500 داستان ، ج3 ، نوشته ی سید علی اکبر صداقت ، نشر تولی

کلیدواژه ها: ، ، ،

شناسه مطلب: 3238

زمان انتشار: 4 اوت 2015

| |

حسن ظن به خدا

پیامبر (ص) فرمود: آخرین کسی را که دستور داده می شود به سوی دوزخ ببرند، ناگهان به اطراف خود نگاه می کند. خداوند دستور می دهد او را برگردانند، پس او را برمی گردانند. خطاب می رسد چرا به اطراف خود نگاه کردی و در انتظار چه هستی؟ عرض می کند: پروردگارا! من درباره ی تو این چنین گمان نمی کردم. می فرماید: چه گمان می کردی؟ عرض می کند: گمانم این بود که گناهان مرا می بخشی و مرا در بهشت خود جای می دهی! خداوند می فرماید: ای فرشتگان من! به عزت و جلال و نعمت ها و مقام والایم سوگند، بنده ام هرگز گمان خیر درباره ی من نبرده است، اگر ساعتی گمان خیر برده بود، او را به جهنّم نمی فرستادم، گرچه دروغ می گوید، ولی با این حال اظهار حسن ظن او را بپذیرید و او را به بهشت ببرید. سپس پیامبر (ص) فرمود: هیچ بنده ای نیست که نسبت به خداوند متعال گمان خیر ببرد، مگر این که خدا نزد گمان وی خواهد بود.(1) 1. داستانهای تفسیر نمونه، ص 192- تفسیر نمونه 2/254 منبع :400 موضوع 2000 داستان ،ج2 ، نوشته ی سید علی اکبر صداقت ، نشر تهذیب

کلیدواژه ها: ، ،