در آخر بخش گذشته در مورد انفاق و صدقه صحبت شد که هیچ فقری را در زندگی برای افراد بوجود نخواهد آورد. بهترین نوع انفاق، انفاق به اعضای خانواده و خویشاوندان است. خداوند در قرآن کریم می فرمایند: اگر شما قصد انفاق دارید (یعنی میخواهید مازاد مالتان را بعنوان هدیه و کمک به کسی بدهید.) از خانواده خود شروع کنید و باز هم فرمودند: ابتدا مادر بعد پدر و بعد خواهر و بعد برادر و بعد از آن همسر و فرزندان و بعد همسایه و اقوام دورتر و غریبه ها. فرد باید بهترین نوع خرج کردن و آسان گرفتن در هزینه ها را نسبت به خانواده خود در نظر بگیرد. در رابطه با موضوع انفاق و برکتی که از این راه وارد زندگی افراد می شود، یک قاعده کلی وجود دارد که در روایات به نام "قاعده عوض" (یعنی جایگزین شدن ، جبران شدن) معروف است.  احادیث زیادی هم در این رابطه ذکر شده و تضمین کرده اند که خداوند بعنوان قانون لایتغیر در نظام خلقتش این را قرار داده است که اگر کسی به خلق خدا خدمتی کند ، چه مادی و چه معنوی ؛ مطمئنا خداوند تبارک و تعالی چند برابر این خدمت را به او باز خواهد گرداند، مضاف بر اینکه ثواب آخرتی هم نصیب این شخص خواهد شد. شخص بخیل کسی است که خرج نمی کند و همیشه در ترس و اضطراب از دست دادن مالش به سر می برد. او نسبت به خرج کردن و مقوله روزی و برکت هم بدبین است. و راه روزی و برکت را هم به روی خود و هم به روی دیگران می بندد. خداوند میفرماید： من زمانی به بنده ام برکت خواهم داد که توانایی این را داشته باشد که از مالش بخوبی استفاده کند، به خانواده اش در خرج کردن سخت نگیرد و آنها را در فشار ، زحمت و محرومیت نگه ندارد. این خود شامل لطف خداوند خواهد شد. از وظایف بسیار مهم و واجب اسلام این است که انسان به افرادی غیر از اعضای خانواده خود انفاق کند ، و به فکر دیگران هم باشد. و اساسا کسی که به فکر انسان های دیگر و هم نوعانش نباشد راهی بسوی بهشت و نجات نخواهد داشت.  قرآن کریم در تعریف از شخص مؤمن می فرماید: والذین هم فی اموالهم حق معلوم لسائل و المحروم  مومنین کسانی هستند که در اموالشان حد معینی را قرار داده اند برای افرادی که نیازمند و محروم هستند. دراصل باید گفت که مسأله انفاق در سبد اقتصادی شخص مؤمن وجود دارد، نه اینکه تصادفا کسی از او درخواست کمک کند، و مؤمن به داد او رسد.  بلکه مؤمن خود را موظف می داند که در ماه مقداری از درآمد خود را به این مسأله اختصاص دهد و شخص مؤمن به دلیل اینکه به خداوند اعتماد دارد و نسبت به خدا خوشبین است؛ اصلا به این مسأله فکر نمی کند  که در صورت انفاق و کمک از مالش کم می شود. بلکه یقین دارد که در صورت کمک و انفاق به دیگران خداوند جایگزینی مادی و یا معنوی برایش در نظر می گیرد. امیر المؤمنین (علیه السلام) می فرمایند: من ایقضه بالعوض، جاء بالعطیه کسی که یقین داشته باشد که حتما خدا برای مالی که پرداخت کرده ، مال بهتر و بیشتری به او خواهد داد،  در عطا کردن بهتر عمل می کند. (یعنی رغبت بیشتری برای کمک به دیگران دارد.)   مطالب بیشتر: پای درس استاد مجموعه سخنرانی های استاد محمد شجاعی مجموعه کتابهای استاد محمد شجاعی

اهل بیت (علیهم‌السلام)؛ مظهر تمام نمای الهی در زمین خداوند تبارک و تعالی بعنوان یک هستیِ نامحدود، برای انسان ها قابل دسترسی و شناخت نیست. بطور کلی همه‌ی امور نامحدود، بدون جلوه کردن، قابل شناخت نخواهند بود. بعنوان مثال، انرژی تا بصورت های مختلف جلوه نکند (گرما، سرما، حرکت و ...) قابل تشخیص و شناسایی نخواهد بود. الله نیز بعنوان هستی نامحدود، برای اینکه مورد شناسایی قرار بگیرد، برای انسان‌ها جلوه می‌کند. تا آنان بواسطه‌ی آن مظهر بتوانند (ظاهر) را بشناسند. اولین و بزرگترین مظهر الله،‌ در زمین، محمد (صلی الله علیه و آله و سلم) و آل او (علیهم‌السلام) هستند؛ بطوری که خداوند با همه‌ی اسماء و صفات خود در آنان جلوه کرده است. اهل بیت (علیهم‌السلام) از نظر صفات کمالی، کاملاً شبیه الله بوده و تفاوت شان با او؛ تنها در این است که الله، خالق است و آنها مخلوق ... می‌توان گفت که عالی‌ترین جلوه از خداوند (مثل اعلی)، نور محمد و آل او (علیهم‌السلام) هستند و سایر مخلوقات، جلوه‌ای از این نور هستند. از آنجا که همه‌ی ما، مظهری از این نور (این حقیقت) هستیم و ریشه‌ی حقیقی‌مان از آنان گرفته شده است؛ با هیچ چیز، به آرامشِ واقعی نمی‌رسیم،‌ مگر آنکه در سایه‌ی اتصال به ریشه‌هایمان، با الله پیوند برقرار کنیم. یک انسانِ حقیقی کسی است که می‌فهمد جز در آغوش اِله حقیقی و انسانی‌اش (الله) به آرامش نخواهد رسید؛ و همین کشش فطری و عشق درونی، او را از لابه لای جریاناتِ زندگی دنیایی‌اش، به وصال محبوبش رسانده و به هدف خلقتش که تشبّه و هم‌نشینی با الله است، می‌رساند. بنابراین تنها  آرامش‌‌ ماندگار و پایدار در انسان ارتباط با «الله» بعنوان وجود دهنده انسان و «اهل‌بیت» بعنوان مظاهر تمام نمای الله، می‌باشد. تنها در سایه‌ی این ارتباط است که تولد سالم به آخرت، برای هر انسانی، میّسر و مقدّر خواهد بود. اهل‌بیت (علیهم‌السلام)؛ راهنمای سفر انسان تا الله اگر واقعاً کسی به دنبال رسیدن به معشوقش می‌باشد؛ ناگزیر است به معشوقش شباهت پیدا کند. زیرا اتصال، هم‌نشینی و رفاقت، تنها با کسی میسر خواهد بود که به او شباهت داریم و به سببِ این تشابه از هم‌نشینی‌اش لذت می‌بریم. بدون شباهت به کسی، هرگز وصال حاصل نخواهد شد. برای رسیدن به الله، طی کردنِ فاصله‌ی نفسِ ما تا الله، ضروری و لازم است و این فاصله، دارای بُعد مکانی، یا زمانی نیست که بتوان با حرکت کردن از جایی به جای دیگر، آن را از میان برداشت، بلکه تنها راهِ حذف این فاصله، شبیه شدن به الله و نزدیک شدن به او می‌باشد. این سفر،‌ سفری است که در درون نفس ما، انجام می‌شود. سفری از نفس ما تا الله... و آن کس که می‌تواند در این سفر پرخطر و کاملاً تخصصی، ما را هدایت نموده و به الله برساند. کسی نیست جز، متخصص معصومی که خودِ الله، آن را برای انسان ها معرفی نموده است. متخصص معصومی که جلوه‌ی کامل الله، در زمین بوده و به تمام اصول این سفر (نفس تا الله) آگاه است.  فراموش نکنیم که؛ همراهی لحظه به لحظه، و قدم به قدم با معصوم است که می‌تواند نفس ما را به بزرگیِ الله تربیت نموده و به قرب و وصال با محبوبمان برساند. و راهِ هم قدمی و معیتِ مداوم با معصوم، به فرموده‌ی قرآن، مودّتِ (محبت همراه با فداکاری) اهل بیت است. مودّت به اهل بیت، اتصالِ انسان را به آنان، دائمی و لحظه به لحظه می‌کند، بطوری که، این اتصال، روز به روز بر قدرت بخش فوق عقلانی او افزوده و او را به هدف نهایی خلقتش (تشبه به الله) نزدیک‌تر می‌کند. یادمان باشد که؛ معصوم، مستقل از الله نیست، بلکه معصوم بعنوان جلوه‌ی کامل الله، راهنمای انسان به آغوش الله می‌باشد. فاصله گرفتن از معصوم، علتِ اصلیِ خسارتِ انسان‌ها (از نگاه قرآن) بوده و مانع از رسیدنِ آن ها به هدف نهایی خلقت شان می‌گردد؛ زیرا قطع ارتباط با معصوم، در حقیقت به قطع ارتباط با الله منجر خواهد شد و پیوند با معصوم، رسیدن به آغوش الله را در پی خواهد داشت. چون حرکت او به سمت الله تضمین شده بوده و از سلامت روانی برخوردار خواهد بود. توجه داشته باشید که در هیچ فرهنگی، آموزه‌های اخلاقی، عبادی و معنوی، به اندازه‌ی آموزه‌های محمد و آل او قدرتمند و غیر توهمی نیست. عالی‌ترین و عظیم‌ترین آموزه‌ها و دعاها و مناجات‌های عاشقانه، فقط و فقط در مکتب اهل‌بیت (علیهم‌السلام) دیده می‌شود، بطوری که اطاعت آنان، تمامِ دنیا و آخرتِ انسان را با سعادت، آرامش و شادی قرین می‌کند. عزاداری‌ها و جشن‌های ما در مصائب و شادی‌های اهل‌بیت، تنها یک راه ارتباطی میان ما و اهل بیت است. راهی که ما را به شخصیت و فرهنگِ معصومین وصل کرده و به آنها شبیه می‌کند. اگر این گونه مراسم‌ها و یا توسلات ما را از نظر باطنی و ظاهری به اهل بیت (علیهم‌السلام) شبیه و نزدیک نکند،‌ اساساً تأثیری در سفرِ انسان از نفس تا الله نخواهد داشت. انسان زیرک کسی است که قدم به قدم در سایه‌ی امام حرکت کرده و نه از او پیشی می‌گیرد و نه عقب می‌افتد. یک حرکت انسانی موفق، حرکتی است که تمام روابطش (خانوادگی، اقتصادی، اجتماعی و ...) طبق سبک زندگیِ امام،‌ برنامه‌ریزی شده باشند. قلبی آرام و شاد،‌ در پناه ملاقات معصومین (علیهم‌السلام) نبی اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند: «سَتُدْفَنُ بَضْعَةُ مِنِّی بِأَرْضِ خُرَاسَانَ مَا زَارَهَا مکروب الَّا نَفَّسَ اللَّهُ کربته وَ لَا مُذْنِبُ الَّا غَفَرَ اللَّهُ ذُنُوبَهُ؛ به زودی پاره‌ای از وجود من در خراسان دفن می‌شود، که هیچ غمزده‌ای به زیارتش نمی‌رود؛ مگر آنکه خداوند عمش را برطرف می‌کند و گناهکاری نمی‌رود، مگر آنکه خداوند، گناهان او را می‌آمرزد». طبق این روایت، در می‌یابیم که اهل بیت‌ (علیهم‌السلام)، مراکز تصفیه‌ی نفس و محل اطمینان قلوب هستند. لذا تمام زائران اهل‌بیت (علیهم‌السلام) از فیضِ حضور در پیشگاه آنان، آرام گرفته و با قدرت بیشتری به ادامه‌ی حرکت به سمت الله، خواهند پرداخت. اما بهتر است بدانیم کسانی که از زیارات، لذت و فیض بیشتری را ادراک خواهند کرد که؛ آداب ملاقات و ارتباط با معصوم را آموخته باشند. زیارت جامعه کبیره، زیارتی فوق‌العاده و عظیم القدر است که اگر به باطن آن راه پیدا کنیم قطعاً گام بلندی را در مسیر الله، برداشته‌ایم. و قرائت مقام دوم زیارات و دعای عالیه المضامین، قدم‌های بلندی در ارتباط با معصوم محسوب می‌شوند. زیارت معصومین بقدری شادی‌آفرین و آرامش زاست که امام جواد (علیه‌السلام) خطاب به پدر بی‌همتایش، حضرت رضا (علیه‌السلام) می‌فرماید: «السَّلَامُ عَلَى فَرْحَةِ الْقُلُوبِ، وَ فَرَجِ الْمَكْرُوبِ؛ سلام بر شادی دل ها و فرج غمزدگان...». حقیقتِ شادی و فرج دلها، اساساً خود امام است. رهایی از ذلت و رسیدن به عالی‌ترین مراتب نور؛ به دستان هدایتگر اهل بیت (علیهم السلام) امام هادی علیه‌السلام در زیارت جامعه کبیره می‌فرمایند: «... وَ بِكُمْ أَخْرَجَنَا اللَّهُ مِنَ الذُّلِّ وَ فَرَّجَ عَنَّا غَمَرَاتِ الْكُرُوبِ وَ أَنْقَذَنَا مِنْ شَفَا جُرُفِ الْهَلَكَاتِ وَ مِنَ النَّارِ..؛ ... خداوند بوسیله‌ی شما، ما را از ذلت رها کرد، و بوسیله‌ی شما ما را از اندوه‌های جانکاه، نجات داد و ما را از افتادن در پرتگاه‌های هلاکت و جهنم رهانید...» ذلتِ نادانی، ذلت جهل، ذلت تقلید از دیگران، ذلت پوچی، غصه، اضطراب، فقر شخصیتی و ... همه و همه با پذیرش ولایتِ متخصصان معصوم، به عزت دنیا و آخرت تبدیل می‌شود. کسی که قدم به قدم در سایه‌ی امامان حرکت می‌کند، چنان از عاطفه و عشق آنان سرمست است که قطعاً به هیچ قیمتی حاضر به از دست دادن این عشق، نخواهد بود. خداوند به عشق ولایت شما، همه‌ی دانش‌های لازمِ دین ما را برای حرکت به سمت الله، در اختیارمان قرار داد. به غیر از مکتب معصومین، آیا مکتب دیگری سراغ دارید، که تمام اطلاعات لازم را برای اداره‌ی پنج بخش وجودی‌تان، بصورت کاملاً تخصصی در اختیارتان قرار دهد؟ وجود معصومین، مراکز تصفیه و تخلیه و تخلیه‌ی وجود انسان‌هاست. بطوری که پیوند با آنان و ارتباط مداوم با ذواتِ مقدسشان، سالیانِ درازی از عمرِ گناه‌آلود انسان را جبران می‌کند. وقتی عشقِ معصومین در قلب انسان جاری می‌شود؛ خداوند به حرمتِ این اکسیر، نواقصِ حرکتِ انسان را جبران خواهد کرد. لذا فراموش نکنیم که؛ کسانی که با معصومین پیوند ندارند؛ هیچ چیزی در عالم ندارند ... آنان در کنار بی‌شمار اعضای خانواده و فامیل و دوستان ... هرگز آرامش حقیقی را تجربه نخواهند کرد. رحم حقیقی ما، که ریشه‌ی وجود ما هستند؛ اهل بیت (علیهم‌السلام) اند... قطع رحم با آن ها، مُحال است. هرکس به میزان شباهتش با معصوم و تنظیم رابطه‌اش با او، به سعادت نزدیک خواهد بود. هر چقدر شبیه‌تر باشی، به بهشت نزدیک‌تری و هر چقدر دورتری، به خواری و شقاوت نزدیک‌تر... شادی و لذت بردن از دارایی‌های اندک و یا زیاد دنیا و همینطور سعادتِ آخرت، در گروی رفاقتِ با تنها مظاهر تامّ الله در زمین است تنها رفاقتِ آنان است که دنیا و آخرتی شاد و در اوج رضایت و لذت را برایمان طراحی خواهد کرد. بارالها؛ ما را به رفاقت لحظه به لحظه با اهل بیت (علیهم‌السلام) موفق بگردان!        مطالب بیشتر: پای درس استاد مجموعه سخنرانی های استاد محمد شجاعی مجموعه کتابهای استاد محمد شجاعی  

به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 430 «خانواده آسمانی » مورخ 95/02/23 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که به شرخ ذیل میباشد . بحث در روابط اعضای خانواده آسمانی رسید به صدق در اخوت. صدق در اخوت یعنی صادق‌ترین دوست‌ها و راستی‌ترین دوستی‌ها. امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) می‌فرماید: «دوست مهربان کسی است که تو را به آخرت و ابدیت دعوت کند». دوست مهربان کسی است که با نگاه ابدی و آخرتی به انسان نگاه می‌کند و به بخش ماندگار حیات او توجه دارد و ما را به اندازه عمرمان که اندازه عمر خداوند است دوست دارد. اگر کسی فقط با مقیاس دنیایی به انسان نگاه کند یعنی از تولد تا مرگ، اصلاً‌ مهربان نیست و این دید محدود باعث می‌شود که حتی لطف‌ها و محبت‌هایش هم دشمنی باشد. دقیقاً مانند پدر و مادری که چون فرزندان خود را محدود به دنیا دوست دارند، آخرت و ابدیت‌شان را از آن ها می‌گیرند و یا همسرانی که به نام عشق، آخرت یکدیگر را فاسد می‌کنند و ... این افراد هیچ کدام در عمل اظهار دشمنی و خشونت نمی‌کنند، بلکه برعکس اظهار محبت و دوستی می‌کنند اما چون نگاه آن ها، نگاه آخرتی نیست، در نهایت منجر به خشونت می‌شود. گاهی این خشونت‌ها در زندگی دنیایی هم ظاهر می‌شود. مثلاً‌ زن و شوهری که به بلندای ابدیت یکدیگر را دوست ندارند، بر سر کوچک‌ترین مسئله دنیایی دعوا می‌کنند که دلیل همه این دعواها، آزار و اذیت‌ها،‌ خشونت‌ها، غیبت‌ها و تهمت‌ها و ... محدود دیدن یکدیگر و نداشتن نگاه ابدی به یکدیگر است. یک دوست خوب و صدیق چون نگاه صدیقی دارد، دوستی و رابطه‌اش را به راحتی نابود نمی کند. دوست حقیقی امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) می‌فرماید: «لا یَحوُلُ الصَّدیقُ الصَّدوُقُ عَنْ المَوَدةِ و ان جُفِیَ؛ دوست حقیقی هرگز از دوستی‌اش بر نمی‌گردد هرچند به او جفا شود». دوست حقیقی کسی است که نگاه ابزاری و کوچک به دیگران ندارد. دوستی هایی که رابطه‌ها را قطع می‌کنند، مشخص است که نگاه آن ها، نگاهی دنیایی و موقت است. اگر نگاه‌ها درست شد، رفتارها اصلاح  و محبت‌ها هم خالص و عمیق می‌شود و علاقه‌ها به یکدیگر ابدی خواهد بود و همّ و غم ما دیگر فقط دنیا نیست، بلکه نگران آخرت و دین یکدیگر می‌شویم، نگران تربیت صحیح و اخلاق و رفتار و آماده شدن برای برزخ و قیامت می‌شویم که این دل‌شوره‌ها از یک نگاه متعالی در درون انسان به وجود می‌آید و این نگاه ی جاودانه و ابدی است. اما زمانی که انسان فرزند خود را کوچک دید، دیگر حواس اش به ابدیت و قیامت و برزخ و بعد از قیامت او نخواهد بود، بلکه فقط او را با مقیاس دنیایی می‌بیند که سالم باشد یا درس بخواند، شغل مناسب داشته باشد ازدواج کند و ... و بعد هم ادعا می‌کنیم که در تربیت فرزندمان موفق بوده‌ایم که صد البته این موفقیت نیست. تنها پدر و مادرهایی در تربیت فرزندان موفق اند که فرزندان خود را به بلندای نگاه و تربیت کنند ولازمة‌ این کار آن است که شخص اول خودش را به بلندای ابدیت دوست داشته باشد و عاشق خودش باشد و به تربیت خود بپردازند. قرآن کریم می‌فرماید: «قُوا أَنفُسَكُمْ وَأَهْلِیكُمْ نَارًا» اول خودتان بعد خانواده‌تان را از جهنم نجات دهید. (سوره تحریم: آیه 6) اگر کسی عرضه نداشته باشد که خودش را از جهنم نجات دهد نمی‌تواند خانواده‌اش را از جهنم نجات دهد و اگر به خودش عشق ابدی نداشته باشد، محال است که به دیگران عشق ابدی داشته باشد. انسان باید اول خودش را برای آخرت و قیامت تربیت کند تا بقیه هم این نوع تربیت را از از قبول کنند. الصدیق الشفیق امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) می‌فرماید: «مَنْ دعاکَ الی الدَّارِ الباقیةِ و اَعانَکَ علی العَمَلِ لَها فَهُوَ الصَّدیقُ الشَّفیقُ ؛ آنکه تو را به سرای ابدی دعوت می‌کند، و در عمل هم کمک می‌کند او یک دوست مهربان است».  امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) برای کسی که به بلندای ابدیت به دیگران نگاه می‌کند، تعبیر دوست شفیق دارد که او دوست مهربان است. دوست مهربان کسی است که تو را دعوت به سرای ابدی و جاودانه می‌کند و در عمل هم برای حفظ این شرافت و عزت و کرامت به تو کمک می‌کند و چون نگاه ابدی دارد، کمک‌هایش همیشه برای تو آماده و حاضر است. کسانی که در ظاهر دنیایی عاشق یکدیگرند و با چسب دنیایی در کنار هم قرار دارند؛ با کوچک‌ترین اختلافی حتی تا قتل یکدیگر پیش می‌روند؛ چون عاملی که آن ها را کنار هم قرار داده است دنیاست ولی اگر دو نفر را آخرت به هم نزدیک کرد، روز به روز به عشق و علاقه‌شان افزوده   می‌شود. به همین دلیل است که پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌فرماید: هرچقدر انسان آخرتی‌تر شود، عشق او به همسرش بیشتر می‌شود. هر چه قدر انسان مؤمن‌تر باشد،‌ علاقه و محبت‌اش به اطرافیان بیشتر می‌شود. هر اندازه نگاه جاودانه و ابدی بیشتر به سراغ انسان می‌آید، این عشق شورانگیزتر، بهتر و باصفاتر است. جاهایی بیشتر تنفر و درگیری و طلاق و ... وجود دارد که نگاه انسان‌ها به یکدیگر نگاه مادی و ابزاری، کوتاه و کوچک است. Eهر چه فاصله ما از ابدیت، خدا و نگاه جاودانه بیشتر شود؛ آمادگی در ما برای اختلاف و تنفر و درگیری بیشتر می‌شود و هر چه به ابدیت نزدیک‌تر می‌شویم آرامش، علاقه و ... و حتی عشق‌های زمینی هم در ما بیشتر می‌شود. قواعد عشق و دوستی ما انسان‌ها به دلیل حبّ ذات، عاشق خودمان هستیم و دوست داشتن دیگران هم دقیقاً به همین دلیل است. حال اگر خود را جاودانه ببینم این حبّ ذات و علاقه به خود و دیگران هم جاودانه خواهد بود و تا زمانی که دیگران و خود را ابدی نبینیم، نمی‌توانیم به دیگران عشق و علاقه ابدی بدهیم. لذا محل است یک نفر به معنای واقعی ایمان به خدا و آخرت داشته باشد و مهربان نباشد. شفقت و مهربانی حتماً همراه نگاه آسمانی و ابدی می‌آید. اگر کسی به دنبال کینه و حسادت، رقابت و چشم و همچشمی، غیبت کردن و ... باشد؛ یعنی ایمان و محبت ندارد. انسان‌های تند و خشن کسانی هستند که حتماً نگاه جاودانه به خود و اطرافیان ندارند. تولید مهربانی برای تولید مهربانی باید نگاه جاودانه داشت. اگر نگاه ما به دیگران نگاه حسی، گیاهی، حیوانی و عقلانی نباشد و نگاه جاودانه و ابدی به خود و دیگران داشته باشیم، تأمین نیازهایمان هم فرق می‌کند، به همین دلیل نیاز به نماز و روزه و ماه شعبان و حرم و ... پیدا می‌شود و اگر کسی خود جاودانه‌اش را از دست بدهد، اصلاً به فکر تأمین نیازهای بخش فوق عقلانی‌اش نیست. نوع نگاهمان به زندگی، حیوانی و گیاهی است و همین که نیازهای گیاهی و حیوانی ما تأمین شود رضایت پیدا می‌کنیم و چون نگاه جاودانه نداریم، نوع خدمت‌مان به اطرافیان و فرزندانمان هم، خدمتی حیوانی می‌شود و اصلاً به فکر داشتن آخرت سالم برای فرزندانمان نیستیم و به این سؤال فکر نمی‌کنیم که آیا برای تولد به برزخ آماده هستیم یا خیر! این نوع نگاه، خیانتب در حق خود و فرزندانمان است؛ زیرا به محض اینکه نگاه ابدی به خود و دیگران را  از دست دادیم خواه ناخواه خیانت کرده‌ایم و حتی مهربانه‌ترین رفتار ما هم خیانت در حق اوست. اما اگر ما خود و دیگران را به بلندای ابدیت نگاه کردیم، به همان اندازه هم برایش سرمایه‌گذاری می‌کنیم. در نتیجه به فکر آخرت و برزخ و قیامت هم هستیم و باید تمام تلاش‌مان را کنیم تا در مسیر آخرتی قرار بگیریم. ما باید نگران قیامت یکدیگر باشیم؛ وقتی نگاه ابدی از بین برود؛ امر به معروف و نهی از منکر هم از بین می‌رود و دیگر هیچ کس کاری به بی‌تقوایی و بی‌نمازی اطرافیان و خانواده ندارد و این ناشی از یک نگاه دنیایی و مادی است که بسیار خطرناک است. نگاه اصیل در نهایت به این نتیجه می‌رسیم که نگاه جاودانه منجر به عشق جاودانه می‌شود. عشق جاودانه و حقیقی آنجایی است که شخص به طرف مقابل احتیاج و نیازی ندارد ولی او را به بلندای ابدیت دوست دارد و براساس آخرت به او کمک می‌کند. نه درخواستی از او دارد و نه طمعی؛ که این نگاه، نگاه درست و اصیل است. «والحمدلله رب العالمین»    

به گزارش منتظران منجی «عج»، در سومین جلسه از بحث «جایگاه عمل در سلوک انسانی» مورخ 91/8/2، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید: در بحث تبدیل اطلاعات و عمل به دارایی حدیثی از وجود مقدس امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) نقل شده که بسیار راهگشاست. ایشان می‌فرمایند: «العِلمُ یُرشِدُكَ، والعَمَلُ یَبلُغُ بِكَ الغایَةَ؛ علم تو را راهنمایی می­کند و عمل تو را به مقصد می­رساند». علم مانند چراغ، روشنایی راه است و برای رسیدن به آن باید وسیله داشت. ممکن است کسی ده­ها سال درس بخواند، ولی ورودی‌های او با میزان خروجی‌اش یکی نباشد. به طور مثال ممکن  است صدها نفر در معدن طلا زحمت بکشند ولی طلایی از آن استخراج نکنند. متأسفانه در دانشگاه ­ها و حوزه­ های ما سیستمی طراحی نشده که از مجموع اطلاعات و علمی که دریافت می شود، به هدف خاصی برسند. یعنی علوم، هدف و اصل است ولی برای دانشجویان تبیین نشده که آنچه تبدیل به دارایی می­شود با شما خواهد بود و با خودتان خواهید برد. در معابد بعضی مذاهب که طلبه­ ی خاص آن‌ها به تحصیل می­ پردازد؛ به طور منظم آنان را ارزیابی کرده و میزان دارایی و شدنِ آن‌ها سنجیده می­ شود. متأسفانه در سیستم آموزشی کشور جایی برای ارزیابی میزان تبدیلِ ما یعنی رسیدن از دانایی به دارایی وجود ندارد. لذا امیرالمؤمنین علی (علیه‌السلام) تأکید فرمودند که علم باید توسط عمل ما را به هدف برساند و به تنهایی کافی نیست؛ بنابراین مشخص می­شود افرادی تحصیل کرده‌ای که دچار وسواس و ترس هستند با کوچکترین مسئله ­ای دچار اضطراب می‌شوند. این نشان‌دهنده ی آن است که هیچ دارایی نداشته و صرفاً چون باهوش بوده، موفق به کسب مدارج علمی عالی شده ‌اند. همان‌طور که قبلاً عرض شد: «الدِّینُ ذُخْرٌ وَ الْعِلْمُ دَلیلٌ؛ دین ذخیره است و علم راهنما». علم است که چگونگی رفتار و دینداری ما را تبیین می­کند. اعمالی که در دین است؛ اعم از فروع دین، اخلاقیات و عقاید در شدن انسان‌ها اثرگذارند. در واقع میزان کمال و شرف هر انسانی به میزان تطبیق با دین یعنی «عین سعادت» دارد. زیرا ساختار آخرت، دین مخصوص خودش را داشته که ما باید با همان قوانین و مقررات هماهنگی لازم داشته ­باشیم. به همین دلیل است که دین را ذخیره­ ی شخص دانسته­ اند. انسان از آن جایی که کمال‌طلب و بی­نهایت‌طلب است و نمی­ تواند به محدود بسنده کند باید کمال مطلق را بشناسد. در غیر این‌صورت با شمر و ابوسفیان و ... فرقی ندارد؛ اصلاً کسی نیست که به دنبال کمال نباشد و این ممکن است مصداق‌های مختلف داشته ­باشد. بعنوان مثال امام امت (ره) فرمودند: «رئیس جمهور آمریکا هم عاشق خداست» یا حتی کسی که خودکشی می­ کند، از شدت غمی است که در اثر نرسیدن به کمال مورد نظرش گریبان او را گرفته ­است. شهید مطهری (ره) فرمودند: «صادق هدایت نصف حقیقت را فهمید که دنیا پوچ است ولی نصف دیگر را که آخرتی هم وجود دارد را نفهمید». از طرفی اگر انسان مصداق کمال بی­نهایت را نشناسد، مجبور است با کمالات جمادی، خیالی، وهمی و حتی عقلی خودش را راضی کند؛ بنابراین فقط یک حقیقت انسان را آرام می­ کند که «الله» است؛ «لا إله إلّا اللّه»، «وَلَا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ  لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ...».. «داگلاس» هنرپیشه ­ی معروف آمریکایی در خاطراتش نوشته­ بود که من به ثروت، شهرت و لذت دنیا رسیده ­ام ولی هرگز احساس خوشبختی نکرده ­ام. «هو» یعنی اینکه شخص بی­نهایت را می ­خواهد ولی مصداق را نمی­ شناسد. لذا دائماً با مصادیق مختلف سرگرم می­ شود، ولی هرگز به آرامش نمی­ رسد. نمی دانم دلم دیوانه­ ی کیست                                                  اسیر نرگس مستانه ­ی کیست بنابر آنچه گفته شد، هر کس میزان کمال خاصی را می ­طلبد. بعنوان مثال، تحصیلات، ثروت، مقام و... اما باید دانست هر نعمت و بهره­ مندی، خیر و به صلاح انسان نیست. چه بسا کمالات برای بسیاری از افراد شرّ باشند و از طریق همان کمالات جهنمی شوند. اما کسی که دستش در دست امامش باشد، در هیچ شرِی گرفتار نمی ­شود؛ اما کسی که از معصوم و ولی فقیه‌اش پیشی می­ گیرد، معلوم است که دستش رها شده­ است. معصومین (علیهم السلام) متنهای خیر بوده و بالاتر از ایشان کمالی وجود ندارد. از طرفی هم باید همه ­ی کارهایمان ختم به ایشان شود؛ این موضوع در سبک زندگی بسیار مهم است. چنانچه شروع هم باید با آنان باشد. ممکن است کسی بسیجی، رزمنده، مبارز و ... باشد ولی دستش در دست امامش نباشد. امام (رضوان الله) ­فرمودند: مسئولین نظام جمهوری اسلامی هر چند خدمت هم بکنند اما اگر به فکر ایجاد حکومت جهانی امام زمان (علیه‌السلام) نباشند خائن و خطرساز هستند.زیرا لیاقت مردم فقط حل مسائل و مشکلات دنیایی­ شان نیست، بلکه لیاقت ایشان امام زمان (علیه‌السلام) است. پس انقلاب اگر در جهت رفع موانع ظهور حضرت گام برنداشته و ختم به آن نشود، خیری در آن نیست. بنابراین همه ­ی کارهای ما باید به عشق خانواده ­ی آسمانی­مان تنظیم شود حتی کلیه ­ی انتخاب‌ها، ارتباطات، افکار و رفتارمان ختم به ایشان شود. زیرا بزودی قرار است با آنان زندگی کنیم. چون محصول اعمال ما به آخرت سرازیر می‌شود؛ نه اینکه به قول قرآن مانند دانه ­ای روی زمین پوسیده و از بین برود. می ­بایست شب­ها، کارها و فعالیت‌های روزانه ­مان، به امضای امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) برسد و این همان منتهاست. والدین باید فرزندانشان تفهیم کنند که والدین حقیقی‌ آنان اهل بیت (علیهم‌السلام) هستند که به زودی به آن‌ها ملحق خواهند شد. همچنین به آن‌ها بیاموزند که اگر علاقه­‌شان بیش از علاقه آن‌ها به خانواده ­ی آسمانی باشد، دچار «فسق» خواهند شد. حاصل کلام آنکه با توجه به مباحث فوق باید سبک زندگی­ مان تغییر کند. اگر غیر از این باشد ممکن است بزرگ شویم ولی هرگز شبیه اهل بیت (علیهم‌السلام) نمی­ شویم. مثل جنینی که در رحم بزرگ شده ولی وقتی به دنیا می ­آید هیچ شباهتی به زندگی دنیایی ندارد. بزرگ شدن حقیقی، یعنی ما روز به روز بیشتر شبیه اهل بیت (علیهم‌السلام) شده و اسم دریافت کنیم. باید از حجاب حس، خیال، وهم و عقل عبور کنیم؛ تمام طمع‌ها و شهوات‌مان را بریده و همه را برای خدا بگذاریم: «هوای فِیکَ...» در دعای دیگر داریم که شهوتمان را برای خودت قرار بده. شهوت هم یعنی رغبت. علامت معرفت صحیح «رغبت فی ما عندالله» است. یعنی هر چه انسان تحصیلات مذهبی داشته ولی میلی به آسمان نداشته­ باشد، رشدی نخواهند داشت.   مطالب بیشتر: پای درس استاد مجموعه سخنرانی های استاد محمد شجاعی مجموعه کتابهای استاد محمد شجاعی