از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی بحثمان درباره ­ی موانع وصولمان به خانواده­ ی آسمانی به این فقره از مناجات شاکین امام سجاد «علیه السلام» رسید. «الهی اَشکوا الیک عدوّاً یُضِلُّنی وَ شیطاناً یَغوینی قد مَلأ بالوسواسِ صدری و احاطت هَوا حِبُسُه بِقَلبی یُعانبدُلی الهوی و ....» خدایا شکایت می­کنم به درگاهت از دشمنی که گمراهم می­کند و شیطانی که مرا به بیراهه می­کشاند و دلم را پر از وسواس کرده و هوس هایش به گرد دلم چرخیده و گرداگرد قلبم را گرفته و پشتیبانی از خواهش و هوای نفسم می­کند و ...». امام «علیه السلام» در اینجا به یک دشمن بسیار خطرناک می­پردازد که انواع حیله­ ها را به کار می­برد تا مانع رسیدن ما به هدف خلقتمان شود. «بحث درباره­ ی شیطان در مباحث دشمن­شناسی، فکر، وسوسه و مهندسی آرزوها گفته شده ­است». ده ها آیه در قرآن و چند هزار حدیث در مورد شیطان و حمله­های آن بیان شده، و قرآن به شدت تأکید بر شناخت شیطان و پرهیز از وسوسه­ های او دارد و این نشان ­دهنده ­ی قابل دسترس بودن اوست اما ما متأسفانه همیشه او را دست کم می­گیریم و کاری به حمله ­ها و وسوسه­ های او نداریم و همین بی ­اعتقادی و بی­ توجهی و شوخی گرفتن شیطان باعث شده دائماً مورد حمله­ های او قرار بگیریم و آسیب ببینیم. «و اتخذوا ان شیطان لکم عدو واتخذوه عدو» شیطان دشمن شماست، شما هم او را دشمن بگیرید. در روایت داریم گاهی اوقات شیطان مانند زنبورهایی که به گوشت حمله می­کنند به قلب مومن حمله می­کنند. اما ما اصلاً یادمان نمی ­آید در عمرمان با چنین مجموعه ­ای درگیر شده باشیم. «الظالم و المظلوم کلاهما فی النار» ظالم و مظلوم هر دو در آتشند، ظالم به خاطر ظلمش و مظلوم هم به خاطر ظلم پذیری ­اش. شیطان بزرگترین خیانت را به ما می­کند و مانع رسیدن ما به خانواده­ ی آسمانی ­مان می­شود اما ما به جای اینکه با او مبارزه کنیم و از دستش عصبانی باشیم، با او انس می­گیریم و از او اطاعت می­کنیم. «ألم أعهد علیکم یا بنی آدم ان لا تعبدوا الشیطان» آیا من از شما عهد نگرفتم که شیطان را عبادت نکنید. «... شیطاناً یغوینی...» اغوا؛ یعنی وسوسه و تحریک و راهنمایی کردن به سمت شر و فساد. شیطان صرفاً یک پیشنهاد می­دهد و ما را دعوت و راهنمایی به شر و فساد می­کند نه اینکه خودش مستقیماً ما را به این کار بیندازد. «قد تبین الرشد من الغی» قرآن می­فرماید ما رشد و غی را از هم روشن کردیم و هر کس می­تواند آنها را از هم تشخیص دهد «رشد» یعنی دلالت به سمت خیر و صلاح «هو دلالته علی الخیر و الصلاح» و نقطه مقابل آن «غی» یعنی دلالت به سمت شر و فساد است. و وقتی می­گوییم شیطان اغوا می­کند یعنی جلوی رشد حقیقی ما را می­گیرد. شیطان آنقدر قدرت ندارد که بخواهد کسی را مستقیماً گمراه کند، مگر کسی که خودش جزء اولیاء شیطان باشد و اغواگر شود. انسانهایی هستند که جزء شیاطین انسی اند و کارشان تحریک کردن دیگران به سمت شرّ و فساد است و اینها عابدان شیطانند و گمراهی را پذیرفته­اند و دیگران را نیز به سمت شرّ و فساد دعوت می­کنند. و می­فرماید: «و ان یروا السبیل رشد لا یتخذو سبیلاً و ان یروا السبیل الغی یتخذوها سبیلاً» بعضی افراد وقتی راه رشد را می­بینند آن را آگاهانه طی نمی­کنند و هرگاه راه غی را می­ بینند آن را راه خود قرار می دهند. «فالهمها فجورها و تقواها» همه ­ی انسانها قدرت تمیز حق از باطل و خوب از بد را دارند اما برخی افراد آگاهانه راه شرّ و بدی را انتخاب می­کنند و از دیدنی­ها و شنیدنی­ ها و رفتن به جاهای تحریک آمیز استقبال می­کنند و از آن لذت می­برند. پس حیطه­ ی نفوذ شیطان اغوا است، اغوا یعنی تحریک به سمت شرّ و فساد و نه تسلط. یعنی شیطان به هیچ وجه بر بندگان خدا تسلطی ندارد، بلکه تنها پیشنهاد می­دهد و تحریک ایجاد می­کند. خداوند و ائمه «علیهم السلام» چهارچوب­ها و اصول را برای ما مشخص می­کنند و ما را به نور فطرت و الهامات مجهز می­کنند، تا بتوانیم در مقابل شیاطین آگاهانه بایستیم و راه را انتخاب کنیم، شیطان نعمتی است که برخلاف یقینیات ما وسوسه تولید می­کند و روی نقاط ضعف ما دست می­گذارد تا ما بتوانیم با غلبه بر او به رشد و قدرت برسیم و اوج بگیریم. «ان عبادی لیس لک علیهم سلطانٌ الا من اتبعک من الغاوین» تو بر روی بندگان من سلطه نداری و تنها کسانی از تو تبعیت می­کنند که خودشان اغواگر هستند. «غاوین» یعنی کسانی که خودشان عبد شیطان و عضو حزب شیطان محسوب می­شوند و مانند شیطان، عامل گمراهی و تحریک به شرّ هستند. در دنیا میلیونها شیطان انسی وجود دارد که با انواع و اقسام ابزارها مانند صوت، تصویر و ... دائماً در حال اغوای بندگان خدا هستند. در نقطه مقابل اغواگران، انسانهایی هستند که عبد خداوندند و به جریان هدایت و رشد انسانها به سوی هدف خلقت­شان کمک می­کنند و در آنها نسبت به وسوسه­های شیطان مقاومت ایجاد می­کنند. اما شیطان اغوا را به خدا نسبت می­دهد و می­گوید تو مرا اغوا کردی؛ سوره ­ی اعراف آیه 16:«قال فَبِما اَغوَیتَنی لَاَقعُدَنَّ لَهُم صراطک المستقیم ثمّ لأتینَّهُم مِن بین ایدیهم وَ مِن خلفِهِم و عن ایمانهم و عن شمائلهم و لا تجدُ اکثرهم شاکرین» «شیطان گفت: که چون تو مرا گمراه کردی من نیز بندگانت را از راه راست گمراه می­کنم – آنگاه از پیش رو و از پشت سر و طرف راست و چپ آنان در می ­آیم تا بیشتر آنان شکر نعمت به جای نیاورند.» کمینگاه شیطان بر روی صراط مستقیم است یعنی درست زمانی که انسان تصمیم می­گیرد آدم خوبی باشد، مورد حملات پی در پی شیطان قرار می­گیرد تا از مسیر صحیح برگردد و گمراه شود. سوره­ی حجر آیه 39: «قال ربِّ بِما اَغوَیتنی لاُزینن لهم فی الارض و لاُغوینهم اجمعین» «مرا گمراه کردی من نیز در زمین (همه چیز را) در نظر فرزندان آدم جلوه می­دهم و همه آنها را گمراه خواهم کرد.» وقتی انسان عاشق و مجذوب زینت­های دنیا و ابزار و وسایل و ارتباطات دنیا شود و انسش تنها با مطلوب­ها و معشوق­های دنیا باشد، حوصله­ ی پرواز کردن به سمت آسمان و خانواده­ ی آسمانی­اش را ندارد و آنها را تنها برای برطرف کردن مشکلات زمینی­ اش می­خواهد. یک سوال: چرا شیطان به خدا می­گوید تو مرا اغوا کردی؟ شیطان جن بود و بر اثر عبادت به مقام فرشته­ ها رسیده ­بود اما در درونش کفری پنهان داشت که آن را ظهور نمی­داد  هر چه خدا می­ گفت اطاعت می­کرد. «... و کان من الکافرین» و خداوند همان کاری را که شیطان با ما می­کند با شیطان کرد و دست به روی نقطه ضعف شیطان گذاشت تا به او فرصت رفع آن را بدهد. نقطه ضعف شیطان روحیه­ ی حسادت و تکبرش بود او خوب رشد کرده بود و تا مقام فرشته­ ها نیز بالا رفته بود و اصول دینش نیز کامل بود، اما این مشکل اخلاقی او باعث کفر و سقوطش شد و تمام عبادتها و عقایدش را از بین برد. «در روایت داریم همانطور که سرکه عسل را خراب می­کند، حسادت ایمان را از بین می­برد.» گاهی اوقات در انسان صفاتی وجود دارد که در آخر کار یک عمر عبادتش را تباه می­کند. (تکبر و حسادت یکی از این صفات هستند که سرمایه­های ایمانی انسان را از بین می­برند.) و خداوند شیطان را در مراحل مختلف زندگی در مسیر راه انسان قرار می­دهد تا انسان نقاط ضعف خود را برطرف کند و پاک از دنیا برود. بعضی از افراد هستند که همه چیز اسلام را می­پذیرند و قبول دارند اما فقط نسبت به فلان قانون اسلام مشکل دارند و پذیرای آن نیستند مثلاً اصول عقائد و ولایت و اخلاق و بقیه­ی قوانین اسلام را قبول دارند اما با مسئله حجاب مشکل دارند و یا مسائل احکام را نمی­پذیرند. چنین وضعیتی خیلی خطرناک است. «نؤمن ببعض و نکفر ببعض» و قرآن می­فرماید: «حتی اگر یک قانون اسلام را هم قبول نداشته باشید کافر به همه­ ی آن هستید» و خداوند از هیچ کس ایمان نصفه قبول نمی­کند (یا همه و یا هیچ). اصول عقاید شیطان خیلی محکمتر از ما بود اما به خاطر یک مشکل اخلاقی، آگاهانه در مقابل خدا ایستاد و کافر شد. این که انسان آگاهانه در مقابل خدا بایستد خیلی خطرناک است. شیطان به خدا می­گوید چرا مرا اغوا کردی؟ تو که نقطه ضعف مرا می­دانستی پس چرا درست روی همان دست گذاشتی؟ حتی آنقدر لجوج است که به خدا می­گوید از خواسته­ی خود بگذر و من را از سجده معاف کن، من قول می­دهم طوری عبادتت کنم که هیچ کس تا به حال عبادتت نکرده­باشد. و خداوند می­فرماید یا سجده کن یا بیرون برو (اگر قرار است کسی کوتاه بیاید او ما هستیم نه خدا)، شیطان در جریان استدلال خدا با ملائکه قرار داشت و وقتی آنها در مورد خلقت آدم به خداوند اعتراض کردند. خداوند فرمود: «انّی اعلم ما لا تعلمون» و مقامات و قدرت­ها و کمالات آدم را به آنها نشان داد و آنها پذیرفتند و به آدم سجده کردند. «سبحانک لا علمنا الا ما علمتنا». اما شیطان با اینکه برایش همه چیز روشن شده بود، آگاهانه زیر بار نرفت و در مقابل دستور خداوند ایستاد. یکی از کارهای شیطان این است که اندازه­ها را به هم می­ریزد. خداوند یکسری قاعده و فرمول و ستون به نام محکمات را مشخص می­کند و اجازه می­دهد یکسری متشابهات هم در کنارش باشد و آن متشابهات زمینه­ های امتحان انسان را فراهم می­کند. هر جا شبه ه­ای در انسان ایجاد شد باید به محکمات برگردد تا دینش حفظ شود و این رمز بسیار مهمی است. اما انسانهای بی­ حوصله و مریض فقط دست بر روی متشابهات می­گذارند و به محکمات کاری ندارند. برای مثال ما می­دانیم خداوند کمال مطلق و خالق است و هیچ ضعفی ندارد و به کسی ظلم نمی­کند و منزه از هر عیب و سبحان است و نیازی به هیچ کسی ندارد و اینها «محکمات ما» هستند. اما وقتی در جامعه می­ بینیم برخی افراد فقیرند و برخی ثروتمند، برخی مریضند و برخی سالم، برخی سیاهند و برخی سفیدند، دچار شبهات می­شویم و پیش خودمان فکر می­کنیم آیا اینها ظلم نیست؟ آیا خدا عادل است و اینگونه شیطان با متشابهاتی که در ذهن ایجاد می­کند محکمات را زیر سؤال می­برد تا انسان ایمانش را از دست بدهد. اما ما باید به محکماتمان برگردیم تا شبهه­ ها را از بین ببریم و دینمان را حفظ کنیم مثلاً بگوییم چون خداوند سبحان و عاری از هر عیبی است پس این مشکلات به او بر نمی­گردد. تفاوت­ها و تضادها و تغییرات لازم است و اگر نباشد انسان اساساً رشدی نخواهد داشت و به کمال نمی­رسد و اینها لازمه­ ی خلقت انسان هستند. شیطان در متشابهات و جاهایی که انسان دچار شک و تزلزل است کمین می­کند تا انسان به محکمات حمله کند و آنها را زیر سوال ببرد، بنابراین در چنین مواقعی انسان باید به محکمات برگردد تا دلش آرام شود و ایمانش حفظ گردد. و یا مثلاً شیطان می­گوید با عمل یک نفر به اصل دستور حمله کن، به فرض با عمل بد یک خانم باحجاب اصل حجاب را زیر سوال ببر و یا با عمل بد یک عالم روحانی به اصل روحانیت حمله کن، به این امر اغوا می­گویند یعنی انسان در درون خودش مشکل و مرضی دارد و شیطان با تحریک همان مشکل، اغوا ایجاد می­کند و باعث می­شود شخص با استدلال هایی که می ­آورد خیال خودش را راحت کند. «بل یرید الانسان لیفجر امامه سئل ایان یوم القیامه». فردی که در دلش میل به گناه دارد، مجبور است برای ارتکاب گناه به اعتقادات و محکماتش حمله کند و آنها را زیر سوال ببرد تا با خیال آسوده به خواسته­اش برسد (مثل امر حجاب) حجاب یک امر فطری است و قرآن می­فرماید وقتی آدم و حوا از آن میوه­ ی ممنوعه خوردند عورتشان معلوم شد و آنها به سرعت خودشان را پوشاندند. نهضت فمینیسم به اسم دفاع از حقوق زنان آنها را مورد استثمار جنسی، اقتصادی و سیاسی قرار داد و تا این اندازه باعث تحقیر زنها شد. شیطان در قسمتهایی که شخص دچار تردید و شک می­شود و مسئله برایش روشن نیست، دست می­گذارد و وسوسه ایجاد می­کند برخی افراد برای رفع شبهاتشان مانند یک بیمار آگاه به عالم دانا مراجعه می­کنند و مشکلشان را حل می­کنند اما برخی دیگر به دنبال روشن کردن شبهات خود نمی­روند و از شک­های که دارند استقبال می­کنند و فکر می­کنند اگر آگاه شوند، مسئولیت می­آورد و مجبور به عمل کردن می­شوند. خداوند هم روی نقاط ضعف شیطان دست گذاشت تا رشد کند اما شیطان حاضر شد دست از تکبر وحسادت خود بردارد. عین همین کار را هم شیطان با ما می­کند و روی نقاط ضعف ما دست می­گذارد و وسوسه ایجاد می­کند تا ما دچار تزلزل شویم و به یقینیات و محکماتمان حمله کنیم. و از طریق فروع، اصول را زیر سوال ببریم. شیطان از طریق ضعف­های انسان، به خدا، ائمه و قرآن حمله می­کند و گاهی افکار زشتی از طرف ما به آنها می­گوید و ما آن افکار را به خودمان نسبت می­دهیم و در این هنگام است که با خودمان نیز درگیر می­شویم. والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته .  

از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی بحثمان درباره­ ی موانع وصولمان به خانواده­ ی آسمانی و موانع رسیدن به هدف خلقتمان بود و توضیح دادیم که وجود موانع لازم و ضروری است و هیچ انسانی بدون آن به رشد و قدرت نخواهد رسید و موانع لازمه­ ی نظام مادی محسوب می­شوند. در تمام رشته­ های علمی، فنی حرفه­ای و هنری بدون مانع و تضاد هیچ قدرت و توانایی حاصل نخواهد شد. خداوند در قرآن می­فرماید: «انی جاعل فی الارض خلیفه» من می­خواهم بر روی زمین یک جانشین قرار دهم، بین زمین و جانشینی خداوند یک رابطه وجود دارد و رمز آن در این است که اگر موجود مختاری مثل انسان به زمین نیاید، هیچ شباهتی به حق تعالی پیدا نخواهد کرد. دنیا باشگاهی است که انسان می­تواند در آن با پشت سر گذاشتن موانع به مقام خلیفه اللهی و ولی اللهی برسد و بدون آمدن به دنیا اساساً هیچ شباهت و رشدی صورت نخواهد گرفت. دنیا تنها جایی است که اطلاعات و معلومات می­تواند در آن به دارایی و قدرت تبدیل شود. انسان در دنیا با تمرین­های لازم می­تواند به معشوق خود برسد و شبیه حق تعالی شود و این هدف خلقت انسان محسوب می­شود. خداوند اصل اساسی در نظام خلقت را «لا اله الا الله» معرفی می­کند یعنی اینکه اله و معشوق انسان تنها الله است. و در واقع خواسته حقیقی انسان این است که شبیه خدا شود و تا انسان متخلق به اخلاق الهی نشود و به جاودانگی نرسد، به آرامش و سعادت نخواهد رسید. خداوند انسان را از روح خود آفرید. همان روحی که حقیقت محمدیه «صلی الله علیه و آله» و کاملترین و شبیه­ترین و نزدیکترین مخلوق به خداوند است و هیچ فرقی با او ندارد مگر در جنبه مخلوقیت و این یعنی اینکه خداوند، ذات بینهایت است و ائمه اطهار «علیهم السلام» و انسانهای دیگر ظهور هستند و ذاتی از خود ندارند. و تنها خداوند است که حضرت وجود است و بقیه ظهورات او هستند که می­توانند تا بینهایت پیش بروند (مانند اهل بیت علیهم السلام). میان عشق زمینی و عشق حقیقی تفاوت وجود دارد و آن این است که در عشق­های زمینی بین دو نفر خیال شبیه شدن وجود ندارد و تنها از بودن در کنار هم لذت می­برند. اما در عشق حقیقی انسان می­خواهد شبیه خدا شود و تا به این شباهت نرسد، جان بینهایت طلب او آرام و قرار ندارد. اینکه در بهشت نامه­ ی خداوند اینگونه است «من الحی القیوم الذی لا یموت الی الحی القیوم الذی لا یموت» از زنده­ ی پایداری که هرگز نمی­ میرد، به زنده­ ی پایداری که هرگز نمی ­میرد یعنی انسان در آنجا کاملاً تشبه به حق تعالی پیدا می­ کند و مانند خداوند بر بهشتی که به اندازه­ ی همه­ ی آسمانها و زمین است سلطنت می­کند. انسان تا به چنین مقامی نرسد جانش آرام نمی­گیرد و این یعنی قدرت و همان چیزی که حضرت ابراهیم در قرآن از خداوند می­خواهد «رب ارنی کیف تحمل موتا» نشانم بده چطور مرده را زنده می­کنی؟ «اَرنی» یعنی اینکه می­خواهم خودم «محیی» شوم. لذا خداوند خودش پرندگان را زنده نکرد و به حضرت ابراهیم فرمود: سُمّت اُهنّ» یعنی صدایشان کن تا زنده شوند و اینگونه خداوند اسم «محیی» را به حضرت ابراهیم می­دهد و او از آن به بعد می­تواند به قدرت حیات بخشیدن برسد. انسان تا در بهشت نتواند همه ­ی کارهای خلقتش را انجام دهد به آرامش نمی­رسد، لذا قرآن می­فرماید: «عَین یشربُ بها عبادُالله یُفجرونها تفجیرا» چشمه ­ای که در بهشت عباد خدا از آن می­خوردند، خودِ آنها آن چشمه را می­جوشانند. مؤمن هر چیز در بهشت اراده کند همان­گونه خلق می­کند «فیها ما تشتهل انفس و تلذذ اعیون» هر چه هوس کند و اشتها داشته باشد و هر چه که از آن لذت ببرد در آن هست و اینها همه خالقیت انسان را می­رساند. یعنی انسان خودش خلق می­کند و به اذن خداوند خودش به وجود می­آورد. «قربه الی الله» یعنی قدرت و نزدیکی و شباهت پیدا کردن به حق تعالی. اینکه انسان نماز می­خواند اما هیچ شباهت و نزدیکی به حق تعالی پیدا نمی­کند، نشان­دهنده­ی این است که نمازش اثر­گذار نبوده است. قدرت انسانی یعنی تجلی و ظهور اسماء الهی در وجود انسان. برای مثال در جبهه ­های جنگ عده ­ای از بچه بسیجی­ های کم سن و سال به چنین قدرت ­هایی رسیده بودند شانه به شانه­ ی دشمن در سنگر می­خوابیدند اما دشمن قادر به دیدن آنها نبود و یا عده ­ای از مراجع و یا اولیای خدا، چنین قدرت­هایی داشتند مثلاً حضرت امام (ره) قدرت این را داشتند که بیماران را شفا دهند و دارای اسم شافی بودند. تا انسان خودش را از جهنم­ ها رها نکند و اخلاقش را درست نکند و متخلق به اخلاق الهی نشود، به قدرت نخواهد رسید. مثلاً تا انسان از جهنم حسادت، زودرنجی، عصبانیت و ... رها نشود و یک اخلاق بهشتی برای خودش نسازد نمی­تواند شبیه خدا شود. یک سوال: «چرا امام سجاد «علیه السلام» از این موانعی که در سر راه انسان وجود دارد شکایت می­کند؟» انسان بدون مانع اصلاً به هیچ جا نخواهد رسید و نمی­تواند اسمی دریافت کند. و البته در مورد کسب مهارت­ های دنیا هم اینگونه است و انسان باید آنقدر تمرین کند تا به قدرت و توانایی برسد. برای شبیه خدا شدن و رسیدن به کمالات انسانی، ما باید هزار اسم خداوند را که در واقع جزء اسماء خودمان محسوب می­شود در وجودمان پرورش دهیم و فعال کنیم. انسانها به تعداد اسمی که در خود فعال می­کنند آدم هستند و به حق تعالی نزدیک می­شوند و چه بد است انسان در هنگام مرگ ببیند هیچ اسمی از حق تعالی دریافت نکرده است و یا بدتر اینکه ببیند اسم­ هایی مقابل اسماء الهی در خود پرورش داده و در این هنگام چه غم و حسرتی او را خواهد گرفت. موانع مانند وسوسه­ های شیاطین جنی و انسی و هواهای نفس، برای تمرین دادن انسان لازم و ضروری هستند و تا این موانع نباشد کسی شبیه خدا نمی­شود و به قرب الهی نمی­رسد و این اصل در مورد تمام مهارت­های دنیایی صادق است و در واقع هیچ رشته ­ای وجود ندارد که در آن باید­ها و نبایدها و یا مستحب و مکروه و حرام و حلال و مباح نداشته باشد. انسان در تقرب به حق تعالی پیدا کردن و در حرکت به سمت بهشت و یا بالاتر از آن با یک سلسله نیروهای کمکی و متضاد رو به رو است که باید با تلاش و مبارزه و جهاد به مقصود برسد. خداوند در طول مسیر زندگی انسانها، موانعی را قرار می­دهد تا انسان با غلبه بر آنها بتواند اسم­گیری کند و به قدرت برسد. مثلاً اگر فقر در جامعه نباشد، هیچ کس نمی­تواند اسم کریم و جواد را دریافت کند، و یا هیچ فقیری نمی­تواند اسم شاکر، صبور و تسلیم را دریافت کند. اگر کسی دنیا را بدون مانع بخواهد، با هدف خلقت خود آشنا نیست و خود و خدای خود را نمی­شناسد. دنیا بهترین جای خلقت است و قشنگ­تر از آن وجود ندارد، چرا که انسان در آن می­تواند شبیه خدا شود و اسم­گیری کند. حتی بهشتی­ها نیز حسرت برگشت به دنیا را دارند تا دوباره فرصت شدن دریافت کنند. البته در بهشت هم سیر تکاملی وجود دارد اما هیچ وقت قدرت دنیا را ندارد. «وَ نبلونکم بشیء من الخوف و الجوع و نقصٍ من الاموال و الانفس و ثمرات و بشر الصابرین» با چند لحظه­ ی دنیا، آخرت و بهشت زیادی را می­توان خرید. طراحی زندگی دنیا هر گونه که باشد تنها بهانه­ ای است برای عشق بازی کردن و شبیه خدا شدن، اما ما متأسفانه درگیر خود و مشکلات می­شویم و اسم­گیری را فراموش می­کنیم و یادمان می­رود که این مشکل برای اوج دادن ما آمده است و به جای قدرت گرفتن از آنها روز به روز ضعیف­تر می­شویم. (این مسئله مثل اضطراب امتحان می­ماند یعنی کسی که دچار اضطراب است به امتحان نمی­رسد) انسان تا خودش را نشناسد، هدف خلقت را نمی­ فهمد و نمی­ داند امتحانات الهی برای چیست و دائماً خدا را زیر سوال می­برد. بنابراین هرگز نمی­تواند «لا اله الا الله» بگوید و با او عشق بازی کند و چه بسیار استمدادهای بی نهایتی که اینگونه تلف می­شود و از دست می­رود. هر انسانی می­تواند به جایی برسد که خداوند به او بگوید «عبدی علیک من السلام أنا أقول لشیء کن فیکون و جعلتک الیوم تقول لشیء کن فیکون» من خدایی هستم که به هر چه بگویم بشود می­شود و تو هم امروز مثل من خواهی بود و به هر چه بگویی بشود می­شود.» انسانی که خودش را نمی­شناسد فلسفه نماز، روزه، جهاد و .... را نمی ­فهمد و ممکن است تعبدی اعمالی را انجام دهد اما همین اجبار باعث می­شود نتواند از آن اعمال قدرت بگیرد و رشد کند مثلاً نمازی که معراج مؤمن است، در فردی که فلسفه خلقت خود را نمی­داند هیچ رشد و قدرتی ایجاد نمی­کند. مانند فردی که 30 سال کنار راننده­اش می­نشیند اما چون خیال یاد گرفتن و راننده شدن ندارد هرگز راننده نمی­شود. انسان دارای نفسی است که وجودش «مملوه بالغفله و السهو» است یعنی پر از غفلت و اشتباه است. نفس اماره که شامل میل­ها و کشش ­هاست انسان را به سرعت آلوده می­کند و به گناه می­اندازد.« تسرع بی الی التوبه و تسوفنی بالتوبه...» و توبه را به عقب می­اندازد. یکی از حیله ­های شیطان و نفس این است که در انسان تسویف ایجاد می­کند. پیغمبر «صلی الله علیه و آله» می­فرماید: «انّ اکثر صیاح اهل النار من التسویف» بیشترین صیحه و ناله­ی جهنمی ­ها برای امروز و فردا کردن هایشان است یعنی آنها واقعاً انسانهای بدی نبودند اما به خاطر تنبلی و بی­حوصلگی در شدن و حرکت به سمت آخرت جهنمی شدند. کسی که در حرکت­های انسانی­ اش جدی نیست عاشق نمی­شود. عاشقی یاد دادنی نیست و کار یک معلم عاشق کردن نیست و او تنها تغذیه می­دهد تا فرد بالغ شود و اگر شاگرد خوب بخورد و دستورالعمل­ها را خوب اجرا کند کم کم رشد می­کند و به بلوغ می­رسد و آن وقت است که عاشق می­شود و می­تواند حقیقتاً «لا اله الا الله» بگوید و انسان شود. «یار دل آرام دل برده از ما آرام آرام الحمدلله» در این هنگام آشتی صورت می­گیرد و امکان ندارد کسی با خدا آشتی کند مگر اینکه اول با خودش آشتی باشد و خودش را به رسمیت بشناسد و بفهمد عبدالله و لله است و عضو حقیقی خانواده­ی محمد و آل محمد «صلی الله علیه و آله» است، کسی که اینها را باور ندارد و با خدا آشتی نباشد عبادتهایش تقلیدی و اجباری است. و به خاطر شوق به بهشت و یا ترس از جهنم اعمالی را انجام می­دهد اما قدرتی در او ایجاد نمی­کند و کسی که قدرتمند نشود نمی­تواند در زندگی دنیا به شادی و آرامش برسد. هیچ کاری مهمتر از این نیست که انسان اول خودش را بشناسد و با خودش آشتی کند. حضرت علی «علیه السلام» می­فرماید: «لا تجهل نفسک فان الجاهل معرفه نفسه جاهل بکل شی» نسبت به خودت جاهل نباش چون کسی که خودش را نمی­شناسد، هیچ چیز را نشناخته است. «من عرف نفسه فقد عرف ربه» انسان تا خودش را نشناسد الله را نمی­شناسد و تا الله شناخته نشود، عبادت حقیقی محال است. قرآن به ما می­آموزد «ایاک نعبد» یعنی تا خدا را نبینی نمی­توانی عبادت کنی و نیز می­فرماید: «ایاک نستعین» یعنی تا خدا را نبینی به قدرت نمی­رسی و خدا را نمی­بینی مگر اینکه اول خودت را ببینی و بشناسی. حضرت علی «علیه السلام» می­فرماید: «لم اَعبدُ ربّ لَم اَری» من اصلاً تا به حال خدایی را که ندیده­ام عبادت نکرده­ام. منظور از خودشناسی شناخت خود حیوانی و طبیعی و یا علمی و عقلانی نیست بلکه منظور شناخت خود حقیقی و الهی و جاودانه است و انسان تا به این شناخت نرسد نمی­تواند به معنای حقیقی با خانواده­ی آسمانی­اش ارتباط پیدا کند. شاید او برای حل مشکلات زندگی از آنها کمک بگیرد اما هیچ وقت دلش برای خود آنها تنگ نمی­شود و یا دلش برای اضطرار و مظلومیت امام زمان «علیه السلام» نمی­سوزد چون نسبتی با آنها در خودش پیدا نمی­کند. زیباترین لحظه برای یک انسان وقتی است که به خانواده­ی آسمانی­اش معرفی می­شود «عرفنا بیننا و بینکم فی الجنه» و به سعادت جاودانه می­رسد. اشاره به داستان طلبه­ی جوانی که از علامه طباطبائی سوال کرد چرا من تا قبل از اینکه وارد حوزه شوم حس و حال قشنگی داشتم و بیشتر از خدا می­ترسیدم اما به محض ورود کم کم حس و حالم رنگ باخت مگر خداوند نفرموده که «انّما یخش الله من عباده العلماء فقط علما از خدا می­ترسند پس چرا من اینگونه نیستم؟ علامه فرمود: آنهایی که شما یاد گرفته­اید تنها یک مشت اصطلاحات است و علم نیست. علم چیزی است که اگر وارد شود همه­ ی قشنگی­ ها را با خودش می­آورد. حفظ کردن اصطلاحات علم نیست و کاری از دستش بر نمی­آید. علم یعنی چیزی که تمام دانسته­ها با آن تبدیل به قدرت می­شود و تولید شادی و آرامش می­کند. انسانها موجوداتی مختار هستند و گروهی از آنها ایمان و فطرت و نور را انتخاب می­کنند و گروه دیگر کفر و طبیعت و ظلمت را بر می­گزینند و در این هنگام تحمل جبهه مقابل برایشان امکان پذیر نیست. یعنی جبهه کفر و باطل نمی­تواند جبهه مؤمنین را تحمل کند و دائماً تلاش می­کند که آنها را گمراه کند «و لن ترضی عنک الیهود و النصاری حتی تتبع ملتهم» هرگز از شما راضی نمی­شوند مگر آنکه تابع آنها شوید. کافر، مشرک و منافق در ذاتش دشمنی با اهل حق دارد. دشمن یک مانع است و وجودش برای انسان لازم و ضروری است و اگر نباشد کسی به آن طرف بهشت راه پیدا نمی­کند و تا جهاد و شهادت نباشد هیچ کس به قرب الهی نمی­رسد. «جهاد بابٌ من ابواب الجنه فتح الی الله لخاصه الاولیاء» جهاد دری از درهای بهشت است که خداوند فقط بر روی دوستان مخصوص خود بازی کند. شهید دارای مقامی بسیار بلند است و از بین میلیاردها انسان انتخاب می­شود تا قربانی الله شود. شهدا عند ربهم یرزقون هستند و هیچ کس نمی­تواند به مقام آنها برسد. دشمن شناسی مسئله بسیار مهمی است و جامعه­ ای که دشمنان خود را نمی­شناسد به هلاکت می­رسد. مثل بعضی از کشورهای اسلامی که دارای بیشترین ثروت و بدترین زندگی هستند. امام باقر «علیه السلام» می­فرماید: یک چهارم آیات در قرآن در مورد دشمنان آمده است. و خداوند می­فرماید: به بندگانم بگو به هیچ وجه خودشان را شبیه دشمنان من در نیاورند چون از آنها محسوب می­شوند. «من تشبه بقوم فهو منهم» هر کس خودش را شبیه هر گروهی در بیاورد از آنها محسوب می­شود. دشمن به هیچ وجه طاقت پیشرفت مسلمانان را ندارد و به هر قیمتی که شده می­خواهد جلوی پیشرفت آنها را بگیرد. (مثلاً دانشمندان هسته­ای کشور ما را می­کشند تا مبادا جلوتر از آنها بیفتیم.) «حسد من عند انفسهم» از شدت حسادت می­خواهند بمیرند. دشمنان با تهاجم فرهنگی و جنگ نرم و با تبلیغ سبک­های زندگی صرفاً حیوانی، از طریق ماهواره و اینترنت، نظام خانواده را هدف قرار داده­اند تا جلوی پیشرفت ایران را بگیرند. (حضرت علی «علیه السلام» می­فرماید: خاک بر سر ملتی که دشمن در خانه­اش به او حمله می­کند) او با در اختیار گذاشتن راحت و ارزان مواد مخدر، فیلم­های مبتذل، اینترنت و ماهواره، قصد غارت ما را دارد. اما ما باید دشمن را به رسمیت بشناسیم و موضع­گیری مشخصی نسبت به او داشته باشیم تا به عنوان سنگر فتح شده او محسوب نشویم و از او برای رشد و پیشرفتمان بهره بگیریم. انسانی که در سبک زندگی­اش جایی برای مبارزه با دشمن ندارد، امکان ندارد سالم به برزخ متولد شود. لذا پیامبر می­فرماید کسی که در عمرش جهاد نکرده باشد و یا آرزوی جهاد نداشته باشد در شعبه­ای از نفاق می­میرد. والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته .

از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی غفلت یکی از مهمترین حجاب ­هایی است که بین ما و خانواده­ ی آسمانی­مان وجود دارد. اولین چیزی که بزرگان دین و اولیای الهی برای مبارزه با غفلت به ما توصیه می­کنند بیداری است و اولین قدم در سیر و سلوک و معنویت این است که انسان خود حقیقی­ اش را پیدا کند و هدف خلقتش را بشناسد. حضرت علی «علیه السلام» می­فرماید: «لا تجهَل نفسک فان الجاهل معرفه نفسه جاهل بکل شیء» «نسبت به خودت جاهل نباش چون کسی که خودش را نمی­شناسد هیچ چیز را نمی­شناسد.» نفس انسان معادل «کل شی» یعنی همه چیز است و اگر انسان خود حقیقی ­اش را نشناسد و از آن غافل باشد آموختن دانش­های دیگر جز افزایش غفلت، هیچ سود دیگری نخواهد داشت و فقط باعث فاصله گرفتن انسان از نظام ابدی­ اش می­شود و این غفلت حقیقت انسان را می­رساند. برای نمونه در دنیای امروز با وجود پیشرفت علم، بدبختی انسانها بیشتر شده ­است. چرا که علم فقط مختص به بخش کوچک و پست حیات انسان یعنی طبیعت انسان طراحی شده و اساساً کاری به شناخت حیثیت جاودانه ­ی انسان ندارد و همین باعث بدبختی و نابودی انسان می­شود. تا نفس و حقیقت انسان شناخته نشود یادگیری هیچ علمی فایده­ای ندارد حتی یادگیری علوم معنوی هم سودی نخواهد داشت. اثر ذاتی دین این است که هر کجا برود به دنبالش قدرت و شادی و آرامش هم می­رود، اما چه بسیار متدینینی که از دینداری خود هیچ بهره و استفاده ­ای نبرده ­اند و به هیچ وجه انسانهای شاد و آرام و قدرتمندی نیستند و هنوز هم سر هر چیز کوچکی زود عصبانی و ناراحت می­شوند. چرا که معنویت آنها جذب بخش انسانی و حقیقت وجودی­شان نشده و فقط بر روی بخش حیوانی قرار گرفته است. اگر انسان بدون شناخت خود به دنبال شناخت خدا هم برود، هیچ تأثیری بر روی شخصیت و شادی و آرامش او نخواهد داشت. حضرت می ­فرماید: «من عرف نفسه فقد عرف ربه» اگر کسی واقعاً می­خواهد خداوند را بشناسد باید اول خودش را به رسمیت بشناسد و مختصات وجودی خود را و اینکه از کجا آمده، در کجا هست و به کجا خواهد رفت را خوب بفهمد و گرنه دینداریش سطحی و ضعیف است و کمکی به قدرت و آرامشش نخواهد کرد. انسان ابتدا باید خودش را خوب بشناسد و بعد به سراغ شناخت الله، دین و پیغمبر و سایر امور معنوی برود اما متأسفانه در آموزه­ های دینی ما خیلی به این موضوع پرداخته نمی­شود. و اول به سراغ آموزش سایر امور معنوی می ­روند (بدون شناخت حقیقت انسان) برای همین دینداری چیز غلطی از کار در می ­آید و یک حیوان متدین با گوش بخش جنسی و حیوانی پرورش داده می­شود. اولین گام در بیداری و عاشقی این است که انسان خود حقیقی­اش را بشناسد و عاشق خودش شود و تا انسان چهره­ ی حقیقی­ اش را نبیند و نقاب چهره­ ی طبیعی و کمالات جنسی را نیندازد، مزه­ ی شیرین زندگی و دنیا را نمی­ فهمد. دنیا بسیار شیرین است و کسی که عرضه ­ی لذت بردن از دنیا را ندارد هرگز نمی­تواند از آخرت بهره­ مند شود و لذت ببرد. قرآن می­فرماید: «احسن کل شی» به هر چیز بنگری زیباست. اما کسی که خودش را نشناخته است دائماً از همه چیز ایراد می­گیرد و هر چیزی می­تواند او را تحقیر کند. وقتی انسان خودش را شناخت تمام چیزهای منفی زندگی برایش جذاب­تر، شیرین­تر و برجسته­تر از جنبه­های مثبت زندگی­اش می­شود و نداشتن­هایش قوی­ترش می­کند و اضطراب­های زندگی برایش لذت بخش و شیرین می­شود. تا انسان خودش را نشناسد و قیمت دستش نیاید نمی­تواند بفهمد چرا در کربلا با وجود آن همه مصیبت همه شاد و آرام بودند چرا حضرت زینب «سلام الله علیها» با وجود آن همه سختی و اسارت فرمود: «و ما رأیت الا جمیلا». حضرت علی «علیه السلام» می ­فرماید: «ایها سامع فعفق ایها سامع من سکرتک» ای شنونده از این مستی­ات بیرون بیای «و استیقظ من غفلتک و اختصر من عجلتک» و از غفلت بیدار شو و از شتاب بکاه. ما هر وقت به آخرت دعوت می­شویم عجله ­ی انجام انواع و اقسام کارهای دنیا را داریم و اصلاً حوصله ­ی خودمان را نداریم. انسان سبک زندگی طبیعی­ اش را با توجه به شرایط و موقعیت­های مختلف تنظیم می­کند. (مثلاً وقتی شخص مجردی ازدواج می­کند سبک زندگی ­اش تغییر می­کند و یا وقتی بچه ­دار شد باز هم سبک عوض می­شود و به همین منوال ادامه می یابد.) در روایت داریم مومن مانند یک شاخه ­ی نرم است و به هر طرف بچرخانیم می­چرخد و انعطاف دارد. یعنی هیچ بادی نمی­تواند او را بشکند و هیچ یک از تغییرات زندگی نمی­تواند له­ اش کند و فقط به یک سبک خاص عادت نمی­کند و خودخواهی­ ها و منیت ­هایش آنقدر سفت و سخت نیست که اگر جایی خللی وارد شد بشکند. اما منافق این طور نیست و حرفش یک کلام است. «المومن یأکل بشهوت اهله والمنافق یأکل بشهوته. مومن با میل خانواده­اش عمل می­کند. اما منافق با میل خودش. امام (ره) می ­فرمود حرف مرد یک کلام نیست. اما همه­ ی اینها مقدمه­ ای بود برای اینکه بگوییم ما سبک­های زندگی­مان اصلاً با حضور خداوند و امام زمان «علیه السلام» تنظیم نمی­شود و آنها جایگاهی در زندگی ما ندارند و حتی خود حقیقی و من جاودانه­ مان نیز نقشی در زندگی­مان ندارد و براساس مصالح آن تنظیم نمی­شود. انسان اگر در سبک زندگی با خانواده­ ی آسمانی ­اش هماهنگ نباشد حتی اگر با تمام خانواده­ ی زمینی ­اش هم هماهنگ باشد سر از جهنم در می­آورد. بنا بر روایت بوی بهشت از 500 سال به مشام می­رسد اما شخصی که صله­ ی رحم نمی­ کند بوی آن را استشمام نمی­کند. قرآن در مورد صله ­ی رحم می­فرماید: «یقطعون بامرالله به أیوصل» قطع می­کنند به چیزی که خدا امر فرموده وصلش کنید. انسان نمی­تواند با رحمش قطع ارتباط کند و حتی کافر بودن هم دلیل بر قطع رحم نمی­شود. تنها زمانی مجاز به قطع رحم هستیم که دیگر ارتباط، خطرساز و ذلت آور شده باشد. در غیر این صورت باید ارتباط ادامه داشته باشد. حضرت می­فرماید: «و غایت تعویلها صلتک ایان» غایت و اوج این آیه یعنی این که خانواده­ ی آسمانی رحم حقیقی ما هستند و انسان باید با آنها ارتباط برقرار کند. اهل بیت «علیهم السلام» پدران ما و حضرت زهرا «سلام الله علیها» مادر حقیقی ما می­باشد. تا انسان باورش نشود که رحمش اهل بیت «علیهم السلام» هستند، نمی­تواند صله­ ی ارحام انجام دهد و وقتی قاطع رحم شد، هر چقدر هم نماز بخواند، روزه بگیرد و یا کارهای مقدس انجام دهد جهنمی خواهد شد. ما شاید نسبت به خانواده­ ی آسمانی­ مان محبت داشته باشیم اما خبری از مودت نیست. مودت یعنی اینکه برنامه ­ریزی و سبک زندگی انسان براساس حضور مؤثر اهل بیت «علیهم السلام» تنظیم و طراحی شده باشد و تا شخص خود حقیقی ­اش را به رسمیت نشناسد و در برنامه زندگی­ اش دخالت ندهد متعلقات آن نیز اصلاً وارد زندگی نخواهد شد. کسی که سبک زندگی خود را براساس طبیعت و حیوانیت طراحی کرده باشد حتی مقدس­ترین کارهایش هم براساس حیوانیت تنظیم می­شود. چنین فردی همیشه حوصله­ ی کارهای طبیعی و حیوانی را دارد اما برای کارهای معنوی وقتی نمی­گذارد چرا که خود جاودانه­ و حقیقی­اش را به رسمیت نشناخته است. حضرت امیرالمومنین «علیه السلام» فرمودند: «مختصر من عجلتک» در نظام حیوانیت عجله­ات را کم کن و کمی به خود حقیقی­ات برس. یک حیوان متدین کسی است که سبک زندگی ­اش براساس حیوانیت طراحی شده و اصلاً خود جاودانه­اش را نشناخته و خانواده­ ی آسمانی ­اش جزء دلخوشی­هایش محسوب نمی­شود و عشق و دوست داشتن­های آنها را نادیده گرفته و هرگز خودش را فرزند آنها محسوب نکرده­است. چنین فردی نماز و سایر کارهای عبادیش نمی­تواند بر روی او اثر چندانی بگذارد و او را از عصبانیت و زودرنجی و ... نجات دهد. کسی که خودش را نمی­شناسد هرگز از این که آسمان صدایش نمی­زند غمگین نمی­شود و یا وقتی نماز چهار رکعتی­اش دو رکعت می­شود بسیار خوشحال می­شود. حضرت علی «علیه السلام» می­فرماید: «ضاد الغفله بالیقظه» به جنگ غفلت بروید با بیداری. اول بیدار شوید و خودتان را بشناسید و بعد به دنبال کارهای معنوی بروید. حضرت علی «علیه السلام» می­فرماید: «الیقظه نور» بیداری نور است. تا بیدار نشوید نوری ندارید، وقتی بیدار شدید همه چیز جذاب می­شود و حتی تلخ­ترین صحنه­ های زندگی هم شیرین می­شود. و در این سختی­هاست که انسان می­تواند شبیه خدا شود و به قول فرمایش پیامبر «صلی الله علیه و آله» (تخلق بالاخلاق الله) پیدا کند. وقتی بیداری صورت می­گیرد، به دنبال آن اشتهای معنوی هم می­آید و قبل از اینکه کارهای معنوی اعم از جهاد و روزه و ... به سراغ مؤمن بیاید، مؤمن به سراغ آنها می­رود و دائم به دنبال حل مشکلات دیگران و بخشیدن آنهاست و هیچ رنج و سختی زندگی او را از جوشش و شبیه خدا شدن نمی ­اندازد. اما برعکس وقتی انسان خودش را نشناسد با هر ناملایماتی بار خود را می اندازد و از شدن شانه خالی می­کند. والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته .

از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی بحثمان درباره­ ی موانع ارتباط با خانواده­ ی آسمانی و کسب فیض و تقرب حقیقی نسبت به آنها بود. یکی از موانع بسیار مهمی که در واقع مانعِ «مادر» محسوب می­شود، غفلت است. غفلت یعنی انسان حقیقت خود و اصل ریشه­ ی خود را فراموش کند و یادش برود از کجا آمده، در کجا هست و به کجا خواهد رفت. حضرت علی (ع) می­فرمایند: «ویل لمن غلبه غلیه الغفله فنسی الرحله و لم یستعد». «وای بر کسی که غفلت بر او غلبه کند و سفر آخرتی خود را فراموش کند و آماده نباشد.» در آخرت مرگی وجود ندارد «لا یموت فیها و لا یحیی» و کسی که بد متولد می­شود نه می­تواند زندگی کند و نه می­تواند بمیرد (چیزی بین مرگ و زندگی) و این فوق العاده سخت است و حسرتی که به او دست می­دهد در یک مقیاس بینهایت و ابدی است و مثل حسرت از دست دادن چیزهای دنیایی نیست، مقوله­ ی باختن در آخرت بسیار دردآورتر از دنیاست. رابطه­ ی دنیا با آخرت مثل رابطه­ی رحم مادر با دنیاست و مقیاس آن، مقیاسی محدود به بینهایت است. مثلاً اگر کسی را در دنیا یک روز معطل کنی در آخرت 80 سال معطل می­شوی و یا اگر به خاطر حوادث دنیایی، عصبانی و یا رنجیده خاطر شوی، در آخرت عواقب سختی در انتظار توست و هزینه­ی زیادی باید پرداخت کنی، چرا که ریاضیات دنیا کاملاً متفاوت با آخرت است. حضرت علی (ع) می­فرمایند: «فیالها حسره علی کل ذی غفله ان یکون عمره علیه حجه و ان تعدیه ایامه الشقوه» وای بر کسی که صاحب غفلت است و عمرش بر ضدش حجت می­شود و هر چقدر از عمرش می­گذرد، قساوت قلبش بیشتر می­شود.» این «وای» را کسی گفته که خودش ریاضیات دنیا و آخرت را طراحی کرده و می­داند ریاضیات دنیا با آخرت چه نسبتی دارد. خداوند دنیا را بازیچه خلق کرده­است و بنا بر گفته­ ی حضرت هر کس بخاطر دنیا گریه کند جهنمی می­شود. دنیا باید آنقدر در چشم ما کوچک باشد که هیچ فرد و یا حادثه ­ای نتواند ما را تحقیر و یا غمگین کند و در اینجا یک قاعده کلی وجود دارد و آن این است که هرگاه به خاطر مسائل دنیا رنجیده شدی و یا دچار عصبانیت و کینه توزی شدی، بدان انسان کوچکی هستی و هیچ رشدی نکرده­ای. اما اگر اتفاقی افتاد که پای آخرت و ابدیت به میان آمد باید غصه خورد و غمگین شد و جبران کرد. اگر کسی زیباترین و جذابترین معشوق برایش الله، چهارده معصوم و جهاد باشد تولد خوبی به جهان ابدی خواهد داشت و گر نه اصلاً خوب متولد نمی­شود. «فتربصوا» منتظر باشید. کسی که در جوانی خوب زندگی نکرده­ باشد و سیر رسیدن به خدا و اهل بیت (ع) را طی نکرده باشد، با افزایش عمر نسبت به دنیا، حریصتر، حساستر و حسابگرتر می­شود و انس بیشتری با طبیعت پیدا می­کند و شقاوت قلبش بیشتر می­شود، طوری که دیگر حتی کلام الله هم در او اثر نمی­گذارد و با وجود اینکه خیلی چیزها را می­فهمد و می­داند اما دلش همراه او نیست و ممکن است برای چیزهای بی ارزش دنیا گریه کند اما برای مسائل آخرتی­اش و یا برای مظلومیت امام زمانش، هیچ حس و حرکتی نداشته باشد. «اکثر یاران امام زمان (ع) جوان هستند، و افراد مسن در بین آنها به اندازه­ ی نمک در غذا و یا سرمه در چشم است.» تنها افراد سالمندی، با افزایش سن عاشق تر می­شوند که در جوانی عاشق شده ­باشند و با گذر عمر به لطافت روحشان افزوده شود. کسانی هستند که فقط برای امام حسین (ع) وقت می­گذارند، خرج می­کنند، گریه می­کنند اما حسین زمانشان را فراموش کرده­اند. امامی که زنده و حی است و صدای «هل من ناصر ینصرنی اش» به گوش می­رسد، و با وجود اینکه می­دانند، هیچ اتفاق و تغییر در سبک زندگی­ اشان نمی­افتد. می­فهمند امام زمانشان تنها است، اما هیچ کاری نمی­کنند و این همان غفلت و شقاوت است. شقاوت بیماری بسیار خطرناکی است گاهی انسان یک سری کارهای معنوی انجام می­دهد اما در درونش هیچ اتفاقی نمی­افتد و به جای اینکه روز به روز بهتر شود، زودرنج تر، حساستر و متکبرتر می­شود، چرا که تنها ادای این کارها را در می­آورد و هیچ پروازی صورت نمی­گیرد. «جمود العین من شقاء القلب» خشکی چشم از قساوت قلب است. وقتی چشم خشک است، دل یک جا درگیر است و خیال و وهم آلوده­است و نمی­گذارند اشک سرازیر شود. همه­ی دارایی و ثروت یک آدم، هنگام تولد و وفاتش به آخرت یک چیزی بیشتر نیست و آن هم دلش است و قیمت دل به محتوایش است. اگر الله که معشوق اصلی امان است و خانواده­ی آسمانی که معشوق مجازی ما برای رسیدن به الله هستند و شوق جهاد در دل باشد در آن هنگام است که دل ارزشمند می­شود و تولد خوبی به جهان ابدی خواهیم داشت. اولین چیزی که بعد از آشتی با خانواده­ ی آسمانی، نصیبمان می­شود، شادی و آرامش است و ما را از محدودیت و کسالت نجات می­دهد. ما باید از تمام امکانات و استعدادهایمان برای رفع غربت امام زمانمان استفاده کنیم تا به سعادت و آرامش برسیم و نسبت به او وفادار و همدل باشیم. اما اگر تمام استعداد و جوانی امان را صرف خانواده­ ی زمینی­امان کردیم، دچار غفلت و قساوت می­شویم، چرا که اگر خانواده­ ی زمینی ­امان از دوستان خداوند باشند، خدا دوستانش را رها نمی­کند و اما اگر از دوستان خدا نباشند پس چرا تمام هم و غم و عمرمان را صرف دشمنان خدا کنیم؟ استعداد و جوانی امان را صرف خدا و اهل بیت کنیم، صرف کسانی که هیچ نیازی به ما ندارند و فقط می­خواهند ما شبیه آنها شویم و همراه آنها باشیم و تا به سعادت و خوشبختی برسیم. والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته .