گناهِ بداخلاقی پیامبر ص فرمود: گناهی که قطعا شخص دچار عذاب می شود، بداخلاقی است. فرمود:«اِیّاکُم وَ سُوءَ الخُلق فَاِنَ السُوءَ الخُلقِ فَالنّار لا مَهاله= از بداخلاقی پرهیز کنید، زیرا آدم بداخلاق قطعا در آتش است».  همچنین حضرت فرمودند:«سُوءُ الخُلق ذَنب لا یَغفَر= بداخلاقی گناهی است که آمرزیده نمی شود». در علت این که چرا آمرزیده نمیشود فرمودند: چون اخلاق پرخاشگری، گیر دادن، نِق زدن، متلک گفتن، نیش زدن، دعوا و درگیری، حساسیت و زودرنجی بر این آدم حاکم شده و اینها همه از مصادیق بداخلاقی است. ممکن است این آدم بد اخلاق معذرت خواهی و توبه هم بکند، ولی دوباره در آن می افتد. تنها راهش این است که انسان ریشه بداخلاقی را از دلش بکند و خوش اخلاق شود. بی حیایی و بی عفتی یکی دیگر از گناهانی که خیلی بزرگ است، بی­حیایی ها و بی­عفتی هایی هست که هم در آقایان و هم در خانمها ممکن است باشد. در مورد خانم ها امیرالمؤمنین از پیغمبر نقل می کند که پیغمبر نهی کرده:«أن تتزین لغیر زوجها، فإن فعلت كان حقا على الله عزوجل أن یحرقها بالنار[1]= خانمی به غیر از همسرش برای کس دیگر آرایش کند، حق است بر خدا که این زن را به آتش بسوزاند». ممکن است زنی بگوید مجلسی که من رفتم صددرصد زنانه بود. بله مهمانی خانمهاست و اشکالی ندارد. اما وقتی می گوییم صددرصد زنانه، یعنی پسر ممیز در آن نباشد، پسرهای 7 -8 ساله، پسرهایی که خوب و بد را تشخیص می دهند. با این وضع نمی توان گفت مجلس صد در صد زنانه بود. اینطور باشد، شخص گرفتار عذاب آتش خواهند شد. نوع عذابش را هم پیغمبر درشب معراج گفتند که خیلی دردناک و وحشتناک است. بسیاری از خانواده­ ها که از هم می پاشند؛ طلاق ها، گناهان، معصیت ها و بیماری های روحی و روانی به خاطر همین است که خانمها رعایت حجاب و حیا را نمی کنند و در جامعه فتنه انگیزی می کنند. خانمی به عنوان زناکارمحشور می شود که فقط آرایش کرده و رفته بیرون، هیچ رابطه دیگری هم نداشته، ولی در نامه اعمالش میلیونها زنا می نویسند، چون طوری رفته که هر کس دیده، طمع کرده و عکس برداری شده؛ خیال­ برداری شده؛ این خیلی خطرناک است. مومن باید مراقب ناموسش باشد. یعنی فقط زنها نباید مراقب حیای خودشان باشند؛ مردها هم باید نسبت به ناموس شان غیرت داشته باشند و چنین اجازه­ای را مطلقا به نوامیس خودشان ندهند. تجاوزات چشمی و گوشی دیگر از کارهایی که خیلی متأسفانه شایع هم هست، این است که افراد نسبت به مسائل ناموسی همدیگر یا دیگران سَرَک زیاد می کشند. عکسها و فیلم های خانوادگی یکدیگر را نگاه می کنند. طرف فیلمبرداری کرده عکسش را به کسان دیگر هم می دهد و او هم که امانتدار نبوده، عکسهای شب عروسی را پخش کرده و این گناه ترویج شده است.   دیدن عکس، تلفن همراه، نامه ی کسی و به طور کلی هر نوع سرک کشیدن در زندگی دیگران، جزء تجاوزات چشمی و گوشی به حساب می آیند. ما انواع تجاوزات را داریم. خوب نیست آدم به کتاب ، مجله و کیف یک نفر بدون اجازه نگاه کند. حتی نهی شده که یک زن دست در جیب شوهرش بکند یا بخواهد تلفن شوهرش را بررسی کند. یا یک مرد تلفن یا کیف همسرش را نگاه کند. یا کیف فرزندانش را بدون علت سَرَک بکشد. اصلا نگاه کردن به امور شخصی دیگران حرام است. اینها همه ­اش تجاوز، فضولی، و حرام است و جزا دارد. پیغمبر می فرماید: «هر کس به خانه همسایه سَرَک بکشد، بر خداست که او را با منافقانی که در دنیا به دنبال عیب مردم بودند، وارد آتش کند. چنین کسی از دنیا بیرون نمی رود مگر خداوند رسوایش کند و در آخرت هم عیبش را برملا سازد». عمل نکردن به علم یکی دیگر از کارهایی که خیلی خطرناک است و در روایت داریم بوی بدِ این افراد، بقیه اهل جهنم را آزار می دهد، این است که انسان چیزی از دین یاد بگیرد و عمل نکند. یا چیزی بگوید و خودش عمل نکند؛ عالِم باشد، سخنران باشد و به دیگران بگوید؛ اما خودش عمل نکند. پیغمبر(صلی‌الله‌علیه‌وآله) فرمود: «گروهی از بهشتیان به گروهی از دوزخیان می نگرند و می گویند چه چیزی موجب شد که به آتش درآیید، در حالی که ما به لطف تعلیم و تربیت شما وارد بهشت شدیم؟ جهنمی ها می گویند علتش این است که ما شما را به کارهای خوب توصیه می کردیم، ولی خودمان آن را انجام نمی دادیم». من می بینم بعضی ها در این جلسات می نشینند و مطالبی را یادداشت می کنند، یا با سرعت سی دی ها را گوش می کنند، می نویسند و یک جایی می روند کلاس هم می گذارند و همان مطالب را درس می دهند. اینها هنوز در خودش پیاده نکرده، عمل نکرده و به آن اعتقاد پیدا نکرده اند، اما می روند برای دیگران تعریف می کنند. فقط می خواهد مشتری جمع کنند. کلاس­ داری، شهوت کلام، شهوت خودنمایی، شهوت استادی، شهوت خودفروشی، اینها خیلی بد است. اول خودت یاد بگیر. در روایت داریم کمترین کاری که خداوند می کند، این است که لذت مناجات را از آنها می گیرد. عذابهای دیگر بماند که از این عذابها بدتر نداریم، مثلاً حضور قلب در نماز را از او می گیرد. لذت عبادت را از او می گیرد. حرف های بی جا گناهان زبان خیلی زیاد است. امام صادق(علیه السلام) می فرماید: هیچ عضوی از بدن نیست مگر اینکه هر روز در برابر زبان، سر تعظیم فرود میاورد و می گوید: تو را به خدا سوگند می دهیم که کاری نکن که بخاطر تو ما عذاب شویم؛ یعنی حرفی نزنی که ما بخاطر تو عذاب شویم. پیامبر می فرماید:« إنَّ الرَّجُلَ لَیَتَكَلَّمُ بِالكَلِمَةِ لا یَرى بِها بَأسا ، یَهوی بِها سَبعینَ خَریفا فِی النّار[2]= شخص حرفی می زند که خودش اشکالی در آن نمی بیند، در حالی که با آن سخن به مدت 70 سال در جهنم سقوط می کند».  « یَهوی بِها» نه اینکه 70 سال در جهنم می رود. می فرماید: 70 سال در جهنم سقوط می کند. خوب است، انسان موقعی که می خواهد با اعضای خانواده­، پدر و مادر، همسر، فرزندان و اطرافیانش حرفی بزند اول فکر کند که آیا از این حرف خدا راضی است یا نه. ممکن است انسان خیلی مراقبت هم بکند، اما گاهی سقوط هم بکند، پس باید توبه و عذرخواهی کند. شجاعت معذرت خواهی و حلالیت خواستن را داشته باشد. شکستن دل دیگران، بی ­توجهی به خواسته­ های دیگران و مسائلی از این قبیل به انسان آسیب می رساند. میان کلام دیگران حرف زدن و حرف های بیجا زدن خیلی خطرناک است. گناهِ سخن چینی و کینه توزی یکی دیگر از آن گناهان سخن­چینی است. دیگری کینه­توزی است. انسان باید کینه ی همه را از دلش بیرون کند، بدون آن نمی تواند به خدا بگوید:«الهی العفو یا استغفر الله». تا دل خودش نسبت به کسی پاک نباشد و نتواند گذشته دیگران را ببخشد، خدا هم از گذشته او نمی گذرد. فرمود: «إنَّ النَّمیمَةَ و الحِقدَ فی النّارِ لا یَجتَمِعانِ فی قَلبِ مُسلِمٍ[3] = سخن چین و كینه توز در آتش اند و این دو در دل هیچ مسلمانى جمع نمى شوند». نمی گوید مؤمن، می گوید مسلم. «کاسیات عاریات» یعنی پوشیده های عریان نبی اکرم(صلی‌الله‌علیه‌وآله) می فرماید:«صنفان من أهل النار لم أرهما، قوم معهم سیاط كأذناب البقر یضربون بها الناس، و نساء كاسیات عاریات = دو گروه جهنمی هستند، اما من هنوز خودم ندیدم شان، یک گروه افرادی که تازیانه ­هایی مثل دُم گاو دارند و با آن دیگران را می زنند. گروه دوم، زنانی هستند که حجاب دارند اما عریان اند». این که پیامبر می فرمایند: من ندیدم شان، یعنی این گناه مربوط به کسانی است که در آینده می آیند. گروهی که با شلاق دیگران را می زنند، همان ظالمین هستند. دسته دیگر زنانی که با وجودی که حجاب دارند، ولی انگار لباس ندارند و عریان اند. حجاب اسلامی یعنی پوششی که برآمدگی های اندام یک خانم مسلمان پوشیده شود، نه اینکه پوست بدن پوشیده شود. یک مانتوی تنگ، شلوار تنگ که اندام و ماهیچه ­های بدن زن را نشان می دهد، حجاب نیست. در ادامه می فرماید سرهایشان همچون کوهان های شتر خراسانی فروهشته است. یعنی موهایشان را طوری می بندند که برآمدگی دارد. در جای دیگر فرمود: مانند دم اسب می بندند. اصلا اصطلاح دم اسبی معروف است. بعضی ها چادر هم سرشان می کنند، ولی در زیر چادر، موهای شان اینطوریست. این هم یک نوع بی­ حیایی و بی­ حجابی است. اینها به بهشت نمی روند و حتی بوی آن را که از فاصله ­ای بسیار دور به مشام می رسد استشمام نمی کنند. دعا برای یگانه غریب و طرد شده ی عالم در شب قدر همانطور که می دانید دعای فرج آقا امام زمان(علیه السلام) در شب قدر وارد شده. امشب شب قدر و شب اندازه است. اندازه یعنی محاسباتی که در تمام کیهان ها و کهکشان ها و عالم برزخ وجود دارد. «كُلُّ شَیْ‏ءٍ عِنْدَهُ بِمِقْدارٍقَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَیْ‏ءٍ قَدْرا=همه چیز نزد خدا با مقدار و اندازه است و خدا برای همه چیز قدر واندازه تعیین کرده است». تمام خلقت خدا ریاضی است. اصلا سیستم عالم، سیستم قضا و قدر است که در فلسفه به آن «علت و معلول» می گویند. در فیزیک به آن «عمل و عکس العمل» می گویند. وظیفه ما این است که بهترین قدرها را برای خود انتخاب کنیم، تا بهترین قضاها نصیب مان شود. قضا یعنی نتیجه. و این جز با کار علمی، مطالعه، استاد دیدن به دست نمی آید. امشب بهترین قدری که ما می توانیم ببریم آشتی و تجه به امام زمان است. بیشترین قضایی که نصیب مان می شود، غیر از مغفرت الهی این است که ان شاء الله خداوند ما را در دنیا و آخرت با امام زمان(علیه السلام) قرار دهد. تمام محاسبات عالم امشب در یک شخصیت، در یک ماشین حساب، در یک خزانه­دار به نام امام زمان(علیه السلام) انجام می شود. تقدیرات در هر جای ماسوی الله یعنی در همه عوالم خلقت، برای کوچکترین موجود از یک اتم و الکترون و نوترون و پایین­تر بگیر تا بالاترین اجرام و موجودات، همه به دست امام زمان و باید به امضای ایشان برسد. ببین ما با چه موجود باعظمتی سروکار داریم و این موجود باعظمت هم امام متخصص و معصومی است که ولایت و مودتش بر ما واجب است. پدر حقیقی ماست که از پدر طبیعی ما به ما نزدیکتر است. ولی این آقا بر اثر بی ­غیرتی های ما بی­ وفایی ها و همدلی نکردن و اختلافات ما، الان در آوارگی، تنهایی، طردشدگی، مظلومیت و غربت و اضطرار است. پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌وآله) فرمود: ما پدران شما هستیم، حق پدر بر فرزند این است که فرزند به پدر رحم داشته باشد. خیلی جمله عجیب و تکان دهنده ای است. یعنی دلت بسوزد. ما نمی توانیم همینطوری بی توجه احیا را بگذرانیم. باید توجه کنیم که یک آدمی به این بزرگی الان در همین کره زمین زنده است و در همین نزدیکی های ما، یک جایی آواره، طرد شده، تنها و غریب است و ما با این همه توان که داریم و می توانیم کاری برای ظهورش بکنیم، نمی کنیم؛ این یعنی سقوط یک انسان، بی­رحمی و بی­ عاطفه­ گی یک انسان. همین الان اگر به شما خبر بدهند، فرزند شما را بردند به بیمارستان، همسرتان، نامزدتان، شوهرتان، پدرتان، مادرتان را دستگیرش کردند و بردند به زندان یا گروگان گرفتند، چه حسی به شما دست می دهد؟ چطوری دعا می کنید؟ اصلا قرار و آرام داری اینجا بمانی؟ نه. می گویی: من باید بروم مشکل را حل کنم؛ نمی توانم بایستم. ما خیلی راحت داریم زندگی می کنیم  و با آرامش با بی­غیرتی و بی­خیالی نسبت به امام زمان. برای او بی­قرار نیستیم؛ فعال نیستیم،. این مشکل و مصیبت بزرگ ماست. یکی از 50 سؤال قیامت درباره امام زمان است که تو برایش چه کردی؟ مهمترین سؤال از 50 سؤال قیامت، سؤال از امام زمان است. می گویند: امام زمان تو آواره و تنها و مظلوم و غریب بود؛ تو برایش چه کار کردی؟ هیچ کار خیری بدون توجه به امام زمان مقبول نیست. حال اگر کسی هزار سال هم نماز خوانده باشد و روزه گرفته باشد و هیچ گناهی هم نکرده باشد، این یک گناه برای تمام مدتی که جهنم برود بس است که برای امام زمان کاری نکرده باشد. هیچ عبادت و نماز روزه­ و اعتکاف و شب قدر گرفتن و .....بدون توجه به امام زمان عج مقبول نیست. ما باید با پدر حقیقی و اصل مان، باعاطفه رفتار کنیم. حداقل یک دعای باسوز که می توانیم برایش بکنیم. ما تا به حال موفق نشدیم، یکبار باسوز برای غیبت امام زمان گریه کنیم. در حالی که هر شب به ما توصیه کردند که بگویید:«اللّهُمَّ اِنا نَشکُو اِلَیکَ فَقدَ نَبِیِنا وَ غَیبَت وَلِیِنا= ما شکایت داریم برای نبودن پیغمبر و غیبت امام زمان». شکایت باید در وجود ما باشد و نبودنش آزارمان بدهد و اذیتمان کند. مفهوم جمله «حَتّی تُسکِنَهُ اَرضَکَ طَوعا» چیست؟ شما در دعای فرج می خوانید:«حَتّی تُسکِنَهُ اَرضَکَ طَوعاتا این که ساکن کنی او را بر روی زمنیت بطوری که مردم با اختیار او را بپذیرند». طوعا یعنی چه؟ یعنی او را بر زمین حاکم کن، طوری که زمین خودش را با رغبت در اختیار این آقا قرار دهد. تکلیف تو را این دعا معلوم می کند. دارد به تو راه را نشان می دهد و می گوید: آقا امام زمان نمی آید، مدیریت زمین را بعهده بگیرد، مگر اینکه زمین آمادگی پذیرش او را داشته باشد. دروغ بزرگ: هر انقلابی قبل از انقلاب امام زمان برپا شود باطل است حرفهای مزخرفی که از بعضی از آخوندها و آدم های نادان و اساتید نادان ما می شنویم که می گویند: «هر انقلابی قبل از انقلاب امام زمان محکوم به شکست است». این حرف اصلا اسلامی نیست. اگر قرار باشد حاکمیت حضرت زمینه ای نداشته باشد و حکومت و تشکیلاتی نباشد که او را به کل عالم بشناساند تا همه عالم خواهانش شوند، حضرت برای چه کسانی می خواهند ظهور کنند؟ مساله ی آن یازده امام قبلی که کشته شدند، همین بود که کسی آنها را نخواست. آنها را نشناختند و نخواستند. این حرف بی­ ریشه که باید همه جا پر از ظلم شود تا امام زمان بیاید، حرف خیلی بی­ربطی است. بله ظلم زمین را پر خواهد کرد؛ اما مومنان فراوانی وجود خواهند داشت که برای حضرت کار کنند و او را به جهان بشناسانند. امام زمان ظهور نمی کند، مگر اینکه میلیون ها، ده ها میلیون سرباز داشته باشد تا او را به همه دنیا بشناسانند و حاضر باشند خودشان را در اختیار امام زمان قرار بدهند. امام زمان با استبکار جهانی می جنگد، نه با توده های مردم امام زمان قرار نیست روی کره زمین کشتار راه بیندازد. اینکه می گویند: امام زمان می آید کشتار راه می اندازد و بیشتر جمعیت جهان کشته می شوند، احادیثش هم اعتبار ندارد. امام زمان برای توده مردم می آید. اگر جنگی هم دارد، با مستکبرین خواهد بود. یک اقلیتی هستند از سران استکبار جهانی و نظام سلطه که با امام زمان مخالفت می کنند. امام زمان آنها را از بین می برد.  اگر قرار باشد توده مردم روی کره زمین و بیشتر جمعیت دنیا کشته شوند، امام زمان برای چه کسی می خواهد بیاید و امامت کند؟ او امام رحمت و مهربانی است. مستکبرینی که در مقابلش می ایستند و حق مردم را می خورند و نمی گذارند توده جمعیتی جهان با پدرشان آشتی کنند و نمی گذارند مردم از یتیمی دربیایند و با امام زمان پیوند برقرار کنند، حضرت با آنها مخالفت می کند. ولی توده مردم باید حضرت را بشناسند. ما باید امام زمان عج را به مردم دنیا بشناسانیم وقتی که قرار باشد توده مردم جهان امام زمان را بشناسند، وظیفه ما چیست؟ وظیفه ما این است که هر کدام از ما باید تلاش کنیم از خانه خودمان و از فامیل، محله، شهر، کشور شروع کنیم تا خارج از کشور و در کل دنیا امام زمان را بشناسانیم. این همه آدم های مشتاق در دنیا منتظر امام زمان هستند. من در سفرهایی که به خارج از کشور می روم، بیشترین وقتم صرف پاسخ گویی به سؤالاتی می شود که در مورد امام زمان(علیه السلام) مطرح می شود. یعنی همه مشتاق او هستند و همه دوستش دارند. از این رو، ما باید او را بشناسانیم. این در حالی است که دشمنان ما الان بیش از صدها فیلم علیه حضرت ساخته اند. هزاران جلد کتاب علیه حضرت نوشته اند و همچنان دارند در تیراژهای میلیونی چاپ می کنند. بیش از 80 میلیون نفر را علیه امام زمان بسیج کرده اند و معتقدند که کشتن امام زمان یک عبادت است و تا امام زمان را نکشند، خداوند مسیح را به آنها نمی دهد. این انحرافات را ترویج کرده اند. آن وقت ما اینقدر بیخیال و بی ­عاطفه، مشغول مشکلات زندگی خودمان هستیم. فقط در مشکلات خود غرقیم. صبح تا شب فکرمان مسائل شخصی خودمان است؛ دخترم، پسرم، بچه­ ام، نوه­ام، زنم، شوهرم، پدرم، مادرم، کارم، شغلم، شکمم، خانه­ ام؛ اصلا انگار این آقا نه امام من است و نه پدر من است؛ انگار من اصلا هیچ وظیفه­ای درمورد او ندارم. پس این دعای فرجی که در شب قدر وارد شده برای چه کسی وارد شده؟ وقتی می گویی:«حَتّی تُسکِنَهُ اَرضَکَ طَوعا» یعنی تو موظفی عمل کنی به اینکه این زمین را تسلیم امام زمان کنی. رغبت و میل در مردم دنیا ایجاد کنی که همه دوستش داشته باشند. اگر همه او دوستش داشته باشند و او را بخواهند، اول باید او را بشناسند. ما باید تلاش علمی بکنیم برای این شناساندن؛ ما باید برای پیوند دادن مردم با حضرت و آشتی دادن مردم با امام زمان(علیه السلام) شخصیتی که الان دارد ما را می بیند و ناظر بر ماست، باید تلاش کنیم. یک عده جذب عرفان شدند و اینقدر رفتند در عرفان که اصلا یادشان رفته برای چه خلق شده اند. خدا هیچ عبادتی را بدون توجه به امام زمان قبول نمی کند. کم نیستند آدم هایی که عرفان­ زده هستند، اصلا با امام زمان عج کاری ندارند. می گویند: اینها مسائل دنیایی و سیاسی است. ما دخالت دراین مسایل نمی کنیم؛ فقط خدا را بچسب و عرفان و خودسازی و ... . یک عده هم مشغول خاله خاله ­بازی های زندگی خودشان شدند. عرفان های مختلف و عرفان های کاذب انواع و اقسام عرفانها، آن وقت این وسط امام غریب و تنها و مظلوم و به تعبیر علی(علیه السلام) آواره مانده از دست بچه هایش. خود حضرت فرمود: « لَقَد آذانا جُهَلاءُ الشیعَۀ و حُمَقائُه= بعضی از شیعیان احمق و جاهل ما را آزار می دهند». نه اینکه بگوید شیعیان احمق و جاهل هستند. می گوید: بعضی از آنها که جاهل و احمقند. مهمترین صله ارحام، ایجاد رابطه با امام زمان علیه السلام است در مورد این مطلب که هر کس صله ارحام نکند، بوی بهشت را از 500 سال راه نمی تواند استشمام کند حضرت فرمود: «رحم شما ما هستیم. بزرگترین خویش شما ما هستیم». ما با امام زمان صله ارحام نمی کنیم و به امام زمان سر نمی زنیم و کاری برایش نمی کنیم و دستی برای کمک به او بالا نمی زنیم. پس بی جا نفرموده اند که هر کس دعای فرج امام زمان را در هر روز بعد از نمازش در ماه رمضان بخواند، گناهان گذشته و حال و آینده ­اش بخشیده می شود، دعای:«اللّهُمَّ اَدخِل عَلی اَهلِ القُبور السُرور اللّهُمِ اَغنِ کُلَّ فَقیر، اَشبِع کُلَّ جائِع، اُکسُ کُلَّ عُریان، اقضِ دَینَ کُلِّ مَدین فَرِج عَن کُلِّ مَکروب ....». این دعاها اجابت نمی شود مگر وقتی که امام زمان بیایند. خوب است عزیزان در خانه جدولی بکشند و این دعای فرج را «اللّهُمَّ اَدخِل عَلی اَهلِ القُبورِ السُّرور» در آن بنویسند. بعد نگاه کنند که در این قسمتها برای امام زمان چه کار داریم می کنیم؟ وقتی می گوید:«اَصلِح کُلَّ فاسِد مِن اُمور المُسلِمین= خدایا اصلاح کن هر امرفاسدی را از امور مسلمین»، من برای این کار چه تلاشی دارم می کنم؟ وجود من چه کمکی دارد به حضرت می کند؟ در دعای «فَرِج عَن کُلِّ مَکروب= خدایا غم هر غمزده را برطرف فرما»، چه غمزده­ هایی را من دارم خوشحال می کنم؟ من چه سرمایه ­گذاری برای این کار دارم می کنم؟ خیلی کارها از دستمان برمی آید. خود حضرت فرمود: «شما اگر دستتان را به دست هم بدهید، تمام موانع ظهور من برطرف می شود». همین که مردم دست به دست هم بدهند و هر کس می تواند کمکی بکند، مثل زمان جنگ و مثل هر زمان دیگری، و همه هم ­هدف و هم­جهت و هم­دل شوند، زمینه ی ظهور فراهم می شود. حضرت دوتا ایراد از ما گرفتند که ظهورش هزار و اندی سال عقب افتاده، یکی«بی ­وفایی و بی­ عاطفه ­گی» است که متأسفانه در ما هست. دیگر اینکه می فرماید شما با هم «هم­دل» نیستید و وقت نمی گذارید تا کارهایتان را با هم انجام بدهید. دست به دست هم بدهید. هرکس دنبال این نباشد که دیگری را ضایع و نفی کند. هرکسی  در کار دیگری حسادت می کند. هر کس باید در مقام و حتی در ریاست و در انتخاب ها و در کارهای سیاسی این حرف امام امت را تأیید و به آن عمل کند. امام امت فرمود: اگر مسئولی در جمهوری اسلامی بیشترین خدمت را به مردم بکند و برای رفاه مردم تلاش بکند؛ اما از هدف عظیم انقلاب اسلامی که ایجاد حکومت جهانی امام زمان است غفلت بکند، این شخص با همه خدماتش خائن و خطرساز است. چرا؟ چون جمهوری اسلامی و این مردم، همه مال امام زمان هستند. انقلاب نشده که یک عده­ای به آلاف­ اولوف برسند. هدف این نبود که یک انقلاب بشود و کشوری تأسیس بشود و دوباره یک زندگی عادی تشکیل بشود. ما هنوز وسط راه هستیم. انقلاب و قیام و نهضت هنوز تمام نشده است. ما باید همچنان جهاد را داشته باشیم. این همه کشور دارند در خاورمیانه متلاشی می شوند؛ همه احتیاج دارند، فقر ایدئولوژی دارند، همه الان خلأ ایدئولوژی دارند، کی می خواهد به اینها بفهماند بابا اسیر ایدئولوژیهای باطل نشوید. ما باید فعالیت بکنیم. آن کسی که زبان بلد است، مسئولیت دارد. آن کسی که می تواند وبلاگ بنویسد، سایت بزند، باید به وظایفش عمل کند. آن کسیی که می تواند مقاله بنویسد باید مقاله بنویسند. آن کسی که می تواند کتاب بنویسد باید کتاب بنویسد. آن کسی که می تواند سخنرانی کند، همه باید به وظایف امام زمانی خود عمل کنند.  اگر هیچ کدام از اینها را نمی توانی انجام بدهی، هزینه کن و اینها را نشر بده. به هر حال، همه­ ما در مورد امام زمان(علیه السلام) مسؤول هستیم. گناهان / امام زمان [1] - کتاب مکارم الاخلاق، نویسنده: طبرسی، جلد 1، ص425. [2] - سنن الترمذی : ج 4 ص 557 ح 2314. [3] - الترغیب و الترهیب : 3 / 498 / 5.

در جلسه قبل گفتیم، انسان صبح که کارش را شروع می کند، فرشتگان الهی نامه عمل او را ثبت می کنند و خوب است که شروعش را با کار خیر آغاز کند و اختتام کارهایش را هم در پایان روز، به خیر خاتمه دهد. وقتی آغاز به خیر و به خوشحالی ملائکه باشد و پایان نیز به خیر و خوشحالی ملائکه باشد، فاصله بین آن خوشحالی که فرشتگان الهی از ما دارند، بخشیده می شود. امام زین العابدین(علیه‌السلام) فرمود:«إنّ المَلَكَ المُوَكَّلَ عَلَى العبـدِ یَكتُبُ فی صَحیفَةِ أعمالِهِ، فَأملُوا بأوَّلِها و آخِرِها خَیراً یُغفَرْ لَكُم ما بَینَ ذلكَ[1] = همانا فرشته ی گماشته بر بنده، پیوسته در نامه اعمال او مى نویسد، پس در آغاز و انجام آن خیر و خوبى را به فرشته املا كنید كه میانه ی آن دو، بر شما بخشوده مى شود». حضرت می فرماید: املاء کننده فرشته گماشته شده است و چه کسی به او می گوید که او می نویسد؟ ما می گوییم و او می نویسد. صبح تا شب هر چه که ما بگوییم او می نویسد. در واقع رفتارها و قولها و افعال ما را املاء می کند. پس خیر و خوبی به او املا کنید. ملائکه خودشان با ما رفاقت و صمیمیت خوبی دارند و ما را دوست دارند که برای ما استغفار می کنند؛ پس ما هم آنها را دوست بداریم. سلام خدا بر همه ملائکۀ الله باد که خداوند در شأنشان فرمود: «عِبَادٌ مُكْرَمُونَ، لَا یَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَهُمْ بِأَمْرِهِ یَعْمَلُونَ[2] = بندگان گرامی كه در سخن بر او پیشى نمى‏ گیرند و خود به دستور او كار مى كنند». همچنین فرمود:«یُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَیُؤْمِنُونَ بِهِ وَ یَسْتَغْفِرُونَ لِلَّذِینَ آمَنُوا[3]= به سپاس پروردگارشان تسبیح مى‏ گویند و به او ایمان دارند و براى كسانى كه ایمان آورده‏ اند، طلب آمرزش مى كنند». امام صادق(علیه السلام) فرمود، منظور از مؤمنین شیعیان هستند و قسم خورد:«وَ اللهِ ما أرادَ بِهذا غَیرَکُم= خداوند با این آیه غیر از شما شیعیان را اراده نکرده است». یعنی فرشته­ ها برای شیعیان دائماً در استغفار هستند. ملائکه ­ای که اینگونه هستند؛ وقتی که به ملاقات ما می آیند، چقدر خوب است که ما به گونه ­ای عمل کنیم که اینها در طول روز از ما خوشحال باشند. خود این توجه فوق ­العاده زیباست. زمان هایی که ما در خلوت مان رفتارهای تند و خشن و بدی نسبت به خانواده و اطرافیان یا حتی نسبت به خودمان داریم و فکر می کنیم هیچ کس نیست که ما را ببیند، فرشته ها ما را می بینند. این درحالی است که اگر یک مهمان، حتی یک بچه پیش ما باشد، طور دیگری رفتار می کنیم. اما اگر انسان ایمان به حضور ملائکه داشته باشد و احساس کند، توسط ملائکه مشاهده می شود، رفتارش عوض می شود. حالا اگر کسی تمرینش را بیشتر کند به اینکه ملائکه همراه او هستند و ایمانش را به این حضور افزایش دهد، قدرتش فوق­ العاده زیاد می شود. هر چقدر انسان این حضور غیب را در کنار خودش بیشتر احساس کند، پرهیزش از گناه و حیایش بیشتر می شود. این ها نشانه ی ایمان است. می فرماید: «وَالْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللَّهِ وَمَلَائِكَتِهِ= همه ی مومنین به خدا و ملائکه اش ایمان دارند». صلوات کفاره ی گناه است مورد یازدهم از کفارات گناه، بحث صلوات بر محمد و آل محمد(صلی‌الله‌علیه‌وآله) است. بحث صلوات را که ما در کتاب صلوات و هم در سی دی مباحث صلوات به آن پرداخته ایم، عزیزان برای مطالعه بیشتر به آن مراجعه کنند. صلوات اسم اعظم است. اسم آن کتاب را هم گذاشتیم «صلوات ذکر اعظم». صلوات دارایی بسیار باعظمتی است؛ همه­ کاره است؛ به قول امروزی ها آچار فرانسه­ ای است که برای همه کار به درد می خورد. همه گرفتاریها، مشکلات، فشارها، غمها، و مسائلی که در زندگی انسان پیش می آید، چه در مسائل مادی و طبیعی، چه در مسائل معنوی، به وسیله صلوات و به برکت صلوات برطرف می شود. حرکتهایی که انسان می خواهد به سمت آسمان داشته باشد؛ حرکتهای زمینی، حرکتهای آسمانی، طولی، حرکتهای عرضی همه به برکت صلوات تسریع پیدا می کند و موانعش برطرف می شود. در صلوات احترام به اصل اصالت تخصص نهفته است «اصل اصالت تخصص» بند تسبیح همه آیات خداست  هیچ اصلی را در قرآن بعد از توحید، مهمتر تر اصل اصالت تخصص نیست. اگر  تمام 6 هزار آیه قرآن را همچون دانه ­های یک تسبیح در نظر بگیریم، آن بند تسبیحی که همه ی آیات را به هم وصل می کند، اصل اصالت تخصص است. من «اصل اصالت تخصص» را برای تعدادی از اساتید دانشگاه که اصلاً شیعه نبودند و بعضی هایشان هم مسلمان نبودند، توضیح دادم که دینمان بر اساس اصل اصالت تخصص طراحی شده و باید در همه مراحل زندگی، متخصص حرف آخر را بزند. یعنی یا خدا یا معصومی که علمش را از طرف خدا آورده، بدون استثناء همه پذیرفتند. یعنی چه آنهایی که مسلمان نبودند و چه آنهایی که شیعه نبودند. اصل اصالت تخصص به ما می گوید: انسان در برخورد با هر سیستمی، در چهار مرحله ی «تعریف، راه ­اندازی، بهره ­برداری، و اصلاح و تعمیر بعد از خرابی»، در درجه اول به راهنمایی سازنده ی آن سیستم احتیاج دارد و در درجه دوم به راهنمایی متخصصی که از طرف سازنده ی یک سیستم، نمایندگی مجاز داشته باشد. مثلاً شما یک تلفن همراه دارید، یک تلویزیون، رایانه، اتومبیل و ... دارید، اگر به مشکلی برخورد کنید، در چهار مرحله ی مذکور به بیانگر نیاز دارید. «تعریف» یعنی بیان این که حدود کارآیی این سیستم چیست؟ «راه­ اندازی» یعنی چگونه این سیستم را راه ­اندازی کنیم؟ «بهره ­برداری» یعنی چگونه از آن بهره­ برداری کنیم. این به معنای بهره ­وری نیز هست؛ یعنی بدانیم که بهترین شیوه بهره ­برداری از آن سیستم چیست؟ اگر خراب شد و مشکلی پیش آمد، چگونه مشکلش را حل و سیستم را تعمیر کنیم؟ در همه اینها به خود شرکت سازنده نیاز داریم. اگر دسترسی به شرکت سازنده نداشته باشیم، باید به نمایندگی های مجاز آن شرکت مراجعه کنیم. یعنی نمی شود به جای دیگری برویم. این یک اصل عقلی و فطری است که بر اساس همین اصل، در روز قیامت همه انسانها محاکمه می شوند. یعنی شما که در دنیا با عقل فهمیدید که برای هر کاری باید به متخصص آن مراجعه کرد، مثلا برای اصلاح مو به آرایشگر، برای لباس به خیاط، برای معالجه چشم به چشم پزشک و ... مراجعه کردید، از شما می پرسند در مورد روح خودتان که پیچیده ترین سیستم بود، به چه کسی مراجعه ‌کردید؟ در تعریف خودتان باید برسید به پاسخ این سوالها که «من چه کسی هستم؟ از کجا آمده ام؟ در کجا هستم و به کجا می روم؟ برای چه خلق شده ام و هدف از خلقتم چه بوده؟ چطور باید زندگی کنم؟».  حالا باید بدانیم که «اصل راه­اندازی» یعنی همان بحث قبل و بعد از انعقاد نطفه و مراقبت دوران بارداری و دیگر مسائل آن. «اصل بهره برداری» از زندگی، یعنی بهترین شیوه زندگی کردن و اصل چهارم یعنی «حل مشکلات». در آن طرف از شما می پرسند که «شما که برای هر چیزی به متخصص مراجعه می کردید، در مورد خودتان و اصل وجودتان از چه کسی تقلید می کردید؟ از چه کسی دستور می گرفتید؟ در سبک زندگی تان از چه منبعی استفاده می کردید؟ آیا در آنجا کسی می تواند بگوید من سراغ خدا، قرآن و اهل بیت نرفتم؟ هر کس بگوید من سراغ خدا، قرآن و اهل بیت نرفتم، قطعاً جایش جهنم است. چون خدا می گوید: من سازنده شما بودم، شما از من چه کمکی گرفتید؟ من قرآن را برای راهنمایی شما فرستادم؛ انبیاء و ائمه یعنی متخصصین معصوم را گذاشتم. نمایندگی های مجاز من اینها بودند، شما پیش چه کسی رفتید؟ اهمیت صلوات در این است که شما به وسیله آن، به متخصص معصوم حرمت می گذارید. یعنی تمام درود خدا را برای 14 نفری که متخصصین معصوم هستند و از طرف خدا آمده اند می خواهید. پاره ای از فضایل صلوات صلوات کار کسی است که از خرافات، افکار بیهوده، پوچ، و بی­ارزش نجات پیدا می کند. صلوات یعنی من پیرو کسانی هستم که آنها علمشان را از طرف خدا آورده اند. من با کمتر از معصوم کاری ندارم. الگوی من غیر از معصوم نیست. صلوات سرسپردگی به حزب خداست. صلوات عشق به خانواده آسمانی است. صلوات فریاد و ترانه عاشقانه­ایست که انسانهای عاقل برای خانواده آسمانی شان می خوانند. یک ترانه جاودان و ماندگار که اگر آدم در روز چند بار صلوات نفرستد، دلش پژمرده می شود و دلش می پوسد. صلوات به قدری بلاهای روحی و روانی را برطرف می کند بقدری دردسرهای جسمی و روحی را برطرف می کند که ما اگر چند روز آن را نداشته باشیم، کسالت و افتادگی­ را کاملاً می توانیم احساس کنیم. صلوات به قدری مهم است که گفته شده، سر نماز که داری نماز می خوانی، اسم پیغمبر را شنیدی نماز را قطع کن و صلوات بفرست.داری با خدا حرف میزنی ولی قطعش کن اول درود را بفرست. چرا؟ چون صلوات عین احترام به خداست. صلوات یعنی خدایا من عاشق تو و آن متخصصین معصومی هستم که برای راهنمایی من فرستادی. صلوات از اوج عقلانیت یک شخص ناشی می شود صلوات تمام شکرگذاری به درگاه خداست، یعنی خدایا من از تو خیلی سپاسگزارم که کمتر از معصوم را برای من الگو قرار ندادی. خدایا من از تو تشکر می کنم برای اینکه معصومین را پدر من و مادر من و اصل من قرار دادی. خدایا من از تو تشکر می کنم که روح عاشق من و روح جاودانه من را از این انوار طیبه خلق کردی. خدایا من از تو خیلی سپاسگزارم که عضو این خانواده هستم و این خانواده آسمانی را دارم و متعلق به این شخصیتها هستم. دایره وسیع صلوات همه را در بر می گیرد شخصی صلوات فرستاد، گفت:«اللهم صل علی محمد و أهل بیته». حضرت فرمود: نگو«و أهل بیته». «ضَیَقتَ عَلَینا= تنگ گرفتی بر ما». گفت: چرا؟ فرمود: وقتی می گویی اهل بیت، اهل بیت ما هستیم. گفت: پس چی بگویم؟ امام صادق فرمود: بگو«اللهم صل علی محمد و آل محمد» که خود شما را هم در بر بگیرد. یعنی آل محمد در واقع خود شما هستید. پس شما در واقع وقتی دارید صلوات می فرستید به خودتان صلوات می فرستید. این بزرگترین نعمت الهی است عاشقانه­ ترین چیزی است که انسان فریاد می زند. وقتی اسم پیامبر می آید و کسی صلوات نفرستد، یا صلوات را آهسته بفرستد فرشته­ ها نفرینش می کنند. می گویند: خدا نبخشد تو را که چنین نعمت باعظمتی به تو داده که تو را از این آل قرار داده و تو حتی برای خودت هم حاضر نیستی صدایت را بلند کنی. صلوات یعنی تمام شوریدگی یک انسان در پیوندش با جاودانگی و ابدیت. من به بعضی ها که در صلوات فرستادن کسل هستند، می گویم: اگر بچه­ تان، شوهرتان، زنتان را در یک سالن دعوت کنند و قرار باشد که او را تشویق کنند، مجری می گوید: حالا به افتخار ایشان دست بزنید، همه شاید دست نزنند. ولی کسانی که او را دوست دارند و به او تعلق دارند محکمتر از همه دست می زنند. وقتی اسم پیغمبر می آید، اسم خاندانت را می آورند. از این بدتر آن است که وقتی انسان وارد برزخ می شود، تازه می فهد که چه گوهر گرانقدری دستش بوده و اصلاً از آن استفاده نکرده. وقتی می افتد در آن گرفتاری های برزخ، تاریکی ها و کُتَل ها، دره ­ها، مارها، عقرب ها و اژدهای برزخ را می بیند، تازه متوجه می شود با صلوات می توانسته همه اینها را از بین ببرد. صلوات گناهان را منهدم می کند امام رضا(علیه السلام) چقدر زیبا راجع به صلوات و قدرت صلوات می فرماید:« مَنْ لَمْ یَقْدِرْعَلَى مَا یُكَفِّرُ بِهِ ذُنُوبَهُ فَلْیُكْثِرْ مِنَ الصَّلَوَاتِ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ فَإِنَّهَا تَهْدِمُ الذُّنُوبَ هَدْماً = اگر کسی قادر نیست کاری را انجام دهد که گناهان قبلی­اش را بتواند بپوشاند، زیاد صلوات بفرستد بر محمد و آل محمد، صلوات به شدت گناهان را منهدم می کند». صلوات گناهان را منهدم می کند، یعنی متلاشی می کند. چرا؟ چون در تجربه و در عمل ثابت شده، وقتی شخص ولایت اهل بیت را می پذیرد، مثل کسی است که در کشتی نشسته به سمت ساحل حرکت می کند. صلوات بر پیامبر و آل انسان را با معصوم همراه می کند. ارتباطش با معصومین حفظ است؛ کلام معصومین را حرمت می گذارد؛ دین آنها را حرمت می گذارد؛ عقائد آنها را حرمت می گذارد؛ تا آنجایی که می تواند به اهل بیت عشق­ ورزی و مهرورزی می کند. تا آنجایی که می تواند در دین آنها کمک می کند و مؤثر است تا آنجایی که می تواند با زنده آنها که ولی عصر(علیه السلام) است ارتباط برقرار می کند. تا آنجایی که می تواند به کمک ولی امر می رود این باعث نجات انسان و نجات انسانهای دیگر می شود. صلوات انسان را وارد کشتی­ای می کند، چون فرمود:« مَثَلُ أهلِ بَیتی کَسَفینَۀِ النُوح مَن رَکِبَها نَجی وَ مَن تَرَکِها غَرِق = مثل اهل بیت من مثل کشتی نوح است که هر کس سوارش شود نجات پیدا می کند و هر کس ترک کند غرق می شود». سختی و تلاطم در زندگی هم شیعیان هم غیر شیعیان است ولی فرق شیعیان این است که سوار بر کشتی هستند. هر چند تلاطم دارد اما این کشتی او را به ساحل می رساند و حتی اگر گناه هم کند در کشتی جریمه­ اش را هم می پردازد. اما در نهایت دارد به ساحل می رسد. دقت کنید پشت باطن صلوات اصل اصالت تخصص خوابیده، یعنی یک اصل عقلانی و مهم. برزخ معلوم می شود قیامت معلوم می شود که صلوات با انسان و جامعه چه کرده و چه خیراتی را نصیب آنها کرده و چه بلاهایی را از آنها دور کرده. اینکه می گویم از اول به بچه ­هایتان را آنها صلوات یاد دهید، بچه ­ها اهل صلوات باشند، ممکن است گناهکار هم باشد، اما سوار کشتی است که به ساحل می رود یا جزایش را در کشتی می بیند یا وقتی به ساحل رسید، تنبیه می شود. اما بالأخره به ساحل می رسد و فرمود کسی که صلوات اهل بیت را ندارد معصومین را ندارد؛ مثل کسی است که در دریا روی یک تکه چوب افتاده به سمت ساحل نمی رود، حتی اگر آدم خوبی هم باشد و گناه هم نکند؛ ولی نجات پیدا نمی کند، حرکتش به سمت ساحل نیست. صلوات حرمت به ائمه و رسیدن به الله را به ارمغان می آورد صلوات یعنی حرمت معصوم را داشتن حرمت اهل بیت را داشتن حرمت خلفای الهی و مظاهر علم الهی را داشتن که انسان را نهایتاً به الله می رساند. معصوم یعنی آن کسی که از خدا غیر از ذات همه چیز را دارد. معصوم خلیفه خداست. خلیفه یعنی مظهر کامل الله و همانطور که در قرآن فرمود مَثَل اعلی، عالی ترین نمونه از الله است. فقط یک چیز را نباید در مورد معصوم گفت که گناه و کفر است. همان که خود حضرت فرمود:« ما الله نیستیم». امام زمان در دعای رجبیه دارد:«لا فَرقَ بَینِکَ وَ بَینَها إلاّ أنَّهُم عِبادُک = بین خدا و معصوم هیچ فرقی وجود ندارد، مگر اینکه معصوم عباد خداست». خدا مخلوقی را خلق کرده که با خودش تفاوتی ندارد. فقط معصوم ذاتش از خودش نیست و الله ذاتش از خودش هست. خدا بینهایت ذاتی است الله ذاتش مال خودش و قائم به خودش است. معصوم و نه هیچ کس دیگر قائم به خودش نیست. معصومین و ما همه ظهورات و وابستگان به الله هستیم.  چه کسی می تواند به معصوم بپیوندند و به معنای حقیقی عاشق معصوم شود ؟ چه کسی می تواند به مقام معرفت معصوم برسد؟ کسی که قدرت پیدا کند؛ قیمت خودش را پیدا کند؛ بعد می فهمد قیمت من کمتر از این نمی تواند باشد. فکر نکنید خدا می خواسته این 14 نفر را عزیزدُردانه بار آورده و به ما گفته اینها خوب هستند به اینها احترام بگذارید اینها را دوست داشته باشید؛ نه ما آنقدر بزرگ هستیم و آنقدر عظمت داریم که کمتر از اینها الگوی ما نمی تواند باشد. لیاقت انسانها آنقدر بزرگ است که نیاز به چنین معصومینی دارند و اگر خدا غیر از این را قرار می داد در حق ما ظلم کرده بود و از ما توقع رشد نمی رفت. زیرا ما با کدام الگوی ناقص می توانیم رشد بکنیم. الان مهم نیست تو ظاهراً داری چه کار می کنی؛ مهم این است که باطناً چه کسی را الگوی خودت قرار می دهی. هر چقدر مربی یک انسان باارزش­تر باشد شاگردها هم به همان اندازه اوج می گیرند این یک اصل است. آخرین و دوازدهمین مکفرات گناه موت است یکی از کفارات گناه وفات و موت است. لحظه وفات لحظه شیرین و باشکوهی است. لحظه ورود به آغوش خانواده آسمانی است که انسان به ملاقات آنها می رود و آنها به استقبال انسان می آیند و وقتی انسان ملحق می شود، آرامش پیدا می کند. یکی از شیرینی های موت همین است که انسان با موت به خانواده خودش وصل می شود. همانطور که لحظه وفات جنین از رحم مادر و تولد او به دنیا لحظه شیرینی است. موت، بازگشت به اصل خود، به معشوق ها و به ریشه خود است.  فرمود:« الموت عُرسُ المؤمن= موت عروسی مؤمن است». عروسی در واقع آن زمانی نیست که با یک جنس مخالف ازدواج می کند. عروسی مؤمن آن زمانی است که موتش می رسد. یعنی دیگر خستگی ها و دردسرها تمام می شود. غصه­ ها، دلشوره ­ها و بالا پایین شدن ها و تنهایی ها به پایان می رسد. لحظه شروع نشاط و شروع شادی و آرامش است. شما نگاه کنید مؤمن از 12 فیلتر مصائب، امراض، غمها، حسنات، حسن خلق، به فریاد مظلوم رسیدن، استغفار ملائکه، کثرت سجود، حج و عمره، آغاز و پایان کار با خیر، صلوات، آخرش هم موت، گذشته؛ مؤمن در تمام مدت عمرش در این 12 فیلتر پاک شده، آمرزیده شده، برای برزخ آماده شده، تازه رحم های زمانی داشته رحم های مکانی داشته رحم استاد را داشته همه اینها انسان را پاک می کند. حالا آمده و رسیده به لحظه باشکوه رفتن. جنین وقتی می خواهد متولد شود، اذیت می شود، گریه می کند، نمی داند قرار است کجا بیاید. به قول یکی از حکما می گفت: اگر جنین بداند که الان دیگر خون نمی خواهد بخورد در آن جای تنگ نیست. الان وارد جایی می شود که آدم های زیادی منتظر قدوم این بچه هستند. تحویلش می گیرند. قرار است یک هفت سالی در این خانه سلطنت کند. او نمی داند قرار است کجا بیاید در عالمی بیاید که بینهایت بزرگتر از رحم مادرش است. متوجه نیست فقط درد و فشار را اول احساس می کند. وقتی به دنیا متولد می شود،‌ او را می شویند و پتویی دورش می پیچند. در آغوش مادر آرام می گیرد. مادرانی هم منتظر ما هستند. چنین مهربانی هایی منتظر ما هستند که وقتی ما از فشار دنیا نجات پیدا می کنیم، تحویل مان بگیرند یک آبی به سر و صورتمان بزنند چه لحظه قشنگی است. اول خانواده آسمانی، ملائکۀ الله و قبل از همه خود خدای تبارک و تعالی خدای مهربان انسان با آنها روبه ­رو می شود چقدر موت زیباست. پیغمبر می فرماید:«المُوتُ کَفارَۀٌ لِذُنُوبِ المُؤمنین= موت کفاره گناهان مؤمنین است». یعنی وقتی با این فشار از این دنیا منتقل می شود، همه آن شیرینی های گناهان را خدا با این تلخی موت از او می گیرد و پاک، آرام در آغوش خداوند تبارک و تعالی می رود. صلوات/موت/ملائکه     [1] -  بحار الأنوار : 5/329/25. [2] - سوره انبیاء/26 و 27. [3] - سوره غافر/7.

امیرالمؤمنین (علیه‌السّلام) راهکاری را می فرمایند که هر کس آن را رعایت کند، تمام درهای رحمت به رویش باز می‌شود و مثل شاه‌کلیدی است که صدها قفل را باز می‌کند. می فرماید: «رَحِمَ الله امرَءً عَرَفَ قَدرَهُ وَ لَم یَتَعَدَّ طَورَهُ= خدا رحمت كند كسى را كه قدر و اندازه خود را بشناسد و از حدّ خویش تجاوز نكند». «معرفت» همان «علم» نیست. گفتیم خداوند تبارک و تعالی همه چیز را ریاضی خلق کرده و برای هر چیزی اندازه قرار داده: «قَدْ جَعَلَ الله لِكُلِّ شَیْ‏ءٍ قَدْراً[1]= به راستى که خدا براى هر چیزى اندازه‏ اى مقرر كرده است»، «أَحْصى‏ كُلَّ شَیْ‏ءٍ عَدَداً[2]= به شماره هر چیز در عالم به خوبی آگاه است»، «إِنَّا كُلَّ شَیْ‏ءٍ خَلَقْناهُ بِقَدَرٍ= ما هر چه آفریدیم به اندازه آفریدیم».  مهمترین شب سال، شب اندازه ها است. اندازه همه چیز اعم از جمادات، گیاهان، حیوانات، فرشته‌ها و انسان و هر اتفاقی که قرار است در همه مراحل خلقت، یعنی نزولات جمادی، گیاهی، حیوانی، مجرد و عقلانی و فوق عقلانی اتفاق بیفتد، همه در شب قدر مشخص می شود. ما اساساً نمی‌توانیم از ساختار ریاضی عالم خلقت خارج بشویم؛ یعنی شما به هیچ وجه نمی‌توانید از قدر فرار کنید. چون در یک عالم صددرصد ریاضی زندگی می‌کنید. عالمی که اصطلاحاً به آن «عالم مقدور» می‌گویند، یعنی عالم اندازه‌گیری. انسان هم یک قدر و ریاضیاتی دارد. انسان قدرش جمادی نیست، هر چند که کمالات جمادی را دارد. قدر و ارزشش گیاهی نیست، هر چند که کمالات گیاهی دارد. قدرش حیوانیت نیست، هر چند که کمالات حیوانی دارد. هر چند از این کمالات سطح پایین می‌توان به عنوان یک امر نورانی استفاده کرد که خیلی هم خوب است؛ چون با آنها می‌توانیم آخرت را بسازیم. پس کمال است و نورانی؛ اما نورانیتش جمادی، گیاهی، حیوانی یا عقلی است. اما قدر انسان، قدر انسانی است، یعنی لیاقت او رسیدن به مقام «حی قیوم لایموت» و خلیفة اللهی است. یعنی لیاقتش به این است که وقتی وارد آخرت شد، خداوند به او بگوید: «من الحی القیوم الذی لایموت الی الحی القیوم الذی لایموت= از زنده پایداری که هرگز نمی‌میرد، به زنده پایداری که هرگز نمی‌میرد». یعنی لیاقت او مقام اهل بیتی است. «أَنْ یُبَلِّغَنیِ الْمَقامَ الْمَحْمُود= مرا به مقام محمود برساند». لیاقتش هم درجه شدن با مادرمان فاطمه زهرا است. لیاقت رفتن به بهشتی که به اندازه همه آسمان‌ها و زمین ابدی و جاودانه است و نیز لیاقت قرب الی الله که بهشت ویژه خداوند است که بالاتر از همه بهشت‌هاست که بهشت قرب نام دارد.    شناخت قدر و دریافت رحمت الهی این که حضرت می فرماید: «خدا رحمت کند کسی را که قدر خودش را بداند»، یعنی اگر کسی به قدر خودش عرفان (باور شخصی) پیدا کند، می تواند بالاترین رحمت‌های ویژه را از خدا دریافت کند؛ یعنی آنجایی که تو بفهمی حدت از حد جماد، گیاه، حیوان و فرشته بالاتر است، از محدودیت نجات پیدا می‌کنی. چون در تمام این چهار مرحله محدودیت وجود دارد. از اینها که رد بشوی، به فوق عقل یا فوق تجرد می‌رسی. عالمی که حد و اندازه ندارد و بیشترین رحمت را انسان می تواند دریافت کند. برای همین هم قرآن در سوره توبه آیه 24 می‌گوید که آدم‌هایی که معشوق اصلی‌شان «الله، اهل بیت و جهاد» نیست، فاسق‌اند.  فاسق یعنی عمل کردنِ غیرطبیعی؛ یعنی گرفتار معشوق های محدود شدن. انسان به بزرگی معشوق هایش بزرگ می‌شود و قیمت پیدا می‌کند. چون قیمت هر انسانی آرزوها، دغدغه‌ها، آرمان‌ها و معشوق‌های او است. پس اگر کسی سه معشوق «الله، اهل بیت و جهاد در راه خدا» را بر همه ابعاد وجودی‌اش حاکم کند و در رأس همه معشوق‌های زندگی‌اش قرار بدهد، شاد، آرام و موفق است و از معشوق‌های طبیعی‌اش هم خیر می‌بیند. حتی در زندگی زناشویی، اجتماعی، اقتصادی و سیاسی‌اش هم خیر می‌بیند. «از حد خودت خارج نشو» تا مورد رحمت الهی قرار گیری حضرت می فرمایند: «وَ لَم یَتَعَدَّ طَورَهُ= و از حدّ خویش تجاوز نكند»؛ یعنی از حد خودش پا فراتر نگذارد. حد خودش را بشناسد که مسیرش کجاست، انتخابی انجام ندهد که از مسیر اصلی منحرف بشود. یعنی وقتی انسان یک معشوق جمادی، گیاهی، حیوانی یا عقلی را به «خدا، اهل بیت و جهاد» ترجیح بدهد، نه خیر دنیا را می‌بیند، و نه خیر آخرت را. «وَ لَم یَتَعَدَّ طَورَهُ» یعنی خیلی مراقب باش از حق خودت تجاوز نکنی. پس وقتی حسود می‌شوی، یعنی از حد خودت بیرون زدی. «وَ لَم یَتَعَدَّ طَورَهُ» یعنی عددی را که خدا به تو می‌دهد، از آن عدد تجاوز نکن. مثلا اگر نجس شدی با آب کُر یکبار یا با آب قلیل دو بار بشوی. بیشتر از این اهمیت نده که بیماری وسواس می افتی؛ بعضی افراد شروع به فتوا دادن و دلیل‌تراشی می کنند و این دلیل ها اصلاً اهمیتی ندارند. «وَ لَم یَتَعَدَّ طَورَهُ» یعنی شک و تردید نکنی، وسواسی نشوی، بدبین نباشی، خودشیفته نباشی. محال است یک نفر خودشناسی داشته باشد، اما خودش را بهتر و برتر از دیگران بداند. آدمی که خودش را بهتر از کسی می‌داند، او آدم بی‌ادب، جسور و گستاخی است. «وَ لَم یَتَعَدَّ طَورَهُ» یعنی تو بتوانی در صراط مستقیم به بهشت بروی و به جهنم نیفتی. چه کسی از حد خودش خارج نمی‌شود؟ کسی که خودش را فراموش نکند. «وَ لَم یَتَعَدَّ طَورَهُ» یعنی اگر مرد خانه هستی، اضافه‌تر از حد شرعی از زنت توقع نداشته باشی که او باید فلان کار را انجام بدهد. چون این نوعی ظلم است. زن هم بداند بیش از حد از شوهرش نباید توقع داشته باشد و نخواهد خارج از وظائفش در استخدام او باشد و حرمتش را داشته باشد. پس باید قانون الهی را بشناسیم و از آن تجاوز نکنیم. «وَ لَم یَتَعَدَّ طَورَهُ» یعنی حواست باشد غیبت بچه دو ساله‌ات را هم نمی‌توانی بکنی. چون بچه شخصیت دارد؛ یعنی نمی‌توانی به گیاهی که در خانه‌ات وجود دارد، ضربه بزنی. چون گیاه شخصیت دارد؛ یعنی نروی به خاطر لذت خودت یک پرنده را بگیری و در خانه‌‌ات اسیر کنی. یعنی قیمت و حد خودت را بشناس و پایت را از گلیم‌ات درازتر نکن؛ توقع نداشته باش همه خادم تو باشند. چون وقتی که از حد خودت تجاوز کنی، باطنت زشت می‌شود و فرشته‌ها تو را می‌بینند و از تو فرار می‌کنند؛در نتیجه رنگ شادی و آرامش را نخواهی دید. نتیجه کلام آنکه «وَ لَم یَتَعَدَّ طَورَهُ» یعنی همه حدودها و ریاضیات در شریعت (رساله)، طریقت (اخلاق و استاد اخلاق و مربی) و حقیقت (برطرف کردن شبهات زیر نظر استاد و مربی عقائد) را خوب یاد گرفتن و تخصصی زندگی کردن. اینها باعث می‌شود همه رحمت‌های خدا به انسان سرازیر شود.   جامعه کبیره/رحمت [1] . سوره طلاق/آیه 3. [2] . سوره جن/آیه 28.

این که برای ملائکۀ الله بد استقبال و بد بدرقه نباشیم، مطلب مهمی است. یعنی وقتی که می آیند، با معصیت و گناه ما روبرو نشوند و وقتی هم که می روند، ما را در حال معصیت ترک نکنند. می دانیم که همواره دو فرشته شبانه روز همراه ما هستند و اعمال ما را ثبت می کنند. اولین برخوردی که ما با آنها داریم، خیلی مهم است. چون آنها مهمانان ما هستند و خیلی بد است که ما فکر کنیم چون آنها را نمی بینیم پس هر کاری که دلمان خواست انجام دهیم. مهمتر این که وقتی آنها نزد ما می آیند، ما را در حال انجام کار بد و معصیت نبینند. به خصوص این مراقبت برای انسان لازم است که هنگام اذان یا قبل از اذان با این فرشتگان الهی سلام و احوال پرسی کند و به آنها درود و صلوات بفرستند و شروع نامه اعمال شخص با خیرات باشد. شب و اذان مغرب که اینها می خواهند بروند، خیلی خوب است که انسان با دعا و ثنا و تحیت آنها را بدرقه کند و آخرین چیزی که برای ما می نویسند، عبادت باشد. خداوند به فرشته ­ها و نوع پیوندی که از انسان می آورند، خیلی حرمت می گذارد. صلوات بر محمد و آل محمد (صلی‌الله‌علیه‌وآله) عامل بعدی برای پاک کردن گناهان، صلوات بر محمد و آل محمد (صلی‌الله‌علیه‌وآله) است. موت، پاک کننده گناهان است آخرین مورد که دوازدهمین عامل و پاک کننده گناهان است، موت است. یعنی فشار و سختی که هنگام مرگ و انتقال بر انسان عارض می شود، باعث پاک کردن گناهان می شود. این دین چقدر برای انسان حرمت قائل است که از زمانی که به دنیا می آید تا زمان مرگ، مدام در همه حالتها خداوند با رحمت رحمانی و رحیمی خود، دائماً در حال پاک کردن بنده ­اش است. اما آن چیزی که خیلی مهم است، نگاه ما در زندگی به این عوامل دوازده ­گانه است. نگاه به حیات دنیاست؛ یعنی ما به دنیا چگونه نگاه می کنیم؟ با این عوامل دوازده ­گانه، دنیا بسیار مهمتر و تعیین­ کننده­ تر از آخرت است. دنیا علت آخرت است. همیشه علت تاثیرگذارتر از معلول است و آخرت معلول دنیاست. 12 فیلتر برای گناهان در دارالسلام حقیقی خداوند در دنیا با 12 فیلتری که گذاشته، ما را سالم می کند. دارالسلام حقیقی دنیاست. در همین جا سالم­ سازی شروع می شود و بعد با این سالم­ سازی، تو سالم و پاک وارد برزخ می شوی. اگر قرار بود خدا هیچ نوع سختی به ما وارد نکند و پاک شدن ما برای آخرت بماند، خیلی خطرناک بود. اگر انسان این موضوع را خوب بفهمد، در دنیا نظام زندگی خود را درست تنظیم می ‌کند. در انتخاب ها، ارتباط ها، رفتارها و چینش های فکری دقت می کند. «اَلدُنیا مَزرَعَۀُ الآخِرَۀ= دنیا مزرعه آخرت است». گفتیم رابطه دنیا با آخرت، مثل رحم مادر با دنیاست. رحم قویتر از دنیاست، چون می تواند بدنسازی کند. هر چیزی که در 5 بخش «سلامت، زیبایی، هوش، دین و اخلاق» در دنیا نصیب ما می شود، در دوران رحمی پایه گذاری می شود. پس همیشه علت، قویتر، مهمتر و تعیین ­کننده­ تر از معلول است. پس دنیا علت آخرت است. یعنی ما در آخرت، میوه ی عمل مان در دنیا را می چینیم. داده ­های دنیا می شود وضعیت آخرتی، ابدی و جاودانه ما. بنابراین اگر کسی دنیایش خراب باشد آخرتش هم خراب است. در قرآن قاعده ای هست که می گوید:«وَ مَنْ كانَ فِی هذِهِ أَعْمى‏ فَهُوَ فِی الآخِرَةِ أَعْمى= کسی که در دنیا کور است، در آخرت هم کور است». کسی که در دنیا بخش اصلی وجودش و هدف خلقتش را نبیند و نداند که از کجا آمده و در کجا هست و به کجا می رود؛ در آخرت هم کور متولد می شود. سلامت آخرت در گرو سالم سازی در دنیاست اگر کسی سلامت آخرت را می خواهد، در دنیا برای سالم ­سازی خودش سرمایه ­گذاری کند. یعنی باید سالم باشد تا بتواند به دنای بعدی سالم متولد شود. مگر الان شرط تولد سالم از رحم مادر به دنیا سلامت نیست؟ وقتی می گوییم جنین باید سالم به دنیا بیاید، یعنی منطبق با شرائط زیستی دنیا باشد. وقتی وارد برزخ می شویم، برزخ ما را می سنجد، در بخش انتخاب ها، ارتباط ها، رفتار و افکار اگر ناسالم نباشیم، در ردیف بیماران قرار می گیریم و تازه مصیبت شروع می شود. زیرا گفتیم یک جنین وقتی متولد می شود، بسته به سه عامل«تعداد بیماری، نوع بیماری و شدت بیماری» باید رنج درمان تحمل کند. شخصی که با خودش از دنیا بیماری برده، و در برزخ بیمار متولد شده، بسته به همان سه عاملی که گفتیم، باید در جهنم برود و رنج درمان و سالم سازی را تحمل کند. این جهنم دائمی نیست، بلکه بیمارستان بهشت است. خداوند جلوی بهشت فیلتری به اسم جهنم گذاشته تا بندگان سالم شده و وارد بهشت شوند؛ زیرا بهشت خانه سلامتی است. در بهشت فرد مریض و ناسالم را راه نمی دهند، این امر اعتباری نیست که به شخص بگویند تو مریضی پس نیا؛ بلکه اساساً شخص مریض نمی تواند از بهشت بهره برداری کند. همانطور که یک فرد سالم در دنیا دردی ندارد، به محض این که مریض شود، دنیا به او درد می دهد و به او علامت می دهد که تو سالم نیستی. از داشتن غم و مصیبت و مشکلات ناراحت نباش اگر داشتن غم و غصه و مصیبت ناراضی نباش که همه ی اینها پاک­ کننده هستند. همه برای تو بهشت اضافه می کنند. پس برای چی ناراحت هستی و با خدا درگیری؟ چرا حسرت زندگی دیگران را می خوری؟ کسی باید حسرت بخورد که این مشکلات را ندارد. وقتی کسی این مشکلات را ندارد، یعنی کفاراتش برای آخرتش مانده. اما اگر کسی مشکل دارد، باید خوشحال باشد و خدا را شکر کند که خدا با او کار دارد و گناهانش را نگذاشته برای آخرت. علی (علیه‌السلام) فرمودند:«إذا رأیتَ ربَّكَ یُوالی علَیكَ البلاءَ فاشْكُرْهُ[1] = هرگاه دیدى پروردگارت بلا از پى بلا بر تو نازل مى كند، سپاسگزار او باش ». هر که در این بزم مقرب تر است، جام بلا بیشترش می دهند. یعنی خدا دارد من را پاک می کند و گناهانم را برای آخرت نگذاشته و این خیلی خوب و مبارک است. بگذاریم خدا برای ما انتخاب کند. پس دیگر ما چه ناراحتی داریم؟ دنیا به این قشنگی؛ دنیا به این خوبی؛ چرا ما اینقدر با این دنیا درگیر می شویم. کسی که دنیای غمگینی دارد؛ دنیای مضطرب پر از حسادت، بدبینی، بدجنسی، زودرنجی، افسردگی، حساسیت، غصه و تحقیر دارد، چگونه می تواند وارد بهشت شود؟ برای خیلی ها فقط زندگی کردن مهم است. یعنی فقط مهم است که شوهر گیرش بیاید، اما اگر این شوهر او را جهنم ببرد عیبی ندارد. فقط برایش مهم است زن بگیرد، اگر این زن او را جهنم ببرد، برایش مهم نیست. برایش مهم است شغل گیر بیاورد، اما در این شغل به چه لجن­ زاری می افتد، اصلاً برایش مهم نیست. این که از کجا آمده، در کجا هست و به کجا می رود، برایش مهم نیست، از حیثیت اصلی خودش غافل است. یعنی به هیچ وجه خودشناسی ندارد. آدمی که سبک و از سر جهل تصمیم ­گیری می کند، هر کاری شیطان بخواهد با او می کند. زندگی دنیا باید بر مبنای سلامت باشد ما باید به سمت سالم ­سازی زندگی مان پیش برویم. این مهم نیست که چطوری می خواهیم زندگی کنیم؛ اما باید اصل و مبنا را بر سلامت قرار دهیم. پس وقتی به من یک شغل چشمک ­زن پیشنهاد می کنند، سراغش نمی روم. اول نگاه می کنم که آیا در آن سلامت هست یا نه. پیغمبری به خدا گفت: خدایا من می خواهم فلان درجه را بگیرم. فرمود: باید موانعش را طی بکنی. گفت: حاضرم طی کنم. فرمود: پس برو با فلان دختر ازدواج کن. ازدواج با آن دختر تو را به قرب من می رساند. چرا؟ چون آن دختر یک دختر بسیار بداخلاق و بدجنس است و اگر بلد باشی با بداخلاقی ها و بدجنسی های او چگونه رفتار کنی، تو را بالا می کشاند. پیامبر فرمود:«أعدى عَدوِّكَ نَفسُكَ الَّتی بَینَ جَنبَیكَ [2]= دشمن ترین دشمن تو، نفسى است كه میان دو پهلویت قرار دارد». یعنی دشمن تو خواسته ­های پایینی توست. زیرا کشش های پایینی، دائماً «خود حقیقی» ما را به پایین می کشند و نمی گذارند ما رشد کنیم. بنابراین، به هیچ وجه نباید برای چیزهایی حرمت قائل باشیم که اگر بخواهی احترامش را رعایت کنی خودت بی ­احترام می شوی. پادشاهی بود که دستور داده بود که هر کس به محض ورود به شهر باید به قبری که در ورودی شهر قرار داشت، برود و سجده کند. مسلمانی وارد آن شهر شد و چون مسلمان ها فقط برای خدا سجده می کنند و سجده بر غیر خدا در فرهنگ مسلمانها جایز نیست، او بر قبر مذکور سجده نکرد. او را پیش پادشاه بردند و گفتند: چرا سجده نکردی؟ گفت: من فقط به خدا سجده می کنم. گفتند: گردنش را بزنید. قبل از این که گردنش را بزنند، پرسیدند آیا خواسته‌ای داری؟ او گفت: بله دارم، آیا اجابت می کنید؟ پادشاه گفت: بله هر کس از ما خواسته ­ای بخواهد رد نمی کنیم، تا حالا نشده هیچ کس از من خواسته ­ای بخواهد، حتی موقع مردنش و من اجابت نکنم؟ مسلمان گفت: من خواسته ­ام این است که سه بار با این چوب به گردن شما بزنم. پادشاه با تعجب گفت: یعنی چه؟ چه می گویی؟ وزیر گفت: قربان خوب نیست نپذیرید، شما قول داده اید. آبرویتان جلوی این همه آدم می‌رود. چاره ­ای نیست، قبول کنید. پادشاه قبول کرد و چوبی به آن مسلمان دادند. این شخص با چوب محکم به گردن پادشاه زد به طوری که پادشاه بی هوش بر زمین افتاد. اطرافیان پادشاه او را به هوش آوردند. مسلمان خواست ضربه دوم و بعد سوم را بزند که پادشاه گفت: تو از دومی و سومی صرف نظر کن؛ ما هم از کشتن تو می گذریم. او گفت: نه قربان من می خواهم بمیرم و اجازه بدهید به دو خواسته دیگرم برسم. پادشاه دید اگر ضربه دوم را بزند، بی تردید او زودتر از آن شخص مسلمان از دنیا خواهد رفت. آن مسلمان هم می دانست دارد چه کار می کند، کشته شدن خود را بهتر از بدعتی می دید که آن پادشاه گذارده بود. پادشاه هر چه اصرار می کرد که از کشتن تو گذشتم، تو هم از خواسته هایت بگذر، او زیر بار نمی رفت. تا اینکه پادشاه مجبور شد، دستور داد آن قبر را خراب کنند. با این کار آن فرد مسلمان گفت: من از خواسته هایم گذشتم. آن شخص مسلمان هم جان خودش را نجات داد و هم آن بدعت را از بین برد. ما هم چنین حکایتی داریم که گاهی در خانه بتهایی برای خود ساخته‌ایم و چیزهایی را واجب کرده ایم که رسیدن به آن مساوی با جهنم است. مثلاً می گوید: من حتماً باید فلان لباس را بپوشم؛ حتماً باید فلان جا خانه داشته باشم؛ حتماً باید با فلان کس ازدواج کنم و ... . اما اگر قرار است، روز به ­روز بر رغبتم به الله، خانواده آسمانی، بهشت و به درجات آخرتی اضافه نشود، هر نوع پیروزی داشته باشم شکست است. به خاطر این که ما دائماً دچار سختگیری های زیاد هستیم، نمی توانیم از زندگی لذت ببریم. پس هر تصمیمی می خواهی بگیری، اول ببینی اگر شادت نمی کند و آرامش ندارد، جلو نرو. اگر مسافرت است، اول بهشتیش کن، بعد برو. خرید است، اول بهشتیش کن بعد برو؛ مثلاً سفر مشهد می روند، صدها گناه در این مسیر می کنند. حال داری می روی وسط سفر تلخی و ناراحتی هم بود، آدم باید صبور باشد و حوصله داشته باشد. اصلاً این سفر یک خودش یک امتحان است. یعنی خدا فقط آنجاهایی فیض می دهد که تو عصبانی نشوی و زودرنجی نداشته باشی و شاد باشی؛ حتی اگر به عبادت هم نرسیدی مهم نیست. خدا به تو فیض و برکت خواهد داد. صلوات/ موت /غم وغصه [1] - غرر الحكم : 4083 ، 4082. [2] - تنبیه الخواطر : 1/259.