نوع مردن ها همرنگ خود آدم هاست. ما چقدر خدا را شکر بکنیم مسلمان و شیعه هستیم و محب اهل بیت هستیم. یعنی خدا اگر قرار بود نعمت هایش را تقسیم ­بندی بکند، بالاترین نعمتی که می توانست به یک بنده بدهد غیر از اسلام و ایمان و تشیع، محبت اهل بیت است. چقدر بد است یک شیعه حسرت زندگی دیگران را بخورد این خیلی نمک­ نشناسی است. خدا در اوج نعمت هایش گل سرسبد نعمتها را چیده به تو داده، چقدر ما باید مدیون پدران و مادران مان باشیم. پدر مادرهای ما هر چقدر بد باشند اذیت بکنند وسیله ­ای بودند که خداوند تبارک و تعالی عظیم­ ترین نعمت خودش را یعنی ولایت، تشیع و محبت اهل بیت را به وسیله آنها به ما داد. خدا بالاترین و عظیم ترین نعمت را بدون منت به ما داده است. ما نمی فهمیم تشیع و ولایت و محبت اهل بیت چقدر قیمت دارد، مگر موقع مردن و لحظه وفات. در قبر آدم می فهمد که چه داشته. خیلی بد است ما نق بزنیم بگوییم خوش به حال فلانی. موقع برزخ که برسد همه به شما می گویند خوش به حال شما. ما خیلی دلمرده، پژمرده، غمگین و مضطرب زندگی می کنیم. انگار این چیزها را اصلاً نداریم، انگار خدا هیچ چیز به ما نداده. عالم که این نیست. این اصلاً زندگی نیست ما در رحم داریم زندگی می کنیم. اصل زندگی از وفات شروع می شود:«وَ إِنَّ الدَّارَ الْ‏آخِرَةَ لَهِیَ الْحَیَوانُ». ماجرای زندگی ما تا ابدیت تا خدا خدایی می کند و در کنار خدا از وفات شروع می شود. اینجا «دارُ مَمَرٍ= محل گذر» است. شما می خواهید از اینجا رد بشوید، مسافر هستید. خیلی شرائطش را سخت نگیرید رد بشوید بروید. کفران نعمت معصومین همین است که با داشتن آنها شاد نباشیم چرا ما با داشتن 14 معصوم شاد نیستیم. ما کفران می کنیم. افتخار نمی کنیم. انگار نه انگار خدا به ما این را داده من تقریباً طلبه ها و دانشجوهای 101 کشور خارجی را درس می دهیم. آنها خیلی از ما تعجب می کنند. می گویند شما نمی دانید چه چیز گران بهایی دارید. می گویند: ما دهها سال طول کشیده تا خود را به شیعه رسانده ایم به ایران رسانده ایم. کمونیستی را طی کردیم، چند سال مسیحی بودیم، با چه بدبختی مسیری را طی کردیم تا اسلام و اهل بیت را پیدا کردیم. آن وقت شما دارید و قدر نمی دانید. شما دارید و افتخار نمی کنید. شما دارید و غیر از اینها را هوس می کنید. ما این نعمت ها را داریم، به ما داده اند، مادر ما فاطمه زهراست، پدر ما امیرالمؤمنین است. روح جاودانه ما از اینها خلق شده است. خیلی خوب است اهل بیت بفهمند، شما قدر آنها را می دانید. امام زمان امیرالمؤمنین بفهمد که شما قدرشان را می دانید و شاد هستید و شاکرید. اگر مادرمان فاطمه زهرا نگاه کند به دل ما ببیند ما به خاطر اینکه بچه او هستیم چقدر ذوق­زده هستیم و افتخار می کنیم ما را دعا می کند و از ما خشنود می شود. این محبت آنهاست که مرگ را برای ما تبدیل کرده «اَعظَمُ سرور» عظیمترین شادی، برای چی از آن بترسیم. تعابیر جالب امام سجاد علیه السلام درباره چگونگی مرگ امام زین العابدین علیه السلام نیز در پاسخ به این پرسش که مرگ چیست؟ فرمود:« لِلمؤمنِ كنَزعِ ثِیابٍ وَسِخَةٍ قَمِلَةٍ ، و فَكِّ قُیودٍ و أغلالٍ ثَقیلَةٍ ، و الاستِبدالِ بأفخَرِ الثِّیابِ و أطیَبِها رَوائحَ ، و أوطَأَ المَراكِبِ ، و آنَسِ المَنازِلِ؛ و للكافِرِ كخَلعِ ثِیابٍ فاخِرَةٍ ، و النَّقلِ عن مَنازِلَ أنیسَةٍ ، و الاستِبدالِ بأوسَخِ الثِّیابِ و أخشَنِها، و أوحَشِ المَنازِلِ، و أعظَمِ العَذابِ[2]= براى مؤمن چون بركندن جامه هایى چركین و شپشى از تن است و از هم گسستن كُند و زنجیرهاى گرانبار و جایگزین كردن فاخرترین و خوش بوترین جامه ها و راهوارترین مركب ها و امن ترین منزل ها. و براى كافر به منزله بركندن جامه هایى فاخر از تن و منتقل شدن از منزل هایى امن و جایگزین كردن آنها به كثیف ترین و خشن ترین جامه ها و وحشتناك ترین منزل ها و بزرگترین عذاب است». مرگ مثل مرکبی که با آن تو بهشتی را طی می کنی که به اندازه آسمان و زمین است. هر جا اراده بکنی، حضور داری. آدم آزاد می شود. در خواب دیدید آدم با سرعت وقتی که بدن مادی را رها می کند، دیدید در خواب یک لحظه مکه­ ای، یک لحظه کربلایی، یک لحظه مشهدی، یک لحظه می روی در بهشت. بعد از موت انسان اینگونه آزاد، شاد، قوی می شود. «وَ آنَسَ المَنازِل» اگر شما یک لحظه آنطرف را ببینید، دیگر تا آخر عمر خوابتان نمی برد. اگر بروید آنطرف و برگردید دیگر عمراً دوست ندارید اینجا باشید. «وَ لِلکافِرِ کَخَلعِ ثیابِ فاخِرَ» برای کافر کندن یک لباس فاخر از تن است و انتقال از جاهایی که به آنها انس دارند. تعبیر امام کاظم علیه السلام از لحظه احتضار امام کاظم بالای سر شخصی آمد که در سکرات موت بود. محتضر بود و در لحظه سختی قرار داشت. حضرت به او فرمود:« المَوتُ هُو المَصْفاةُ یُصَفّی المؤمنینَ مِن ذُنوبِهِم فیكونُ آخِرُ ألَمٍ یُصیبُهُم كَفّارَةَ آخِرِ وِزرٍ بَقِیَ علَیهِم ، و یُصَفّی الكافِرینَ مِن حَسَناتِهِم فیكونُ آخِرَ لَذّةٍ أو راحَةٍ تَلحَقُهُم ، و هُو آخِرُ ثَوابِ حسَنَةٍ تكونُ لَهُم[3] = مرگ صافى اى است كه مؤمنان را از گناهانشان صاف مى كند و آخرین دردى است كه به عنوان كفّاره آخرین گناهى كه در وجودشان مى باشد به آنها مى رسد و كافران را نیز از حسناتشان صاف مى سازد و آخرین خوشى یا آسایشى است كه به عنوان آخرین پاداش حسنه اى كه دارند، به ایشان مى رسد». این لطف عظیمی هست که خداوند عذاب گناهان ما را در دنیا قرار بدهد. بنابراین، اگر مریض شدی، اگر یک ذره وضع مالیت خراب شد. اگر چیزی از تو گم شد، اگر چیزی دزدیدند، اگر پایت شکست، اگر ظرفی، خانه­ ای، فرشی، چیزی آتش گرفت، احساس بدبختی به تو دست ندهد، خوشحال باش که خدا دارد تو را پاک می کند. اگر ما موقعی حواس مان نباشد، گناهی بکنیم و قرار باشد با آن به جهنم برویم، خداوند نمی گذارد بنده ای که در قلبش محبت امیرالمؤمنین و فاطمه زهرا و امام زمان(علیهم السلام) است در آتش بسوزد. از طرفی مرگ برای کافر هم تصفیه کننده است اما تصفیه کننده ی کار خیر اوست. چون کافر کار خوب هم انجام می دهد و بدین سبب خداوند یک مرگ خوب نصیب آنها می کند تا آخرین لذت و راحتی آنها نیز حساب شود. خدا می خواهد با این کار آنها دیگر طلبی از خدا نداشته باشند. چون آنها دنیا را انتخاب کردند و خدا می خواهد که دنیا به آنها تا آخرین لحظه خوش بگذرد. بهشت کافر همین دنیاست. مرگ/ قبر [1] - معانی الأخبار : 288/2 . [2] - معانی الأخبار : 289/4 . [3] - معانی الأخبار : 289/6 .

رابطه دنیا با آخرت، مثل رابطه رحم مادر است با دنیا. آنچه که در رحم ساخته می شود، یک موجود زنده و دارای اعضاء و جوارح، دستگاه ها، سیستم ها و مکانیزم های بسیار متنوع و پیچیده است که عبارت است از نوزاد یا بچه ­ای که می خواهد به دنیا بیاید. دنیا هم یک سیستم زنده و پیچیده است که قواعد و مقررات خاص خود را داراست. یک سیستم زنده و پیچیده وقتی می خواهد وارد یک سیستم زنده ی دیگر بشود؛ پس باید با آن تناسب داشته باشد. در حرکت از رحم دنیا به نظام برزخی هم جریان از همین قرار است. یعنی یک موجود زنده مکانیزم ­دار، سیستم ­دار، تعریف شده به نام روح، می خواهد وارد یک سیستم تعریف ­دار و مکانیزم ­دار و زنده به نام برزخ بشود. برزخ عالمی است بسیار بزرگتر، پیشرفته تر، کاملتر، زیباتر از اینجا؛ و اینها به درد کسی می خورد که بتواند از آن استفاده کند و طالب روحیست که با آن مکانیزم قدرتمند، زیباتر و بزرگتر و جذابتر بتواند ارتباط برقرار بکند. وقتی نمی توانی ارتباط برقرار کنی، زجر می کشی؛ چون تجهیزات متناسب با بهشت و برزخ را نداری. خودِ نفس ما، قبر و برزخ ماست. بنابراین منشأ غربت، تنگی، فشار و تاریکی قبر، نفس خود ماست. پس به نفست رجوع کن، ببین در کجاهای نفست به تو فشار وارد می شود، در کجاها تنگی داری. مثلاً در حسادت، عصبانیت، زودرنجی، نفس تحت فشار است. اگر چشم دیدن کسانی را نداری، پس نفست در تنگناست. تنگی هایی را که جنین در رحم مادر تحمل می کند تا اندام سازی بکند، در آخر همه برایش بهشت می شود. طبق فرمایش امام حسین علیه السلام ظلمات سه­ گانه را که منشأ یک تولد سالم شده، تحمل می کند. پس تحمل آن ظلمت ها و تاریکی ها برایش نور است. مصادیقی از فشار قبر در زندگی ما اگر ما اینجا تنگی و فشار، تاریکی و غربت تحمل می کنیم، باید ببینیم که این تنگی و فشار و تاریکی و غربت حق است یا باطل. اگر باطل است، آنطرف هم بدبختی دارد. حسادت تنگی حق است یا باطل؟ باطل است. چون فرد در حسادت، چشم دیدن دیگران را ندارد. حسادت به خواهر، برادر، عروس، جاری، باجناق و ... این فشار، فشار ناحقی است. گاهی خودِ تو فشار و تنگی ایجاد می کنی و به دیگران نیز منتقل می کنی. با عصبانیتت و با اخلاقت دیگران را در فشار می گذاری. دیگران باید خیلی حواسشان باشد که تو یک موقعی تحریک نشوی و پرخاشگری نکنی. مثلا پدر و مادر یا همسر و فرزند و...باید مراقب باشند تا تو عصبانی نشوی. شوهری که در خانه بهانه­ گیری می کند، زن و بچه از دستش در فشار هستند و مراقبند که یک دفعه خشمگین نشود، نیش نزند، چنگ نیندازد. چون عصبانی بشود، قهر می کند و دیگران را تحویل نمی گیرد، خانه نمی آید و ... برای هر یکبار فشاری که به زن و بچه می آورد، مدتها باید در آن طرف عذاب بکشد. یا بالعکس خانمی که این اخلاق ها را دارد بی منطق است، توقعات بیجا از همسرش دارد، مرتب سفارشات بیجا می دهد، با چشم و همچشمی ها مرد را در فشار قرار می دهد، ملاحظه وضع اقتصادی شوهرش را نمی کند، روح این خانم در فشار است و روحاً شوهرش را نیز در فشار قرار می دهد. بنابراین قبر این خانم به این شکل است. انسان با زبانش دیگران را فشار می دهد، به دیگران تنگ می گیرد، زبانش اعصاب بقیه را با خرد می کند. فهرستی از گناهان زبان را بخوانم که چقدر می تواند به دیگران آسیب برساند. انسان با زبان خودش می تواند هزاران سال فشار قبر و عذاب مار و عقرب برای خود خلق بکند. با زبانت چیزی می گویی که جگر یک نفر می سوزد. تمام وجود یک نفر را با زبانت آتش می زنی. اعصابش را خرد می کنی، فقط برای اینکه دل خودت را خنک بکنی. حرف بی منطق و بی سند می گویی. هر چه به ذهنت و خیالت آمد یک دفعه به زبانت می آوری. اینطوری نیست که من هر چه گفتم گفتم؛ بعد هم بگویم عذر می خواهم. با دروغ آدم به دیگران خیلی آسیب می رساند. قول دروغ، وعده دروغ دادن به یک نفر او را در فشار قرار می دهد، طرف را اذیت می کند، برنامه اش را به هم می ریزد. «لا دینَ لِمَن لا عَهدَ لَه= دین ندارد کسی که به عهدش وفا نمی کند». یا به خانم و بچه ­ها می گوید امروز می خواهیم پارک برویم. می خواهیم شمال برویم. می خواهیم مشهد برویم. بعد بدون دلیل به قولی که داده عمل نمی کند. یک موقع عذر شرعی و معقول پیدا می کند، ایرادی ندارد. همه اینها در نفس ثبت می شود. قرآن می فرماید: «اقْرَأْ كِتابَكَ كَفى‏ بِنَفْسِكَ الْیَوْمَ عَلَیْكَ حَسِیباً». مثل جنین است؛ مادر هر بار که عصبانی می شود، در بچه یک اتفاق جسمی و روحی و ذهنی می افتد. بچه وقتی به دنیا می آید، می بینی که شب ها خواب ندارد؛ یکسره جیغ می زند. یک شوهر زبان نفهم زن باردار خودش را بارها در فشار عصبی گذاشته، داد زده، کتک زده، فریاد زده، عصبانی کرده، این زن بنده خدا هر چه کشیده شنیدنی ها و دیدنی ها و لمس کردنی هایش همه به این بچه بیچاره منتقل شده. نفس اینگونه نیست که شما بگویی مثلاً من عصبانی می شوم، شدم که شدم. بعداً هم یک کسی باید بیاید نازم را بکشد و تازه از دلم هم در بیاورد؛ قیافه حق به جانب بگیرم. بعضیها اینطوری هستند که کارهای خلاف می کنند بعد قیافه حق به جانب هم می گیرند، عربده­ کشی هم می کنند که طرف مجبور بشود بیاید معذرت­ خواهی بکند. قسم دروغ، شهادت ناحق، همه گناهانی است که زبان به بار می آورد و چقدر می تواند مشکل درست بکند. شهادت ناحق، چیزی را که نمی دانی، مطمئن نیستی، یقین نداری، بیان بکنی. همینطوری راحت حرف بزنی، تمام اینها آتش، مار و عقرب می شود و به جان آدم می افتد. دیدن قبر کاری ندارد. تو می توانی الان راحت قبرت را ببینی. آدم مسائل دینی را تحریف بکند، مسائل دینی را نفهمیده، انتقاد بکند. با مسخرگی بیان بکند و زیر سؤال ببرد. برای خودش حل نشده، بیماری و شک های خودش را به دیگران منتقل بکند. یک چیزی راجع به پیغمبر بگوید یک چیزی راجع به امام بگوید. شما نگاه کنید بعضی از کتاب‌ها حتی کتاب‌های مقدس در انجیل در تورات مزخرفات زیادی در مورد انبیاء گفته اند. داستان حضرت آدم را خوب نفهمیده، بعد راجع به پیغمبر خدا که معصوم است چیزهایی می نویسد. اصلاً ماجرای حضرت آدم قبل از اینکه زمینی و انسانی باشد و آمدن روی زمین باشد یک داستانی ماورای این قضایا اتفاق افتاده، حضرت آدم از زمانی که پیغمبر خدا شد و برای مردم مبعوث شد تا زمانی که از دنیا رفت، هیچ چیزی از او سر نزد؛ معصوم معصوم بود. گاهی حکم ناحق می  دهیم، می گوییم «تقصیر فلانی است» به همین راحتی. این آدم به تعصب می افتد. همیشه تقصیر بچه توست، تقصیر شماست. در خانه یک چیزی گم شده، بعضی ها آنقدر متکبرند، همان اول کار می گویند: من که ندیدم؛ من که گم نکردم. بعد می بیند در جیب خودش است. از اول انکار نکن. یک احتمال بده ممکن است تو هم در آن دخیل باشی؛ تو هم تقصیر داشته باشی. این خیلی راحت است که ما زود فرافکنی کنیم. تا یک مشکلی داریم سر دیگران داد می زنیم. سر دیگران خالی می کنیم. دیگران باید بسوزند به خاطر اینکه ما تحمل نداریم. گاهی به راحتی دیگران را لعنت می کنیم. در روایت داریم، لعن اگر جایگاه حق نداشته باشد، به خود شخص برمی گردد. لعن که شوخی نیست. لعن موارد مشخصی دارد. این آموزه ­های دینی قرآن پیغمبر را در شرح زیارت عاشورا مفصل بیان کردیم که در کجاها باید لعن کرد. فحش خیلی خطرناک است. همینطوری به راحتی هر چه از زبانش در می آید، می گوید نسبت های ناروا می دهد. امام صادق(علیه السلام) یک رفیق خیلی جان جانی داشتند که سال های سال خیلی با هم صمیمی بودند. روزی با هم بودند و داشتند جایی می رفتند. یک دفعه آن شخص به غلامش فحش داد. حضرت فرمودند: تو چه گفتی؟ گفت: آقا این کافر است، من به او فحش دادم. حضرت رابطه­اش را تا آخر عمر با او قطع کرد. بعضی ها اصلاً فحش تکیه کلام شان است. خانم می گوید: وقتی شوهرم خانه به می آید، به من به بچه به پدر مادرم به همه چیز فحش می دهد. به اشیاء به تلویزیون، لیوان، کتری، گاز، یخچال و ... فحش می دهد. همه اینها هزینه دارد. یعنی اساساً ما واردات و صادرات بدون هزینه نداریم. کلمه ­ای که از دهان ما در می آید، بدون هزینه نیست. تمامش را در برزخ به پایت حساب می کنند. ما هم خیلی بی خیال داریم زندگی می کنیم. خوب یا بد فرقی نمی کند، همه را حساب می کنند. فشار و تنگی حق را خدا پایت حساب می کند. از طرف دیگر، اگر کسی ناحق اعصابت را خرد کرد، حرف مفت به تو زد، خدا برایت جبران می کند. رفتی حرم در فشار جمعیت قرار گرفتی چهارتا به پهلو و صورتت زدند، همه را امام رضا پایت حساب می کند. عیب­ جویی، سرزنش کردن، امر به منکر، یک فرصت هایی به دیگران بدهی که گناه بکنند، برو انجام بده، گناهش پای من؛ فیلم مبتذل بگذاری، بیا بنشین فیلم نگاه کن، هر چه آلودگی در روح این ایجاد بشود، در قبر تو می ریزند. عکس ناجور، پیامک ناجور و ضد دین برای کسی نفرست. اینها توهین به دین و توهین به مقدسات است. چیزهای مزخرفی که راجع به دین در فضاهای مجازی و شبکه های اجتماعی می بینید، اگر پخش کنید اشاعه فحشاست، نفرست پاکش کن. دشمن ساعتها فکر می کند تا این مطالب ضد دین و مخرب را بسازد. پیام های ضد قرآنی، ضد دینی، ضد حیا، پیام هایی تخریب­ کننده که غیرت را از بین می برند. پیامهایی داریم که بی‌غیرتی و بی­‌حیایی را رواج می دهند ؛ اینها به پایت گران تمام می شود. خیلی راحت می گذاری بچه ­ات استفاده بکند این بچه آسیب می بیند. تمامش تخریب است. بچه تو به خاطر بی­فکری تو باید چیزهایی ببیند که نباید ببیند. چیزهایی بشنود که نباید بشنود. اگر بی­‌فکری کردی، این آلودگی دارد؛ هر چه در این بچه اتفاق بیفتد از این بچه به نسلش بیفتد، از نسلش به نسلش بیفتد همه پای تو حساب می شود. حجاب را مسخره کردن، نماز را مسخره کردن، یک کار معروف را مسخره کردن، همه حساب دارد. می گوید این اُمُل بازیها را بگذار کنار، غیرت یعنی چه، حیا را کنار بگذار، بگذار خانمت آزاد باشد، دست بدهد با نامحرم، چه اشکالی دارد دست دادن با دیگران؟ رقصیدن چه اشکالی دارد؟ فلان کار چه اشکالی دارد؟ با غیرت مبارزه کردن با حمیّت مبارزه کردن، تحقیر و تمسخر امور شرعی، تمام اینها فشار قبر و عذاب قبر دارد. رنجاندن مؤمن و هر نوع بد اخلاقی فشار قبر دارد. تصدیق کفر و شرک، فشار قبر دارد. این طور تصدیق می کند که می گوید: آن کافران راست می گویند، حق با آنهاست، پس راحت کفر و شرک را تصدیق نکن، پیامش را تصدیق نکن، همین که یک کلمه از دهانت درآمد، برایت تنگی قبر دارد. خدا می فرماید: «اُمِروا اَن یَکفُروا بِالطاغُوت= شما مأمور بودید به طاغوت کفر بورزید: در حالی که به طاغوت ایمان آوردید و آنها را تصدیق کردید» اینها عذاب دارد. غیبت، مسخره کردن، شایعه ­پراکنی، بد صدا زدن یک نفر حساب دارد. یک آدم خیلی خوبی به رحمت خدا رفته بود؛ یک بزرگی خوابش را دیده بود؛ می گفت در چه وضعی هستی؟ می گفت الان مدتهاست دارم عذاب می کشم به خاطر اینکه وقتی زنم را صدا می کردم با تمسخر اسمش سکینه بود به او می گفتم «سکو» و الان مدتهاست دارم در جهنم می سوزم به خاطر اینکه اسم زنم را بد صدا کردم. تملق و چاپلوسی، با مکر و حیله سخن گفتن، فشار قبر دارد. شوخی زیاد و بیش از حد، فشار قبر دارد. در روایت داریم:«لِکُلِّ شَیءٍ بَذرٌ وَ بَذرُ العَداوَتِ اَلمِزاح= برای هر چیزی بذری است و بذر دشمنی شوخی است». شوخی حدی دارد؛ به مقداری که بتواند الفت و انس و دوستی و شادی ایجاد کند، این شوخی عبادت است و باعث دور شدن شیطان می شود. لبخندی رو لب افراد بیاورد، افراد تفریح بکنند، عبادت است. اما اگر از یک حد بگذرد و آزاردهنده باشد و کسی راضی نباشد، این عذاب دارد. جزء آتش هاییست که زبان درست می کند. آبرو ریختن دیگران، با آبروی دیگران بازی کردن، اینها عذابهاییست که به راحتی برطرف نمی شود. آدم آبروی یک نفر را با زبانش ببرد؛ یا  با خودخواهی هایش آبروی کسی را ببرد؛ یا با تقلید صدای دیگران که اگر طرف راضی نباشد. خیلی خطرناک است. زمانی آقایی هوای نفس به او غلبه کرده بود،‌ سالها پیش، صدای این شخص شبیه صدای من بود، او گوشی را بر می داشت و با آن بنده خدایی که می خواست مشاوره بکند می گفت:‌ بفرمایید من شجاعی هستم. آن بیچاره هم رازش را با این در میان می گذاشت. یک نوار ضبط کرده بود پر از پرت و پلا. نوار را آورد گوش کردم، دیدم خودم هستم، صدایش خیلی شبیه من بود. بعد گوش کردم دیدم من این همه چرت و پرت را کجا گفتم؟ بعدا خودش گفت: من صدای شما را تقلید کردم و یک سخنرانی کردم؛ ولی همه اش پرت و پلا بود. در حالی که من خودم نتوانستم، بفهمم که این صدای خودم نیست، اگر دست کسی بیفتد، دیگران چگونه بفهمند. همین تقلید صدا را کردی، راز طرف را کشف کردی و آبرویش رفت و راضی نبود، برایت فشار دارد. با تکبر حرف زدن، بدعت در دین، اظهار حسد، اظهار بخل؛ اینها چقدر خطرناک است. بدزبانی در معاشرت، خشونت در گفتار یعنی این هر وقت حرف می زند، همه باید بترسند. دلسرد کردن، ناامید کردن، روحیه آدمها را گرفتن؛ می گوید: دنبالش نگرد پیدایش نمی کنی؛ یا کسی گمشده ای دارد، می گوید: الان هر جا باشد، ۷ تا کفن پوسانده، برو مجلس ختم برایش بگیر؛ به همین راحتی در ذوق دیگران زدن؛ اینها همه گناه است؛ ریا در گفتار؛ فاش کردن اسرار مردم؛ فریاد زدن بیجا؛ یعنی انسان بیجا صدای خودش را بلند بکند. پس ببینید که خیلی راحت آدم می تواند تشخیص بدهد که شخصیتاً قبرش چه شکلی است. باید ببینیم که آیا ما الان در فشار هستیم؟ اگر آدم عصبی هستی، اگر آدم پرخاشگری هستی، اگر آدم ناامیدی هستی، به ناحق ناامیدی داری، آدم شکاک و بددلی هستی، همه اینها فشار قبر می سازد. نمی خواهد بدانی قبرت چه شکلی می شود. تو الان ببین در قبرت چه کسانی و چه چیزهایی می آیند. افکارت کجاها می رود. آروزهایت، شخصیت هایی که دوست داری، نوع لباس هایی را که دوست داری، نوع غذاهایی که دوست داری، اینها در قبرت هستند، وقتی در نفست دوستشان داشته باشی، یعنی در قبرت هستند، همه حضور دارند که این یک قاعده دارد. قبر/ فشار قبر

بحثمان در دعای ندبه به فرازهای فوق‌العاده مهمی رسید که امام صادق(علیه‌السلام) با واژه‌های «أین» بیان فرمودند. گفتیم «أین»ها در واقع به معنای جستجوی فطرت‌مدارانه یک انسان نسبت به حاکمیت انسان کامل است. در واقع شخص هر چقدر انسان‌تر و مؤمن‌تر باشد، عمق و تعداد «أین» هایی که می‌گوید، بیشتر است و بالعکس هر چقدر انسان طبیعت‌گراتر می‌شود، امام زمان بیشتر یادش می‌رود؛ مفاسد عالم یادش می‌رود؛ مشکلات افراد و جوامع یادش می‌رود و بیشتر مشغول زندگی و گرفتاری های خودش می شود و سعی می‌کند در عالمی که تیره و تار و پر از ظلم و فساد است، گلیم خودش را از آب بیرون بکشد. حالا ممکن است مهربانی هایی هم به هم‌نوعان خودش بکند؛ اما این آن چیزی که خدا می‌خواهد نیست. حضرت فرمود: بزرگترین فحشا حاکمیت طاغوت در جهان است و بزرگترین معروف حاکمیت امام معصوم در جهان است. در روایت داریم که نباید به بزرگترین فحشا تن دهیم. کسی که به بزرگترین فحشا تن بدهد، هرچند که آدم باتقوایی هم باشد در روز قیامت وقتی که امیرالمؤمنین از حوض کوثر به دیگران می‌نوشانند عصایی هم در دست دارند که بعضی از افراد را با عصا دور می‌کند. چون اینها کسانی بودید که الگو و امامشان را کس دیگری انتخاب کردند؛ اینها تقواهایشان به دردشان نمی‌خورد، گناه نکردن و عبادتشان به درد نمی‌خورد. چون راضی به حاکمیت غیرمعصوم بودند و راضی به حاکمیت غیر امامی که از طرف خداوند منصوب شده، بودند و کسان دیگر را به عنوان ولیّ خودشان می‌شناختند. این راضی شدن به بزرگترین منکر بسیار خطرناک است.  کسی که در درونش «أین»های امام صادق(علیه‌السلام) را نشنود و به ظلم‌هایی که به پیغمبر، حضرت زهرا و اهل بیت توجه نکند، غیبت و آوارگی، طردشدگی، تنهایی، مظلومیت و غربت امام زمان آزارش ندهد و بتواند خواب راحت داشته باشد، این شخص در همه جنایت‌هایی که در تاریخ اتفاق می‌افتد، شریک جرم است. چون بزرگترین فحشا و منکری است که در روی زمین اتفاق افتاده است. «أین»هایی که امام صادق (علیه‌السلام) در دعای ندبه می‌گوید، باید دغدغه‌های ما هم باشد. اینها ملاک مقام و شرافت یک انسان است. در واقع انسان اگر دغدغه‌اش با حضرت یکی شده، جزء اعوان و انصار حضرت زهرا (سلام الله علیها)است، هم‌حزب امام می‌شود. وقتی شما دعای وداع بعد از زیارت امام رضا (علیه‌السلام) را میخوانید، به حضرت عرض می‌کنید: «اِجعَلُونی مِن هَمِّکُم= مرا مورد توجه و عنایت و اهتمام خود قرار دهید». یعنی به من هم فکر کنید. این حرف خیلی مهمی است که به امام می‌گویید به من فکر کن یا من را جزء دغدغه‌هایت قرار بده. بعد می‌گویید: «وَ صَیِّرُونی فِی حِزبِکُم= و از جمع و گروه خودتان بدانید»، یعنی شخصیت من را به گونه‌ای متحول کنید که من در حزب شما قرار بگیرم و اگر کسی به من نگاه کرد، بگوید او در جبهه حضرت زهرا و اهل بیت است. بعضی‌ها افتخارشان به این است که بی‌خط هستند. طوری زندگی می‌کنند که کسی به آنها نگوید: حزب‌اللهی، انقلابی یا هم‌حزبی امام زمان. اینها  هرگز هم حزب امام زمان(علیه‌السلام)و اهل بیت نیستند. وقتی شما می‌گویید: «وَ صَیِّرُونی فِی حِزبِکُم= من را در حزب خودتان قرار بدهید»، باید این مسئله را در ظاهر و سبک زندگی تان، رفتار و موضع‌گیری‌ها، انتخاب‌ها و ارتباطات، چینش‌های فکری‌ و گفتاریتان مشخص باشد. پس اگر کسی می‌خواهد به آن درجه برسد که ائمه به او ویژه فکر کنند، ویژه نگاه کنند؛ باید خودش هم آدم ویژه‌ای باشد. مودت همان محبت است؟ این دغدغه خیلی مهم است که آیا شما هم مثل امام صادق (علیه‌السلام)، دغدغه، آتش به دل و غصه دارید یا ندارید؟ اگر ندارید، با امام زمان (علیه‌السلام) و حضرت زهرا یکی نیستید؛ یعنی همدل نیستید. همدلی، یعنی دلتان یکی باشد. نوع غصه‌هایتان، افکار و برنامه‌ریزی هایتان با امام یکی باشد.حالا ببینید اینطور هستید یا صرفاً محبت دارید؟  در محبت افراد فقط همدیگر را دوست دارند؛ اما غصه همدیگر را نمی‌خورند. در مودت است که افراد برای همدیگر به غصه می‌افتند. مثلاً در روابط زناشویی خانمی که مریض است یا از درد دارد می‌میرد، اگر شوهرش بی‌خیال باشد و اصلاً برایش مهم نباشد او الان مریض است و نیاز به دکتر دارد، و بی توجهی کند و مثلاً بگوید من کار دارم، نمی‌رسم تو را به دکتر ببرم یا به تو توجه کنم. این اسمش مودت نیست. یا اگر مردی ورشکسته شود، مشکل مالی پیدا کند، زن هم با او همان غصه‌ها را می‌خورد، همان فکرها را می‌کند، می‌نشینند با هم نقشه می‌ریزند و زندگی را براساس این مشکلات جلو می‌برند. این را همدردی و مودت می‌گویند که باید هم اینطور باشد. مودت یعنی همدردی، یعنی عشق، مودت یک دوست داشتنی است که شخص برای طرف مقابلش وفاداری می‌کند. نسبت به ائمه هم این گونه است. این که امام زمان (علیه‌السلام) آواره، طرد شده، تنها، غریب و مظلوم باشد و ما حاضر نباشیم در کنار حضرت باشیم و باری از روی دوش حضرت برداریم، این را مودت نمی‌گویند. بلکه محبت گفته می‌شود.  مودت یعنی همدلی که در رفتار، نوع برنامه‌ریزی، سبک زندگی و هزینه‌های شخص تأثیر بگذارد و نیز در بخش اقتصادی، گیاهی، حیوانی، علمی و فوق عقلی انسان هم تأثیر می‌گذارد. این همان است که در زیارت عاشورا می خوانیم: «اَللّهُمَّ اجْعَلْ مَحْیاىَ مَحْیا مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ مَماتى مَماتَ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ= خدایا قرار ده زندگیم را زندگى محمد و آل محمد و مرگم را مرگ محمد و آل محمد». تا انسان به دغدغه «کجاست...» نیفتد؛ به طلب و دشمنی و مبارزه با موانع ظهور حضرت نیفتد؛ به مودت نمی رسد و در حد محبت می‌ماند. چنین آدمی، آدم محبی است، اما محبت زبانی و قلبی به عمل نمی‌رسد، به مقام شیعه‌گی، پیروی، حرکت و هم‌حزبی شدن با حضرت نمی‌رسد. امام زمان(علیه‌السلام) در زیارت آل یس می‌فرماید: هر وقت می‌خواهید با ما حرف بزنید بگوئید: «وَ نُصْرَتِی لَکُمْ مُعَدَّةٌ= من یاری‌ام برای شما آماده است». یعنی من پای کار هستم؛ من هستم. شما همین الان می‌توانید از من استفاده کنید؛ هر کاری داشته باشید، من انجام می‌دهم؛ شما در هر جبهه‌ای بخواهید من حاضرم؛ هر جا بخواهید، من می‌روم؛ من در هر پنج بخش‌ام برای شما هستم. قرآن مودت را بر ما به عنوان مزد رسالت پیغمبر واجب کرده، یعنی عملیاتی بودن، یعنی در صحنه بودن، یعنی در میدان بودن، این مودت است. پس هر چیزی که بتواند من را به امام زمان(علیه‌السلام) برساند و ظهور را نزدیک کند، مقدس است و ارزش دارد . اربعین، حرکت جهانی انقلاب اسلامی است در تمام حرکاتی که در طول تاریخ اتفاق افتاد، از زمان رحلت پیغمبر و اهل بیت (علیهم السّلام) توجه‌شان به مهمترین حرکت اجتماعی بود که می‌تواند موانع ظهور حضرت را برطرف کند، یعنی می‌تواند به وزان حکومت جهانی امام زمان لشکر تهیه کند برای حضرت با دو رویکرد:  1ـ هر حرکتی که بتواند به اندازه کافی نیروی قدرتمند و فداکار نظامی برای جهاد با دشمنان امام زمان(علیه‌السلام) تهیه و تربیت کند و سازماندهی کند.  2ـ هر حرکتی که بتواند فرهنگ جهان را متوجه امام زمان (علیه‌السلام)کند، یعنی کاری کند که دنیا امام زمان (علیه‌السلام) را بشناسد، دوستش داشته باشد، عاشقش باشد و او را بطلبد. این حرکت مقدس‌ترین و با ارزش‌ترین حرکتی است که از نظر خداوند و اهل بیت (علیهم السّلام) می‌تواند در تاریخ اتفاق بیافتد. این حرکت را انقلاب اسلامی ایران می‌گویند. انقلاب اسلامی آن حادثه‌ای بود که وقتی جبرئیل مژده‌اش را به حضرت زهرا داد، حضرت آرام شد. قلبش تسلیت پیدا کرد که بالأخره ایرانی‌ها می‌آیند و بالأخره زمینه سلطنت مهدی را فراهم می‌کنند.  توضیح دادیم امام زمان (علیه‌السلام) بیاید همه چیز عالم حل می‌شود، یعنی زمان و زمین یک زمان و زمین بهشتی می‌شود. برای چنین حادثه‌ای، یک قدرت و زمینه‌سازی احتیاج دارد که جهان چنین حکومتی را بپذیرد. مأموریت این کار را قبلا و از ازل به ایرانیها سپرده شده است. برای همین هم وقتی پیغمبر متولد می‌شود، حوادث مژده‌دهنده و آثار تولد پیغمبر در ایران اتفاق می‌افتد: دریاچه ساوه خشک می‌شود؛ آتشکده فارس خاموش می‌شود؛ چهارده کنگره کاخ کسری شکسته می‌شود. پس چه ربطی بین پیغمبر و ایران و آیات و روایات متعدد و زیبایی که در مورد ایرانی‌ها آمده، وجود دارد؟ برای اینکه ایرانیها در آینده قرار است یک نقش بزرگ جهانی در نظام تدبیر و مدیریت خداوند تبارک و تعالی ایفا کنند. آن نقش چیست؟ آن نقش همان است که پیغمبر فرمود: «یخرُجُ الناسٌ مِنَ المَشرِقِ فَیوَطِّئونَ لِلمَهدی سُلطانَه= مردمی از شرق قیام می‌کنند و زمینه سلطنت مهدی را فراهم می‌کنند». مأموریتشان مقدمه‌چینان سلطنت مهدی (علیه السّلام) است. این مأموریتی است که انقلاب اسلامی داشته و تا الان هم به خوبی ازعهد ی آن برآمده است. یعنی هر دو اتفاقی که باید می‌افتاد، در حال ‌افتادن است که به تعداد زیاد و نزدیک به کافی، سربازان و فداکاران آماده برای ظهور امام زمان(علیه‌السلام) تربیت کرد و همچنین بتواند فرهنگ جهانی را فرهنگ مهدوی کند که نمونه بارزش انقلاب اسلامی است که توانست آن فرهنگ را ایجاد کند و آن این بود که یک ماکت کوچک از حکومت امام زمان را در یک مقطع محدودی از زمان به نام اربعین ایجاد می‌کند. در اربعین همه امتها یعنی شیعه، سنّی، مسیحی، یهودی، هندو، زرتشتی ها حول محور انسان کامل می‌آیند. این معجزه‌ای است که در تاریخ بی‌نظیر است.  حماسه چیز خیلی مهمی است که اتفاق افتاده. خیلی اهمیت دارد که کسی بگوید مثلاً شیعه و سنّی چطور کنار هم می‌آیند. چرا مسیحیان موکب می‌زنند، چرا زرتشتیان موکب می‌زنند، چرا هندوها هم به مراسم اربعین می‌آیند؟ چون همه عاشق امام حسین (علیه‌السلام)هستند،یعنی همه عاشق اصل و پدر آسمانی خودشان و همه با یک روح واحد و یک معشوق واحد و یک هدف واحد جمع می‌شوند. این یکی از معجزات مهم انقلاب اسلامی است که اتفاق افتاد. پس دقت کنید ما باید انقلاب اسلامی را از دریچه انسانی و فطری نگاه کنیم. وقتی به طبیعت گرا ها می‌گوییم انقلاب اسلامی را بررسی کنید یا قضاوت کنید، شاید نتوانند هیچ تعریف درستی از انقلاب بکنند و شاید اصلاً آن را نفهمد. چون وقتی به آنها می‌گوییم انقلاب اسلامی با چی سروکار دارد؟ از نگاه شخصیتی خودش ارزیابی می کند. یعنی مالی، اقتصادی، گیاهی، بدنی، حیوانی؛ اما فطرت گرا ها می دانند اگر انقلاب اسلامی نباشد، ظهور حضرت اتفاق نمی‌افتد، او اصلاً نگاهش به انقلاب، آدمها، ارزشهایش، هنجارهایش با نگاه یک آدم طبیعت‌گرا و حیوان‌صفت یکی نیست و نوع قضاوتی که می‌کند، فرق می‌کند. انقلاب اسلامی آغاز تغییر تاریخ است ائمه مشتاق انقلاب بودند. طوری که پیغمبر وقتی می شنود که قرار است ایرانیها بیایند، می‌فرماید: «أنا إلَیهِم بِالأشواق= من به [دیدار]آنان شوق بسیار دارم». ببینید چقدر حضرت سوز دارد و منتظر انقلاب اسلامی بودند. از شخص خود خداوند تا همه چهارده معصوم در معماری انقلاب اسلامی دست داشتند. این انقلاب اسلامی در طول قرنها با جنگ و فساد و شهید شدن معصومین آمده و به یک مقطعی رسیده که در آن مقطع برای امام دوازدهم لشکریان مورد نیاز برای ایشان را فراهم کند و این یعنی تغییر تاریخ. به این مسئله باید خوب دقت کنیم.  اگر ما این را نفهمیم، تمام تحلیل‌های سیاسی‌مان در مورد انقلاب اسلامی با شکست روبرو می‌شود. اینکه پیامبر می‌فرماید: «عمر دنیا صد هزار سال است. 20 هزار سالش برای دشمنان اهل بیت است و 80 هزار سالش برای اهل بیت»، یعنی انقلاب اسلامی شروع تغییر این مسیر است، یعنی مسیری که از زمان حضرت آدم در اختیار طاغوتها، ظلمه و مفاسد بوده، اما آن قدرتی که می‌تواند تاریخ طاغوتهای چند هزار ساله را عوض کند، انقلاب اسلامی است. انقلاب اسلامی انقلابی است که برای تغییر تاریخ طراحی شده است. برای همین است که مقام معظم رهبری فرمود: «پیچ تاریخ»، یعنی ما باید از این پیچ رد بشویم و به سمت بیداری اسلامی برویم؛ به سمت تحول جهانی به نفع امام زمان و به سمت عشق مردم به منجی عالم برویم. دعایی که برای ظهور امام زمان(علیه‌السلام) خوانده می شود، نوع دعایش را امام صادق مشخص کرده، دعای مضطرانه است. انقلاب اسلامی شروع تغییر تاریخ است؛ شروع تغییر مسیر تاریخ به سمت حکومت محمد و آل محمد است.  برای همین معصومین مقدمه را طوری برای انقلاب اسلامی طراحی کردند که این انقلاب بتواند مسیر تاریخ و جهان را عوض کند؛ بتواند نیروی کافی و لشکر کافی در دو بُعد نظامی و فرهنگی برای ظهور امام زمان(علیه‌السلام) در تمام دنیا سازماندهی کند.  این اتفاق الحمدلله رب العالمین کاملاً افتاده. مانورهایش هم انجام شده. یک مانور فوق‌العاده زیبای این پیروزی،‌در سال گذشته بود که همه دنیا به کشورهای اسلامی حمله کردند. داعشی‌ها را فرستادند و سوریه را گرفتند، عراق را 45% تقریباً گرفتند. اما انقلاب اسلامی قدرت سازماندهی لشکرهایی را داشت که توانست جلوی اینها بایستند و همه را پس بزنند. بیشترین هجمه و توطئه را در این کشور کردند، تلفات از ما گرفتند، ریزش ها اتفاق افتاد، اما انقلاب سر پای خودش ماند و حالا دارد جلو می‌رود. پس خوب توجه کنیم که اگر ما این مسئله را خوب درک نکنیم، با داشتن انقلاب اسلامی محروم از لشکر امام زمان7 می‌شویم. جزء آنهایی خواهیم بود که آمادگی ریزش دارند. بنابراین، انقلاب اسلامی شروع اجابت همه دعاهاست. با انقلاب اسلامی دعای دهها میلیون انسان، برای رسیدن به مقامات انسانی محقق شده است. هیچ وقت ما در روی کره زمین، این تعداد آدم نداشتیم که دعاهایشان مستجاب بشود و بتوانند رشد انسانی کنند و به شخصیت انسانی برسند. هیچ وقت کره زمین به این میزان آدم تربیت نکرده که بتوانند تا مقام «عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ» پیش بروند. این معجزه انقلاب اسلامی است.   امام زمان/ظهور/انقلاب اسلامی

یعنی اگر بد بمیرید، فشار مردن و وفات، در مقابل عذابی که بعداً خواهید کشید، همانند شاخ زدن یک بز است. مثلاً اگر از کسی که در زندان بوده، سؤال کنند آیا موقع رفتن به زندان شکنجه شدید؟ او در پاسخ بگوید: نه موقع رفتن به زندان یک مشت محکم زدند به صورتم یا به شکمم که سه روز به خودم می پیچیدم. اگر بپرسند: بقیه مدت زندان را چگونه گذراندی؟ بگوید: بقیه را با شکنجه های سخت تر از این گذراندم؛ اتوی داغ روی بدنم می گذاشتند، من را روی بخاری داغ می نشاندند؛ کشیدن ناخن ها، آویزان کردن با دست و یا با پا، شوک الکتریکی و ... . پس می بینیم که عذاب موقع ورود به زندان، برای این شخص در مقابل شکنجه هایی که در مدتِ زندانی بودن، کشیده، ناچیز است. موقع رفتن به زندان، شکنجه زیادی ندیده؛ ولی بعد از آن برایش خیلی دردناک بوده است. پیغمبر می فرماید، وقتی کسی می میرد، اگر آدم بدی باشد و قرار است بعد از مرگ عذاب بکشد، مردن برای او مثل شاخ زدن بز می ماند. مثلاً جنینی که کور است یا جنینی که در زمان تولد با خود دست یا پا نیاورده، موقع تولد فشاری زیادی را که ناشی از زایمان است، تحمل می کند. اما وقتی به دنیا آمد، تازه اول مصیبت و عذاب اوست؛ چون دنیا از او چشم می خواهد، دست و پا می خواهد، ولی او ندارد. یا جنینی که دستگاه تنفس ضعیفی دارد، بعد از تولد در دنیا، مرتب احساس خفگی می کند. عذاب هایی که به دلیل ناسازگاری با شرایط زیستی دنیا، در دنیا می بیند، به مراتب سخت تر و دردناکتر از فشاری است که هنگام تولد متحمل می شود. پس باید تلاش کرد، طوری زندگی کنیم که برای مرگ و بعد از آن سختی و عذابی نداشته باشیم، سرمایه ی ابدی و ماندگار برای خود از پیش بفرستیم تا از گرفتاری آنجا در امان باشیم. برای همین سفارش شده که خیلی به فکر اموات مان باشیم و آنها را شاد کنیم. نبی اکرم(صلی الله علیه و آله) فرمود: «لَم یَلقَ ابنُ آدمَ شیئا قَطُّ مُنذُ خَلقَهُ اللّه ُأشَدَّ علَیهِ مِن المَوتِ، ثُمّ إنّ المَوتَ لَأهوَنُ مِمّا بَعدَهُ[2] = آدمیزاد از زمانى كه خداوند او را آفریده است، هرگز با چیزى سخت تر از مرگ رو به رو نشده است. با این همه، مرگ در قیاس با بعد از آن، به مراتب آسانتر است». سختی و فشاری به اندازه سختی مرگ وجود ندارد، همین مرگی که تا این اندازه فشار و سختی دارد، از مراحلی که بعد از آن سراغ انسان می آید، راحت تر است. پیامبر اکرم به جبرئیل فرمود:«كفى بالمَوتِ طامّةً یا جَبرئیلُ ! فقالَ جَبرئیلُ: إنّ ما بَعدَ المَوتِ أطَمُّ و أطَمُّ مِن المَوتِ[3] = بس مصیبت بزرگى است مرگ، اى جبرئیل! جبرئیل گفت : آنچه پس از مرگ است، مصیبتى به مراتب بزرگتر از مرگ مى باشد». استغفار راهکار برون رفت از عذاب های بعد از مرگ است عذاب بعد از مرگ شدیدتر از مردن است؛ اما برای کسی که آمرزیده نشده به مراتب شدیدتر است. پس استغفار کنید تا از عذاب های بعذ از مرگ رهایی یابید. امیرالمؤمنین(علیه السلام) فرمود:«یا عِبادَ اللّه، ما بعدَ المَوتِ لِمَن لَم یُغفَرْ لَهُ أشَدُّ مِن المَوت: القَبرُ؛ فاحذَروا ضِیقَهُ و ضَنكَهُ و ظُلمَتَهُ و غُربتَهُ[4] = اى بندگان خدا! عالم پس از مرگ براى كسى كه آمرزیده نشده باشد، سخت تر از خود مرگ است. واى از قبر، بترسید از تنگى و فشار و تاریكى و تنهایى آن....». برای همین به ما سفارش شده که در ماه مبارک رمضان و شب های قدر، «طلب مغفرت» بزرگترین خواسته ی ما باشد. رسول خدا در اوج پاکی و لطافت روزی 70 بار طلب مغفرت می کردند. ولی ما استغفار نداریم. خوب است، انسان بعد از نماز صبح، زود از روی سجاده بلند نشود، بنشیند و 100 مرتبه ذکر «یاغفور» و 100 مرتبه «یا عفو» را بگوید. «عفو» یعنی، خدایا عذابم نکن. «استغفار» یعنی خدایا با من قهر نکن. ضمن اینکه عذابم نمی کنی با من آشتی باش. لازم است در روز چند صد مرتبه استغفار بگوییم. ما به استغفار نیاز داریم، اگر بخشیده نشویم، بعد از مرگ سختی زیادی در انتظار ماست. تصویری از تنگی و غربت قبر برای تنگی قبر مثالی فرمودند، مانند میخی که در دیوار می کوبند، چگونه دیوار میخ را محکم می گیرد که دیگر نمی توانید آن را بیرون بکشید، انسان همین گونه آنجا در تنگنا و فشار قرار می گیرد. تنگی و فشار قبر، تاریکی و غربت قبر، خیلی غصه دارد. غربت قبر خیلی کشنده است؛ هیچ کس به دادت نمی رسد. اگر می خواهید غربت قبر را تصور کنید، سری به موزه عبرت بزنید. در موزه عبرت، محفظه­هایی به اندازه یک قبر در دیوار وجود داشت، هنوز هم شاید باشد، زندانی را به مدت طولانی، داخل آن محفظه می گذاشتند و در را رویش می بستند. مثل کشویی که در سردخانه­ ها هست و دیده اید؛ تصور کنید فردی را زنده زنده داخل آن بگذارند و در را ببندند، کسی هم نیست به دادش برسد. عذاب های پس از مرگ، محصول عملِ خودِ ماست هیچ کدام از این عذاب ها را خدا برای ما آماده نکرده، ما آنها را با خود می بریم. خدای مهربان به هیچ بنده ای ظلم نمی کند، تشنگی و گرسنگی، تنگی و فشار را ما با خود می بریم. خداوند یک بهشت خلق کرده، جهنم وجود ندارد. آیا در دنیا جهنم و عذاب هست؟ کسی که تنگی نَفَس دارد، یا نابینا، ناشنوا و فلج است، دنیا او را عذاب می کند؟ خیر. او باید از رحم مادر با خود این لوازم را می آورد. اگر کسی در دنیا درد می کشد، برای این است که وجودش با دنیا تنظیم نیست. جهنم یعنی تنظیم نشدن با بهشت و این تنظیم نبودن، درد، فشار، تنگی، تشنگی، گرسنگی و ... می آورد. خدا از روی رحمت فقط یک بهشت خلق کرده است. بهشتیان و جهنمیان در یک جا هستند؛ در همانجا که بهشتیان لذت می برند، جهنمیان بدبخت می شوند. مکالمه ی بهشتیان با جهنمیان در قرآن بیان شده: «انْظُرُونَا نَقْتَبِسْ مِنْ نُورِكُمْ قِیلَ ارْجِعُوا وَرَاءَكُمْ فَالْتَمِسُوا نُورًا[5]= ما را مهلت دهید تا از نورتان [اندكى] برگیریم گفته مى ‏شود بازپس برگردید و نورى درخواست كنید». مثل اینکه یک نابینا به یک بینا بگوید، 5% چشمت را به من بده. یا 5% شنوایی ام را به تو می دهم. شدنی نیست:«وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَى[6] = و هیچ باربردارنده‏ اى، بار [گناه] دیگرى را برنمى دارد». یکی از عواملِ عذاب پس از مرگ، تنبلی و بی حوصلگی است پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود:« أکثَرُ صِیاحِ أهلِ النارِ مِنَ التَسویفِ[7]= بیشترین ناله های اهل جهنم از همین تسویف و امروز و فردا کردن است». «صیاح» یعنی صیحه؛ صیحه یعنی، فریاد از روی درد، ضجه زدن. بیشترین صیحه­های جهنمیان به خاطر امروز و فردا کردن آنهاست. بیشتر جهنمیان آدم های بدی نبودند، نمی خواستند با خدا لجبازی بکنند و با خدا درگیر نمی شدند، فقط آدم های تنبلی بودند. حضرت می فرماید: بزرگترین کلید بدبختی همه آدمها در دنیا و آخرت تنبلی و بی‌­حوصلگی است. می خواهد یک کتاب بخواند، تنبلی می کند. می خواهد کلاس برود، تنبلی می کند. برای دو رکعت عبادت، تنبلی می کند. برای روزه، حجاب و ... تنبلی می کند. با خود می گوید چه اشکالی دارد که حالا یک ذره از مویم را نامحرم دید؟ یا یک شب عروسی است، یک شب که هزار شب نمی شود. حتماً باید خشم خدا، فاطمه زهرا و امام زمان را جذب کنیم؟ لعنت فرشته­ ها را بخریم تا به عروس و داماد خوش بگذرد و عروسی شان مبارک باشد؟ خدا روز قیامت مسیحی ها را جلوی چشمت می گذارد و می‌گوید اینها در مقدس ترین جاها مثل کلیسا عروسی می گرفتند. اگر به یک مسلمان بگویی، عروسیت را در مسجد بگیر، حالش به هم می خورد. یا بعضی ها می گویند: «یک ذره تنم به تن نامحرم خورد حالا چه شد مگر؟ حالا دست دادیم، دختر خاله ام بوده، این حرفها چیست؟» موسیقی ای که حرام است گوش نده. می گوید: شاد نباشیم؟ مراجع تقلید موسیقی را حلال می دانند، امام، مقام معظم رهبری موسیقی را حلال می دانند. اما موسیقی های جهنمی و فسادانگیز وجود دارند که نباید سراغش برویم. چون سرب داغ در گوشت می ریزند. طاقت داری برو بنشین گوش بده. عذاب پس از مرگ [1] - كنز العمّال : 42214 . [2] - كنز العمّال : 42209 . [3] - تفسیر القمّی : 2/6 . [4] - الأمالی للطوسی : 28/31 . [5] - سوره حدید/13. [6] - سوره فاطر/18. [7] -  منهاج البراعه: ج4، ص411.