در جریان خلقت، انسان همچون رودخانه یا چشمه ­ای است که هر چه در حرکت باشد، پاک­تر می شود و آب بیشتری از آن جوشش می­ کند. مراحل وجودی انسان شامل 5 بخش است که برای هر یک از این مراحل، رزقی وجود دارد که عبارتند از: رزق ­های جمادی، گیاهی، حیوانی، عقلانی و فوق عقلی. خداوند تبارک و تعالی این پنج نوع رزق را برای ما قرار داده و دوست داشتن و لذت بردن از آن­ها هیچ اشکالی ندارد، به­ شرطی که ترتیب ارتباط با آن­ها یک ترتیب معقول و منطقی باشد؛ یعنی اصالت دادن به بخش فوق عقل، یعنی4 بخش وجودی انسان که بخش­ های فرعی و وسیله­ ای هستند و زندگی دنیایی انسان را تشکیل می ­دهند، تحت حاکمیت فوق عقل قرار گیرد. وقتی این امر تحقق یابد، همه کارهای انسان تبدیل به عبادت و نور می­شوند. با چنین نگاهی، دنیا در استخدام آخرت است و مثل رحم سالم و پاک و با قدرتی می­ماند که یک جنین را می ­تواند در خودش به بزرگی دنیا تربیت کند و رشد بدهد. اما وقتی که جنین متناسب با دنیا تربیت نشود، این دنیا مذموم خواهد بود و خود نیز آفتی برای رشد انسان می­شود. پس دنیای ممدوح و مبارک، دنیایی است که همراه فوق عقل و ابدیت باشد. در تقسیمات استعدادهای انسان، اگر چهار بخش وجودی او (جمادی، گیاهی، حیوانی، انسانی یاعقلی) اتصال با بخش «فوق عقلی» او که ابدیتش را می سازد داشته باشند، مبارک خواهد بود. یعنی کودک عزیز روح ما طوری تربیت می­ شود که متناسب با شرایط زیستی ابدیت خواهد بود و شادی و آرامش حقیقی خواهد داشت. اما خطر این است که اگر این استعدادها در جهت حیات ابدی و جاودانه نباشند، خودشان محل دفن کودک عزیز روان می­ شود و اجازه نمی­ دهد با شرایط زیستی آخرت رشد کند. در نتیجه انسان تا ابد فلج زندگی خواهد کرد. پس اگر فوق عقل انسان به رشد و بالندگی رسیده باشد، هر چه انسان از جهت کمالات گیاهی، حیوانی و عقلی، سالم تر و قوی­تر و غنی­ تر باشد، می­ تواند آخرت بهتری داشته باشد. اما اگر بریده از ابدیت باشد، هر چه در 4 بخش مذکور، موفقیت بیشتری داشته باشد، به جهنم نزدیک­تر و از سعادت دورتر می­ شود. استفاده صحیح از نعمت های الهی برای این که بتوانیم 5 بخش (جمادی، گیاهی، حیوانی و عقلی) را تقویت کنیم، باید ورودی هر 5 بخش، یعنی رزق ­های جمادی، گیاهی، حیوانی، عقلی و فوق عقلی را تنظیم کنیم. مثل شیر مادری که هر چه از آن خورده شود، شیر بیشتری تولید می ­شود. انسان هم اگر استعدادهای پنجگانه­ اش را در خدمت بندگان خدا قرار دهد، دریافتی‌اش از آسمان بیشتر می شود؛ یعنی هر چه به بندگان خدا خدمت کنیم، خدا رزق بیشتری به ما می ­دهد و خیر و برکت بیشتری خواهیم داشت. بعضی از افراد تک خور هستند. اینها به دور خودشان پیله ­ای کشیده اند و خیرشان به کسی نمی­ رسد؛ اینها هیچ خروجی اعم از جمادی، گیاهی، حیوانی و عقلی و فوق عقلی برای مردم ندارند. این روحیه سبب می­ شود نعمتی که خدا به آن­ها داده، از دست­شان گرفته شود. هر نوع نعمتی (جمادی، گیاهی، حیوانی، عقلی و فوق عقلانی) که به انسان داده می­ شود، باید در راه مردم مصرف کرد. همان­طور که گناه و معصیت انسان را از خدا دور می ­کند، ضایع کردن نعمت و ناسپاسی از آن هم انسان را از خدا دور می­ کند و مورد غضب الهی قرار می­ گیرد. مثل پدر و مادری که با زحمت پولی را فراهم می­ کنند تا ماشین یا تلفن همراه یا و... برای فرزندشان خریداری کنند، اما در اثر خوب استفاده نکردن از آن پدر و مادر، مثلا بی احترامی کردن به آنها، این نعمت از انسان ­گرفته می شود. علاوه برآن، او را توبیخ می ­کنند که چرا از نعمت والدین خودت خوب استفاده نکردی. خداوند هم همین طور است. اگر انسان استفاده خوبی از نعمت نکند؛ هم نعمت از او سلب می­ کند و هم توبیخ می کند. بنابراین، وجود نعمت، همیشه به­ صلاح انسان نیست، زیرا داشتن نعمت مسوولیت دارد. قرآن می فرماید:«لتسئلن یومئذ عن النعیم= حتما روزی درمورد نعمتها مورد سوال قرار خواهید گرفت». حتی نعمت­های معنوی؛ چون بسیاری هستند که خدا به آن­ها نعمت معنوی داده که یا بلد نبودند از آن­ها خوب استفاده کنند و یا در انفاق کردن، بخل دارند. در این صورت مورد خشم خدا قرار می­گیرند. در روایت به انواع مست­ ها اشاره شده که یکی از آن­ها «مستی نعمت» است. پس برای این که گرفتار چنین خذلانی نشویم، لازم است که از نعمت­ها استفاده درست کنیم. در نعمت الهی سهم بندگان خدا را ببینیم یکی از راه ­های استفاده درست از نعمت، این است که سهم بندگان خدا را در آن نعمت­ها ببینیم که گاهی این سهم واجب است و گاهی مستحب. مثل خمس دادن که واجب است. انسان باید در همه نعمت­ها حواسش باشد که همه عضو یک خانواده هستیم. قاعده «هو أنت=او تو است» در همه ما حاکم و جاری است. بنابراین، کسی نباید توهم مسابقه و برتری با دیگران داشته باشد. در روایتی که در زیر آیه «تلک الدار الآخرة نجعلها للذین لایریدون علوا فی الارض و لا فسادا= این بهشت سرای آخرت است که آن را برای کسانی قرار می دهیم که در زمین اراده ی علو و برتری ندارند» آمده، حتی فخر به بندکفش هم نهی شده است. پس مراقب باشیم با کارهای خوبی که می کنیم، این فکر به ذهن­مان نیاید که از بقیه جلوتر هستیم.اگر این حس در ما ایجاد شود، منجر به دوری از خدا و قرار گرفتن در لشکر شیطان و سقوط در جهنم می­ شود. در هر کدام از نعمت ­های جمادی، گیاهی، حیوانی، عقلی و فوق عقلی باید مردم را شریک کنیم که وقتی این خروجی ها بیشتر شود، داده­های الهی هم بیشتر است. انواع صدقه ها از خروجی ­هایی که انسان باید داشته باشد، «صدقه» است. صدقه انواع مختلفی دارد: صدقه ­های جمادی؛ مثل این که انسان به کسی پول یا وسیله­ای برای استفاده بدهد صدقه ­های گیاهی؛ انسان به کسی غذا بدهد یا از قدرت بدنی برای کمک به دیگران استفاده کند صدقه ­های حیوانی که متنوع هستند؛ مانند استفاده از موقعیت و مقام به نفع دیگران صدقات عقلی و صدقات فوق عقلی لبخند زدن، بوسه، مهربانی و سلام دادن، از مصادیق صدقه است. کسی که برای دیگران خروجی دارد، شادی و نشاط او بیشتر و ثروت جمادی، گیاهی، حیوانی، عقلی و عقلانی اش نیز بیشتر می­ شود و زندگی ­اش برکت پیدا می­ کند. نبی­ اکرم (صلی الله علیه و آله) فرمودند: «تداركوا الهموم و الغموم بِالصّدقات یكشف اللّه تعالى ضرّكم وَ ینصركم على عدوّكم.... اقدامکم= همّ و غم ­هایتان را با صدقه­ ها جبران کنید تا خدا سختی و مشکلات­تان را برطرف کند و شما را به همه دشمنانتان غلبه ­دهد و هنگام سختی­ها قدم ­های شما را تثبیت ­کند». کسی که در شادی، رفاه و موفقیت مردم نقش دارد در 5 بخش وجودی، روزی بیشتری از بالا دارد. پس انسان کسی است که به خدا می­ گوید که هر چقدر بیشتر به من بدهی، بیشتر برای بندگانت مصرف می­ کنم اما حقیقت این است که برای خودش مصرف می ­کند و خودش را جاودانه ­تر می­ کند. پس تصمیم بر داشتن خروجی خیلی مهم است. یعنی آدم راکدی در زندگی اش نباشد. این­گونه افراد اگر حادثه و مصیبتی هم به آن­ها وارد شود، افسرده نمی­ شوند؛ چون جریان­دار هستند و یکسره با مردم سرو کار دارند. صدقه کمک می­ کند انسان در اوج بدترین مشکلات قوی باشد و ترس­ها و اضطراب ­های آینده را از او می­ گیرد، بویژه مؤمن چون الله را دارد و حمایت خانواده آسمانی و فرشتگان و غیب، اصلاً دلشوره­ای نسبت به آینده ندارد. قرآن درباره کسانی که ایمان ­آورند و عمل صالح انجام می­ دهند، می­ فرماید: «لَاخَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلَاهُمْ یَحْزَنُونَ؛ نه ترسی و نه غمی دارند». یعنی اساساً نه آدم­ های هستند که با گذشته درگیرند و نه دلشوره آینده را دارند، بلکه آدم ­های شادی و قوی هستند. چگونه نعمت تبدیل به غصه می­ شود ترس و بیم مان به برکت و لطف خدا خود نیز عاملی برای غصه و نکبت است. نعمت مثل چربی قند و نمک در بدن می­ ماند که اگر بیشتر از حد استفاده شود، بدن را نابود می ­کند و باید برای سلامتی هزینه دوباره کرد. کسی که اهل صدقه نیست، تجمع نعمت در وجود او غصه ­ساز و اضطراب آور خواهد بود. لذا بیشترین آمار خودکشی ­ها در دو گروه تحصیل­ کرده و مرفهین جامعه دیده می­ شود. پس اینکه گفته می­ شود صدقه برطرف کننده همّ و غم انسان است؛ چون نقش مهمی در شادی و آرامش انسان دارد.

یکی از مهمترین عبادات در مکتب اهل بیت عصمت، «زیارت» است، که در روایت امام موسی کاظم (علیه السلام) در باب زیارت امام رضا (علیه السلام) است که ثوابش به اندازه ۷۰ هزار حج دانسته شده و هر قدم در راه زیارت معصومین علیهم السلام مساوی با یک حج عمره شمرده شده است. در زیارت امامان معصوم (علیه السلام) و امامزادگان به دو نکته باید توجه کرد: اول اینکه با باور به ثواب زیارت، به ملاقات برویم. و دوم اینکه بدانیم این همه ثوابی که ذکر شده، در بالا رفتن کیفیت زیارت زائر مؤثر خواهد بود و درک این امر، انسان را برای زیارت با معرفت و دریافت پاداش های الهی آماده می کند. حضرت رضا ع به یکی از اصحابش فرمود: «تو می دانی که هر کس به قبر من بیاید چه ثوابی دارد؟ شخص عرض کرد: خیر. حضرت در ادامه فرمودند: خداوند به او معادل هزار حج ثواب می دهد». یکی از مسائل مهمی که در روایت به آن اشاره می شود، ارقام و اعدادی است که برای ثواب زیارت بیان شده است. این اعداد در اصل به مراتب زائرین برمی گردد؛ یعنی بسته به میزان معرفت و سنخیت زائر با امام حاضر، می تواند از زیارت بهره ببرد. پس ما با معرفتی که در زیارت داریم، می توانیم از آنان قدرت بگیریم. کسی که توجهی به مناسک عبادی مثل زیارت رفتن معصوم یا امام زادگان، پیاده روی اربعین و ... ندارد و برایش بی معنی است، اینها ناشی از عدم معرفت او نسبت به معصوم (علیه السلام) است. پس کسی که می خواهد زیارتش قدرت داشته باشد، باید فهمش را بالا ببرد  تا بفهمد به ملاقات چه کسی می رود و در این ملاقات قرار است چه اتفاقاتی بیفتد. مثلا یک زیارت می تواند تمام گذشته انسان را جبران کند و همچنین می تواند چندین برابر عمرش او را ارتقا معنوی بدهد. زیارت پیامبراکرم (صلی الله علیه و آله) و اهل بیت (علیه السلام)، همان ملاقات خدا در فوق عرش است هرکس یکی از امامان را زیارت کند انگار که پیامبر اکرم را زیارت کرده و هرکس پیامبر را زیارت کند، انگار خداوند متعال را در فوق عرش ملاقات کرده است. امام صادق (علیه السلام) می فرمایند: «قال زید الشحام: ما لِمَنْ زارَ رَسُولَ‌اللّهِ صلى الله علیه و آله؟ قالَ: «كَمَنْ زارَ اللَّه عَزَّ وَجَلَّ فوق عَرْشِهِ‌» قالَ: قُلْتُ: فَما لِمَنْ زارَ احَداً مِنْكُمْ؟ قالَ: «كَمَنْ زارَ رَسُولَ اللّهِ صلى الله علیه و آله» زید شحام سوال می­کند: کسی که به زیارت نبی اکرم (صلی الله علیه و آله) برود به چی می رسد؟ حضرت می فرمایند: مثل این است که خدا را در فوق عرش زیارت کرده. پرسید: اگر یکی از شما اهل بیت را زیارت کند چی نصیبش می شود؟ حضرت فرمود: مثل این است که پیغمبر را زیارت کرده است.». مراد از عرش چیست؟ اگر تمام آسمان ها و زمین را جمع کنیم، در کرسی هستند «وَسِعَ کُرْسِیُّهُ السَّماواتِ وَ الْأَرْض» این کرسی جزء کوچکی از عرش خداست؛ مثل قطره ای در اقیانوس. کسی که اهل بیت (علیه السلام) را زیارت کند، مثل این است که پیغمبر (صلی الله علیه و آله) را زیارت کرده است و کسی که پیامبر (صلی الله علیه و آله) را زیارت کند مثل این است که خدا را در فوق عرش ملاقات کرده است، به این مقام میگویند: مقام «فوق عرشی معصوم». اگر کسی ائمه را زیارت کند، به مقام فوق عرشی طبق روایت امام صادق (علیه السلام) رفته است که مظهر الهی هستند و آیه ای بالاتر از اینها وجود ندارد. پس خداوند ظهوری بالاتر از آن­ها ندارد. از آنجا که خداوند مقام فوق عقل را به انسان داده است، او می تواند مقام ائمه را بخواهد. پس اگر کسی به زیارت برود، می تواند به مقام اهل بیت (علیهم السلام) برسد. ثواب زیارت از زبان فیض کاشانی مرحوم فیض کاشانی سه دلیل بر اینکه چرا این همه ثواب برای زیارت معصوم (علیه السلام) نقل شده است، بیان می کند: دلیل اول؛ در عباداتی مانند جهاد، نماز، روزه، حج و... دشمنان اهل بیت هم شرکت می­کنند. برخی از کسانی که امام حسین (علیه السلام) را کشتند 50 بار حج رفته بودند. قاتلین ائمه معصومین (علیهم السلام) هیچ کدام بی دین نبودند. لذا این عبادت ها را دشمنان خدا و اهل بیت هم انجام می دهند، اما «زیارت» مخصوص کسانی است که معتقد به وجود متخصص معصوم (امام) هستند و ارادت و عشق به آن­ها دارند و دشمنان انجام نمی دهند. پس زیارت خاص است و کار هر کسی نیست. برای رسیدن به هدف خلقت باید به متخصص معصوم رجوع کرد. همان­طور که برای هر مسئله ای به متخصص و کارشناس مربوط رجوع می کنیم. اگر در سبک زندگی، غیر متخصص را انتخاب کردید، دیگر با امام محشور نخواهید شد و به آن­ها نخواهی رسید. پس اگر به زیارت می رویم، یعنی فقط آن­ها را قبول داریم، چون امام و الگوی ما هستند و (فمعکم معکم لامع غیرکم) و شادی و آرامش هم بدست آن­ها و در کنار آنها خواهد بود. دوم اینکه؛ انسان در زیارت به ملاقات شخص زنده می­رود؛ چون مرده کاری از دستش برنمی آید. همان­طور که شفای بسیاری از مریض ها دیده شده است. پس کسی که به زیارتش می رویم زنده است؛ او ما را می بیند و صدای ما را می­شنود. سوم؛ زیارت صله ی رحم و شاد کردن ائمه معصومین (علیهم السلام) است. چون آنها پدران ما هستند و در این صله اتفاقاتی می افتد و آثاری بدنبال خواهد داشت که آن را در جای دیگر پیدا نخواهیم کرد.

گاهی انسان دسترسی به معشوق ندارد، برای همین، با علائم و آثار او عشق بازی می کند. اما در زیارت این گونه نیست؛ چون در زیارت به ملاقات یک شخص زنده می رویم. پس به حضور امام معصوم حاضر می شویم. او ما را می بیند و کلام ما را می شنود و حتی جواب سلام ما را می دهد و این شهادت است که امر حقیقی است که با ائمه معصومین و اولیای الهی حاضر و ناظر هستند. خواص زیارت اهل بیت و خاندانش از زبان پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) پیامبر (صلی الله علیه و آله) به علی (علیه السلام) فرمود: «یا عَلِیُ، مَن زارَنِی فِی حَیاتِی أَو بَعدَ مَوتِی، أَو زارَكَ فِی حَیاتِكَ أَو بَعدَ مَوتِكَ، أَو زارَ ابنَیكَ فِی حَیاتِهِما أَو بَعدَ مَوتِهِما، ضَمِنتُ لَهُ یَومَ القِیامَةِ أَن أُخَلِّصَهُ مِن أَهوالِها وَ شَدائِدِها حَتَّى أُصَیِّرَهُ مَعِی فِی دَرَجَتِی=  اى على! هر كه مرا در زندگى ام یا پس از مرگم زیارت كند، یا تو را در زندگى ات یا پس از مرگت زیارت كند؛ یا دو پسرت را در زمان حیاتشان یا پس از مرگشان زیارت كند، برایش ضمانت مى­كنم كه او را از هراس ها و سختى­هاى روز قیامت نجات دهم و با خودم هم درجه اش گردانم.» با زیارت اهل بیت و فرزندانشان (علیهم السلام) ضمانت پیامبر در دو جا نصیب انسان می شود: نجات در شدائد و سختی­های قیامت هم درجه بودن با شخص پیامبر (صلی الله علیه و آله) نکته اول: با توجه به فرمایش پیامبر، مرگ و حیات برای آنها یکی است. این طور نیست که فقط در زمان حیات شان برای ما کار انجام دهند؛ بلکه به خاطر اشتداد روحی آنها و افزایش قدرت روحی شان بعد از تولد به برزخ،اقدامات خیرشان  بیشتر می شود. مثل جنینی که در رحم مادر ضعیف است، اما وقتی به دنیا می آید، خیلی قدرت پیدا می کند. کسی که وارد عالم برزخی می شود که بی نهایت بزرگتر و قوی تر از اینجاست، اشتداد روحی پیدا می کند. به ویژه اگر مؤمن باشد. پس معصومین (علیهم السلام) هم هر کاری از دنیا از دستش بر می آمده، در عالم برزخ توانایی شان بیشتر می شود. سند این حرف، شفای خیلی از بیمارانی است که در حرم امام رضا (علیه السلام) دیده و ثبت شده است. شما وقتی به زیارت معصوم می روید، بدانید که قدرت معصومان مرگ و زندگی ندارند؛ آنها  همه جا قدرت دارند. چون روح مطهر آنهاست که همه جا هستند. پس آن آثار شگفت انگیز را دارد. چنان که قرآن کریم می فرماید: « أَحْیَاءٌ عِنْدَكَ یُرْزَقُونَ= شهدا زنده هستند و نزد تو روزی می خورند. این ملاقات اثر سازنده دارد، حتی عتبه بوسی و بوسیدن درگاه حرم هم که نشانه ی ارادت ماست، می تواند سلوکی برای انسان حاصل کند تا انسان بتواند هم درجه پیامبر باشد. نکته: عبادت های دیگری به اندازه زیارت توان سازندگی ندارد و نورانیتی برای انسان ایجاد می کند. کیفیت زیارت به تمرکز است همه تاثیرات سازندگی زیارت، به این است که با چه کیفیتی زیارت شود. «تمرکز» مساله ی بسیار مهمی است که زائر قبل از تشرف باید به آن توجه داشته باشد؛زیرا همین تمرکز است که کیفیت زیارت را بالا می برد. زیارت، ملاقات و دیداری است که همراه با ارتباط فکری، روحی و قلبی است. برای برقراری آن، نیاز به «تمرکز» است و هر چقدر این تمرکز بالاتر باشد، ارزش زیارت و ملاقات افزایش پیدا می‌کند. همان طور که برای به دست آوردن کمالاتی مثل رانندگی باید تمرین کرد و تمرکز گرفت. برای زیارت و ارتباط با غیب هم باید تمرکز گرفت. بهترین ابزار تمرکز، قوه خیال است. باید با خیال پرواز کنیم. چون قوة خیال، قوه ای قوی است که می تواند انسان را تا غیب و برزخ ببرد. به جای این که درگیری ذهنی و منفی با دیگران در خیال مان داشته باشیم، سعی کنیم با خیال به عالم غیب و برزخ برویم. با خودسازی، زیارت هایمان را با کیفیت کنیم مشغله ها و درگیرهای ذهنی، مانع تمرکز شده و باعث از دست رفتن فرصت ها می شوند. علت اصلی این مشغله ها، غیبت حضور از خودمان است. چنانچه فیض کاشانی می گوید: گفتا تو خود حجابی ورنه رخم عیان است پس علت این که یک زیارت می تواند انسان را از همه شدائد و سختی ها نجات دهد، کیفیت آن است، یعنی بفهمیم که به کجا می رویم. اما برای داشتن چنین زیارت با کیفیتی نیاز به خودسازی است. خودسازی یعنی فرد برای خودش موضوعیت داشته باشد، اما چون انسان خودسازی ندارد و غافل از خودش است، درگیر مشغله های دنیایی می شود و از راه های مختلف وقتش را پر می کند. مثل گشتن در شبکه های اجتماعی و فضای های مجازی برای پر کردن اوقات زندگی اش. اما اگر کسی با خودش کار داشت آن وقت همه رفتارهایش رنگ آخرتی و نورانی پیدا می کند، اما صد حیف که ما حوصله ارتباط با غیب و خانواده آسمانی مان را نداریم. امام کاظم (علیه السلام) فرمودند: «مَنْ زَارَ قَبْرَ وَلَدِی عَلِیٍّ كَانَ لَهُ عِنْدَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ سَبْعُونَ حِجَّةً مَبْرُورَةً قُلْتُ سَبْعُونَ حِجَّةً مَبْرُورَةً قَالَ نَعَمْ وَ سَبْعُونَ أَلْفَ حِجَّةٍ قَالَ فَقَالَ رُبَّ حِجَّةٍ لَا تُقْبَلُ مَنْ زَارَهُ= هر کس قبر فرزندم علی (امام رضا) را زیارت کند، پیش خدا مثل این است که ۷۰ حج مقبول داشته است. گفت: ۷۰ تا؟ حضرت فرمود: ۷۰ هزار حج. بله. ولی بسیاری از حج­ها قبول نمی شود». زیارت مخصوص مومنین و دلدادگان است. اینجاست که فرق زیارت با سایر عبادات مشخص می شود. انسان ها در دو حزب قرار می گیرند: خدا یا شیطان. اول باید حزب مان را مشخص کنیم که آیا در حزب خدا و در چادر امام زمان (علیه السلام) هستیم یا حزب طاغوتیان و شیطان. بیرون از چادر حضرت. خیلی ها هستند بیرون از چادر حضرت هستند ولی نماز هم می­خوانند. مثل کسانی که در رویارویی با سیدالشهداء که اهل نماز و اهل قرآن بودند ولی حضرت را به شهادت رساندند. اسلام آمریکایی و اسلام ناب محمدی (صلی الله علیه و آله) باید مشخص بشود. در کشور ما هستند کسانی که ادعای روحانیت و مرجعیت می­کنند ولی اسلام آمریکایی دارند. عبادت های این گونه افراد سبب دوری و ظلمت آنها می شود. فقط یک جا انسان می تواند، خودشیفتگی و تندی­های نفسش را مهار کند و آن درجائی است که ما در رحم اهل بیت و چادر امام زمان (علیهم السلام) قرار بگیریم. در اینجاست همه عبادت ها اثرگذار و سازنده خواهند بود. بنابراین، زیارت مخصوص کسانی می شود که دلدادگی های خوبی دارند و خیلی معنا پیدا می کند که کسی به قصد زیارت مسافت زیادی را طی می کند.

«سازگاری» یکی از بهترین گل واژه های زندگی بوده و پیش نیاز آن صبر است. سازگاری یعنی کنار آمدن با نقاط ضعف شخصی که می خواهیم کمترین مشکل را با او داشته باشیم و زندگی آرامی را باهم سپری کنیم. «نبود رفق و سازگاری بین زوجین» از مهمترین عوامل افزایش آمار تکان دهنده طلاق در کشور است. گفته شده که از هر 5 ازدواج  4 ازدواج به طلاق می رسد.  نبود سازگاری منجر به پیشمانی از ازدواج و "قطع رابطه"ها می شود. اکثر کسانی که طلاق می گیرند، اظهار پیشمانی می کنند که چرا جدا شدند. آنها حاضرند دوباره برگردند و زندگی را از سر بگیرند، بویژه خانم ها که اکثرا درخواست طلاق ها از جانب آنهاست. مهمترین مشکل آدمیان برای عدم دسترسی به شادی، کنار نیامدن با خود و درگیری با درون است. یک سره چیزی از درون، او را ناآرام می کند و نمی تواند شاد باشد. حتی در خواب هم با خودش درگیر است. پس مهمترین راهکار،  این است که انسان ابتدا بتواند با خودش کنار بیاید. شیطان از درون به فرد حمله می کند و همچنین بیشتر آسیب هایی که از بیرون می بیند، بخاطر این است که ساختار درونی خودش ضعیف شده است و نتوانسته با خودش کنار بیاید. برای همین درگیر اموری مثل سحر و جادو، مریضی، و.. می شود. اما اگر کسی بتواند نظام درونی خودش را تقویت و قوی بکند، اصلا مسائل بیرونی آزاردهنده نیستند. منظور از مدارا این است که با اشتباه دیگران کنار بیاییم. مثلاً پدر و مادر رفتار خاصی دارد و فرزند نمی تواند آنها را تغییر دهد یا اصلاح کند؛ در اینجا شایسته است که فرزند با آنها کنار بیاید و اگر نتواند کنار بیاید نشانه ضعف در درونی اوست و  آسیب های بیرونی و گناهان زودتر او را تحت تأثیر قرار می­دهند. پس مدارا کردن عامل مهمی در آرامش و خوشی در زندگی است. هیچ کمال و خوبی بدون مدارا و سازگاری حاصل نمی شود البته این نکته را هرگز نباید فراموش کرد که مدارا و سازگاری با یک مشکل، هرگز به معنای تنبلی و کوتاهی در رفع آن نیست. از آنجائی که طبع انسان، تنبل و تن پرور است و عاشق راحتی بی نهایت است. برای همین، بعضی آن را در دنیا جستجو می کنند درحالی که این راحتی را باید در نظام ابدی و آخرت به دست آورد. نکته: نفس انسان زیر بار تکلیف و مسئولیت نمی رود. اگر سواد، هنر و حرفه ای داریم، همه بخاطر تحمل، سازگاری و مدارا با شرایط است که به این کمال رسیده ایم. وقتی کسی واجبات را انجام نمی دهد و مرتکب معصیت و گناه می شود، نفسش آمادگی ورود به بهشت را پیدا نمی کند. مثل جنینی که در رحم مادر است. او باید در رحم، متناسب با دنیا تربیت شود و تجهیزات مورد نیاز برای زندگی دنیا را با خودش بیاورد. بهشت هم فضایی است که شرایط خاص خودش را دارد و ملزومات آن را باید در دنیا کسب کرد؛ چون بی‌نهایت از دنیا پیشرفته تر، کامل تر و زیباتر است. برای همین است که  شرایطش سخت تر است. پس هر کمالی از زحمت، صبر، حوصله و مدارا به دست می آید و کسی که صبر ندارد به هیچ کمالی نمی رسد. سازگاری نیمی از راه زندگی است یکی از مهارت های عالی و دشوار موفّقیّت در زندگی، روش مدارا و سازگاری با دیگران و به ویژه اطرافیان است.  اهمیت سازگاری و مدارا تا آن جاست که حضرت  نبی اکرم (صلی الله علیه و آله) فرمودند: «الرِّفْقُ نِصْفُ الْعَیْشِ= سازگاری نیمی از زندگی است»، یعنی کسی که می خواهد زندگی کند، باید رفق و سازگاری داشته باشد و نصف دیگر زندگی، تحمل و نصفش تغافل است که این جزء قواعد رفق است. یعنی خیلی از چیزها را نباید بزرگ و جدی گرفت. از آنجائی که هیچ دو انسانی از همه نظر با هم مطابقت ندارند و مشابهت برای هیچ زن و شوهری در همه ی روحیات و ویژگی ها ممکن نیست؛ طبیعی است که میان آن دو، مشکلات و تعارض هایی به وجود می آید. به همین دلیل زن و شوهر باید با به کار گیری اصول و مهارت های مختلف به حل این مشکلات بپردازند. تعدادی از پسر و دختری خدمت حضرت امام (قدس سره) رسیده بودند که ایشان صیغه ی عقدشان را جاری کنند؛ پس از خواندن خطبه، امام فرموده بودند: «بروید و با هم بسازید». قبلا گفته شد که در هر برخوردی انسان یا نور دریافت می کند یا نار؛ کسانی موفق اند که وقتی با مشکلات روبرو می­شوند، با اصل سازگاری بتوانند نور تولید کنند. خدا با قرار دادن آدم ها بر سر راه زندگی ما ؛ فرصت تمرین کردن برای آدم شدن، بهشتی شدن، انسانیت، تمرین صبر و گذشت برای ما فراهم می کند.