درمان‌های اخلاقی غم رحمان باشیم ... مثل خدا خداوند بزرگ، همه‌ی عالم خلقت را بر پایه‌ی رحمت خویش،‌ خلق نموده است. اولین اسمی که از الله، جلوه می‌کند، اسم رحمان خداوند است، بطوری که بقیه‌ی اسماء، در مرحله‌ای بعد، جلوه‌ای از اسم رحمان هستند. پس بسترِ همه‌ی اسماء خداوند، اسم رحمان او بوده و این اسم در همه‌ی اسماء الهی، حضور دارد. بنابراین، اگر کسی بخواهد در قوس صعود (بازگشت به سوی الله) به طور موفق حرکت کرده و سالم به آغوش الله برسد. باید دقیقاً طبق روالِ‌ ریاضیِ نزول اسماء، در سیرِ صعودی‌اش حرکت کند. یعنی بدون دریافت اسم الله، محال است، اسماء دیگر را بتوان جذب کرد. هر چقدر از سطح خشونت و هاریِ نفسِ انسان کاسته می‌شود (میزانِ حسادت، عصبانیت، زودرنجی، بدجنسی، بداخلاقی، بدبینی، بدخواهی و ... کمتر می‌شود). او به اسم رحمانِ خداوند نزدیک‌تر شده و قابلیت جذب اسماء در او بسیار بسیار افزایش می‌یابد. چنین انسانی در زمان بسیار کوتاهی می‌تواند، چندین اسم، از اسماء الهی را دریافت کند، بطوری که هر چقدر بر تعداد اسماء جذب شده در نفس او، اضافه می‌شود، بر میزانِ شادی، آرامش و قدرتِ نفس او نیز افزوده می‌گردد. از آنجا که جریان خلقت، همان جریان رحمت است. یعنی همه‌ی جریانِ الله تا ماده، با جریانِ رحمت نازل شده است. بنابراین انسان‌هایی که مهربان هستند، بصورت ذاتی، در جریان اسم رحمان قرار می‌گیرند، بطوری که حتی با اشیاء، حیوانات و گیاهان نیز رابطه‌ی حسی و عاطفی برقرار می‌کنند. اسم رحمان خداوند، به قدری قدرتمند است که اگر در کسی تجلی کند، حتی قادر به آرام کردن حیوانات وحشی خواهد بود. اسم رحمان به محض تجلی در وجود انسان، براحتی توسط دیگران، قابل ادراک است. یعنی انسان‌های دیگر به محض برخورد با او، آرامش و مهربانی‌اش را لمس کرده و در کنار او به قرار می‌رسند. هر چه خروجی‌های مثبتِ انسان در کانال رحمت، بیشتر می‌شود، انسان قوی‌تر، شبیه‌تر به الله شده و به هدف خلقتش نزدیک‌تر می‌شود. بعنوان مثال هر چه مقدار صدقه، انفاق و قرض دادنِ، انسان بیشتر می‌شود، روزیِ مقدّر او نیز به همان میزان افزایش می‌یابد. رد کردن کینه‌ها، غصه‌ها، اختلاف‌ها و ... از قلب نیز، جای آن را با آرامش و قدرت پر می‌کند. حتی لبخند و روی خوش نیز، ‌یک خروجی مثبت به بندگان خداست، که همان واکنش و ورودی‌ را برای ما به دنبال خواهد داشت. وقتی انسان راهِ رحمت را به روی کسی می‌بندد، راهِ آسمان به روی او بسته می‌شود. هر جایی که انسان، توقف کرده و راه خیر را به روی دیگران می‌بندد، پر از اضطراب و غم و غصه و افسردگی و ... می‌شوند، زیرا بسترِ ظهور اسماء را در درون خود، حذف می‌کنند. دستانت به اجابت می‌رسند، اگر دستی را به اجابت برسانی! نبی اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌فرمایند: «من اراد أن تستجاب دعوته، و أن تکشف کربته، فلیفرّج عن معصره» کسی که می‌خواهد دعایش مستجاب شده و گرفتاری‌اش رفع شود باید، کسی را از گرفتاری برهاند. در فیزیک، قانونی هست که وقتی دو اتم هیدروژن،‌ با یک اتم اکسیژن ترکیب می‌شوند، مولکولِ‌ آب را تشکیل می‌دهند. در متافیزیک هم نبی اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) از این قانون مهم خبر می‌دهند؛ اگر می‌خواهید دعایتان مستجاب شده و گرفتاری‌تان رفع شود،‌ باید گرفتاری را از گرفتاری برهانید. رفع گرفتاری دیگران، چه مادی و چه معنوی، راه گشایش‌های غیب را برای ما می‌گشاید. راه میان‌بُر برای رفع مشکلات امام صادق (علیه‌السلام) به نقل از نبی اکرم (صلی الله علیه و‌ آله و سلم) می‌فرمایند: «من أعان مؤمناً نفس الله عنه ثلاث و سبعین کربه، واحده فی الدنیا، و ثنّین و سبعین کربه عند کربه العظمی، قال؛ حیث تشاغل الناس بانفسهم» هر کس از مؤمنی، مشکلی را برطرف کند، خداوند هفتاد و سه غصه از او برطرف می‌کند، یکی را در دنیا و هفتاد و دوتای آن را در هنگام گرفتاری عظیم آخرت، در آن زمانی که هر کس از مردم، گرفتار مشکل خودش می‌باشد. عظیم‌ترین ناراحتی و اندوهِ انسان، همان فقر و حسرتِ قیامت است. خداوند از دریچه‌ی رحمانیت خود، یک گره از انسان را در دنیا و 72 گره را در آخرت از او می‌گشاید. کسی که شبیه خدا شده و آغوش رحمتش برای همگان باز است، جز رحمت نیز از خدا دریافت نخواهد کرد. دستان تو، همان دستان خداست؛ اگر ... ! نبی اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم): «من أجر الله علی یدیه فرجاً لمسلم، فرج الله عنه کرب الدنیا و الاخره» هر کس، خداوند،‌ بدست او گشایشی را برای مسلمانی جاری کند، خداوند، گرفتاری‌های دنیا و آخرت را از او برطرف می‌کند. هرگز فراموش نکنیم؛ اگر ما موفق به خیری می‌شویم، خداوند خواسته آن خیر را از مجرای وجود ما، بر کسی نازل کند. پس حمد و سپاس مخصوص خداوند است، نه مخصوص ما... اگر خیر را به خودمان نسبت دهیم، در حقیقت گرفتار شیطان شده و به خودبینی رسیده‌ایم. راستی!!! اگر خداوند، گرهِ دیگران را به دست ما نمی‌گشاید، علتش چیست؟ اگر خیرِ‌ زیادی از دستان ما، جاری نمی‌شود مسببش کیست؟ چرا خداوند، روی ما، حساب خاصی باز نکرده است؟ چرا اهل بیت، دستانِ ما را برای رفع همّ و غمّ‌ دیگران بر نمی‌گزینند؟ پاسخ این سؤال، در نفس ماست!!! کسی که مشغولِ خودش هست، نمی‌تواند رحمت را از وجودش صادر کند، لذا توان رفع همّ‌ و غم دیگران را ندارد. برای رسیدن به جایی که مورد اعتماد خدا شویم و خداوند دستانِ ما را برای گره‌گشایی انتخاب کند، باید از پوسته‌ی خودمان خارج شویم... دیگران برایمان مهم باشند، دعایشان کنیم، به گرفتاری‌هایشان فکر کنیم، تا جایی که برایمان ممکن است برای رفع حوائج آنها تلاش کنیم؛ به روایت زیر دقت کنید؛ «من کان فی حاجته أخیه، کان الله، فی حاجته...» کسی که به دنبال حاجت برادرانِ‌ مؤمنش هست، خداوند، خودش به دنبال رفع حوائجش هست. خدا از ما فقط یک چیز می‌خواهد؛ همه چیز را به او بسپاریم و فقط با او شاد باشیم... وقتی خودمان را به او می‌سپاریم و برای رفع حوائج دیگران تلاش می‌کنیم، او همه‌ی امور ما را کفایت خواهد کرد.   والحمدلله رب العالمین   مطالب بیشتر: مجموعه سخنرانی های استاد شجاعی مجموعه کتاب های استاد محمد شجاعی پای درس استاد  

ادامه شرح زیارتنامه حضرت معصومه (سلام الله علیها) عاشق که باشی؛ بدنبال رضای دلبرت می‌گردی ... این جمله، بسیار عجیب و زیباست؛ اینکه انسان در مقابل حضرت معصومه (سلام‌الله‌علیها) اعتراف می‌کند که؛ من از همه‌ی این اقرارها و رفت و آمدها، همه‌ی عشق‌بازی‌ها و راز و نیازها فقط به دنبال یک هدف می‌گردم؛ «اللَّهُمَّ وَ رِضَاكَ وَ الدَّارَ الْآخِرَةَ... من به دنبال رضای خدا و خانه‌ی ابدی‌ام هستم». لازمه‌ی اینگونه سخن گفتن، معرفت به خداوند است. معرفتی که انسان را به شرافتی عظیم می‌رساند که دغدغه‌ی حقیقیِ ‌وجودش از زندگی، از نفس کشیدن، از برقراری ارتباط، از سفرها و زیارات و ... فقط و فقط،‌ رضای حقیقیِ خداوند است. امّا رسیدن به این دغدغه‌ی حقیقی، یک ابزار مهم را می‌طلبد، به نام، محبت... یعنی تنها کسانی به دنبال رضای خداوند می‌گردند که؛ دوستش دارند. بعنوان مثال گاهی انسان در خانواده از روی تکلیف وظایفش را انجام می‌دهد، در این‌صورت برای او رضایتِ اهل خانه، زیاد مهم نیست، بلکه فقط و فقط، ادایِ وظیفه مهم است. امّا اگاهی، انسان به دنبال جلب رضایت اعضای خانواده می‌گردد. به همین منظور، تلاش می‌کند، تا وظایفش را به گونه‌ای انجام دهدکه اهل خانه از او راضی باشند. توجه داشته باشیم که رضایت بعضی از افراد، کلیدِ‌ رضایتِ خداوند است؛ مثل رضایت پدر و مادر،‌ همسر و ... انسان باید تمام وظیفه‌ی سه‌گانه‌ی خود را (تأمین اقتصادی، عاطفی،‌ معنوی) بطور کامل در خانواده انجام دهد، تا رضایت اعضای خانواده‌اش را کسب کند، در غیر این‌صورت محال است به دنبال جلب رضایت خداوند باشد. همسران، موظف هستند در خانواده، هیبت و عظمت یکدیگر را در نگاه فرزندان حفظ کنند. بطوری‌که اگر فرزندان هیبتِ پدر و مادر را نادیده گرفته و جرأت جسارت بر آنان را بیابند، اولین کسانی که خسارت می‌بینند، خودشان هستند، چون محال است بدون رسیدن به رضای والدین، کسی به رضای الله برسد. مهم‌ترین و کلیدی‌ترین نوع رفاقت، میان انسان و خداوند، آن نقطه‌ای ایست که او به دنبال این می‌گردد که: آیا خداوند از نوع ارتباط من با خودش راضی است؟ آیا من، بنده‌ی خوبی برای خدا بوده‌ام؟ این دغدغه، با عبادت کردن برای بهشت، خیلی خیلی متفاوت است. او عبادت می‌کند تا دل خدا را به دست آورد، او می‌دود، تا نفس خود را آنگونه بیاراید که دلبرش می‌پسندد. او نوع رفاقت‌ها، پوشش‌ها، مهمانی‌ها، کسب درآمدها، حرف زدن‌هایش و ... را به گونه‌ای تنظیم می‌کند، که اِله حقیقی‌اش بپسندد. او همسرداری‌اش را حول محور رضایت الله، تنظیم می‌کند... . دنبال رضای الله بودن، دغدغه‌ی انسان‌های بزرگ است. انسان‌هایی که دائماً برای لحظه‌ی تولدشان به آغوش خداوند، نقشه می‌کشند، خیال‌پردازی می‌کنند، با این لحظه، عشق‌بازی می‌کنند. مشتاقانه منتظر تولدشان به آغوش دلبرشان هستند ... آن‌ها با از دست دادن هر کدام از عزیزانشان، منتظر پیوستن به آغوش خانواده‌ی آسمانی‌شان می‌شوند، نه آنکه با جزع و فزع، دائماً حال خود را آشفته‌تر کنند. انسان‌های عاشق هستند که به رضا می‌گردند. عشق؛ تنها ابزار لازم، برای رسیدن به رضای خداوند است. نماز برای یک انسان عاشق، حجله‌گاه عاشقی است ... او برای نمازش مقدماتی فراهم می‌کند، عطر مناسب، لباس مناسب، مسواک زدن، سجاده‌ی زیبا و ... پیرایش برای حجله‌گاه عاشقان است. فراموش نکنیم که؛ تا آسمان، برای کسی، خاص نشود ... او نیز در آسمان، و برای اهل آسمان، خاص نخواهد شد. تا آسمان، محبوب کسی نشود... او نیز محبوب آسمان نخواهد شد!!! اگر می‌خواهی بدانی چقدر در آسمان محبوبی، کمی به قلبت نگاه کن، آسمان چقدر در نزد تو محبوب است؟ تو نیز به همان مقدار در آسمان محبوب خواهی بود... هر مقدار که ما عاشق پایِ آسمان می‌ریزیم؛ به همان مقدار در آسمان، خاص خواهیم بود. فقط یک انسان عاشق است که مفهوم این زیارت‌نامه را خوب می‌فهمد. فقط اوست که زیارت را نیازِ قلبش می‌داند. نیاز قلبی که می‌خواهد، سالم به ملاقات دلبرش بشتابد. قلبی،‌ که نظامِ معشوق‌هایش را درست چیده است. قلبی که جهاد، لذیذترین و پرهیجان‌ترین و زیباترین، اشتیاقش است... «والحمدلله رب العالمین »   مطالب بیشتر: پای درس استاد مجموعه سخنرانی های استاد محمد شجاعی مجموعه کتابهای استاد محمد شجاعی

به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 17«بحث غفلت » مورخ 93/12/19، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید: نشانه ‌های خروج از صراط مستقیم (فسق) در فرمایشات حضرت علی (علیه‌السلام) آمده است: «أَیُّهَا اَلنَّاسُ غَیْرُ اَلْمَغْفُولِ عَنْهُمْ وَ اَلتَّارِکُونَ اَلْمَأْخُوذُ مِنْهُمْ مَا لِی أَرَاکُمْ عَنِ اَللَّهِ ذَاهِبِینَ وَ إِلَى غَیْرِهِ رَاغِبِینَ ...؟!» ای مردمی که از شما غفلت نمی‌شود، و شما ترک کردید آنچه را که از شما مطالبه می‌ شود. چه شده که شما را می ‌بینم که روز به روز از خداوند دورتر می ‌شوید و به غیر او تمایل می‌ یابید. جریان طبیعی زندگی هر انسان، به گونه ‌ای است که با گذشت زمان، روز به روز به معشوقی که برای خویش برگزیده است، نزدیک‌ تر می‌شود. طبیعی است آنان که کمالات جمادی را برگزیده‌ اند، به آن نزدیک ‌تر شده و آنان که به سوی کمالات حیوانی، وهمی یا عقلی در حرکت اند، با گذشت عمر خود به محبوب ‌هایشان بیشتر از پیش دست می ‌یابند. آنان که کمالات فوق عقلانی را هدف گرفته و معشوقِ حقیقی و انسانیِ خود (الله) را نشانه گرفته‌ اند، نیز از این قاعده مستثنی نیستند و اگر به سمت الله، درست حرکت کنند باید روز به روز به او نزدیک تر، شبیه‌ تر و مأنوس ‌تر شوند. هر گونه عقب‌گرد در این مسیر، نه تنها انسان را از پیشرفت باز می‌دارد؛ بلکه روز به روز او را از هدف دورتر می‌کند. چنین حالتی به تعبیر قرآن "فسق" نامیده می‌ شود. فسق در لغت به معنای خروج از حالت طبیعی است. جریان حقیقی زندگیِ یک «انسان» باید به گونه ‌ای باشد که هر روز به الله نزدیک ‌تر شود. کسی که با گذشت جوانی و عمرش، با الله مأنوس ‌تر نشده و به او شبیه‌ تر نمی‌گردد؛ یعنی حرکت او از حالت طبیعی خارج شده و در اصطلاح به فسق مبتلا گشته است. اگر انسانی در انتخاب الله به عنوان اِله خود صادق باشد، باید هر چه از عمرش می‌ گذرد، بر سطح نورانیت، آرامش، شادی و قدرت او افزوده گردد. امّا اگر این فرد در جوانی نورانی ‌تر، معنوی ‌تر، شادتر و آرام ‌تر بوده است، نشان می‌ دهد که مسیر حرکت او طبیعی نبوده، و بلکه مسیری قهقرائی داشته است. نشانه‌های حرکت صحیح در صراط مستقیم نشانه یک حرکت صحیح انسانی از نگاه قرآن این است که روز به روز عشق انسان به الله، غیب و جهاد در او بیشتر می‌ شود. تحول و رشد بخش فوق عقلانی با این شاخصه‌ های شفاف‌ تر قرآن، کاملاً قابل تشخیص است. صراط مستقیم (مسیر حرکت صحیح به سوی الله) یک صراط سلوکی است و حرکت صحیح در آن، کاملاً قابل فهم است. تعجب امیرالمؤمنین از این مسئله است که چگونه انسان ها تصور می‌ کنند در صراط مستقیم در حرکت اند. امّا رغبت و شوق شان به امور بخش‌ های پایینی، بیشتر از عشق و رغبت شان به الله است. فراموش نکنیم که اگر در یک مجتهدِ علوم دینی نیز، عشق به جهاد وجود نداشته باشد و بتواند از حضور در میادین جهاد، صرف نظر کند، فاسق است. غفلت از امام زمان در کمین ماست غفلت، در چند قدمی ماست، و این در حالی است که ما تصور می‌ کنیم زندگی خوبی را می‌ گذرانیم و در حال حرکت و رشد به سوی الله هستیم. غفلت و عوامل آن ما را احاطه نموده‌اند. امروز، آخرین مظهر خداوند در زمین آواره و تنها و طردشده است. امام زمان، ملاکِ دین در مسیر صراط مستقیم است. یعنی امام زمان هر کس، صراط مستقیم اوست. اگر کسی در صراط مستقیم، صحیح حرکت کند. باید روز به روز به امام زمانش نزدیک‌تر شود، روز به روز بیشتر به یاری او درآمده و برای رفع موانع ظهورش تلاش کند. اینکه کسی نسبت و فاصله‌اش را با امام زمان ثابت نگه دارد، امّا روز به روز بر حجم عبادات دیگرش مثل روزه، نماز، حج و ... بیفزاید، حرکت او در صراط، حرکت صحیحی نیست. ممکن است شخص سالیان سال عبادت کند، امّا با بخش طبیعی‌اش به دینداری بپردازد. در این صورت، به جای یک انسان متدین، به یک زن متدین و یا یک مرد متدین تبدیل می‌شود. یاری امام زمان، یک امر حقیقی است، و نزدیک شدن به ایشان، بدون رسیدن به مقام یاری ایشان حاصل نمی‌شود. سربازی امام زمان، کار آسانی نیست و مجاهدت علمی و عملی می‌خواهد. سربازی امام زمان، یعنی سربازیِ کسی که قرار است زمین را به سعادت برساند. و این مستلزم خودسازی، سلوک جدّی  تمرین‌های مداوم و مکرر است. اگر روز به روز از امام زمان دورتر می‌شویم، از او فاصله می‌گیریم و از او و دردِ هزار و صد و هشتاد ساله‌اش غافلیم، یعنی اینکه حرکتی کاملاً غیر اصولی و اشتباه را در صراط می‌پیماییم و به جای تشبّه به الله هر لحظه از او دورتر می‌شویم. در این صورت حتماً عاشق کمالات وجودی خودمان شده‌ایم و به جای سیر به سوی امام زمان در وجود خودمان سیر می‌کنیم. فراموش نکنیم که اگر ملاک‌های ریاضی قرآن را جدّی نگیریم، حتماً روز به روز از الله دورتر خواهیم شد. غفلت از لحظه حتمی مرگ امام سجاد «علیه‌السلام» می‌فرمایند: «وَ یحک یابْنَ آدَمَ، الغافل وَ لَیسَ بِمَغفُولٍ عَنهُ، إبن آدَم، إنَّ أجلک أسرعُ شیئٍ إلیک، قَد أقبل نحوک حثیثاً یطلبک....» وای بر تو ای فرزند آدم، تو غافلی اما از تو غفلت نمی‌شود. فرزند آدم، اجل تو سریع‌ترین چیزی است که به سمت تو آمده و سراسیمه به دنبال تو می‌گردد. وقتی قرآن به ما گوشزد می‌کند که بهشت هر کس به اندازه تمام آسمان ها و زمین است، فقط یک مژده نیست، بلکه یک اعلام خطر است. چرا که انسان نتواند این بهشت را در فرصتی که در دنیا به او داده‌اند کسب کند، دیگر هرگز فرصتی با به دست نخواهد آورد. چه بسیار نعمت‌هایی که خداوند در اختیار ما قرار داده است و ما به جای استفاده از آن­ها در جهت آخرت‌سازی، آن چنان به نعمت‌ها مشغول می‌شویم که بطور کل از آخرت غافل می‌گردیم. غفلت یعنی جدّی نشدن، آخرتی نشدن، و بر اساس آخرت زندگی نکردن. دنیا و نعمت‌های آن زمانی به نفع انسان خاتمه می‌یابند که انسان به کمک آنها به سمت تولد سالم حرکت نماید. گاه شهوت‌های علمی، عقلی، اقتصادی، تجاری، شهرت و حتی شهوت‌های معنوی چنان انسان را به خود مشغول می‌کنند که اساساً حرکتِ منتهی به آخرتش را کاملاً فراموش می‌کند. بقیه عمر را در یابید! امیرالمؤمنین علی «علیه‌السلام» می‌فرمایند: « فَاسْتَدْرِکُوا بَقِیَّةَ أیَّامِکُمْ وَاصْبِرُوا لَهَا أنْفُسَکُمْ؛‌فإنَّ ، فَإنَّهَا قَلیِلٌ فِی کَثِیرِ الأَیَّامِ الَّتیِ تَکُونُ مِنْکُمْ فِیهَا الْغَفْلَةُ وَالتَّشَاغُلُ عَنِ الْمَوْعِظَةِ»؛ باقیمانده عمرتان را خوب دریابید و جهان‌هایتان را به این مقداری از عمرتان مانده شکیبا کنید. باقی مانده عمر شما در برابر آن مقداری که در غفلت و رویگردان شدن از موعظه تلف نمودید، چیز زیادی نیست. باید مراقب باشیم آنچه که در پیرامون ما می‌گذرد، ما را مشغول خود نسازد، تا از حرکت صحیح باز نمانیم. مقایسه کردن خود با دیگران در کمالات پایینی و رقابت‌ها و چشم و هم‌چشمی‌ها در این کمالات، حسادت ها، برتری‌جویی‌ها و ... حتماً انسان را به غفلت خواهد کشاند. باید بیاموزیم تا از بقیه عمرمان خوب استفاده کنیم. مراقب باشیم که رقابت‌های گوناگون و چشم و هم‌چشمی‌های مختلفِ دیگران در کمالات پایینی، ما را از حرکت پر قدرت و جدی در مسیرِ حرکت مان باز ندارد، تا بتوانیم بر رقابت‌های دیگران شکیبا بوده و از بقیه عمرمان درست استفاده کنیم. اما به راستی آیا می‌توان تبعات غفلت‌های گذشته را از بین برد؟ چگونه می‌توان از ساعات باقی مانده عمر خوب استفاده کنیم تا گذشته را جبران نماییم؟ موعظه، خوراک اصلی و اساسی نفس «... فَإنَّهَا قَلیِلٌ فِی کَثِیرِ الأَیَّامِ الَّتیِ تَکُونُ مِنْکُمْ فِیهَا الْغَفْلَةُ وَالتَّشَاغُلُ عَنِ الْمَوْعِظَةِ» موعظه درست مانند نور، آب، هوا برای بدن، نیاز اساسیِ و لازمِ نفس است. افرادی به رشدِ انسانی موفق‌تر اند که در شنیدن موعظه موفق‌تر می‌باشند. شنیدن معارف، بسیار بسیار بیشتر از خواندن در اصلاح و رشد نفس مؤثر است. اثری که در شنیدن وجود دارد، حتی در دانستن وجود ندارد. فطرت اگر موعظه نشود، قطعاً توان و قدرت کنترل بخش‌های پایینی را نخواهد داشت. کسانی که بخش فوق عقلانی بیدار دارند، از همه چیز موعظه می‌گیرند، از یک اتفاق، از یک کلام، از یک حیوان و ... فراموش نکنیم کسانی که حوصله شنیدن را ندارند، امکان رشد انسانی را از دست خواهند داد. و امیرالمؤمنین «علیه‌السلام» سال های دور از موعظه را «سالهای تلف شده عمر» می‌داند. امام زین العابدین «علیه‌السلام» می‌فرمایند: « هَلَكَ مَنْ لَیْسَ لَهُ حَكیمٌ یُرْشِدُهُ ... ؛ هلاک می‌شود کسی که حکیمی ندارد که او را رشد دهد.» بنابراین، می‌توان گفت که یکی از اعمالی که سبب اتلاف عمر می‌شود، پرهیز از شنیدن موعظه است. موعظه به علم و دانایی انسان نیز برکت داده و نارهای وجودش را به نور تبدیل می‌کند.     والحمدلله رب العالمین   مطالب بیشتر: مجموعه سخنرانی های استاد شجاعی مجموعه کتاب های استاد محمد شجاعی پای درس استاد

به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 38 «مهارتهای زندگی » ، مورخ 86/7/14 استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:    در آخر بخش گذشته در مورد انفاق و صدقه صحبت شد که هیچ فقری را در زندگی برای افراد بوجود نخواهد آورد.   بهترین نوع انفاق، انفاق به اعضای خانواده و خویشاوندان است. خداوند در قرآن کریم می فرمایند：اگر شما قصد انفاق دارید (یعنی میخواهید مازاد مالتان را بعنوان هدیه و کمک به کسی بدهید.) از خانواده خود شروع کنید و باز هم فرمودند：ابتدا مادر بعد پدر و بعد خواهر و بعد برادر و بعد از آن همسر و فرزندان و بعد همسایه و اقوام دورتر و غریبه ها. فرد باید بهترین نوع خرج کردن و آسان گرفتن در هزینه ها را نسبت به خانواده خود در نظر بگیرد.   در رابطه با موضوع انفاق و برکتی که از این راه وارد زندگی افراد می شود، یک قاعده کلی وجود دارد که در روایات به نام "قاعده عوض" (یعنی جایگزین شدن ، جبران شدن) معروف است.  احادیث زیادی هم در این رابطه ذکر شده و تضمین کرده اند که خداوند بعنوان قانون لایتغیر در نظام خلقتش این را قرار داده است که اگر کسی به خلق خدا خدمتی کند ، چه مادی و چه معنوی ؛ مطمئنا خداوند تبارک و تعالی چند برابر این خدمت را به او باز خواهد گرداند، مضاف بر اینکه ثواب آخرتی هم نصیب این شخص خواهد شد.   شخص بخیل کسی است که خرج نمی کند و همیشه در ترس و اضطراب از دست دادن مالش به سر می برد. او نسبت به خرج کردن و مقوله روزی و برکت هم بدبین است. و راه روزی و برکت را هم به روی خود و هم به روی دیگران می بندد.   خداوند میفرماید： من زمانی به بنده ام برکت خواهم داد که توانایی این را داشته باشد که از مالش بخوبی استفاده کند، به خانواده اش در خرج کردن سخت نگیرد و آنها را در فشار ، زحمت و محرومیت نگه ندارد. این خود شامل لطف خداوند خواهد شد.   از وظایف بسیار مهم و واجب اسلام این است که انسان به افرادی غیر از اعضای خانواده خود انفاق کند ، و به فکر دیگران هم باشد. و اساسا کسی که به فکر انسان های دیگر و هم نوعانش نباشد راهی بسوی بهشت و نجات نخواهد داشت.   قرآن کریم در تعریف از شخص مؤمن می فرماید：   والذین هم فی اموالهم حق معلوم لسائل و المحروم مومنین کسانی هستند که در اموالشان حد معینی را قرار داده اند برای افرادی که نیازمند و محروم هستند.   دراصل باید گفت که مسأله انفاق در سبد اقتصادی شخص مؤمن وجود دارد، نه اینکه تصادفا کسی از او درخواست کمک کند، و مؤمن به داد او رسد.  بلکه مؤمن خود را موظف می داند که در ماه مقداری از درآمد خود را به این مسأله اختصاص دهد و شخص مؤمن به دلیل اینکه به خداوند اعتماد دارد و نسبت به خدا خوشبین است؛ اصلا به این مسأله فکر نمی کند  که در صورت انفاق و کمک از مالش کم می شود. بلکه یقین دارد که در صورت کمک و انفاق به دیگران خداوند جایگزینی مادی و یا معنوی برایش در نظر می گیرد.   امیر المؤمنین (ع) می فرمایند： من ایقضه بالعوض، جاء بالعطیه کسی که یقین داشته باشد که حتما خدا برای مالی که پرداخت کرده ، مال بهتر و بیشتری به او خواهد داد،  در عطا کردن بهتر عمل می کند. (یعنی رغبت بیشتری برای کمک به دیگران دارد.)   مطالب بیشتر: پای درس استاد مجموعه سخنرانی های استاد محمد شجاعی مجموعه کتابهای استاد محمد شجاعی