به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 428 «خانواده آسمانی » مورخ 95/02/09 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که به شرح ذیل میباشد.   در جامعه‌ی ایمانی، هیچ کس، غریبه نیست! می‌دانیم که خداوند همه‌ی مؤمنان را در یک اعلام عمومی، «برادر» معرفی کرده است؛ « إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ...» إخوه، با ریشه‌ی اخو، به دو صورت أخ (برادر) و أخت (خواهر) نمایش می‌یابد. ریشه‌ی أخ و أخت یکی است. لذا هر جا صحبت از برادرانِ مؤمن شد؛ خواهران را نیز در بر می‌گیرد. فراموش نکنیم که این برادری، براساس یک ریشه‌ی مشترک و یک پدر و مادر حقیقی، استوار است؛ که این ریشه، بسیار اصیل‌تر، مهم‌تر و عمیق‌تر از ریشه‌های زمینی ما می‌باشد. لذا برادران ایمانی موظف اند نسبت به این ریشه‌ی عمیق، وفادار بوده و پیوند برادری خود را همیشه حفظ کنند. عدم وفاداری به این ریشه‌ی آسمانی، سبب می‌شود که انسان دیگر مؤمنان را «غریبه» پنداشته و از انجامِ وظایف خود و رعایت حقوق آنان،‌ سرباز زند. فراموش نکنیم که اسلام؛ حفظ حرمتِ برادران مؤمن و وفاداری نسبت به عقد أخوت آنان را بسیار مؤکد و لازم می‌داند، تا جایی که پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) در این باره می‌فرمایند: «هر کس صبح کند و برای رفع مشکلات برادرانش، اهتمام نورزد، اصلاً مسلمان نیست!»؛ یعنی کسی که مسلمان نباشد، اصلاً از جرگه‌ی انسانیت خارج بوده و صاحب باطن انسانی نخواهد بود!! هرگونه روحیه‌ی فریبکاری، سخت‌گیری، خشونت، ظلم، کم‌فروشی، گران‌فروشی، تقلب در تولید، تقلب در تجارت و ... روح انسانی بشر را نابود کرده و اولین قربانی این جنایت، خودِ شخص می‌باشد. آیا من، یک رفیق حقیقی، از نگاه خدا هستم از دوست حقیقی در روایات به واژه‌ی صدیق تعبیر می شود؛ یعنی کسی که در رفاقت، رحمت،‌ محبت و ...! انسان صادق و روراست می‌باشد. کسی که در حضور و غیاب رفیقش،‌حافظ منافع و آبرویش است. صدیق کسی است که دوستش برایش مهم است، به او فکر می‌کند،‌ برایش سرمایه‌گذاری می‌کند، مشکل او را، مشکل خودش می‌داند، نسبت به او حسادت ندارد، و با تحقق آرزوهای دوستش، به اندازه‌ی تحقق آرزوهای خودش، شاد می‌شود. او با شکست دوستش احساس شکست و خطر می‌کند و برای دفاع و کمک او به پا می‌خیزد. صدیق کسی است که نگران کج رفتن‌های دوستش است؛ و همانگونه که مراقب خودش هست، از سفر رفیقش نیز به سوی الله، مراقبت می‌کند. «دوست دارم» های حقیقی، در حقیقت «دوستت دارم» هایی است که به رشد انسانی دو رفیق منجر شود. رفیق واقعی، کسی است که در مشکلات و لحظات سخت، چونان تکیه‌گاهی، در کنار رفیقش ایستاده و از آسایش و رفاه خود،‌ برای کمک به او، می‌گذرد. به فرمایش اعجاز‌انگیز زیر دقت کنید: امیرمؤمنان علی (علیه‌السلام) می‌فرمایند: «صَدیقاً حَتّی یَحفَظَ أَخاهُ فی ثلاثٍ: فی نِكبَتِهِ و غَیبَتِهِ و وفاتِهِ؛ یک دوست، دوست حقیقی نیست مگر آنکه برادرش را در سه مرحله‌ی زیر حفظ کند:  1. آنجایی که برادرش دچار سختی و گرفتاری شده است؛ 2. در زمانی که او حضور ندارد؛ 3. و بعد از مرگش (یادش می‌کند). یک رفیق حقیقی، اهل نفاق نیست و در زمان غیبتِ دوستش، از آبرو و همه‌ی اعتبارات او دفاع می‌کند. او حتی بعد از وفات دوستش‌ نیز، دائماً با هدایایی که به برزخ می‌فرستد، او را شاد و همراهی می‌کند. امیرمؤمنان فرمایش گهربارشان می‌فرمایند: «...ومِن صَداقَتِهِ كَثرةُ مُوافَقَتِهِ؛ مؤمن کسی است... در دوستی کردن (تا جایی که محدوده‌ی شرع اجازه می‌دهد) با دوستانش موافقت و سازگاری دارد. همسرانی که دائماً گوی سبقت را در موافقتِ با یکدیگر از هم می‌ربایند، هم الگوی عملی مناسبی برای فرزندانشان هستند و هم روزگاری برابر آرامش و رحمت را تجربه می‌کنند. همراهی و مرافقتِ دو دوست و دو همنشین، نشانه‌ی صداقت رفاقتِ میان آنان می‌باشد. کسانی که دائماً به دنبال اثبات نظراتِ خود می‌باشند، و حجم عظیمی از جهنم را وجود خویش نگه داشته اند، زن‌سالاری و مردسالاری و ... از نمونه‌های این جهنم می‌باشند. هر چه مرافقت، موافقت، همراهی، نرمش، مهربانی و ... در انسان بیشتر می‌شود، انسان به الله، شبیه‌تر و نزدیک‌تر می‌گردد و هر چه لجبازی، خودمحوری و خشونت در انسان افزایش می‌یابد، او روز به روز از الله دورتر شده و به جهنم نزدیک‌تر می‌شود... باید سعی کنیم با مهربانی و نرمش، در نگاه اهل آسمان محبوب شویم. «والحمدلله رب العالمین» 

به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 19«بحث غفلت» مورخ 94/1/25، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید: ضرورت شناخت آخرت در نظام تربیتی اسلام بهترین شیوه این است که انسان یک نقشه کلی از نظام خلقت و جایگاه خودش داشته باشد. انسان خطرات راه، موقعیت‌ها و انتهای کار را ببیند. یعنی بداند از کجا آمده؟ در کجا هست؟ و به کجا خواهد رفت؟ فرصت‌ها و تهدید‌های مسیر را بشناسد تا بتواند هم در نظام دنیایی و هم در نظام آخرتی یک زندگی شاد و آرام داشته باشد. امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) می‌فرماید: بهترین دلیل برای این‌که یک زمانی دنیا با همه‌ی نعمت‌هایش از دست ما می‌رود این است که از گذشتگان به ما رسیده و آن‌ها با خودشان هیچ نبرده‌اند و از سلامت جسم، هوشیاری، توان و قدرت چیزی برایش نخواهد ماند. حضرت در خطبه 111 نهج البلاغه می‌فرماید: « أَلَسْتُمْ فِی مَسَاكِنِ مَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ أَطْوَلَ أَعْمَاراً، وَأَبْقَى آثَاراً؛ آیا شما در منازل کسانی ننشسته‌اید که قبلا مال کسانی دیگر بوده و عمرهایشان از شما هم طولانی‌تر بوده و منزل‌ها و کاخ‌هایشان از شما قوی‌تر بوده است؟» در ادامه می فرماید: «ثُمَّ ظَعَفُوا عَنْهَا بَغَیْرِ زَاد مُبَلِّغ؛ آن‌ها (پیشینیان) بدون این‌که توشه‌ای تهیه کنند که آن‌ها را برساند، از دنیا رفتند». در بحث نسبت در توضیح انواع تولدها گفتیم که از 6 نوع تولدی که جنین دارد، دو نوع تولد هست که «زاد مبلغ» هست (تولد سالم و سالم قوی) یعنی توشه‌ای جمع می‌کنند که آن‌ها را سالم به دنیا می‌رساند. «زاد مبلغ»؛ یعنی دارایی قلبی که بتواند ما را به آخرت برساند. ما در رحم دنیا باید قلبمان را به‌گونه‌ای بسازیم که در هنگام وفات، بدون فشار قبر، غم و معطلی حداقل به بهشت برساند. در ادامه خطبه 111 حضرت امیرالمومنین (علیه السلام) فرمودند: « وَلاَ ظَهْر قَاطِع؛ یعنی (گذشتگان) مرکبی که بتواند قطع طریق کند و آن‌ها را برساند نداشتند. «فَهَلْ بَلَغَكُمْ أَنَّ الدُّنْیَا سَخَتْ لَهُمْ نَفْساً بِفِدْیَةٍ؛ آیا شنیده‌اید که دنیا خودش را برای چنین آدم‌هایی فدا کند؟ «هَلْ زَوَّدَتْهُمْ إِلاَّ السَّغَبَ ؛ آیا توشه‌ای غیر از گرسنگی به آن‌ها داده؟ یکی از عذاب‌هایی که در قیامت وجود دارد مسئله تشنگی و گرسنگی آن‌جاست. جنین در رحم مادر از طریق بند ناف تغذیه می‌کند ولی باید سیستمی را تهیه کند که در دنیا بتواند از غذاهای دنیایی استفاده کند. «وَ لَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ اُخْرَی؛ هیچ‌کس هیچ باری را از دوش انسان برنمی‌دارد. (سوره زمر/آیه 7) شرایط زندگی آخرت، بی‌نهایت پیچیده‌تر از دنیاست. وقتی یک خوراکش چند ده‌هزار مزه دارد، باید ذائقه قدرتمندی داشته باشید. آن‌جا به غیر از خوراک‌های مادی، خوراک‌های معنوی و علمی هم هست. انسان هم مسائل علمی و معنوی را می‌تواند به شیوه پیشرفته آن‌جا یاد بگیرد و هم درس‌های جدید را. آن‌جا مادیت ندارد اما جسمانیت دارد. هرقدر سطح آسایش بیشتر شود، آرامش کم‌تر می‌شود. هرقدر نسبت به موقعیت‌های دنیایی داراتر شوید، نسبت به موقعیت‌های آخرتی و بخش‌های فوق عقلانی گداتر می‌شوید. کسی که دنیاطلب است و طمع دارد، خیلی فقر ذاتی دارد و روح علو خیلی خطرناک است. این آدم وقتی می‌خواهد به برزخ منتقل شود هیچ چیز ندارد. باید متناسب با ساختار برزخ مهیا شود. ما دائماً یادمان می‌رود که در رحم دنیا یک جنین هستیم سال‌ها غفلت می‌کنیم و در کمالات دنیایی غرق می‌شویم و یادمان می‌رود که به سمت آخرت در حرکتیم. اگر آخرت را باور کنیم وقت تلف نمی‌کنیم. هر چیزی که مرا از رسیدن به آخرت بازدارد، شیطان است. حتی اگر درس خواندن و طلبگی باشد. مقام معظم رهبری فرمودند: در حوزه‌های علمیه طلبه‌هایی هستند که دارند سکولار بارمی‌آیند. لباس می‌پوشند اما متدین نیستند و به درد دین نمی‌خورند و حرکتی به سمت آخرت ندارند. میرزا «رحمه‌الله علیه» فرمودند: از قیامت به بعد همه به فضل خداوند می‌خورند کسی با عمل به قیامت خودش را نمی‌کِشد ولی حداقل توشه شما تا برزخ باید به دردتان بخورد. «أفهذه تُؤْثِرُونَ»؛ شما این را می‌خواهید؟ این که به کار شما نمی‌آید؟ خطبه 113؛ « قَدْ غابَ عَنْ قُلُوبِكُمْ ذِكْرُ الْآجالِ؛ چه‌طور شده که از قلوب شما یاد اجلتان غایب شده؟» در ذات همه انسان‌ها این هست که قرار است به اندازه خدا بزرگ شوید. «لا اله الا الله» یعنی اله من «الله» است و می‌خواهم مثل او شوم. «أَنَا حَیٌّ لَا أَمُوتُ؛ أَطِعْنِی‌ فِیمَا أَمَرْتُكَ، أَجْعَلْكَ حَیًّا لَا تَمُوتُ»؛ من زنده‌ای هستم که نمی‌میرم اطاعت کن تا تو هم زنده‌ای باشی که هرگز مرگ نداشته باشد. قرآن می‌فرماید: «إِنَّا أَخْلَصْنَاهُم بِخَالِصَةٍ ذِكْرَى الدَّارِ»؛ این‌ها (مؤمنین) دائما یاد ابدیت خالصشان کرده است. (سوره ص، آیه 46) ما چون مرگ را بد می‌بینیم اصلا دوست نداریم در موردش صحبت کنیم. وفات یعنی انتقال از حیات دنیایی به حیات آخرتی. خانواده آسمانی ما هم منتظر هستند که ما سالم متولد شویم. هنگام وفات، استقبال بی‌نظیر و باشکوهی از مؤمن می‌شود. امام سجاد «علیه‌السلام» فرمودند؛ خداوند مؤمن را در آخر عمر، گرفتار بیماری و سختی می‌کند تا این‌که لذت آخرتش را بالا ببرد. هر چیزی هم نار دارد و هم نور. زیرکان نور را می‌گیرند و احمقان نار را. کسی که بیمار است یعنی هماهنگ با سلامت نیست و درد می‌کشد. جهنم یعنی من هماهنگ با بهشت نیستم. حالا که فرصت و امکانات دارم و با یک ساعت می‌توانم سال‌ها خسارت را جبران کنم، چرا نکنم؟ ما امت پیامبری هستیم که فرمودند: «مَنْ بَکی عَلَی الدُّنیا دَخَلَ النّار؛ کسی که دنیا می‌تواند او را بگریاند، جهنمی است». دخول در جهنم عین بکاء علی الدنیاست. این اصلا باطن و ساختار خلقت این‌طور است. «وَ حَضَرَتْكُمْ كَوَاذِبُ اَلْآمَالِ»؛ آرزوهای دروغین روی شما مسلط شده. شما پر از آرزوهای جمادی، گیاهی، حیوانی یا ذهنی و عقلی شده‌اید.  «اِلاّ مَن اَتَی اللهَ بِقَلبٍ سَلیمٍ» یعنی شاخصه قلب سلیم، انس به حق تعالی، اهل‌بیت، غیب و آخرت است. ما باید فرزندانمان را با غایت خلقت آشنا کنیم. بچه‌ای که حواسش نیست پدری به نام امام زمان «علیه‌السلام» دارد و نسبت به او مسئول است و باید برای خانواده آسمانیش تلاش کند، فایده‌ای ندارد. از اکثر بچه‌ها بپرسید خوشبختی شما در چیست؟ همه آدرس غلط می‌دهند. یعنی شما به کجا برسید آدم شاد و آرامی می‌شوید؟ یعنی الان مایه‌های شادی و آرامش را در وجودتان ندارید؟ خداوند اصلا ما را ضعیف و محتاج نیافریده. خداوند ما را ثروتمند و قدرتمند با تمام دارایی‌های شادی و آرامش آفریده است. اسباب، همه جمع داری و کاری نمی‌کنی (حافظ) خداوند همه را نقد به ما داده است. اگر زحمتی هم برای به‌دست آوردنش می‌کشید برای این است که کشف کنید در حالیکه آن را دارید باید گرد و غبارش را کنار بزنید تا بتوانید از سختی‌های زندگیت لذت ببرید. در بحث غم و شادی، حضرت10 نوع غم را معرفی می‌کند که در عین این‌که در مشکلات هستید شادی پیدا می‌کنید. ما فکر می‌کنیم فقط حضرت زینب «سلام‌الله علیها» بودند که فرمودند: «وَ ما رأیتُ إلّا جَمیلاً» و ایشان ویژگی‌هایی شخصیتی داشتند که می‌توانستند این‌گونه باشند. در حالیکه خداوند این ویژگی را به همه ما داده اگر نداده بود در زیارت عاشورا درخواست مقام امام حسین «علیه‌السلام» را تمنا نمی‌ کردیم؛ «وَ اَسَئلهُ اَن یُبَلغَنیَ المَقامَ الَمحمودَ» ما الان بیشترین ثروت‌ها را داریم که بتوانیم با آن‌ها شاد و آرام باشیم. قدرت عفو و بخشش داشته باشیم. ولی متأسفانه ما درگیر آرزوهای جمادی، نباتی، گیاهی و حیوانی هستیم. حقیقت این است که با خیالات و توهمات زندگی می‌کنیم. با دریافت یک مقام کاملاً مست می‌شویم. علامه «رحمه‌الله علیه» می‌فرمودند: چه‌قدر خوب که ما توی این مملکت مسئولیتی نداریم. موفقیت‌های انسان، قبر آدم می‌شود و هر قدر در مسائل دنیایی موفق‌تر شود، نسبت به سرای جاودان تنبل‌تر، بی‌حوصله‌تر و کندتر می‌شود. نتیجه: «فَصارَتِ الدُّنْیَا اءَمْلَكَ بِكُمْ مِنَ الْآخِرَةِ؛ در این مسیر (که دچار یکسری آرزوها و توهمات کاذب شدید)، دنیا نسبت به آخرت، سهم بیشتری در شما دارد و مالک‌تر است». دنیا بیشتر از آخرت بر شما مسلط است. خوشا به حال کسی که آرزوها، غم‌ها و غصه‌های امام زمان «علیه‌السلام» بر او تسلط دارد. هر روز صبح چشمش را به عشق اهل بیت و خانواده آسمانی‌اش باز می‌کند و شب هم به عشق آن‌ها به رختخواب می‌رود. خوشا به حال کسی که انتخاب‌ها، ارتباطات، رفتارها و افکارش با آرزوهای معشوقش هماهنگی دارد.   مطالب بیشتر: پای درس استاد مجموعه سخنرانی های استاد محمد شجاعی مجموعه کتابهای استاد محمد شجاعی  

به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 4 «یاد خدا»، مورخ 85/7/22 برگزار شد، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید: مروری بر آموخته ها تا اینجا آموختیم که هر فردی در وجودش یک بخش انسانی دارد که می بایست به آن ایمان بیاورد ؛و بپذیرد که او جدای از روح حیوانی و کمالات حیوانی از یک روح انسانی با کمالات ویژه ی خودش برخوردار است . انسان باید کودک عزیز روان را در وجودش کشف کرده و با آن به آرامش دست پیدا کند . دوستش داشته باشد ، با آن انس بگیرد و در صدد رشد و تغذیه آن باشد . چرا که نجات انسان  و همچنین نشاط ، آرامش و سلامت او دردنیا و آخرت به میزان شادی و نشاط و سلامت این کودک عزیز روان یعنی بخش انسانی، بستگی دارد . کودک عزیز روان امانتی است که خداوند تبارک و تعالی از وجود خودش در وجود انسان گذاشته است ، و انتظار دارد این کودک را بالغ ، قوی و سالم تحویل دهد . غایت کودک عزیز روان ، مثل خدا شدن است چرا که تنها خوراک آن ، ذکر الله است . همنشینی با حق تعالی اولین مسئله این است که انسان بداند معشوقش کجاست و چه طور باید اورا پیدا کند . باید بفهمد که خدا، به انسان از خود ش نزدیک تر است . همین که اراده کند همنشینش می شود .این طورنیست که بعد از ذکر گفتن، مؤانست صورت بگیرد ؛ ذکر خودش مؤانست و مجالست است به شرط وجود معرفت به معانی اذکار . در این صورت به لذت مجالست با معشوق دست پیدا می کند . ستون حیوانیت و ستون انسانیت دنیا  برای لذت از حیوانیت نیست  بلکه برای خلوت و حشر با خدا و لذت از مؤانست با خدا خلق شده است .گاهی انسان خود را به ستون حیوانیت می بندد و رسماً شئونات حیوانی خود را قبول می کند می پذیرد که یک مرد و یا یک زن است ، پدر و مادر است و ...سپس برای اینکه به آرامش برسد و بهتر به حیوانیتش بپردازد ،حس می کند که به عبادت هم نیاز دارد پس در حالی به معنویات می پردازد که نسبت به ستون حیوانیت حالت ارتجاعی دارد . در این حال انسان  در حیوانیت تثبیت شده و  آنچه به رسمیت می شناسد  ،حیوانیت است و یاد خدا تابع شئون حیوانی می شود . ولی زمانی که ابتدا انسان  بپذیردکه نفخه ی خداست و شئونات بخش حیوانی را کنار بگذارد . قبول کند که انسان است و اینها همه فرعیات وجودش است . عملا خودش را به ستون انسانیت بسته است ، یعنی به عنوان یک انسان زندگی می کند ، رفیقش خداست ؛  او،مال خداست (انا لله )؛ مولایش خداست.بعد از این مرحله ی یقین کلیه انتخاب ها ، ارتباط ها ، افکار و رفتارهای انسان بر اساس رابطه با خدا تنظیم و اجرا می گردد. شرط برقراری رابطه ی خوب با خدا اگر انسان بخواهد رابطه یخوبی با خدا داشته باشد ، باید برای یاد خدا ، دوستی و  انس با خدا اصالت قائل باشد . این اصل زندگی یک انسان حقیقی است که باطن انسانی دارد  ؛و اصلی ترین  کار زندگی اش رابطه با خداست . این چنین انسانی در کارهایش از خدا و کودک عزیز روانش خرج نمی کند و هرگز به اینها خیانت نکرده تا دنیایش را آباد کند . و با رشد کودک عزیز روان می تواند از زیباترین ، جذاب ترین و شیرین ترین موجود عالم لذت ببرد . از خدا لذت ببرد . ارتباط و رفاقت  با ائمه اطهار (علیهم السلام )او را شاد کند .ولی اگر از خدا مایه بگذارد و هرگاه در دنیا کسری داشت از کودک عزیز روان گرفته و  به دنیا ببخشد ، رفته رفته کودک عزیز روان ضعیف شده ، و از بین می رود . خداوند تبارک و تعالی ،دنیا را طوری آفریده است که اگر کسی با خدا رفاقت نداشته باشد ، می بایست به دنبال دنیا  بدود  و در نهایت تشنه و خسته از دنیا می رود . حضرت رسول (صلی الله علیه و آله ) فرمودند : "هر کسی تشنه و ناکام از دنیا می رود مگر ذاکر الله یعنی همنشین خدا . اگر با دقت، به گذشته توجه کنیم ، در می یابیم که تنها ثروت  ما زمانی بوده که با خدا خلوت کرده ایم . ودر لحظه ی مرگ ، بزرگ ترین حسرت انسان این است که آرزو می کند  ای کاش با پیامبر خدا و ائمه اطهار (علیم السلام )رفاقت می کرد . همیشه به خاطر داشته باشید که پیامبر و ائمه اطهار (علیم السلام ) به جایگاه شما در بهشت هم راضی نیستند . ایشان دوست دارند شما را کنار خود داشته باشند و در درجه خودشان قرار بگیرید ، لذا برای اینکه بزرگ شویم ،به ما یاد داده اند که در هر حالی به دنبال مودت شان باشم . منافات عشق خدا و ذلت حال که خدا خود ش را برای رفاقت گذاشته است  ، چرا ما بهره نبریم . خدا می فرماید : "وقتی یک بنده توبه می کند  و با من آشتی می کند ، حال من مثل کسی است که در یک بیابان بی آب و علف به آب و غذا رسیده باشد" . پس با خدایی به این خوبی انسان چرا باید ذلیل و محتاج باشد .  بعد از مرگ ،غیر از محبت داشتن و رفاقت با خدای مهربان ،محبت هیچ کس مرا دست گیری نمی کند ،.ما می بایست به عشق خدا به دیگران مهر ورزی کنیم ؛ و نیاز به ذلیل شدن در برابر محبت دیگران نیست .حضرت علی (علیه السلام ) می فرمایند :من هیچ ذلتی را بالاتر از این ندیدم که دلم مشغول کسی باشد که او دلش مشغول من نیست (دلش از من فارغ است). به اعمال الهی به عنوان یک تکلیف نگاه نکنید ،چون خدا  اگر ،اعمالی را واجب کرده است ، به دلیل دوست داشتن انسان بوده  ومی خواسته با او رفاقت کند ؛ تا به واسطه این رفاقت به کسی احتیاج پیدا نکند وذلیل و خوارنشود .این در حالیست که  خود خدا نه به انسان و نه به محبت او احتیاج ندارد."ان الله غنی عن العالمین " . توصیه استاد از این پس تصمیم بگیریم ، اصلی ترین برنامه  ی زندگی مان را ارتباط گرم و صمیمی با خداوند و پیامبر و آل قرار دهیم ،زندگی مان را وقف اینان کنیم و بعد به برنامه های دیگر بپردازیم ؛ و بقیه ی زندگی مان را تابع این رفاقت کنیم .در این صورت دنیا هم برایمان بهشت می شود . اگر جایی، انتخاب ها ، ارتباط ها ، افکار و رفتارمان خلاف این رفاقت ها بود ، دست از آنها برداریم .   مطالب بیشتر: پای درس استاد مجموعه سخنرانی های استاد محمد شجاعی مجموعه کتابهای استاد محمد شجاعی

یک نکته مهم در بحث عزت این است که انسان توحید ربوبی خود را قوی کند و دائماً در نظر داشته باشد تنها «مالک و مدبر» او و همه عالم الله است که این بسته به میزان معرفت یک شخص است. در روایت بالاترین مردم از نظر معرفت کسانی هستند که درخواست و دعای بیشتری از خدا دارند. نحوه درخواست عزت از خداوند 1- خدایا در دل کافران به من قدرت و عظمت بده (خود ما باید به این درخواست عمل کنیم) طبق روایات دعاکننده‌ی بی‌عمل مثل تیراندازی است که زهدانش تیر ندارد. یعنی هم فرد و هم جامعه باید طوری رفتار کنند که عظمت شان در برابر دشمن و کفار کم نشود. حتی اگر در جامعه غیر مذهبی زندگی می‌کنیم باید با نوع رفتار و برخورد و طرز پوشش و ... عظمت شیعه بودن و دین و کشورمان را حفظ کنیم. 2- خدایا در چشم مؤمنان من را پرشکوه قرار بده ولی در درون خودم و خانواده‌ام مرا ذلیل و نرم گردان (برای ایجاد تعادل رفتاری در خانواده من را در چشم آنها خیلی بزرگ نکن تا بتوانم رابطه عاطفی خوبی برقرار کنم همانطور که حضرت علی (علیه‌السلام) وقتی وارد خانه می‌شدند امیر و سردار نبودند بلکه پدر و همسری آرام و مهربان بودند. 3- خدایا به من عزت بدون تکبر عطا کن (مکارم الاخلاق) هر چه قدر مقام و رتبه انسان بالاتر رود به تواضع بیشتری نیاز دارد. در دعاهایمان از خدا بخواهیم برای من هیچ عزت ظاهری پیش مردم ایجاد نکن مگر به همان اندازه من را پیش خودم پایین بیاوری. (البته اگر بیش از اندازه نزد خود ذلیل شویم در جامعه اعتماد به نفس خوبی نداریم، رعایت تعادل لازم است). 4- دعا برای غنی بودن، خدایا من را از کسی که از من بی‌نیاز است، بی‌نیاز کن. هر چه انسان نسبت به خدا احساس فقر بیشتری کند در جامعه غنی‌تر است و هر چه مشتاق‌تر و وابسته‌تر به خدا و اهل آسمان باشد نیاز کمتری به محبت و لطف اهل زمین دارد. هر چه نسبت به اهل زمین فقیرتر= احساس بی‌نیازی از آسمان؛ ذلت هر چه نسبت به اهل آسمان احساس نیاز بیشتر = عزت و شرافت و شخصیت از مهرت ای خورشید جان               چون ذره ام هر سو روان مجذوب حسن دیگران                   ای ماه خوبان نیستم                                      در روایتی از امام باقر (علیه‌السلام) داریم که بقاء عزت تو به کشتن طمع توست. در هر چهار بخش گیاهی، جمادی، هوشی و حیوانی طمع باعث ذلت می‌شود. پس طمع را در هر زمینه‌ای قطع کنید تا آزاده باشید. امام علی (علیه‌السلام): اگر کسی از مواهب دنیا دست شست، عزیز می‌شود. نتیجه‌گیری: برای اینکه وابسته و ذلیل دنیا و خانواده‌ی زمینی نشویم باید اصل نیازهایمان از خانواده‌ی آسمانی تأمین شود. عاطفه‌مان را از امام زمان (علیه‌السلام) و علی (علیه‌السلام) و فاطمه (سلام الله علیها) بگیریم که خیلی بیشتر از پدر و مادر زمینی ما نسبت به ما مهر و محبت دارند و دعاگوی ما هستند.   والحمدلله رب العالمین   مطالب بیشتر: پای درس استاد مجموعه سخنرانی های استاد محمد شجاعی مجموعه کتابهای استاد محمد شجاعی