قواعد قیمت گذاری امورات دنیا در دست چه کسانی است؟ در جلسه گذشته با یکی از عوامل کاهش سطح غفلت در انسان، با عنوان «یاد مرگ» آشنا شدیم. برای شناسایی تمام عواملی که شایسته توجه و سرمایه‌گذاری هستند باید با نظام قیمت‌گذاری‌ها و یا ارزش‌گذاری‌های معصومین (علیهم‌السلام) آشنا شویم. انسان‌هایی که بر فراز قلّه هستی ایستاده‌اند و بر تمام ابعاد مسیر از الله تا زمین و مسیر از زمین تا الله کاملاً احاطه و تسلط دارند، به خوبی می‌دانند که در این مسیر باید به چه چیزهایی پرداخت و از چه چیزهایی غفلت کرد تا به سلامت به مقصد رسید. چگونه می‌توان به یک زندگی معنادار و هدفمند رسید؟ آموختیم که رابطه آخرت با دنیا، درست مانند رابطه دنیا با رحم مادر است. تمام فعالیت‌ها و سخت‌کوشی‌های جنین در رحم مادر، تنها زمانی معنادار خواهد بود که در پسِ این زندگیِ رحمی، دنیایی وجود داشته باشد و این جنین در انتظار لحظه تولدش به این دنیا، سنگینیِ نُه ماه تلاش بی‌وقفه را متحمل گردد. فلسفه زندگی ما در دنیا نیز، زمانی معنادار خواهد بود که آخرتی در پسِ آن نهفته باشد، چرا که در غیر اینصورت تمام زحمات و تلاش‌های انسان در دنیا کاملاً بی‌ارزش و پوچ خواهند بود. تنها یک هدف عالی می‌تواند تحمل سخت‌ترین روزهای زندگی انسان را آسان و شیرین نماید. چرا که انسان عاقل و زیرک می‌داند که تمام سختی‌های زندگی او (حتی مشکلاتی که با دست خود و یا به واسطه جهل خود آنها را رقم زده است) کفاره گناهان او و افزایش دهنده درجات آخرتی‌اش و پس‌اندازی برای ابدیتش می‌باشند. با چنین نگاهی است که انسان قادر است در جریان تمام مصائب زندگی خود، با آرامش، به حرکت خود به سوی الله ادامه دهد. یاد مرگ و زندگی‌ِ ابدی بعد از آن است که می‌تواند زندگی در این دنیا را برای انسان شیرین و آسان سازد. وفات، انتقال به قبری تاریک و تنگ نیست، بلکه تولد به عالمی است که بی‌نهایت بزرگتر و زیباتر از دنیاست. عالمی که رحمت خداوند در آن، نود و نه برابر رحمت او در این دنیاست. فراموش نکنیم که زمانی فعالیت‌ها و روابط گوناگون زندگی ما، با برکت و شیرین خواهد بود که با محوریت ابدیت به انجام برسند. غصه‌ها، افسردگی‌ها، اضطراب‌ها، عصبانیت‌ها، حسادت‌ها، پوچی‌ها، دلسردی‌ها، احساس تنهایی‌ها و ... زمانی بر انسان غالب می‌گردند که او آخرت را فراموش کرده و برای زندگی خود حدّ مشخص می‌کند، در اینصورت او ادامه حیات خود را بعد از مرگ به رسمیت نشناخته و زندگی در این دنیا برایش معنادار و یا هدفدار نخواهد بود، لذا از میان جریانات گوناگون زندگی خود به احساساتِ نامتعادل روحی خواهد رسید. شگفت‌انگیزترین نوع غفلت از نگاه امیرمؤمنان امیرالمؤمنین علی (علیه‌السلام) می‌فرمایند: « أ وَ لَستُم تَرَونَ أهلَ الدنیا یُصبِحُونَ و یُمسُونَ على أحوالٍ شَتّى: فَمَیِّتٌ یُبكى ، و آخَرُ یُعَزّى،و صَریعٌ مُبتلى، و عائدٌ یَعودُ، و آخَرُ بنفسِهِ یَجُودُ، و طالِبٌ للدنیا و المَوتُ یَطلُبُهُ، و غافِلٌ و لیسَ بمَغفولٍ عَنهُ ، و على أثَرِ الماضِی ما یَمضِی الباقِی؛ آیا شما مردم دنیا را نمی‌بینید که در طول شب و روز حالتهای گوناگونی دارند، یک نفر مرده و برای او می‌گریند و دیگران به آنها تسلیت می‌گویند؛ و کسی بیمار شده است و کسی که زمین‌گیر شده است و از او مراقبت می‌کنند و کسی که در حال جان دادن است و گروهی نیز در حال آباد کردن دنیا، در حالی که مرگ به دنبال اوست و او از آن غافل است و مرگ از او غافل نیست و آنچه که باقی مانده است، دنباله همان چیزی است که گذشته است. اندکی تأمّل در این کلام امیرمؤمنان نشان می‌دهد که تمام این احوالاتِ گوناگون را همه انسانها تجربه کرده و یا خواهند کرد. اما شگفت از اینکه همه ما به سبکی زندگی می‌کنیم که گویی اساساً این احوالات را تجربه نکرده و یا به پایانی برای دنیا و انتقال به آخرت فکر نمی‌کنیم. درروایات آمده است که حضرت عزرائیل علیه‌السلام روزی 5 مرتبه به انسان می‌نگرد و این در حالی است که همه انسانها از این نگاه غافل‌اند. نگاهِ ابدی، سبب می‌شود که تمام شئون گیاهی، حیوانی، جمادی و عقلیِ انسان قیمت‌دار و ارزشمند شده و ضریب آخرتی می‌یابد. برای چنین فردی تمام فعالیت‌ها و روابطش قُرب آفرین است. گاه قیمت مرده‌ترینِ اوقاتِ زندگی چنین انسانهایی، از قیمت زندگی میلیونها انسان بیشتر و ارزشمندتر می‌باشد. غفلت از آنچه که هرگز از ما غافل نیست! ... امیرالمؤمنین علی «علیه‌السلام»: «أیُّها الناسُ غیرُ المَغفولِ عَنهُم، و التارِكونَ المَأخوذَ مِنهُم!...؛ ای مردمی که از شما غفلت نمی‌شود، شما چیزهایی را که از شما می‌طلبند رها نموده‌اید! ...» رفت و آمد فرشتگان در عوالم خلقت، بسیار باشکوه و با عظمت است. حضور فرشتگان محافظ در شب و روز در کنار ما، بسیار مبارک و ارزشمند است و انسان زیرک تلاش می‌کند تا با آن‌ها انس گرفته، با آنان گفتگو نموده و از تمام حمایت‌های آنان قدردانی و تشکر نماید. هیچ لحظه‌ای و هیچ اتفاقی در عالم بدون دخالت و تصرف فرشتگان به وجود نمی‌آید. ما همیشه و در تمام دقایق عمرمان در انحصار ملائکه الله هستیم و آنان به اندازه چشم برهم‌زدنی از ما غافل نیستند. خداوند بزرگترین سرمایه عالم را در نهاد ما قرار داده است (روح خود را ... وَ نَفَختُ فِیهِ مِن رُوحِی ...) او عزیزترین انسان‌هایش (انبیاء و معصومین) را برای هدایت ما فرستاده و هزینه‌های سنگینی را برای رشدِ روحِ الهی ما پرداخت نموده است. عمری که روز به روز از ما سلب می‌شود، در حقیقت فرصتی است که برای رسیدن به هدف، در اختیار ما قرار داده شده و ما هر روزی که می‌گذرد به پایان آن نزدیک می‌شویم. آیا نباید به ازای این از دست دادن‌ها، چیزی بزرگتر به دست آوریم؟ مطالب بیشتر: پای درس استاد مجموعه سخنرانی های استاد محمد شجاعی مجموعه کتابهای استاد محمد شجاعی

ماهیت تقوا اولین قدم از درمان‌های عملی غم که قرآن، از آن بعنوان عامل اصلی و مهم در دفع غم نام می‌برد، تقواست. ابتدا باید مفهوم تقوا را بشناسیم؛ خداوند در اولین تجلّی از ذات خودش، مَثَل اعلی (نور محمد) را خلق کرده است. و در مراحل بعد عوالم دیگر و مخلوقات دیگر را خلق نموده تا به آخرین تجلی‌اش که عالم ماده (ناسوت) است، رسیده است. آنچه که مهم است، این نکته است؛ حقیقتی که در تمام این مخلوقات و عوالم مشترک است، و بصورت‌های گوناگون تجلی یافته است، همان الله است که در تمام مخلوقات به چهره‌های گوناگون تجلی نموده است. دنیا (عالم ماده) پایین‌ترین مرحله‌ی عالم خلقت است. امّا همین پایین‌ترین مرحله، به قدری پیچیدگی دارد که میلیون‌ها دانشمند که از ابتدای خلقت دنیا تاکنون مشغول اکتشاف پیچیدگی‌های آن هستند، هنوز نتوانسته‌اند حتی یکی از مخلوقاتِ خداوند را بطور کامل بشناسند. بطوری‌که هر چه دانشِ انسان، نسبت به یک مخلوق بیشتر می‌شود، مجهولاتش نیز نسبت به آن، افزایش می‌یابد.  خداوند در قرآن، بارها به صراحت اعلام کرده است که؛ دنیا، با همه‌ی تشریفاتش، به افتخار انسان، و برای او خلق نموده است. همه‌ی این تشریفات، به این خاطر است که انسان بتواند به مقام خلیفه‌اللهی برسد. انسان،‌ دارای پنج بخش (جمادی، گیاهی، حیوانی، عقلانی و انسانی) است؛ تا قادر به استفاده از تمام مراحل خلقت باشد. لذا به انسان، تعبیر «هستی جامع»، اطلاق می‌شود. اما انسان، فقط بواسطه‌ی داشتن بخش فوق عقلانی، قادر است. تربیت شده و کمالاتِ الله را جذب و دریافت نماید، بطوری‌که به مثلِ‌خداوند یا خلیفه‌ی خداوند در زمین تبدیل گردد. مسیر انسان تا الله، مسیری صددرصد ریاضی و مشتمل بر قوانین و فرمول‌های کاملاً تخصصی و قانون‌مند است. زیرا اساساً از الله تا ماده، تمامِ آنچه که خلق شده است، اندازه‌دار و قانون‌مند بوده است، لذا مسیرِ بازگشتِ ماده به الله نیز،‌ طبیعتاً مسیری ریاضی و قانون‌مند خواهد بود. طیّ این مسیر، مستلزمِ رعایت حدودی خاص، و بایدها و نبایدهایی است که توسط خالق این مسیر،‌ در اختیار انسان قرار داده شده است. اگر انسان حقیقتاً‌به دنبال تولدی سالم به آخرت است، و قصد دارد به هدفِ ‌نهایی خلقتش، نائل شود، لازم است در چهارچوب قوانینِ ریاضی‌ِ این مسیر، حرکت کرده و پیش رود. اینجاست که انسان براحتی مفهوم تقوا را در‌می‌یابد؛ تقوا؛ یعنی خودداری از هر چیزی که مانع رسیدن انسان به هدف نهایی خلقتش می‌گردد. انسان باید ساختار نفس خودش را شناخته و بداند که چه چیزهایی در مسیر حرکت او به سمت الله، آسیب‌زا و خطرآفرین می‌باشند. لذا از نزدیک شدن به آن خودداری می‌کند. پس تقوا، به معنای ترس از خداوند نیست زیرا خداوند، مهربانی و رأفت مطلق است. تقوا، به معنای مواظبت و مراقبت از نفس است، به گونه‌ای که فاصله‌اش با خدا زیاد نشود! به عنوان مثال ‌برای کسی که قصد دارد ورزشکار موفقی شود، یک سلسله مراقبت‌ها در تغذیه و حرکاتِ‌ بدنی، لازم است. که در اصطلاح به این مراقبت‌ها در حیطه‌ی هدفِ‌این انسان تقوا گفته می‌شود. بنابراین، تقوا به معنای خویشتن‌داری از هر چیزی است که انسان را از کمال مطلوب باز می‌دارد. تقوا؛ عامل شادی و آرامش انسان حالت متعادل و ایده‌آل یک انسان، آن است که؛ شاد و آرام باشد. اگر اکنون، من، انسانِ عصبی، غمگین، ناآرام، حساس و پرخاشگری هستم و نمی‌توانم از لحظات زندگی‌ام لذت ببرم، نشانه‌ای است از آسیبی که به روحِ من وارد شده است. این شرح حال از روح، در حقیقت، حاکی از عدم رعایت تقوا در یک یا چند زمینه از موارد مراقبت‌های روح بوده است. زیرا اگر من، همه‌ی حدودِ تقوا را رعایت کرده بودم، الان باید روحی شاد و آرام می‌داشتم. لازم به ذکر است که؛ تنها کسی که می‌تواند محدوده‌ی بایدها و نبایدهای مسیرِ‌انسان تا الله را مشخص کند؛ کسی است که انسان را آفریده و به تمامِ‌طول این مسیر، آگاهی کامل دارد. فراموش نکنیم، اموری که از سوی خداوند حرام معرفی شده‌اند؛ اموری هستند که در طور مسیرِ حرکت‌مان برای رسیدن به کمالِ‌ بی‌نهایت،‌ به روح ما، آسیب جدی وارد می‌کنند. حال اگر ما در این مواردِ حرام، خوشتن‌داری نکرده و به آنها تن دادیم؛ باید آماده‌ی پذیرش تبعات و آسیب‌های متعاقب آن نیز باشیم! امور واجب نیز، امور لازم و ضروری برای حرکت در این مسیر هستند که عملاً بدون آنها، قدم برداشتن، و رسیدن، محال است. امور مکروه، نیز اموری آسیب زا هستند؛ اما آسیب‌شان به اندازه‌ی امور حرام نیست. امور مستحب و مباح نیز به سرعتِ حرکت انسان در این مسیر، می‌افزایند. عدم پذیرش هر کدام از بایدها و نبایدهای این مسیر، در حقیقت عدم پذیرش چهارچوب‌های مسیر حرکت است، آن هم، چهارچوب‌هایی که بوسیله‌ی خالقِ خود او، و خالق همین مسیر،‌ وضع شده است. به این حالت، اصطلاحِ‌کفر (لجبازی در پذیرش) اطلاق می‌شود. از این مرحله بدتر، کسانی هستند که چهارچوب‌های حلال و حرام خداوند را بسته به اوضاع جامعه و شرایط جامعه و ... تغییر می‌دهند. لجبازی و عناد در برابر خداوند، بی‌ادبی و بی‌حیایی در حضور اوست. بی‌ادبی در حضور کسی که همه‌ی نظام خلقت را به عشقِ‌ما خلق کرده و می‌خواهد ما را به بزرگی خودش تربیت کند. چگونه الطاف بی‌نهایتش را ندیده می‌گیریم و با بی‌حیایی کامل، روبروی او ایستاده و گناه می‌کنیم. سیستم نفسِ‌انسان،‌ به قدری ریاضی و دقیق است: که هر برخوردی، در آن تأثیراتِ‌خود را باقی می‌گذارد. این ظرافت و دقت نیاز به مراقبت‌های ظریف و موشکافانه دارد. اینگونه نیست که انسان بتواند، هر طور که خواست زندگی کند، با هر که تمایل داشت ازدواج کرده و یا ارتباط برقرار کند، هر گونه که دوست دارد حرف بزند، لباس بپوشد و ... . همه‌ی ارتباطاتِ‌ما، حتی افکار ما،‌ بر روی نفس ما،‌ تأثیر گذاشته و تبعاتِ خودش را در پی دارد. تقوا، پرهیز انسان از چیزهایی است که تبعاتِ منفی بر نفس، ‌بر جای می‌گذارند. ‌تقوا، عامل اصلیِ، حفظِ عشقِ‌ انسان به الله است، به طوری که ارتباط او را با خداوند، از صدماتِ خارجی و درونی حفظ می‌کند. تقوا؛ یعنی پرهیز از هر چیزی که مانع تولد سالمِ ما به آخرت می‌گردد. آثار تقوا؛ از نگاه خداوند و معصومین (علیهم‌السلام) 1- « وَ یُنَجِّی اللَّهُ الَّذینَ اتَّقَوْا بِمَفازَتِهِمْ لا یَمَسُّهُمُ السُّوءُ وَ لا هُمْ یَحْزَنُونَ؛ خداوند کسانی را که تقواپیشه می‌کند، با خوشبختی نجات‌شان می‌دهد. هیچ بدی به آن‌ها نمی‌رسد، و هرگز غمگین نمی‌شوند». (سوره زمر، آیه 61) قبلاً آموخته بودیم که هر چه انسان، مؤمن‌تر باشد، شادتر و آرام‌تر است. اساساً میزان ایمان هر انسان، با مقدار شادی و آرامشش سنجیده می‌شود، نه با مقدار عبادات و اعمال صالحش. اگر عباداتِ‌ انسان، حقیقتاً جذبِ‌ نفس او شوند؛ قطعاً در او، تولیدِ شادی و آرامش خواهند کرد. تقوا، سبب می‌شود، عبادات انسان جذب نفس او شده و همواره شاد و آرام زندگی کند. 2- «وَمَن یَتَّقِ اللَّهَ یَجْعَل لَّهُ مَخْرَجًا...؛ هر که تقوا پیشه کند،‌ خداوند همواره برایش راهگشائی می‌کند». (سوره طلاق/ آیه 3) این آیه، امداد خداوند را به متّقین، به تصویر می‌کشد. بطوری‌که بر طبق این آیه درمی‌یابیم که؛ عموماً، تقوا، عامل گشایش راه و باز شدن مسیر، برای انسان است. برای متقین، بن‌‌بست وجود ندارد، زیرا اهل آسمان، در جهت تحقق اهداف‌شان، یاری‌شان خواهند نمود. 3-«فَمَنِ اتَّقی‏ وَ أَصْلَحَ فَلا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لا هُمْ یَحْزَنُونَ؛ هر کس تقوا پیشه کرده و نفس خود را اصلاح کند،‌نه ترسی به او می‌رسد، و نه غمگین می‌شود». (سوره اعراف، آیه35) اصلاحِ نفس،‌ جبران گناهان گذشته است. به هر مقدار که انسان به وسیله‌ی رعایت تقوا، به سمت اصلاحِ خرابی‌های نفس خود،‌ پیش می‌رود. به همان مقدار، حجم آرامش و شادی‌ِ لازم را دریافت می‌کند. آیا می‌توان با داشتن چنین خدایی شاد نبود؟ 4- امیرالمؤمنین علی (علیه‌السلام) می‌فرمایند: «مَنِ اتَّقى اللّه َ سبحانَهُ جَعَلَ لَهُ مِن كُلِّ هَمٍّ فَرَجا، و مِن كُلِّ ضِیقٍ مَخرَجا؛ هر کس تقوا پیشه کند،‌ خداوند سبحان حتماً برای هر مشکلی،‌ برایش گشایش ایجاد کرده و برای هر تنگی، راه نجاتی باز می‌کند. » فراموش نکنیم که محال است، کسی جانب تقوا را در زندگی رعایت کند، اما در امور زندگی‌اش، گشایش و نجات ایجاد نشود. این اثرِ وضعی تقوا، در زندگی است. اما مهم طیّ‌ مرحله‌ی اول، یعنی همان تقوا ورزیدن است. یعنی باید بر طبق آموزه‌های قرآن و معصومین، پیش رفته و نظام نفس خودمان را براساس نگاه الله، سازمان‌دهی کنیم. 5- امام صادق (علیه‌السلام) می‌فرمایند: «اِتَّقِ اللّهَ حَیْثُ كُنْتَ فَاِنَّكَ لا تَسْتَوْحِشُ؛ هر جا هستی، تقوا را رعایت کن، که هرگز وحشت‌زده نخواهی شد». یادمان باشد، جنس فطرت ما از خداست. و اگر در مسیری که هماهنگ با فطرت‌مان نیست، گام برداریم، وحشت‌زده خواهیم شد. معصیت، گام برداشتن در مسیر ناهماهنگ با فطرت‌مان است. به همین دلیل، همه‌ی انسان‌ها بعد از انجام معصیت، مضطرب و وحشت‌زده می‌شوند. تقوا، سپرِ انسان در برابر معصیت است؛ در نتیجه، سپر انسان در برابر وحشت‌زدگی خواهد بود. گناه، رنگِ خداوند را از وجود انسان حذف می‌کند؛ در نتیجه محبوبیت انسان نیز، در قلب دیگران بواسطه‌ی گناهان کمرنگ و کمرنگ‌تر می‌شود. متقین همواره در قلب دیگران محبوبند، چون در مسیری هماهنگ با فطرتِ همه‌ی انسان‌ها در حرکت اند؛ «إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ سَیَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدًّا» اگر از مظاهر الله، و آنچه که رنگ و بوی خدا را دارد، خوشمان‌ نمی‌آید، این نشانه‌ی بیماری در نفس‌مان است. باید به دنبال راه درمان بگردیم.   «والحمدلله رب العالمین»   مطالب بیشتر: مجموعه سخنرانی های استاد شجاعی مجموعه کتاب های استاد محمد شجاعی پای درس استاد

به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 28 «مهارتهای زندگی » ، مورخ 86/6/10 استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:  بحث ما در بخشهای گذشته درباره ریشه حس رقابت، به اینجا رسید که؛  انسان بخاطر داشتن پرتو و نفخه خداوند و روح الهی که خدا در او دمیده است ، خواستار بی نهایت است و این حس بی نهایت طلبی اش را،  با رقابت و فخر فروشی ارضاء می کند .   گزارشی که خداوند تبارک و تعالی در قرآن از خلقتش می دهد، این است که کلیه مخلوقات دارای ساختار ریاضی اند... ریاضی به این معنا که دارای قدر و اندازه می باشند ؛ هیچ مخلوقی از مخلوقات خداوند وجود ندارد که ساختار ریاضی نداشته باشد .   خداوند برای همه موجودات یک حدود ریاضی معین کرده به این صورت که ۴ مرحله در همه موجودات اجرا می شود که خداوند در سوره اعلی به صورت روشن و واضح اشاره کرده است ： الذی خلق فسوی و الذی قدر فهدی ۱-خلق ۲-تسویه ۳-تقدیر ۴-هدایت همه موجودات و اشیاء از کوچکترین تا بزرگترین آنها... این چهار مرحله در آنها اجرا می شود ؛ 1_ ابتدا خلق می شوند و جهاز وجودی به آنها داده می شود ، 2_اندازه گیری می شوند . 3_حدود وجودی آنها معین می شود ... 4_ بعد با توجه به سه مرحله گذشته به سمت هدف خلقتشان هدایت می شوند .   خداوند تبارک و تعالی همه موجودات ( مشهود ) را به ۴ دسته تقسیم می کند ： ۱_ دسته اول ： جمادات و اشیاء بی جان که شامل گازها ، مایعات وجامدات می شود خداوند برای این دسته کمال وجودی و جمادی قرار داده است به این معنا که خاصیت عنصری دارند و دارای وزن و حجم می باشند .   ۲_ دسته دوم ：که بالاتر از جمادات هستند و شامل گیاهان می باشد . خداوند برای این دسته هم یک سلسله کمالات و آثار وجودی قرار داده است ؛ به این صورت که گیاهان علاوه بر داشتن آثار جمادات ، خودشان نیز یک سلسله کمالات ویژه و خاص خود را دارا می باشند که به سبب این کمالات برتر از جمادات می شوند . مانند: رشد ، تغذیه ، قدرت بدنی ، تولید مثل ، زیبایی و لطافت که همه اینها از کمالات گیاهان محسوب می شود .   ۳_ دسته سوم ：شامل موجوداتی می شود که علاوه بر این که کمالات جمادات و گیاهان را دارا می باشند خود نیز یک سلسله کمالات ویژه خود را دارا می باشند ، که به واسطه این کمالات از دو گروه دیگر برتر می شوند ؛ این موجودات حیوانات می باشند . در حیوانات یک سلسله کمالاتی وجود دارد که در گیاهان وجود ندارد مانند؛  شعور ، غریزه ، شهوت جنسی ( که به واسطه آن گرایش به جنس مخالف پیدا می کنند ، ازدواج می کنند ، تشکیل خانواده می دهند و احساسات و عواطف خانوادگی پیدا می کنند ) مهربانند ، مسکن گزینی دارند و بسیاری از آنها زندگی اجتماعی دارند و سلسله مراتب زندگی اجتماعی را طی می کنند.  گاهی اوقات از یک عضویت ساده تا مراحل رهبری آن گروه را می توانند طی کنند. غضب دارند ، قابل تربیت هستند ، غیرت ناموسی دارند ، امانتدارند و .....   در بخش بعدی با کمالات گروه چهارم،، (انسان ها) آشنا خواهیم شد...   ادامه دارد ...

به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 26 «مهارتهای زندگی » ، مورخ 86/6/3 استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:  در ادامه صحبت در بخش گذشته این سؤال مطرح می شود که چه کسانی در مسیر خلقت از انسانیت بیشتری برخوردار خواهند شد؟ در پاسخ باید گفت ؛کسانی که بتوانند بی نهایت طلبی خود را بیشتر ارضاء کنند!!!   هر چه انسان با معشوق حقیقی خود انس بیشتری گرفته و به او نزدیکتر و شبیه تر میشود، انسان تر خواهد بود .   پس باید گفت که رقابت و چشم وهم چشمی در این کمال ضروری است و بسیار توصیه شده است .   بزرگان دین ما بر این عقیده بودند که انسان ها باید در کمالاتی که حقیقت انسانیشان  را شکوفاتر و بارورتر می کند و تقرب بیشتری بین آنها و خداوند ایجاد می کند ، با هم به رقابت و مسابقه بپردازند .   توصیه شده در این مسیر انسانها باید به صورتی حرکت کنند که دو روزشان با هم یکسان نباشد و دیروزشان از امروزشان بهتر نباشد و حتی فرموده اند که هر کسی که دیروزش بهتر از امروزش نباشد، ملعون است ( یعنی دور است از رحمت خدا )   انسان اگر خواهان این باشد که به خداوند نزدیکتر شود، ابتدا باید به او شبیه تر شود... به دلیل زمان محدودی که هر انسان در زندگی دنیایی خود دارد ، تا بتواند حس بی نهایت طلبی خود را ارضاء نموده و روحش را به سلامت و قدرت کامل برساند تا بتواند  برای مرحله بعد از دنیا خود را آماده سازد،،، باید به سوی خدا حرکت کرد ، حرکتی سریع و رو به جلو!!!!!!!   هر چیزی که حرکت انسان را در این مسیر کند نماید و نگذارد که انسان با سرعت بیشتری به هدف خلقتش برسد ، شیطان اوست و اجازه نمی دهد که او به معشوق حقیقی اش برسد .   خداوند تبارک و تعالی می فرماید ：حرکتتان را سریع کنید و سرعت بگیرید به سوی پروردگارتان و بهشتی که وسعتش به اندازه تمام آسمانها و زمین است .   از  این سخن خداوند به این مسأله پی می بریم که انسان باید بداند که به چه دلیل خلق شده و معشوق اصلی اش در این دنیا کیست و بعد از یافتن معشوق حقیقی اش با سرعت هر چه بیشتر به سوی او حرکت کند .   خداوند متعال در این زمینه می فرماید؛ ضمن اینکه با سرعت به سوی من می آیید سعی کنید ، سبقت هم بگیرید ، سبقت به سوی مغفرت پروردگارتان و آن بهشتی که وعده داده است .   پس دریافتیم که؛ در این دنیا هم می شود رقابت و چشم و هم چشمی داشت ، اما در راه رسیدن به کمالات انسانی ؛  و می توان عاشق هم شد و در راه رسیدن به این عشق و انس با پروردگار شتاب کرد .   ما چه مقدار در رسیدن به خدا و هدف خلقتمان در زندگی شتاب به خرج می دهیم ؟ به همان میزان،، صاحب باطن انسانی هستیم!!!   ادامه دارد ... مطالب بیشتر: پای درس استاد مجموعه سخنرانی های استاد محمد شجاعی مجموعه کتابهای استاد محمد شجاعی