به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 419 «خانواده آسمانی » مورخ 94/11/15 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   تولد سالم به آخرت؛ در سایه‌ی رفاقت با صالحان سفارش حضرت لقمان به فرزندش؛ «یا بُنَیَّ مَن یَدخُل مَداخِلَ السَّوءِ یُتَّهَم، لا یتّهم و مَن یَصحَبْ صاحِبَ السَّوءِ لا یَسلَمْ ، ومَن یَصحَبِ الصّاحِبَ الصّالِحَ یَغنَم؛ ای فرزندم، کسی که در مکانهای بد، و بدنام رفت و آمد کند، قطعاً مورد اتهام دیگران قرار می‌گیرد. و کسی که با رفیق بد، هم‌نشین شود، محال است سالم بماند. و کسی که هم‌نشین صالح را برمی‌گزیند، از آن سود و غنیمت خواهد برد». انتخاب یک هم‌نشین بد، بی‌خطر نیست... یعنی بطور قطع و حتم. انسان از این هم‌نشینی ضربه می‌خورد. و محال است با قلب سالم به آخرت متولد گردد. لذا انسان‌ها موظفند، تمام دقت و تلاشِ خود را در انتخاب هم‌نشینان صالح، هزینه کنند. تا بتوانند در سایه‌ی رفاقت با آنان، مسیر زمین تا الله را با سرعت و سبقت طی کرده و سالم و قدرتمند به برزخ متولد شوند. روایات ده‌گانه در توصیف بدترین هم‌نشینان 1- درد سر ساختن برای دیگران 1- «شَرُّ الإِخوانِ مَن تُكُلِّفَ لَهُ؛ بدترین برادران کسانی هستند که دیگران بخاطر آنان به سختی بیفتند». شخصیت گروهی از انسان‌ها، به نحوی است که دائماً برای بقیه دردسر ایجاد می‌کنند، بطوری که دیگران باید با مراقبتی دائمی، شرّ احتمالی که از وجودِ آنان صادر می‌شود را دفع نمایند. چنین انسان‌های عموماً در محل کار،‌ در منزل در هنگام رانندگی، در مسافرت‌ها، در روابط دوستی و خانوادگی و ... اختلاف، تشنّج، درگیری، ناآرامی و ... تولید می‌کنند، بصورتی که بقیه‌ی اطرافیان، از وجودِ آنان در امان نیستند. والدینی که پس از ازدواجِ فرزندان برای زندگی آنان طرح و برنامه داده، و یا با دخالت‌های بیجا در روابط آرامِ‌ آنان، اختلال ایجاد می‌کنند، نیز از مصادیق این روایت هستند. باید بیاموزیم به گونه‌ای زندگی کنیم که هرگز وجودمان به دیگران تحمیل نشده و یا باری از ما برگُرده‌ی آنان مترتّب نگردد. قاعده‌ی مهم زیر را فراموش نکنیم؛ کسی که خودش را نمی‌شناسد و با خودش، اُنس ندارد، از تنهایی و خلوت وحشت دارد، لذا یکسره به دنبال ارتباط با دیگران بوده و عاطفه را از دیگران گدایی می‌کند، اما او در اوج ارتباطاتش با دیگران باز هم تنهاست، چون با خودش اُنس ندارد کسی که خودش را می‌شناسد، الله را بعنوان اِله حقیقی و ربّ‌عظیم خود، می‌پذیرد، و در سایه‌ی محبت و ولایت خانواده‌ی آسمانی‌اش به سمت الله حرکت می‌کند. لذا چنین انسانی هیچ وقت تنها نیست! او در تنهاترین حالت‌هایش، عظیم‌ترین رفت و آمدهایش را با اهل آسمان تجربه می‌کند. تا انسان به خودشناسی نرسیده و غایت نهایی‌اش را نشناسد، محال است بتواند با خودش انس بگیرد. لذا همیشه وحشت زده است و نمی‌تواند حتی لحظه‌ای تنها بماند. از همین رو دائماً‌ خودشان را به دیگران می‌چسبانند و از آنان گدایی‌ِ عاطفه می‌کنند. چنین کسانی دائماً تنهایی‌شان را در ارتباطات گوناگون از قبیل فضاهای مجازی و ... پر می‌کنند. باید بیاموزیم؛ شرّ‌خودمان را از رفاه دیگران کم کنیم. باید به مهارت پا گذاشتن رویِ خودمان برسیم، تا دیگران به رفاه و آسایش بیشتری برسند. هر طور که ممکن است کوتاه آمده و از منافع خودمان بگذریم، تا دیگران از سوی ما به درد سر و زحمت نیفتند. اساساً انسان مؤمن، نرم و آرام و لطیف است. و در کنار دیگران همیشه سنگ زیرین است تا خدای نکرده اختلاف و تشنّجی در روابط آنان، تولید نگردد. سعی می‌کنند همیشه حجم بیشتری از سختی‌ها را بر دوش خود، تحمل کنند، تا دیگران راحت‌تر و آرام‌تر، روزگار بگذرانند. آنان به نحوی زندگی می‌کنند که دیگران در کنار آنان احساس امنیت و آرامش می‌کنند. و از وجودشان هیچ آسیب و تشنجی به دیگران نمی‌رسد. 2- تنها گذاشتن دیگران در مشکلات قال امیرمؤمنان علی (علیه‌السلام): «شَرُّ الإِخوانِ الخاذِلُ؛ بدترین برادران، کسی است که تو را (در هنگام مشکلات) تنها می‌گذارد». انسانی که در هنگام بروز کوچکترین و بزرگترین مشکلات، دوستانش را تنها می‌گذارد، بدترینِ هم‌نشینان است. همه‌ی قشنگیِ یک انسان، آن است که در هنگام نیاز،‌ دیگران را تنها نگذارد. زشت‌تر از عقب کشیدن خود و تنها گذاشتن دیگران، سرزنش کردنِ آنان در هنگام بروزِ اتفاقاتی است که خودشان در تولیدش نقش داشته اند. ما حق سرزنش کردن هیچ کسی را نداریم، حتی در زمان‌هایی که احتمالِ وقوع حادثه‌ای را به او گوشزد کرده‌بودیم. آنان در این زمان، فقط و فقط به حضور ما، کلام ما، امدادِ ما و آرامشی که به آنان القاء خواهیم کرد نیاز دارند. در چنین زمان‌هایی، این ما هستیم که باید با روحیه‌ی تغافل، خطاهای دیگران را ندید گرفته، و برای جبران گذشته و ساختن‌ِ آینده، هر کاری که از دستمان برمی‌آید برایشان انجام دهیم. 3- همراهی در رفاه، و دوری در بلا «شَرُّ الإِخوانِ المُواصِلُ عِندَ الرَّخاءِ وَالمُفاصِلُ عِندَ البَلاءِ؛ بدترین برادران کسی است که در هنگامه‌ی آسایش در کنارت است و در هنگامه‌ی بلا و آزمایش،‌ رهایت می‌کند». رها کردن دیگران، در هنگام سختی‌ها و یا ابتلا به گناه و خطا، عملی غیر انسانی است. کسانی که در زمان خوشی‌ها، با دوستانشان همراهند، ولی در سختی‌ها و ابتلائات، رهایشان می‌کنند، به هیچ وجه، قابل اعتماد برای دوستی نیستند.   «والحمدلله رب العالمین»  

به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 22 «مهارتهای زندگی » ، مورخ 86/5/13 استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:    رقابتهای بیهوده زندگی، روح مان را به نابودی می کشاند در مباحث گذشته آموختیم که؛  خداوند مهربان، شخص فخر فروش را دوست ندارد، لذا  در قرآن کریم با زبان عشق ، محبت و انسانیت با بنده خود سخن می گوید .   او از انسان انتظار دارد که؛ انگیزه اش از اطاعت پروردگار خود ، محبت او باشد .   قل ان کنتم تحبون الله ، فاتبعونی یحببکم الله ... ای پیامبر به مردم بگو اگر خدا را دوست دارید من را تبعیت کنید، تا محبوب خداوند گردید.   خداوند در این آیه انسانها را به رعایت دستورات دین دعوت می کند ولیکن به انگیزه محبت خداوند .   تلک الدار الاخره نجعلها للذین لا یریدون علو فی الارض و الفساد . ما خانه آخرت و بهشت را قرار دادیم برای کسانی که خیال علو ( بزرگ شدن و برتری جویی ) در زمین و فساد را نداشته باشند .   خداوند در این آیه به بندگان خود متذکر می شود که ؛ بهشت از آن کسانی است که که به فکر بزرگ شدن غیر انسانی نیستند و تنها می خواهند از نظر انسانی از دیگران بر تر و بالا تر باشند.   بسیاری از افراد هم هستند که در مسائل عبادی و دینی دچار فخر فروشی می شوند به عنوان مثال مقایسه گلدسته مسجد محله خود با مسجد محله دیگر!!! ویا رفتن به اماکن مقدس که هر چه بیشتر رفته باشیم بیشتر به دیگران فخر می فروشیم !!!   این گونه از رقابتها در نزد خداوند، هیج ارزش و اهمیتی ندارد و خداوند از بندگان خود جز اخلاص ، تقوا و انسانیت چیزی نمی خواهد.   به عنوان مثال برخی افراد برای عقب نماندن از دیگران می روند وام می گیرند ، تا به حج بروند در صورتی که مستطیع نیستند، البته بسیاری از افراد هم هستند که حج را به خاطر معنویاتش دوست دارند و همیشه از خدا خواستار تشرف مجدد به خانه کعبه هستند اینان با کسی رقابت و مسابقه نداشته و از این مقوله جدا هستند.   امیر مؤمنان حضرت علی (ع) می فرماید ： هر کسی که کاری را انجام دهد برای اینکه فخر بفروشد به دیگران چه مقدس و چه غیر مقدس خداوند این فرد را در روز قیامت روسیاه محشور می کند.   ودر جایی دیگر حضرت می فرمایند ： دو چیز مردم را هلاک می کند . هلاک ( به معنای نابود شدن روح انسانی )   ۱- خوف الفقر ( ترس از فقر ) ترس از اینکه مبادا یک زمانی در آینده فقیر شود . در این نوع ترس، نداشتن اعتماد و توکل  به خدا،  ذهن فرد  را دائما مشغول می کند که مبادا یک زمانی در آینده فقیر و تهی دست شود .   ۲- طلب الفخر فرد به دنبال این باشد که روی دست دیگران بلند شود و به دیگران فخر بفروشد .   انسان با داشتن این دو صفت نمی تواند رشد انسانی داشته باشد و کودک عزیر روان و آنچه که خدا از روح خود در وجود او قرار داده است ، می میرد و از بین میرود .   راستی!!!! خوب است کمی فکر کنیم!!!   ما چه مقدار از عمر و وقت خود را صرف چشم و هم چشمی ها و رقابتهای بیهوده می کنیم ؟؟؟   ادامه دارد ... مطالب بیشتر: پای درس استاد مجموعه سخنرانی های استاد محمد شجاعی مجموعه کتابهای استاد محمد شجاعی

به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 20 «مهارتهای زندگی » ،  مورخ 86/4/30 استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:  در ادامه بحث تفاخر، به آیه ۲۰ سوره حدید اشاره کردیم ، که برخی از مفسرین این آیه گرانقدر را بیان کننده مراحل حیات می دانند؛  زمانی که انسان به دنیا می آید " لهو " دارد؛  منظور حرکات بی هدف و بی منظوری که نوزادان در ابتدای حیات انجام می دهند .    " لعب "بازیهایی است که انسان در سنین بالاتر از کودکی و در نوجوانی انجام می دهد، که از قوانین و مقررات خاصی پیروی می کند و با اراده و هدف خاصی انجام می شود .   متأسفانه بسیاری از افراد حتی در سنین بالا و میانسالی همچنان درگیر بازیهایی می شوند که به پیروزی و مؤفقیت در این بازیها افتخار می کنند.  گاهی اوقات افراد تمام عمر خود را می گذارند تا به دیگران بفهمانند که در بازیهایشان قهرمانند و هیچ محصول دیگری از زندگی این افراد جز مهارت و برتری  در آن بازی خاص دیده نمی شود .   آیا می ارزد که فرد تمام عمر خود را که معادل با ابدیت اوست و باید در مقابل این عمری که صرف کرده حساب پس دهد ،را صرف پیدا کردن مهارت در بازی های کودکانه نماید؟؟   نبی اکرم (ص) می فرمایند ： که هیچ کسی در روز قیامت قدم از قدم بر نمی دارد مگر اینکه به دو سؤال پاسخ دهد ：  اول اینکه  عمرش را در چه راهی گذرانده است،  و دوم اینکه جوانی اش را چه کرده است!!    دوران جوانی با اینکه جزئی از عمر محسوب می شود ولی به طور جداگانه مورد سؤال قرار می گیرد .   با این حال بسیاری از افراد هستند که قسمت اعظم عمر خود را به چشم و هم چشمی ها و رقابتها می گذرانند بدون اینکه حقیقتا به شخصیت حقیقیشان اضافه شود و بتوانند پاسخگوی ساعتهای تلف شده عمرشان باشند.   ودر مرحله سوم می فرمایند "زینته " در مورد زینت،  بزرگان گفته اند که افراد در آغاز جوانی به زینت و زیباییهای ظاهری بسیار اهمیت می دهند ( البته بسیاری از افراد هم هستند که تا آخر عمر در گیر همین زینتها و زیباییهای ظاهری می باشند و این مسأله برایشان در زندگی تبدیل به هدف می شود )   البته باید به این نکته اشاره کرد که ان الله جمیل و یحب الجمال خداوند زیباست و زیبایی را دوست دارد پس خداوند هم طالب زیبایی است  آن را پسندیده می داند برای مخلوقاتش به شرط اینکه  با هدف خلقت انسان ناسازگاری نداشته باشد ، عمر انسان را تلف نکند و با کرامت و رشد انسان ناسازگار نباشد و مستقلا به عنوان یک هدف به آن نگاه نشود .   مطالب بیشتر: پای درس استاد مجموعه سخنرانی های استاد محمد شجاعی مجموعه کتابهای استاد محمد شجاعی ادامه دارد ...

به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 7 «بحث شادی» مورخ ۹۴/10/19، استاد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن را در زیر می خوانید:   نقش باورهای اعتقادی در شادی انسان چگونه معرفت الله، به انسان شادی می‌بخشد؟ امام صادق (علیه‌السلام) می‌فرمایند: «لَو یَعلَمُ النّاسُ ما فی فَضلِ مَعرِفةِ اللّه عز و جل ما مَدُّوا أعیُنَهُم إلى ما مَتَّعَ اللّه ُ بهِ الأعداءَ مِن زَهرَةِ الحَیاةِ الدّنیا ونَعیمِها، وكانَت دُنیاهُم أقَلَّ عِندَهُم مِمّا یَطَؤونَهُ بِأرجُلِهِم ، ولَنَعِموا بِمَعرِفةِ اللّه جَلَّ وعزَّ ، وتَلَذَّذوا بِها تَلَذُّذَ مَن لَم یَزَلْ فی رَوضاتِ الجِنانِ مَعَ أولِیاءِ اللّه. إنَّ مَعرِفةَ اللّه عز و جل اُنسٌ مِن كُلِّ وَحشَةٍ ، وصاحِبٌ مِن كُلِّ وَحدَةٍ ، ونُورٌ مِن كُلِّ ظُلمَةٍ، وقُوَّةٌ مِن كُلِّ ضَعفٍ؛ اگر مردم می‌دانستند؛ فضیلت شناخت خدا را هیچ‌گاه به آنچه که خداوند از نعمت‌های دنیا، دشمنان آنان را بهره‌مند نموده است؛ چشم نمی‌دوختند. ارزش دنیای کسانی که خداوند را ندارد و نمی‌شناسند، در نظر کسانی که الله را دارند، مانند خاکی است که روی آن پا گذاشته و رد می‌شوند. نعمتی که آنان از معرفت الله دریافت می‌کنند و به لذّت می‌رسند؛ مانند لذّت کسی است که دائماً در بهشت با اولیای خدا محشور است. همانا معرفت خداوند، مونس انسان در هر ترسی است و همدم او در هر تنهایی و نورش در هر تاریکی، و توانش در هر ضعفی است». کلمه‌ی «اگر»، در ابتدای فرمایش امام صادق (علیه‌السلام)، نشان می‌دهد که مردم غالباً از این درک و شناخت محرومند؛ (اگر مردم می‌دانستند...) یعنی؛ عموماً، اینکه نکته را نمی‌دانند که کمترین اثر شناخت خداوند در زندگی انسان، شاد زیستن و آرام بودن در همین دنیا می‌باشد. کسی که تأثیر معرفت الله را در قلب خود و روند زندگی‌اش بداند، هرگز به نعمت‌های دنیایی که دشمنان خداوند، از آن بهره‌مند هستند، حسرت نمی‌خورد. تمام آرزوی دشمنان خدا، در همین دنیا خلاصه می‌شود، و آنان به سبب نداشتن ایمان و عدم مهارت‌آموزی در استفاده‌ی صحیح و رشددهنده از نعمت‌های خدا، با حضور چنین نعمت‌هایی در زندگی‌شان، باز هم شاد و آرام زندگی نخواهند کرد. لذا نعمت‌های خداوند برای آنان، از دریچه‌ی خیر و رحمتِ الهی نیست، زیرا، برایشان تقرّبی حاصل نمی‌کند. برای این گروه از افراد، آسایش بیشتر، آرامشِ کمتری را بدنبال دارد. زیرا شادی و آرامش، محصولِ فعالیتِ بخش فوق عقلانی انسان است. اگر این بخش به بلوغ نرسیده و شروع به تغذیه و رشد ننماید، محصولی به نام شادی و آرامش نیز تولید نخواهد کرد. لذا هیچ نعمت و ثروتی، این فرد را به تأمینِ روانی و آرامش روحی نخواهد رساند. کسانی که به بلوغ بخش فوق عقلانی رسیده و در مسیر عاشقی با الله قرار گرفته اند، به علت اغنای این بخش، در هر شرایطی شاد و آرام اند، و هرگز چشم به ثروت و سرمایه‌ی دشمنان خدا و کسانی که با آسمان فاصله دارند، نمی‌دوزند. زیرا اساساً، هیچ خیری در چنین ثروت‌هایی نمی‌بینند. لذا هرگز در حسرتِ ثروتِ کسی نخواهد ماند. توجه داشته باشیم که معرفت الله با علوم الهی، کاملاً متفاوت است. علم را انسان بواسطه‌ی حضور در خدمت یک استاد، مطالعه‌ی یک کتاب، گوش فرادادن به یک سخنرانی و ... فرا می‌گیرد، امّا معرفت، لمسِ همان علم توسط شخص است. چیزی که شخص با همه‌ی وجودش از الله، ادراک می‌کند. بنابراین این معرفت، هرگز قابل تردید نیست. کسی که به الله معرفت پیدا کرده، و او را لحظه به لحظه در کنار خود می‌بیند (حتی نزدیک‌تر از خودش)، قطعاً شاد و آرام خواهد بود، زیرا اِله حقیقی‌اش را همواره در آغوش خود داشته و لحظه‌ای از او دور نخواهد بود. او خوب می‌داند که برای شبیه شدن به الله، به زمین آماده است، برای تبدیل شدن به کمال بی‌نهایت... او خوب می‌داند که این هدف، جز در اتصال دائم به الله، به دست نمی‌آید. لذا سعی می‌کند با اتصال دائم به دلبر حقیقی‌اش، روز به روز به این کمال بی‌نهایت نزدیک‌تر شده، و با باطنی انسانی و زیبا به برزخ متولد گردد. داشتنِ الله برای چنین کسی، تنها سرمایه‌ی ارزشمندی است که او را از هر ثروت دیگری بی‌نیاز می‌کند. او تمام نعمت‌های بخش‌های پایین را در جهت بدست آوردنِ نگاه ویژه‌ی دلبرش، و درخشیدن در نگاه اهل آسمان به مصرف می‌رساند. لذا هیچ نعمت و هیچ کمالی، بدون الله، برای او ارزشِ مستقلی ندارد. از همین رو هرگز به داشته‌های دیگران، چشم ندوخته و حسادت نمی‌کند. فاجعه‌ی حقیقی در زندگی یک انسان، زمانی اتفاق می‌افتد که؛ به دنیا بیاید، امّا نتواند الله را به عنوان یک معشوق پیدا کرده و در جهت شبیه شدن به او حرکت ننماید. او تا آخرین لحظه‌ی زندگی‌اش در دنیا، در کمالات بخش‌های پایینی غوطه‌ور بوده و آنان را به عنوان هدف بر می‌گزیند. لذا کمالاتِ پایینی، برای او، مستقلاً صاحب ارزش اند. و اگر آن‌ها را در انسان‌های دیگری ببیند، ممکن است به حسرت و حسادت دچار شود. چون خود را از دیگران عقب‌تر دیده و احساس جا ماندن، آرازش خواهد داد. هرگز فراموش نکنیم که؛ دین؛ مجموعه‌ای از بایدها و نبایدها، حلال‌ها و حرام‌ها نیست؛ بلکه دین، یک مسیرِ توام با عشق است. برای همین است که متدینین، از دینداریِ خود به نهایت لذت و عشق می‌رسند. به همین دلیل، کسانی که در دنیا به معرفت الله می‌رسند، در همین دنیا، به لذتی، بی‌نهایت عظیم‌تر از بسیاری از بهشتیان که به این معرفت در دنیا نرسیده اند، دست می‌یابند. یک انسان عاشق، از هیچ حادثه‌ای به ترس و اضطراب نمی‌افتد. زیرا تمام اهل آسمان را در کنارش دارد. او آنقدر با خدا و رفاقت با غیب، سرشار است، که هرگز احساس تنهایی، حقارت، بی‌کسی و .... نمی‌کند. او همه‌ی ضعف‌هایش را در چهاربخش پایینی، براحتی تحمل می‌کند، زیرا ثروتی عظیم‌تر، او را احاطه کرده است. خداوند، تمام نداشته‌های او را به سمت تقرب او، هدایت کرده و در تمام امورش، امدادش خواهد کرد. باید تا دیر نشده عاشق شویم... عاقل‌ترین انسان‌ها کسانی هستند که در دنیا، با الله، رفاقت کرده و عمرشان را به عشق‌بازی می‌گذرانند. آنان می‌فهمند چرا به دنیا آمده‌اند، و باید به کدام سو حرکت کنند. امّا نادان‌ترین انسان‌ها، کسانی هستند که سرگرم زندگی دنیا شده و اساساً به فکر عاشقی با اهل آسمان، نمی‌افتند و زمانی حقیقت زندگی را می‌فهمند که دیگر برای جبران، زمانی باقی مانده است... .     مطالب بیشتر: پای درس استاد مجموعه سخنرانی های استاد محمد شجاعی مجموعه کتابهای استاد محمد شجاعی   «والحمدلله رب العالمین»