در دعای جوشن کبیر می‌خوانیم: « یَا خَیْرَ حَامِدٍ وَ مَحْمُودٍ = ای بهترین حمد کننده و حمدشونده»، خود خدا بهترین حمد کننده است، هم از خودش هم از بندگانش. «یَا خَیْرَ شَاکِرٍ وَ مَشْکُورٍ = ای بهترین کسی که شکر می کند و مورد شکر قرار می گیرد».  «إِنَّ رَبَّنَا لَغَفُورٌ شَكُورٌ = به راستى پروردگار ما آمرزنده [و] حق‏ شناس است» (فاطر/34). بهشتیان وقتی که آخرین قدم را از روی صراط که در جهنم است، برمی دارند و وارد بهشت می شوند؛ ورود به بهشت یعنی ورود به «دارالسلام ابدی» که متأسفانه شنیدن اینها برای خیلی ها عادی شده است. «دارالسلام ابدی» یعنی این که یک کسی وارد آسایش و سرور ابدی و کمال ابدی می شود. وقتی این قدم را در بهشت گذاشتید، یعنی وارد دارالسلام شدید، اینجاست که کلمه «سلام» از خدا به انسان می رسد و هم فرشته ها می‌گویند:« سَلَامٌ عَلَیْكُمْ بِمَا صَبَرْتُمْ = [و به آنان مى‏ گویند] درود بر شما به [پاداش] آنچه صبر كردید» (رعد/24). چقدر شنیدن این کلام از طرف فرشته لذت دارد که می‌‌گویند سلام بر شما که صبر کردید و یا طبق فرموده‌ی قرآن می‌گویند: «ادْخُلُوهَا بِسَلَامٍ آمِنِینَ = [به آنان گویند] با سلامت و ایمنى در آنجا داخل شوید» (حجر/46).  این سلام خیلی مهم است، اگر به انسان برسد و لازمه اش این است که ما در دنیا اهل سِلم و سلام باشیم. با دیگران اهل سلم و سلام باشیم، شرّی از ما به کسی نرسد، حتی نیّت شرّی هم در دلمان به کسی نداشته باشیم. اهل سِلم و سلامتی نسبت به معصوم و بندگان خدا باشیم. هر چه قدر سلامتی در ما بیشتر باشد، پیام سلامتی زودتر به ما می رسد. خودتان را زودتر از حسادت سالم کنید، از تکبّر سالم کنید، از زودرنجی و حساسیت و غضب سالم کنید. چون اگر سالم به آخرت نرویم، به راحتی کلمه سلام را نمی شنویم. چون در بهشت غیر سالم را راه نمی دهند. قرآن در این باره آیاتی دارد که می فرماید:« إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِیمٍ = مگر كسى كه دلى پاك به سوى خدا بیاورد» (الشعراء/89)؛ «لَا یَسْمَعُونَ فِیهَا لَغْوًا وَلَا تَأْثِیمًا إِلَّا قِیلًا سَلَامًا سَلَامًا = در آنجا نه بیهوده‏ اى مى ‏شنوند و نه [سخنى] گناه‏ آلود؛ سخنى جز سلام و درود نیست» (واقعه/25-26). فقط کسانی که اهل سلام هستند و دیگران با آن ها معاشرت می‌کنند، مصاحبت می‌کنند، ازدواج می‌کنند، زندگی می‌کنند، از آنها چیز غیر سالمی متوجه روح دیگران نمی‌شود، روح دیگران به واسطه همسری با آنها، مصاحبت، فامیلی، دوستی ناسالم، خراب و آلوده نشود. خیلی مهم است که ما لجن ها و آلودگی‌های روحی را از خودمان دور کنیم تا خدای ناکرده کسی را آلوده نکنیم. چرا غذای جهنمی ها چرک و خون است؟ برای این که چرک و خون بازتاب نفس شان است. نفس کینه توز، نفس حسود، عصبانی، حساس و زودرنج، متکبّر و بدبین چرک و خون دارد. تا می شود و تا می توانیم ما باید این چرک و خون ها را از خود دور نگه داریم که نه خودمان آلوده شویم و نه کسی به واسطه ارتباط با ما آلوده شود. اگر نسبت به کسی حسادت کنیم، علاوه بر خودمان او را هم آلوده کرده‌ایم. نسبت به کسی حساسیت و زودرنجی داشته‌باشیم یا نسبت به کسی که تعصب بی‌جا داشته باشیم، او را آلوده می‌کنیم، نسبت به کسی غضب بورزیم، عصبانی اش کنیم، تحقیرش کنیم، سرش داد بزنیم، هم او آلوده می‌شود و هم ما آلوده می‌شویم. مقام «سلم»، مقام خیلی مهمی است. تمام حرف ها در قیامت حول محور «حمد» است. آنجا بهشتی ها می‌گویند: « وَآخِرُ دَعْوَاهُمْ أَنِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ = و پایان نیایش آنان این است كه ستایش ویژه پروردگار جهانیان است» (یونس/10). شرو ع و آخر و وسط حرف شان حمد الهی است. بعد آن ها می‌گویند: «وَقَالُوا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی أَذْهَبَ عَنَّا الْحَزَنَ إِنَّ رَبَّنَا لَغَفُورٌ شَكُورٌ= و مى‏ گویند سپاس خدایى را كه اندوه را از ما بزدود به راستى پروردگار ما آمرزنده [و] حق‏ شناس است» (فاطر/34). دقت کنید این کلمات خیلی مهمند. اینکه می گویند، شکر خدا که از ما غم را برحذر کرد، یعنی هیچ وقت، تا ابدیت، تا زمانی که خدا، خدایی می‌کند، هیچ غمی سراغ ما نمی‌آید. چرا تا خدا، خدایی می‌کند، کسی غمگین نمی‌شود؟ چون در آخر آیه می‌گویند:« إِنَّ رَبَّنَا لَغَفُورٌ شَكُورٌ = به راستى پروردگار ما آمرزنده [و] حق‏ شناس است»، برای این که پروردگار عزیز ما که ما را خوب پرورش داده، بسیار بخشنده و شکرگذار است. ترکیب «غفورٌ شَکُور» خیلی جالب است، یعنی خدایی که گذشته را می‌بخشد، ندید می‌گیرد و با تو قهر هم نمی‌کند و راه را باز می‌‌‌‌‌‌‌‌‌گذارد تا با او آشتی کنی؛ اگر هم زحمتی کشیده‌ای و کاری انجام داده‌ای، از تو تشکر می‌‌‌‌کند. در حالی که همه این ها با لطف خودش بوده است. علی ع می فرماید: «کسی که بهشت شناسی ندارد و بهشت را نمی شناسد، خیلی از شهوت های دنیایی در چشم او بزرگ جلوه می‌کند». حضرت وقتی در اوصاف بهشت صحبت می‌کند، می‌گوید شما خودتان را با لذّت های بهشتی آرام و شاد کنید و از دام شهوت های دنیا نجات دهید. «الحمد لله الّذی اَذهَبَ أنَّ الحَزَن اِنَّ ربَّنا لَغفُورٌ شَکور=سپاس خدایی را که حزن و اندوه را ازما برطرف کرد که پروردگارمان غفور و شکور است». یعنی در آنجا کسی غیر از «حمد» کار دیگری را دوست ندارد، یعنی دوست ندارد حرف دیگری بزند. برای همین در سوره یونس آیه ۱۰ فرمود:«وَآخِرُ دَعْوَاهُمْ أَنِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ= و آخرین درخواست بهشتیان از خدا این است که نعمت حمد خودش را می خواهند». خوش به حال کسی که در دنیا اهل بهشت و حمد است و حمد نصیبش می‌شود. در این حال منادی پروردگار از داخل عرش ندا می‌کند: «یا معشر الخلائق! غُضوا أبصارَكُم حتّى تَمرّ بِنتَ حبیب الله إلى قصرها؛ ای اهل محشر! چشمان خود را پائین بیفکنید و خیره نگاه نکنید، که دختر حبیب خدا اینک می‌خواهد به قصرش برود». چقدر لذت دارد که مادرمان در آن عظمت بیاید و در قصرش برود. واقعاً‌ لذت دارد که انسان ببیند، مادرش با چه عظمتی به بهشت می رود. «در این حال دختر من فاطمه در محشر حرکت می کند، و بر دوش او دو حله سبز رنگ است و در اطراف او هفتاد هزار حوریه حرکت می‌کنند و چون به در قصرش می‌رسد، می بیند که حسن بر در ایستاده است، و حسین با سر بریده بر در ایستاده است. به فرزندش حسن می‌گوید: ای حسن! این شخص سر بریده کیست؟ حسن می‌گوید: این برادر من است! امت پدرت او را کشتند، و سرش را جدا کردند. در این حال از جانب خدا برای فاطمه ندا می‌آید: ای دختر حبیب خدا! من آنچه را که امت پدرت با او به جا آورده بودند به تو نشان دادم؛ چون در ازای این مصیبت و در پاداش این شهادت، من برای تو نزد خود ذخیره کرده بودم و با خود قرار داده بودم که نظر در محاسبه بندگان خود نکنم تا زمانی که تو و ذریه تو و شیعیان تو و کسانی که به شما و ذریه شما احسان کرده‌اند گرچه از شیعیان تو نباشند؛ همه را داخل در بهشت گردانم! پس فاطمه داخل بهشت می‌شود و ذریه او و شیعه او داخل بهشت می‌گردند و هر کسی که به فاطمه احسان نموده باشد، گر چه از شیعیان نباشد داخل در بهشت می‌شود. و این است گفتار خداوند تعالی». افتخار و عزت را می بینید که اگر کسی به فرزندان حضرت زهرا خدمتی کرده باشد، حتی اگر شیعه هم نباشد به شرط این که کافر و عنود و لجوج نباشد، وارد بهشت می شود. صحنه را دقت کنید همه اهل محشر از روز اول خلقت تا قیامت همه ایستاده اند و این صحنه را می بینند. به این می گویند مقام محمود که عزت شیعه آنجا نمود می یابد. هر کسی باید سعی کند که در روز قیامت و در آن مقام، جایگاهی داشته باشد و نزدیکتر به پیامبر (صلی الله علیه و آله) و مادرمان فاطمه زهرا (سلام‌الله‌علیها) باشد. اگر می‌خواهی به آن هزار پله و به آن منبر نزدیک تر باشی، الان می توانی خودت را به آن جا برسانی، فرصت عمر را برای همین در اختیار ما گذاشته اند. الان فرصت داری خودت را برسانی هر طوری می‌توانی هزینه کن از دنیایت برای ابدیتت. از جوانی، از سلامتی‌ات، عمرت، استعدادت، قلمت، آبرویت، امکاناتت برای اهل بیت استفاده کن. در هزینه کردن برای اهل بیت تکبّر نکنید. حتی اگر از آبرویتان باشد، «منِ» خودتان را کنار بگذارید. فقط ما یک چیز هستیم، نوکر اهل بیتیم. ما فرزند آن ها هستیم، فرزند در مقابل پدر و مادر باید ذلیل باشد. قرآن درباره ی احترام به والدین می فرماید:« وَاخْفِضْ لَهُمَا جَنَاحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَقُلْ رَبِّ ارْحَمْهُمَا كَمَا رَبَّیَانِی صَغِیرًا = و از سر مهربانى بال فروتنى بر آنان بگستر و بگو پروردگارا آن دو را رحمت كن چنانكه مرا در خردى پروردند» (اسراء/24). در رفتار با پدر و مادر طبیعی باید بال های تواضع بگسترانیم، در مقابل شان متکبر نایستیم و خیره در چشمان شان نگاه نکنیم، این رفتار با والدین طبیعی است، در مقابل پدر و مادر حقیقی مان چقدر باید ذلیل باشیم؟ ناز کردن برای اهل بیت، شرط گذاشتن برای اهل بیت، برای گدایی شرط گذاشتن، برای نوکری ناز کردن، این ها باعث می شود، تو از آنها دور شوی. گفتیم که فاصله خیلی است از پای منبر تا روی منبر چند صد هزار سال فاصله است. این فاصله چیزی نیست، مگر خودت به وجود آورده باشی، یعنی ما هر دفعه کاری می‌کنیم که بین ما و اهل بیت فاصله باشد در غذا خوردن مان، حجاب مان، ناموس مان.  حجابِ ناموس مان با حضرت زهرا (سلام الله علیها) فاصله دارد، حجاب مردان مان حجاب اسلامی نیست. فاصله ها را باید کم کنیم تا برسیم به پای منبر و چشم در چشم امیرالمؤمنین (علیه السلام) نگاه کنیم. مقام محمود این است. مواظب باشید، شیطان شما را فریب ندهد، بگوید تو کجا و این مقام کجا؟ اما وقتی می روی حرم یا در منزل هستی مفاتیح را باز می کنی و زیارت عاشورا می خوانی، پس به تو اجازه داده اند که زیارت عاشورا بخوانی و این درخواست ها را بکنی. اگر اجازه داده اند، پس اجابت هم است. علی (علیه السلام) در نهج البلاغه فرمود: «مَنْ أُعْطِیَ الدُّعَاءَ لَمْ یُحْرَمِ الاِجَابَةَ = کسى كه توفیق دعا یابد از اجابت محروم نمى‌گردد»، به شرطی که دعا لفظی نباشد و جدّی باشد. بخواهیم به آن مقام برسیم و برایش واقعاً سرمایه گذاری و تلاش کنیم. شما فکر می‌کنید در قیامت در آن فاصله که چند صد هزار سال است، می‌توانید کاری کنید که به اهل‌بیت نزدیک شوید؟ می‌توانید قدم از قدم بردارید؟ قیامت الان همین جاست. ما الان کجای صف هستیم؟ پای منبر هستیم؟ روی منبر هستیم یا جدا هستیم؟ هرجا هستیم به ما اجازه داده اند که برویم جلو و سرعت بگیریم، قرآن فرمود سرعت بگیرید و بعد سبقت بگیرید، بقیه را پشت سر بگذار در نوکری کردن و خالص بودن. از حظ و لذت و بهره های دنیا کم کنید و برای آخرت تان بگذارید. این می شود مقام. اگر کسی واقعاً مقام می خواهد این مقام است. بقیه ی مقام ها موهومند. اگر رئیس جمهور شدی و این ریاست تو را از مقام محمود جدا کرد، باخت کردی، دیدید بعضی ها برای اینکه رأی بیاورند دست به چه کارهای زشتی می زنند، برای تبلیغ خودشان دیگران را تخریب می کنند، کجا می خواهند بروند؟ انسان مقام هم می خواهد این مقام ها را بخواهد و در اینها مسابقه بگذارد، قرآن می فرماید:«خِتَامُهُ مِسْكٌ وَفِی ذَلِكَ فَلْیَتَنَافَسِ الْمُتَنَافِسُونَ = [باده‏ اى كه] مهر آن مشك است و در این [نعمتها] مشتاقان باید بر یكدیگر پیشى گیرند» (مطففین/26). در ادامه حدیث می خوانیم:«پس فاطمه داخل بهشت می شود. و ذریه او و شیعه او داخل بهشت می گردند. و هر کسی که به فاطمه احسان نموده باشد، گر چه از شیعیان نباشد، داخل در بهشت می شود. و این است گفتار خداوند تعالی:«لَا یَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الْأَكْبَرُ= فزع اکبر(منظور قیامت است) آنها را به اندوه در نمی‌آورد.» (انبیاء/103)  آیه «وَهُمْ فِی مَا اشْتَهَتْ أَنْفُسُهُمْ خَالِدُونَ = و در آنچه دل هایشان بخواهد جاودانند.» (انبیاء/ 102) درباره فاطمه و شیعیان اوست. سوگند به خدا که این آیه درباره فاطمه و ذریه او و شیعه او و کسی که به ایشان احسان کرده است از غیر شیعیان نازل شده است.» (بحارالانوار ج7 ص335 و 336)  آن فَزغ اکبر خیلی کلمه کشنده‌‌ای است. خداوند در قرآن فرمود:«عَمَّ یَتَسائَلون، عَنِ النَّبَإِ العَظیم = درباره چه چیز از یكدیگر مى ‏پرسند، از آن خبر بزرگ» (نباء/1و2). خداوندی که عظیم است وقتی بگوید، «نبأ عظیم» یعنی خیلی خیلی بزرگ.  نبأ عظیم، فزع اکبر، یعنی آن گریه و ناله و فزع قیامت چه ناله ای و گریه ای است. در صحرای محشر که فزع اکبر است یک عده این فزع را حس نمی کنند، چه کسانی حس نمی کنند؟ فرزندان فاطمه زهرا (سلام الله علیها) ذریه ی خانم، شیعیان خانم، حتی کسانی که به شیعیان خانم خدمت کرده‌اند، هیچ حسی نسبت به آن فزع ندارند. عظمت را ببینید، چه قدر این خانم بزرگ است!! حضرت عسگری (علیه السلام) فرمود: «ما حجت خدا بر مردم هستیم و مادرم فاطمه حجت خدا بر ما است.» فزع اکبر آنها را غصه دار نمی کند چرا؟ چون در این دنیایی که متن جهنم است، لذت های دنیایی، شهوت های دنیایی، مار و عقرب های دنیایی نتوانست، این ها را از فاطمه ی زهرا جدا کند. و در ادامه می‌گوید: و در آنچه دل هایشان بخواهد جاودانند. در هر چیزی که نفس شان اشتها داشته و آرزو کند جاودان هستند. علامه مجلسی سوگند می خورد - خیلی حرف است که این بزرگوار سوگند بخورد- که آیه 102 سوره انبیاء درباره حضرت فاطمه (سلام الله علیها) و ذرّیه ی او و شیعه او و کسی که به ایشان احسان کرده است از غیر شیعیان نازل شده است. این می شود مقام محمود.

زمانی که ما کوچک بودیم و با پدر و مادرمان حرف میزدیم، به عنوان یك بچه حرف می زدیم، حرف های ما از نظر خودمان جدی بود، بچگانه نبود. کودک در کودکی اش جدی و معصومست، خواسته هایش هم جدی و معصومند. وقتی که آدم بزرگ می شود، به درجه ای می رسد كه رفیق پدر و مادر می شود و از حالت فرزند کوچک بیرون می آید، یك حالت جدی و تخاطب جدی می گیرد. در زیارت عاشورا ما هم به عنوان یک فرزند بزرگ رودر رو با پدرمان حرف می زنیم. از دلتنگی ها و عشق ورزی هایمان با پدر مان می گوییم. آرزو می کنیم، اینکه خدا نصیب من کند تا انتقام شما را بگیرم. لازم است آدم خیلی بزرگ باشد كه روح انتقام در او زنده شود. روح انتقام سراغ هر كسی نمی آید. عملیات انتقام را ما خیلی وقت ها جدی نمی گیریم. زیارت عاشورا می خوانیم، اما جزء دغدغه هایمان نیست. چرا؟ چون اگر بلافاصله امام حسین (علیه السلام) بگوید: بیا! اگرمی خواهی انتقام مرا بگیری؛ این هم مهدی (علیه السلام) پس از من، حسین توست. حسین زمان تو اوست، برو كمكش كن! برو یاری اش كن! برو وقت و سرمایه و فکر بگذار. می بینیم که ما واقعاً ‌وقت چنین كاری را نداریم. ما به طور واقعی و جدی ‌نمی توانیم، در این لشکر وارد شویم. در لشکر باز است و آنها ما را دعوت كرده اند که جزء این لشکر باشیم، اما به قدری ما خودمان را تنیدیم در مسائل دنیا و كمالات جمادی، حیوانی، حسی، خیالی و وهمی كه اصلاً فرصت سركشی به امام زمان (علیه‌السلام) یا اهل بیت (علیهم السلام) را به معنای حقیقی نداریم. ولی كسی كه طالب مقام محمود است، می گوید: هوس من آن مقام محمودی كه برای شما نزد خداست، می باشد. یعنی هوسم خیلی بلند است می خواهم به آن برسم، اینجا مبنا رسیدن به آن مقام است. چون آن مقام را می بینم قدرت حركت من را نگاه به آن مقام در من ایجاد می كند. یك موقع شما می گویی: فلانی در حق من محبت كرده، من هم به او محبت می كنم. یك جا شما می گویید: فلانی در حق من ظلم كرده، من هم نمی توانم به او محبت كنم از او خوشم نمی آید. اینجا مبنای شما در انجام خوبی و بدی اشخاص هستند، مثل زن و فرزندت، شوهرت، پدرو مادرت، دوستانت، شاگردان یا اساتیدت هستند. این نمی گذارد تو به مقام محمود برسی. چون تو خودت را محدود كردی. وقتی من می خواهم به مقام محمود برسم، مهم این نیست که چه کسی قدر مرا می داند، نمی داند. قرار است محبت های مرا جبران كند یا نكند، می فهمد یا نمی فهمد. می خواهد از من سوء استفاده كند یا نكند. اصلاً من با اینها كار ندارم. ما اگر خیلی وقت ها جای اهل بیت باشیم، عفوهای كه آنها كردند، آن بزرگواری های كه آنها كردند، ما نمی كردیم. ولی چون او خلیفه و مظهر خداست، خودش را كوچك نمی كند كه با آدم ها مقایسه كند و مبنای رفتاری او و نیت او آدم ها باشد.  خیلی جاها ما آنقدر رحیم، دلسوز، مهربان می شویم، در صورتیكه خدا اصلاً دوست ندارد، ما اینطوری باشیم. خدا می فرماید: اینجا باید خشن، ‌سخت گیر، ‌عبوس باشید، یعنی جایی كه قرار است، معصیت خدا اتفاق بیفتد، آن هم در همه جا نه. یك جایی خدا می گوید: ببخش‌، عفو كن،‌ كوتاه بیا،‌ در نظر نگیر، ‌مطرحش نكن.  ولی قرار است، الگوی من خدا باشد، بنا به فرمایش پیامبر (صلی الله علیه و آله): «تخلق باخلاق الله» یعنی تشبیه به حق تعالی پیدا کنم. اسم «رحمان» و «رحیم» و «حلیم» و «غفور» در من تجلی كند. كاری ندارم كه بقیه می خواهند شبیه خداوند شوند یا نشوند. اینكه قرآن دستور می دهد، شما سرعت بگیرد و بعد سبقت؛ اول سرعت بعد سبقت. برای همین است كه ما اصلاً ‌نباید با كسی كاری داشته باشیم. حضرت علی (علیه‌السلام) و حضرت زهرا و حسنین و فضه (علیهم السلام)  وقتی سه روز را روزه دارند و غذا نمی خورند و با آب افطار می كنند، غذایشان را به مسکین و یتیم و اسیر می دهند، می گویند:« إنما یطعكم لوجه الله» ما به خاطر «چهره خدا»، «وجه خدا»، یعنی ما به خاطر «رضای خدا» شما را اطعام كردیم. ‌از شما نه پاداش می خواهیم و نه تشكر. عمل خالص یعنی این. ما باید عبرت بگیریم، از هیچ كس انتظار تشکر یا جزاء و مقابله به مثل نداشته باشیم. بعضی می گویند: سخت است، درست است، سخت است و ‌اصطلاحاً ‌به آن «مرگ سیاه» می گویند. مرگ سیاه، مرگیست كه برای انسان حیات می آورد. ما چند نوع مرگ داریم: «مرگ سفید» و «مرگ قرمز» و «مرگ سبز» و «مرگ سیاه». (مرگ سفید که به «جوع =گرسنگی» اطلاق می شود که زینت اهل الله است. «مرگ سبز» پوشیدن لباس وصله دار است از جهت زُهد- و نه لباس بدنامی و رسوائی. « مرگ سیاه» تحمل آزار و اذّیّت خلق الله می باشد. «مرگ سرخ» مخالفت به نفس است در اهدافش و آن ویژه اهل «ملامّیه» را باشد).  هرگاه از هر یک ازین مرگها نترسید و شجاعت مردن در هر کدام از این مرگها را داشته باشید، پشت آن مردن حیات زیبایی نصیب تان می شود. چون خداوند حیات را  بعد از مرگ گذشته است. یعنی شما اول باید بمیرید تا به آن حیات برسید. اصلاً ‌قاعده اش این است، که اگر شما مرگ سفید را نچشید، لذت بعد از مرگ سفید را هم نمی چشید و همینطور است چشیدن دیگر مرگ ها. قشنگ ترین و ‌سخت ترین نوع مردن ها مرگ سیاه است و قشنگ ترین حیات ها با مرگ سیاه به انسان می رسد. مرگ سیاه یعنی من كاری ندارم، طرف قدر مرا می داند یا نمیداند، می فهمد من آدم خوبی هستم، یا نه. می فهمد من ملاحظه می كنم یا نه. هر كس می خواهد باشد. ‌پدرم،‌ مادرم،‌ همسرم،‌ فرزندم،‌ خانواده همسرم،‌ دوستانم، ‌باجناقم، ‌جاری ام،‌ نمی خواهم هم ‌قدر بدانند، چون من تمنایی ندارم، من خودم را به او نمی فروشم. من خودم را حیف می دانم كه با او معامله كنم. یعنی توقع داشته باشم.  طلب مقام محمود برای انسان آرامش می آورد، چون شما در فضای دلی كه دارید، وقتی دلت را فقط به خدا سپردی و او ساكن قلبت شد، كاملاً‌ در قلبت آرامش داری. چون می دانی لحظه ای و ثانیه ای از وقت و استعداد و عمرت را به غیر خدا نفروختی. لذا خداوند هم قدر می داند و خشنود هست. مؤمنی که با طلب مقام محمود به آرامش می رسد، قرار نیست یك سره با دیگران یكی به دو كند‌، قرار نیست جواب هر کسی را بدهد. قرار نیست خودش را كوچك كند. بعضیها می گویند: ما برای امام زمان كار می كنیم، پس چرا امام زمان هفته به هفته یك كیسه پول نمی فرستد؟ ما اگر در راه خدا هستیم، چرا خدا كمك مان نمی كند؟ چرا می گذارد ما در تنگنا قرار بگیریم؟ و چراهای دیگر. اصلاً‌ قاعده این است. پیغمبر خدا که كلید آسمان ها و زمین را در دستش داده اند، فقط آنچه را كه خدا راضی بود، می خواست. ما هم باید همین مسیر را طی كنیم. وقتی می گویی مقام محمود، یعنی من اساساً در دنیا حسابی برای كارهایم باز نکرده‌ام. جیبی برای دنیایم ندوخته‌ام، مقام محمود یعنی من فقط شما را می‌بینم. « فَمَعَكُم مَعَكُم لا معَ غَیرِكُم» من فقط می‌خواهم با شما باشم و با هیچ كس دیگری هم كاری ندارم، حتی اگر به قیمت له شدن من باشد یا اینكه آبرویم برود. به من تهمت بزنند، غیبتم را كنند. بزرگ ترین شركی كه ما به آن دچاریم این است كه به قول امام، طالب قلب مردم هستیم. مردمی كه بقول امام اگر قلب همه اینها را گنجشك هم بخورد، سیر نمی شود. بدبختی ما این است. ائمه چقدر فحش شنیدند، فحش های ركیك. این قبیله، قبیله عشق هستند، قبیله عشق یعنی فدا كردن همه چیز، حتی گاهی وقت ها صورت های مقدس، برای معشوق خودت. نه آنها بلكه پیروان آنها هم همین طور بودند. مثلاً درتاریخ چقدر به ملاصدرا لعن كردند، چقدر به علمای دیگر لعن كردند، چقدر به امام امت، علماء به مراجع بد گفتند. هنوز هم می گویند. مقام محمود را اگر تو می خواهی باید اول پیه این چیزها را به تنت بمالی. راست بگویی كه آقا من می خواهم به مقام شما برسم. خوب این مقام محمود از جنبه شخصی ماست. از جنبه شخصی ما دوست داریم به آنجا برسیم. امّا یك نكته دیگر عزیزان این است كه من دوست دارم پیامبر وآل هم در آن مقام محمود باشند. یعنی دوست دارم آنها به آن مقام محمود برسند. من هم با آنها در آن مقام باشم. تمنای این درخواست باز از نظر صداقت شرط دارد، یعنی شما باید یك رابطه خاصی با پیامبر داشته باشی تا چنین آرزویی برای پیامبر بكنی. دقت کنید! خیلی فاصله می افتد، بین من و پیامبر زمانی كه بفهمم، پیغمبر در آن مقام باشد، امیرمؤمنان در آن مقام باشد، و من بگویم كه چرا آنها، چرا من نه؟ چرا حضرت معصومه(سلام الله علیها) و چرا من نه؟ یعنی بگوییم: ما چرا آنجا نباشیم؟ وقتی من می گویم: چرا فلانی و فلانی و من نه؟ اینجا از نظر نوع نگرش من اساساً عضو خانواده آنها و متعلق به آنها و شأنی از شئون آنها نیستم. من یك شخص مستقل هستم برای خودم، در مقابل آنها. بعد كه آن مقام را می بینم، یك ذره حسودی ام می شود، اذیت می شوم، بعد می گویم چرا آنها باشند و من نباشم؟ و این نگاه، نگاه غلطی است. نگاه صحیح این است كه من باید حواسم باشد، که فرزند آنها هستم. اگر پدر شما به یك افتخار برسد یا نرسد یا در یك رتبه ای قبول شود، شما هم می گویید چرا پدرم؟ چرا من نه؟ مثلاً پدر شما در امتحان دكترا شركت كرده دوست دارید پیروز شود یا نشود؟ مسلماً دوست دارید قبول شود. پدر شما یك ورزشكار است در مسابقات جام جهانی شركت كرده، برای قبولی پدرت چه كار می كنی؟ چگونه دست می زنی؟ چگونه دعا می كنی؟ یا عزیزترین كسی كه دارید رئیس جمهور شده، آیا می گویی، او چرا رئیس جمهور شود، چرا من نشوم. یا اینكه با تمام اخلاص برایش دعا می كنی و برایش تلاش می كنی؟ دو نوع نگاه است، زمانی می گویم من و او با هم فرق داریم، یکی نیستیم، کاشکی من جای او بودم. این غلط ترین نگاه است. چرا؟ چون در زیارت عاشورا در فقره قبلی مقام محمود خواندیم كه من و سیدالشهداء (علیه السلام) یكی هستیم، گفتیم:« أَن یَرزُقنی طَلَبَ ثارك» و اینجا می گویم «أَن یَرزُقنی طَلَبَ ثاری» من انتقام خودم را می خواهم بگیرم یعنی من و سیدالشهداء (علیه السلام) یکی هستیم و من تا این اندازه به حضرت نزدیكم و در خانه آقا هستم. اینقدر بین ما علقه و عاطفه وجود دارد كه قهراً او به هرجا برسد ما را هم با خود می برد. ببینید خداوند دوست دارد تو مثل او باشی و مثل او هر چی اراده كنی بشود. بنابراین بخلی ندارد از اینكه ما شبیه او شویم اصلاً ما را خلق كرده كه شبیه خودش شویم، خیلی دوستمان دارد، خیلی كریم است، خیلی مهربان است. حضرت فرمود: این همه تجلیات خداوند که از روز اول خلقت تا کنون در جهان رخ داده است، یك درجه از رحمت خدا است. خدا 99 درجه از رحمتش را برای قیامت گذاشته است. خدا و اهل بیت ببینید با ما چه كار می خواهند بكنند، احمقانه ترین تصویر «حسادت» است. احمقانه ترین فكر جدایی من و اهل بیت است. یك دروغ شیطانیست كه شیطان دارد بین ما و اهل بیت جدایی می اندازد، علقه ها و عاطفه ی ما و اهل بیت را می گیرد كه من فكر كنم اگر قرار است، پولی از جیبم برای امام زمان ع خرج كنم از دستم رفته است.

  شهید دستغیب می فرمود: مارگزیده از نیش زنبور دردی را احساس نمی کند. کسی که درد غم امام زمان را به معنای حقیقی دارد، فعالیت و رابطه ما با امام زمان نباید کاری و وظیفه ای باشد بلکه از روی عشق باشد کسی که پدرو مادرش، همسرو فرزندش را از اهل بیت بیشتر دوست داشته باشد، کسی که خدا و رسول، جهاد در راه خدا، کار برای خدا محبوب تر از این چیزها درنزد او نیست، فاسق است. گاهی وقت ها به عنوان یک وظیفه مقدس که به گردنمان است باید به امام زمان (علیه السلام) خدمت کنیم، خود را وقف حضرت کرده و حضرت را در همه ی مسائل سهیم کنیم، تا حضرت درمسائل اقتصادی، عاطفی، علمی، اجتماعی و سیاسی ما حضور داشته باشد. یعنی کلیه تجلیات ما برای حضرت باشد و با حضرت ارتباط داشته باشیم. مرتبه بالاتر آن این است که می گوییم: «اسئل الله أن یرزقنی طَلَب ثاری» من می خواهم انتقام خون خودم را بگیرم، یعنی دغدغه بزرگ است، انتقام خود را به همراه امام زمان (علیه السلام) بگیرم معنای حقیقی دارد. قبلاً می گفتم انتقام تو را می گیرم، ولی در این جا می گوییم «اسئل الله أن یرزُقنی طَلب ثاری» یعنی اتحاد ما با امام زمان است. اتحاد ما با امام حسین (علیه السلام) است، من باید خودم را فرزند امام زمان (علیه السلام) بدانم. چون همه فرزند حقیقی هستند. فرزند بودن به سید بودن یا نبودن نیست، سید ها از نظرمسائل مادی و ژنتیکی فرزندشان هستند. ولی فرزند حقیقی حضرت کسی است که در وجودش پدر بودن حضرت را، مادر بودن حضرت زهرا (سلام الله علیها) را یافت کند. و بتواند به عنوان فرزند با آن ها ارتباط برقرار کند، یعنی این صمیمیت زیاد باشد. به عنوان یک فرزند در مورد پدر و مادرش حرکت و کار کند، این خیلی عمیق است وقتی که انسان با حس در میدان می آید، تا برای امام زمان (علیه السلام) کار کند وخود را وقف امام نماید، درواقع با یک نیروی پایان ناپذیر به گود آمده، هیچ وقت خسته و زده نمی شود، اذیت ها وآزارها او را از حرکت باز نمی دارد. فرق بین اینکه ما برای وظیفه کاری را انجام می دهیم یا با عشق و به عنوان فرزند کاری را انجام می دهیم این است که یک موقع می خواهید کاری را برای دوستانتان انجام دهید با بن بست روبرو می شوید و در معرض اذیت و آزار و حتی در سرمایه گذاری هم اذیت شوید، به او می گویید که نشد، شرمنده ام، نمی شود این کار را انجام داد، چون از باب وظیفه و ترحم برای او کار می کنی و اگر هم دوستی است عمیق نیست. ولی یک موقع می خواهی برای بچه ات کاری کنی، متفاوت از این است. فرض بفرمایید که آقایی یک دوستی، یا یک کسی را می خواهد ببرد بیمارستان عمل کند، می بیند که دکترمی گوید این کار شدنی نیست، ما نمی توانیم این کار را انجام دهیم، ولی وقتی این مشکل برای فرزندش پیش آید و فرزندش را بخواهد دکتر ببرد، با چه حس و حالی می رود، رو چه حسابی به دکتر می گوید که بیا عملش کن، یک کسی که بچه اش مریض است و دکترها جوابش کردند، به قدری گریه و زاری می کند که بالاخره به دست و پای دکترمی افتد که شما بیایید او را عمل کنید. اگر هم مرد، ما راضی هستیم و با شما کاری نداریم. ما رضایت می دهیم که شما  او را عمل کنید، چون برای بچه اش دلش می سوزد. خیلی ها اینطور هستند وقتی می خواهند بیایند در گود برای امام زمان کار کنند، قلباً دوستش هم دارند، ولی مثل غریبه و تشریفاتی کار می کنند، شد، شد. نشد، نشد. الزامی در خود نمی بیند که برای حضرت کاری بکند، بطور رسمی می آید و می رود، اگر با کوچک ترین حادثه روبرو شود، با کوچک ترین شهوتی هم روبرو شود، آن شهوت را به این کار ترجیح می دهد، چون دارد رسمی کار می کند، من باب وظیفه است. علاقه هم دارد ولی حاضر نیست پا روی دلش بگذارد.

هیچ کس جزء خداوند علم و تخصص های لازم برای هدایت انسان به سمت هدف خلقت را ندارد. بنا به فرمایش قرآن:«قُلْ إِنَّمَا الْعِلْمُ عِنْدَ اللَّهِ = بگو علم [آن] فقط پیش خداست» (ملک/26). قرآن در مورد هدایت حقیقی که فقط مختص خداست می فرماید:«قُلْ إِنَّ هُدَى اللَّهِ هُوَ الْهُدَى = بگو هدایت‏ خداست كه هدایت [واقعى] است» (انعام/71). فقط هدایت خدا، هدایت تخصصی است و خداوند این هدایت را از طرف معصوم اعمال می کند، تنها ارتباط با مظهر خدا، خلیفه ی خدا، نماینده ی خدا، راه گشا و نجات دهنده است و اساساً معنی دین همین است؛ دین یعنی چیزی که نماینده ی خدا می گوید و چیزی که نماینده ی خدا می آورد. نماینده ی خدا کتاب آورده. با حضور نماینده ی خدا کتاب خدا تفسیر می شود، کسی نمی تواند بگوید من قرآن را بهتر از پیغمبر می فهمم. برای عمل به دین خدا و حرکت به سمت هدف خلقت و برای فهم کتاب الله ما به معصوم متخصص نیاز داریم. پیامبر هم بعد از خودش، معصوم متخصصی را به اسم تا امام زمان (علیه السلام) معرفی کرده، که هم منابع اهل تسنن و هم منابع شیعه نقل کرده اند. معصوم خلیفه و مظهر خداوند در روی زمین است. همه ی حقیقت، اصل و ریشه دین است. تمام دین یعنی این که تو فقط و فقط باید با خدا آن هم از طریق نماینده ی مجاز نه نماینده ی غیر مجاز، ارتباط داشته باشی و السلام. بقیه ی اعمال را او تعیین می کند، نماز را او می آورد. نماز محصول پیغمبر است، تعیین تعداد رکعات و شیوه ی خواندن نماز با ولی و نماینده ی خداست. همه ی فقه و همه ی احکام دین، همه ی معارف فقه اصغر، فقه اوسط، فقه اکبر، با امام است. بنابراین اصل دین، یعنی پیوند با ولی خدا با مظهر خدا. تمام احکام شرع وسیله ای است که من شبیه به این ولی خدا شوم. باطن همه ی احکام دین خود معصوم است. همه حقیقت خلقت «عشق» است همه انبیاء آمدند و گفتند:« لا اله الّا الله = هیچ معشوق و دلبری جز خدا نداریم». داستان خلقت با عشق شروع شده و به عشق هم خاتمه پیدا می کند. خداوند در حدیث قدسی فرمود:« کُنْتُ کَنزا مَخفّیا فَاَحبَبْتَ اَن اُعْرَف فَخَلَقْتُ الخلَقَ لِاُعرَف = گنجی پنهان بودم، دوست داشتم که شناخته شوم، پس خلق را آفریدم تا مرا بشناسند». خداوند تبارک تعالی عبارت «دوست داشتن» را به کار می برد، یعنی اولین چیز دوست داشتن است؛ همه ی حقیقت خلقت این است که هیچ معشوق، دلبر و مقصودی برای انسان ها جزء حق تعالی نیست. ما همه یک زمانی پیش خدا و در آغوش او بودیم. حضرت آدم (علیه السلام) زمانی از خلقت خودش خیلی لذت برد که دید ملائکه به او سجده کردند؛ گفت: «خدایا از من بهتر هم خلق کرده ای؟» حضرت باریتعالی به جبرئیل فرمود:«به داد آدم برس که دارد هلاک می شود، عُجب او را گرفته؛ او را ببر و چیزهایی به او نشان بده». جبرئیل حضرت آدم را یک جای بسیار نورانی و مجلل می برد که آنجا خانمی را می بیند با گردنبند و گوشواره هایی و تاجی بر سرش. حضرت آدم تحت تأثیر قرار می گیرد، می گوید: او کیست؟ خداوند می فرماید: «این دختر حبیب من است، زهرا سلام الله علیها است، آن تاجِ سرش، پدر او است، گوشواره هایش حسن و حسین علیهاسلام هستند». پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمودند:«کنتُ نبیّاً و آدمَ بین الماءِ و الطّین = من پیامبر بودم در آن وقتی که آدم (علیه السلام) بین آب و خاک بود».