از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی جهنم = چینشِ غلطِ معشوق‌ها آموختیم که اساسی‌ترین و اولین قدم در زندگی هر انسان برای رسیدن به باطن انسانی مهندسی معشوق‌هاست. عدم موفقیت در مهندسی معشوق سبب می‌شود که مسلمانان به فرموده‌ی پیامبر «صلی الله علیه و آله» به صورت یا گروه از حیوانات در قیامت محشور شده و سر از جهنم درآورند. جهنم؛ معلولِ چینشِ غلطِ آرزوهاست. اینگونه نیست که تمامِ اهل جهنم، کسانی هستند که خداوند را دوست نداشته‌اند، بلکه به آن سبب به دوزخ مبتلا گشته اند که الله، معشوقِ اولِ آنها نبوده و در مرتبه‌های بعدی لیست‌ آرزوهای آنان قرار داشته است. از همین رو، مسیر حرکتشان اشتباه بوده و به جایی جز بهشت (جهنم) خاتمه یافته است. قرآن تنها یک گروه را صاحبِ باطن انسانی می‌داند؛ «مؤمنان»، یعنی کسانی که الله، خانواده آسمانی و جهاد در راه خدا در رأس معشوق‌های آنان بوده است. این تعادل معشوق‌ها ضامنِ حرکتِ آنها در مسیری کاملاً صحیح بوده و آنان را تا بهشت راهنمایی خواهد نمود. حرکت در مسیری صحیح، با شادی و آرامش همراه بوده و تحمل مصائب و فقدان‌ها، مشکلات و ... را آسان می‌سازد. در یک مهندسیِ معشوقِ صحیح، انسانِ «بی‌نهایت» طلب، مظاهر کمال نامحدود را در رأس آرزوهای خود نگه می‌دارد، بنابراین مسیرِ حرکت او هماره به سمت بی‌نهایت، باز است. به محض آنکه یک معشوق دیگر، جای این مظاهر نامحدود را پُر کند، حرکت به سمت بی‌نهایت برای این فرد مُختل شده و مسیری اشتباه را در پیش خواهد گرفت. تمام شئونات و جریاناتِ زندگی (روابط خانوادگی، اقتصادی، اجتماعی، عاطفی و ...) در صورتی مبارک و رشد دهنده خواهند بود که حرکت انسان به سمت بی‌نهایت مختل نشده و او در حال حرکت به سمت الله باشد. تنها، هدف گرفتن یک کمال نامحدود (الله) می‌تواند دلخوشی‌های قدرتمندی را در مؤمن تولید نماید تا بتواند در هنگام رویارویی با فقدان‌ها و یا تهدیدهای بخش‌های پایینی از تلاطم و اضطراب در امان بماند. هیچ کس و هیچ چیز نخواهد توانست قدرت، آرامش و شادیِ چنین انسانی را از او گرفته و او را به غمی از غمهایِ شئون پائینی مبتلا سازد. او هماره شاد خواهد بود و آرام... دین، یعنی عشق و عشق یعنی دین در جلسه‌ی گذشته آموختیم که چینش صحیح معشوق، نه تنها پیروی و اطاعت از الله و رسول را برای انسان آسان می‌سازد، بلکه این اطاعت را به امری بسیار لذت‌بخش و شیرین برای او تبدیل خواهد نمود. برای چنین فردی جهاد و خستگی در راه معشوق، بسیار شیرین، مستی‌آور و قدرت‌آفرین است. عشقِ او کمبودها، ضعف‌ها و مشکلات را در پیش چشمانش کوچک نموده و حتی دیگر آنها را نمی‌بیند. نبی اکرم «صلی الله علیه و آله» می‌فرمایند: «ماذاق مجلسٌ، بمُتحابّین؛ جای نشستن هرگز تنگ نیست، اگر در کنار کسی باشید که دوستش دارید.» کسی که عاشقانه دین خود را می‌پذیرد، همه‌ی ارکان آن را به راحتی می‌پذیرد. برای او مؤاخذه شدن و ملامت شدن به خاطر معشوق، نه تنها سخت نیست، بلکه بسیار شیرین است. امام باقر «علیه السلام» می‌فرمایند: «الدّین، هوالحُبّ، والحُبُّ هوالدّین؛ دین همان عشق است و عشق همان دین.» برای آنکه انسان بتواند سه معشوق الله، خانواده آسمانی و جهاد را در رأس تمام معشوق‌هایش نگه دارد، باید با تغذیه از خوراک‌های فوق عقلانی، روح خود را سالم و قدرتمند نگه دارد. تنها یک تغذیه‌ی معنوی خوب می‌تواند به روحِ انسان چنین قدرتی را ببخشد که الله، خانواده آسمانی و جهاد را همواره در رأس معشوق‌های او نگه دارد. فراموش نکنیم که هیچ کدام از ما، از تغذیه‌ی فوق عقلانی بی‌نیاز نبوده و نخواهیم بود. حتی پیامبر «صلی الله علیه و آله» هم نمی‌تواند بدون خوراک فوق عقلانی الله را در رأس معشوق‌هایش نگه دارد. بلکه به خاطر رسالت سنگین پیامبر «صلی الله علیه و آله» دریافت خوراکِ بیشتری بر ایشان واجب می‌شود، به طوریکه نماز شب بر پیامبر «صلی الله علیه و آله» واجب است. خوب است بدانیم با پنج وعده نماز واجبی که اساساً بدون تمرکز و ارتباطِ حقیقی است، روح ما به قدرتی دست نخواهد یافت. اگر کسی در مهندسی عشق موفق شده‌باشد و الله، خانواده آسمانی و جهاد حقیقتاً محبوب‌های دل او باشند، به یقین با معشوق‌های خود به نماز می‌ایستد و قلبِ او با یاد محبوب‌هایش به پرواز درآمده و اوج می‌گیرد. نکته قابل توجه اینجاست که تمامِ چیزهایی که مانعِ تمرکز ما در نماز هستند و افکارمان را به خود اختصاص می‌دهند، شکلِ حقیقیِ باطن ما را خواهند ساخت. نماز آینه‌ی شفافی است برای دیدنِ باطن حقیقی‌مان. نماز سفری است تا آغوش معشوق‌های انسانی. آیا ما عاشق شدیم تا با نماز به آغوش معشوقمان پرواز کنیم؟ نمازِ صادق، عشق صادق می‌طلبد، قدرت فراوانی می‌خواهد. نماز رویارویی چهره به چهره‌ی انسان با خداوند است و کسی که به دنبال پروازهای بلند در نماز است، نیاز به قدرت دارد. برای رسیدن به قدرت، عشق لازم است، و عشق نیز با معرفت به دست می‌آید، شنیدن حکمت، مطالعه‌ی آن و تمرین، تمرین، تمرین ... ارتباط با خانواده‌ی آسمانی و عشق بازی با آنها قدرت کمتری می‌طلبد چرا که این ارتباط میان دو انسان برقرار می‌گردد و درک آن برای ما آسانتر است. به همین دلیل هیئت‌ها و عزاداری‌ها رونق بیشتری دارند و طیفِ بیشتری از انسان‌ها با سطوحِ قدرت متفاوت‌تری می‌توانند از آن لذت ببرند. تبعیّت از معصوم «علیه السلام» به عشقِ دوسویه میان الله و بنده می‌انجامد. امام صادق «علیه السلام» می‌فرمایند: «من سرّهُ أن یعلم انّ الله یُحبّه، فالیعمل بطاعه الله، والیتّبعنا. الم یسمع قول الله عزوجل؛ إن کنتم تحبّون الله، فاتبّعونی، یُحببکم الله؛ هر که او را خوشحال می‌کند که بداند خداوند دوستش دارد، باید خدا را اطاعت کرده و از ما (اهل بیت) تبعیّت نماید. آیا این سخن خداوند را شنیده‌اید که؛ اگر خداوند را دوست دارید، از من (رسول) تبعیت کنید تا خداوند دوستتان بدارد. قبل از هر توضیحی خوب است هر کدام از ما این سؤالِ امام صادق «علیه السلام» را از خود بپرسیم؛ آیا حقیقتاً ما از اینکه محبوبِ خداوند باشیم، خوشحال و مسرور می‌گردیم؟ اگر واقعاً به دنبال محبوبیت در نگاهِ خداوند هستیم؛ باید به دنبال اطاعت خدا و پیروی از معصوم باشیم، چرا که این راه را کسی جز یک متخصص معصوم نمی‌شناسد. و این تبعیت، فقط کار عشق است. عشق تمام تبعیت‌ها را برای انسان لذت‌بخش نموده و کسالت را از او می‌گیرد. اما نکته‌ی بسیار جالب و عجیب در این روایت آن است که از ما می‌خواهد اگر می‌خواهیم به عشق خدا برسیم (إن کنتم تحبون الله)؛ باید از معصوم «علیه السلام» اطاعت کنیم. اما این معامله سودی مضاعف دارد و ما نه تنها در نهایت به عشق خدا می‌رسیم، بلکه محبوبِ دل خدا نیز خواهیم شد ... (رضی الله عنهم و رضوا عنه) بنابراین قبل از هر کاری، باید عاشق شویم و قلبمان را با ساختار این مسیر هماهنگ سازیم. بدون مهندسی عشق، تلاش‌های انسان بی‌نتیجه خواهد ماند.   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته

از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی سنخیّت با میزبان؛ عاملِ لذت بردن از ضیافت رمضان با آغاز رمضان، همه ما به ضیافتی عظیم وارد شده‌ایم. اما میزان لذت هر کدام از ما، از این ضیافتِ با شکوه، به میزانِ سنخیتِ ما با میزبانِ این ضیافت بستگی دارد. بسیار روشن است که هر چه سنخیت ما با جنس این ضیافت و میزبانِ آن بیشتر باشد، میزان حظّ و بهره‌ی ما نیز از آن بیشتر خواهد بود. میزبانِ این ضیافت، سفره‌ای پهن کرده به وسعت رحمت بی‌منتهایش، و هر نوع خوراکی را مطابق با امیالِ مختلف همه انسانها بر سر این سفره قرار داده است. ناب‌ترین شرابِ این سفره کلام الله است. آیا ما با این شراب به مستی می‌رسیم؟ آیا می‌توانیم از قرآن لذت برده و با آن پرواز کنیم؟؟؟ به راستی ما با خودمان چه کرده‌ایم که این شرابی که پاک است و تطهیرکننده، نمی‌تواند ما را به لذت و پاکی برساند؟ قرآن مثل نماز، غذای ویژه و سنگینی است و تنها کسانی که از قدرت بالای انسانی برخوردارند می‌توانند از آن لذت برده و اوج بگیرند. انسان‌هایی که ظرفیتِ انسانیِ پایین‌تری دارند، نمی‌توانند از این شراب، بهره ببرند. غذای دیگرِ سفره‌ی رمضان، دعاهای ویژه‌ی این ماه است. این خوراک، نسبت به قرآن، خوراک سبک‌تری است و برای تمام انسان‌ها، به تناسبِ ظرفیتِ وجودی آنها، دعاهای ویژه و متناسبی طراحی شده است. البته بعضی از دعاها مثل دعای سحر، مخصوص پرواز انسان‌های قدرتمند است، زیرا رسیدن به بی‌نهایت، دغدغه‌ی فرد در این نوع دعاها می‌باشد. مهندسی معشوق‌ها؛ اولین قدم برای استفاده از خوراک‌های رمضان یکی از حسرت‌های بزرگ انسان‌ها در قیامت آن است که درمی‌یابند خداوند در دنیا، چقدر بی‌پرده و آسان خود را در اختیارشان قرار داده بود و آنها هرگز با او انس نگرفته و از او لذتی نبرده‌اند و اساساً عمر دنیای خود را به دنبال انس با معشوق‌هایی بودند که برای آنها خلق نشده‌اند. فراموش نکنیم که میزان شرافتِ حقیقی هر انسان، به میزان انس او با الله و خانواده آسمانی‌اش وابسته است و این حقیقتِ یک انسان و سیرِ صحیحِ زندگی او را نشان می‌دهد. دعاهای ویژه‌ی ماه رمضان مثل دعای ابوحمزه، با زیباترین عبارات و عاشقانه‌ترین کلمات آغاز می‌شوند مثل؛ الهی (اِله من، معبود من، معشوق من). کسی می‌تواند خداوند را با این عبارات مورد خطاب قرار دهد که تکلیفِ دلِ خود را با «لا اله الا الله» مشخص کرده باشد. «لا اله الا الله»، انسان را دقیقاً در اول خطِ مسیرِ انسانیت قرار می‌دهد و به عبارت دیگر او را به قرار مکینِ انسانی می‌رساند، درست مانند نطفه‌ای که در رحم (قرار مکین) قرار می‌گیرد و دیگر می‌تواند به سمت تولد خود به دنیا، رشد کند. عدم جایگزینیِ نطفه در قرار مکین، سببِ سقط او خواهد شد و او هرگز فرصتِ رشد و تولد سالم به دنیا را به دست نخواهد آورد. «لا اله الا الله» و یا به عبارت ساده‌تر، برگزیدن معشوقِ انسانی از میان معشوق‌های بخش‌های پنج‌گانه، انسان را در قرار مکینی قرار می‌دهد که دیگر می‌تواند به سمت تولد سالم حرکت نموده، رشد کند و به هدف نهایی خلقتش نائل گردد. «لا اله الا الله»، یعنی موفقیت در مهندسی معشوق. درست در جایی که الله، خانواده آسمانی و جهاد، معشوق‌های اولِ لیستِ آرزوهای انسانی را تشکیل دهند، او به حقیقت «لا اله الا الله» دست یافته است و در قرار مکینِ مسیرِ انسانیت جایگزین شده است. برای چنین انسانی تمام شکست‌ها، اشتباهات، گناهان و... نیز در نهایت به پیروزی و رشد او خواهند انجامید، چرا که الله در تمام شرایط زندگی او (حتی در لحظات گناه) معشوقِ اول قلب او بوده و این فرد با حضور «الله»، لحظه به لحظه قدرتمندتر و نورانی‌تر خواهد شد. زیرا او به محض شکست‌ها و یا ابتلا به گناهان به سرعت ادامه‌ی مسیر داده و به سمت معشوق‌های حقیقی‌اش حرکت می‌کند. اما برای کسی که در مهندسی معشوق به موفقیت نرسیده است، حتی عبادت‌ها و اعمال خیر نیز راهی به جهنم خواهند گشود، چرا که او اساساً در قرار مکین قرار نگرفته است که بتواند به سمت تولد سالم، حرکت کند. او هر اندازه که انسانِ خوبی باشد، باز هم به بیراهه زده و حتی موفقیت‌های او نیز نمی‌تواند برایش قدرت آفرین باشند. بنابراین، مهم‌ترین و اولین قدم در حرکت به سمت «الله»، اصلاح چینشِ معشوق‌هایمان است. چینشِ صحیحِ معشوق‌ها، انسان را به مقام صدق می‌رساند، به‌گونه‌ای که وقتی با خداوند هم‌کلام شده و او را با عباراتی چون «الهی» خطاب می‌کند، راست گفته و در این تخاطب، صادق است. از این به بعد تمام قرآن خواندن‌ها، نمازگزاردن‌ها، مناجات‌ها و ذکرهایش، صدق بوده و دروغی در آنها راه نخواهد داشت. برای چنین فردی، هیچ‌کدام از جریاناتِ سخت و ناگوار زندگی‌اش، عاملی برای جدایی او از «الله» و خانواده آسمانی‌اش نخواهند بود. کسانی که مسائل روزگار می‌تواند آنها را با خداوند و خانواده آسمانی‌شان درگیر نماید، هرگز در مهندسی معشوق موفق نبوده‌اند. از همین رو کلمات و عباراتِ عاشقانه‌ی دعاها نیز هیچ احساسِ عاشقانه‌ای را در آنها تولید نکرده و اساساً از ضمیرشان بر نمی‌آیند.   شکست در مهندسی معشوق‌ها = بی‌رغبتی به خوراک‌های رمضان این یک تصورِ اشتباه و البته غالب در میان انسانهاست که وقتی صحبت از گناه و گناهکاران به میان می‌آید، تصویرِ انسان‌های دزد، رباخوار، قاتل، زناکار و ... در ذهن آنان نقش می‌بندد و چون خود را از این گناهان مبرّا می‌بینند. هرگز خویش را جزء خطاکاران و عاصین به شمار نمی‌آورند. اما نکته‌ی بسیار مهم و کلیدی اینجاست که هیچ معصیتی بالاتر از آن نیست که انسان نتواند معشوق‌هایش را با مهندسیِ صحیح، چینش نماید. فراموش نکنیم که فحشا و فسادِ این گناه به مراتب بالاتر از زنا، لواط، قتل و... است. شکست در چینش معشوق‌ها مساوی است با سقوط از مسیر انسانی و با این شکست انسان در گروه گناهکاران طبقه‌بندی می‌گردد. از همین رو اولیای الهی و مؤمنان به محض شنیدن اسم گناه، لحظاتی را تصور می‌کنند که خدا را به معشوق‌های دیگرشان فروخته و محبوب‌های بخش‌های پایینی را برگزیدند. آنان آثارِ این گناهِ بزرگ را خوب می‌فهمند و از آن هراسان و لرزانند. عمری است که همه‌ی ما گرفتار این گناهِ عظیم هستیم! چقدر به آن فکر کرده‌ایم و از آن به خدا پناه برده‌ایم؟ فقط کمی تأمل بر ما روشن می‌کند، که عمریست به خدا دروغ گفته‌ایم. و ماه رمضان، ماهِ نمایش این دروغها بر ماست! خداوند ماه رمضان را ماه خلوت انسان با خود قرار داده است و با وجوب روزه، مزاحمت تمام بخش‌های دیگر را از انسان برداشته و بستری را مهیا نموده است که او به راحتی بتواند با غیب ارتباط پیدا کند. صادقانه پاسخ دهیم، آیا ما بالی برای پرواز گشوده‌ایم؟ و یا هنوز زمین‌گیر و در گِل مانده‌ایم؟ آیا سحرها و شب‌های رمضان با این اوقات در ماههای دیگر برای ما تفاوتی دارند؟ آیا رغبتی به استفاده از خوراک‌های ماه رمضان در ما وجود دارد؟... با پاسخ به این سؤالات میزان صدق و دروغ انسان مشخص می‌گردد. به آیه‌ی زیر دقت کنید: «و تجعلون رزقکم، أنّکم تکذّبون» (سوره واقعه آیه 82) خداوند، خودش، اهل بیت «علیهم السلام»، قرآن، حکمت و ... را ارزاقِ حقیقی ما می‌داند، در صورتیکه ما اساساً به آنها، با نگاهِ رزق، نمی‌نگریم. همه‌ی ما می‌دانیم که هدف ما از زیستن در رحم دنیا، تولد سالم به بی‌نهایت است. و بدون پیوند با این بی‌نهایت از ابتدای حرکت (مهندسی معشوق)، نمی‌توانیم به هدف برسیم. اما هنوز هم با علم به این موضوع، حاضریم به خاطر منافع بخش‌های پایینی از خدا، خانواده آسمانی و ... بگذریم. در حقیقت به تعبیر قرآن ما روزی‌های حقیقیِ خود را رها کرده و روزی‌های دروغینِ دنیا را برگزیده و به آنها ترجیح داده‌ایم. اساساً سجاده، سحر، قرآن، پیوند با الله و خانواده آسمانی، عواملِ سرمستیِ ما نیستند و این یعنی ما هرگز با خداوند صادق نبوده‌ایم و او اِله حقیقی ما نبوده است. مهندسی معشوق در دعای ابوحمزه ثمالی دعای ابوحمزه ثمالی، سفره‌ی رنگین ضیافت رمضان است. آن‌قدر لذت‌بخش و اوج‌دهنده که انسان را تا آغوشِ «الله» پرواز می‌دهد؛ «الهی لا تؤدّبنی بعقوبتک و لا تمکُربی فی حیلتک...» آغاز این دعا، پناه گرفتن است در آغوش «الله» از شرّ ترس‌هایی که از گذشته‌ی گناه‌آلود انسان به او هجوم آورده‌اند. پناه از شرّ مجازات‌هایی که قرار بود برای تأدیبِ او بر وی وارد گردند و او با عبارت «لا تؤدّبنی بعقوبتک» به آغوش «الله» فرار کرده و راه آشتی را باز می‌کند. سپس از خداوند می‌خواهد که برای رسانیدنِ او به حقیقتِ «لا اله الا الله» و جدا کردنش از بقیه‌ی معشوق‌ها و انس دادنِ او با خودش، با او مکر نکند (لا تمکر بی فی حیلتک). خوب است بدانیم که خداوند با ایجادِ تمام جریاناتِ زندگی برای هر انسان، به دنبالِ آن است تا او را بدان نقطه برساند که هیچ‌کس و هیچ چیز را به عنوان معشوق انتخاب نکند. او در طول زندگی همه‌ی ما، هزاران بار ما را توسط معشوق‌های دیگرمان مورد ضربه قرار داده است تا بفهمیم که آنها معشوق‌های حقیقی ما نیستند. اگر این را با تمام وجود فهمیدیم و «لا اله الا الله» به قلب ما وارد شد که الحمدلله، و اگر مقصود خدا را درنیافتیم و دوباره به سراغ معشوق‌های دروغین‌مان رفتیم، گرفتار مکر خداوند شده‌ایم و باز هم تا همیشه گدای عاطفه‌ی دیگران خواهیم ماند. یادمان باشد که ما تنها در آغوش خدا آرامیم و هر جای دیگری که باشیم، قطعاً ناآرام خواهیم بود، پس راهی جز اُنس با «الله» نداریم تا آرام بگیریم... در فراز دیگری از ابوحمزه می‌خوانیم: «الحمدلله الذی أسئلُهُ فیعطینی، و إن کنتُ بخیلاً حین تستقرضنی...» کمی قدرت، کافی است تا انسان تمام «الحمدلله‌ها» را در دعاها، جشن بداند و شادی، رقص بداند و پرواز... پروردگارا تو را شکر که هستی و من چقدر خوشبختم که در آغوش تو نفس می‌کشم... پروردگارا تو را سپاس که وقتی از تو درخواست می‌کنم به من عطا می‌کنی و این در حالیست که وقتی تو از من قرض می‌خواهی، من بُخل می‌ورزم... تمام هستیِ ما از خداست، اما با این همه، او از ما قرض می‌خواهد تا کم‌ترین‌ها را از ما بگیرد و بالاترین‌ها را به ما بازپس گرداند. اما ما باز هم بخل می‌ورزیم. او می‌خواهد تا به واسطه‌ی انفاق از همه‌ی بخش‌هایمان، ما را به جریان انداخته و نَفس ما را به وسعت خودش بزرگ کند، اما باز هم ما از به جریان افتادن می‌هراسیم و دستان‌مان را می‌بندیم، چون به خداوند اعتماد نداریم. امروز، فرصتِ حرکت ماست، فرصت به جریان افتادن و رشد کردن. فرصتِ زندگی کردنِ با «الله» که اگر سوتِ پایان نواخته شود، دیگر فرصتی باقی نخواهد ماند. اگر بیاموزیم، با «الله» زندگی کنیم و از هر جریانی در زندگی برای رسیدن به او استفاده کنیم حتماً روز به روز قدرتمندتر و بزرگ‌تر خواهیم شد. اگر بیاموزیم تمام تلاش‌ها و حرکت‌های زندگی‌مان را به «الله» بفروشیم، حتماً در تمامِ شکست‌ها و مصیبت‌ها و در تمام موفقیت‌ها، از نردبانِ دنیا به سوی «الله» بالا خواهیم رفت و شادتر و آرام‌تر خواهیم بود.   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته

از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی   فهم هدف خلقت = نیاز به یک راهنمای متخصص اساساً هر انسانی زمانی به حقیقتِ انسانیت رسیده و باطن انسانی می‌یابد که اولاً این سؤال در ذهن او به وجود آید که من برای چه آفریده شدم و روی زمین چه می‌کنم؟ و دوماً بعد از یافتن پاسخ این سؤال و کشف هدف خلقتش، به سمت آن حرکت نماید. قرآن کریم دائماً به انسانها تذکر می‌دهد که شما بیهوده خلق نشده‌اید و مسیری کاملاً تخصصی در پیش دارید. از سویی در چند موضعِ مختلف، خلقت تمامِ موجودات عالم را کاملاً ریاضی معرفی کرده و همه‌ی این مخلوقات را تنها برای انسان و بهره‌برداریِ او می‌داند. پس بسیار روشن است که هدف خداوند از خلقت تمامِ مخلوقات عالم، انسان و رفع نیازهای او می‌باشد. و درست در این لحظه است که این سؤال اساسی رخ می‌نماید؛ پس انسان برای چه آفریده شده است؟ خداوند بندگانی را که هرگز به این سؤال نرسیده‌اند و هیچ گاه در هدف خلقتشان تفکر ننموده‌اند، منفورترین بندگانِ خود معرفی نموده و آنان را به شدت توبیخ می‌کند. (الذین لا یعقلون) به محض آنکه این سؤال اساسی در ذهن انسان تولید می‌شود، او به دنبالِ یافتنِ پاسخ حرکت کرده و بعد از یافتن پاسخِ آن، آرام آرام به تصویرِ روشنی از خود به عنوان یک انسان دست خواهد یافت. او می‌فهمد که قوه‌ای به نام فوق عقل (فوق تجرد) در وجودش نهفته است که عاشق بی‌نهایت (الله) می‌باشد و غایتِ او شبیه شدن به الله است. اگر این موضوع، حقیقتاً در ذهن او حل شده و در آن به باور برسد، جای یک راهنمای راه بلد را که خودش به این غایت رسیده و می‌تواند او را در این مسیر تخصصی و پیچیده هدایت کند، در زندگیِ خویش خالی می‌بیند. خداوند در سوره اعلی مراحل خلقت همه‌ی موجودات را به چهار مرحله زیر تقسیم بندی می‌فرماید: «سبّح اسم ربّک الاعلی، الّذی خلق فسوّی، والّذی قَدَّر فهدی» 1-      خلق        2- تسویه              3- تقدیر (اندازه گیری)           4- هدایت انسان نیز مشمول این چهار مرحله می‌باشد، اما «هدف نهایی» او آنقدر عظیم است که هدایتِ (مرحله چهارم) او به سمتِ این هدف، بدون یک «متخصص معصوم» امکان‌پذیر نیست. اینجاست که قرآن می‌فرماید: «اتّقواالله و کونوا مع الصّادقین» همراهی با صادقین است که انسان را به تقوا خواهد رساند. صادقین کسانی هستند که وجودشان عینِ صدق است و سخنانشان عینِ حقیقت. و هر آنچه را که ما در این مسیر به آن نیاز داریم، در اختیار ما قرار می‌دهند. بازگشت سالم به آغوش الله در گروی انتخابِ مربّی متخصص خداوند بارها در قرآن تأکید می‌کند که بدون مربّی معصوم نمی‌توانید به نزد من بازگردید. این بازگشتن به چه معناست؟ انّالله و انّا الیه راجعون ... رجوع یعنی چی؟ فراموش نکنیم که حرکت ما در رجوع مثل حرکت جنین در رحم مادر است. اسپرم بیرون از رحم زندگی می‌کند، و به صورت بالقوه، خصوصیاتِ تبدیل شدن، یک انسان کامل را دارد. اما زمانی که در رحم قرار گرفته و با تخمک لقاح می‌یابد، تمام مسیر را به سمت تبدیل شدن به یک انسان طی کرده و این بار متناسب با شرایط زیستیِ دنیا، به آغوشِ دنیا باز می‌گردد. حال اگر این نوزاد تازه متولد شده، همه کمالات را به طور کامل تحصیل نکرده باشد، نمی‌تواند از شرایط موجود در دنیا استفاده نموده و لذت ببرد. به طور کلی اگر اسپرم در رحم (قرار مکین) قرار نگیرد، به سرعت نابود شده و هرگز به انسانِ کامل تبدیل نمی‌گردد، زیرا تنها رحم، قابلیت تربیتِ اسپرم را برای استفاده از شرایط دنیا داراست. روح ما نیز از جنس الله است (و نفختُ فیه من روحی)، از نور محمد و آل محمد «صلی الله علیه و آله». روح ما باید در رحم دنیا (قرار مکین) طبق یک قوانین مشخص تربیت شده و استعدادهای بالقوه‌ی خود را به فعلیّت برساند تا بتواند به جایگاهِ حقیقیِ اولیه‌اش (در نزد الله) رجوعِ سالمی داشته باشد. در این رحم انسانِ بدون مربّی، حتماً هلاک خواهد شد. امام سجاد «علیه السلام» می‌فرماید: «هلک من لیس لَهُ حکیمٌ یُرشده؛ هلاک می‌شود کسی که، مربی‌ای ندارد تا او را ارشاد نماید.» بهترین مربّی برای انسان‌ها، ربّ عظیم آنها، خداوند بزرگ است که خود ربوبیّت تمام بندگانش را بر عهده دارد. بعد از الله، بهترین پرورش دهنده‌ی انسان‌ها متخصصانِ معصومی اند که خود جلوه‌های کاملِ الله در قالبِ انسان بوده و می‌توانند انسان را به بلندای ابدیّت هدایت و تربیت نماید. آیه‌ی «کونوا مع الصادقین» یعنی انسان نیاز به همراهی متخصصی دارد که تمام سخن‌هایش، صدق محض است و دروغ و اشتباه در او راه ندارد. هرگز نمی‌توان تحت هدایت یک مربّی خطاکار، تا الله رفت. حتی احترام به علما و درس گرفتنِ از آنان تنها به این دلیل است که آنان علمِ معصومین «علیهم السلام» را در اختیار ما قرار می‌دهند. و اساساً اهل بیت «علیهم السلام» از ما خواسته اند که علمشان را از علمای دین دریافت نماییم. ما برای دریافت اطلاعاتِ از غیر معصومین «علیهم السلام»، باید یقین داشته باشیم که این اطلاعات به امضای الله و معصوم «علیه السلام» رسیده‌اند. در غیر این صورت تنها اتلافِ وقت نموده و خود را ارزان فروخته‌ایم. فهم مواردی که تا کنون پیرامونِ آن بحث نموده‌ایم. برای غالبِ مردم کار آسانی است، اما پذیرشِ آن و دل سپردن به آموزه‌های معصومین «علیهم السلام» و تنظیم سبک زندگی براساس سبک زندگی آنان، کار بسیار مشکلی به نظر می‌رسد. اگر کسی در این مرحله تسلیمِ مربیان معصوم نشده و در انتخابها، ارتباطات، رفتار و افکارش از آنها الگو نپذیرند، از مسیرِ تولد سالم خارج شده و دیگر توان استفاده از شرایط لذت بخش برزخ را نخواهد داشت. زمانی که انسان الله «جلّ جلاله» و معصوم «علیه السلام» را در تنظیم سبک زندگی خویش حذف نموده و انسان‌های دیگری را به عنوان الگو برگزیند، میزان لیاقتِ خود را با این انتخاب نشان می‌دهد. لذا با همین الگو نیز محشور خواهد شد. پیروی از امام ستمگر= ابتلا به عذاب خداوند امام باقر «علیه السلام» از قول خداوند بزرگ می‌فرمایند: حتماً عذاب می‌کنم هر رعیتی را که در اسلام با پیروی از امام ستمگری که از جانب خدا نیست، دینداری کنند. اگر چه آن رعیت نسبت به اعمال خود نیکوکار و پرهیزگار باشد. و قطعاً در می‌گذرم از هر رعیتی که در اسلام با پیروی از امام عادلی که از جناب خداست، دینداری کند، اگر چه آن رعیت نسبت به خود ستمگر و بدکردار باشد. خداوند انسان را به عنوان مظهر و خلیفه‌ی خویش آفریده و تمام اسماء صفات خویش را به صورت بالقوه در او قرار داده است. پس یک انسان کامل را به عنوان مربّی متخصص به او معرفی می‌نماید تا بتواند به کمک این مربّی اسماء بالقوه خویش را به فعالیت رسانده و تا مقامِ این انسان کامل پیش رود. اما چرا خداوند در روایت بالا تعبیر ستمگر را برای الگوهای غیر معصوم به کار می‌برد؟ در پاسخ باید گفت که، اساساً هر کسی که خود را الگوی مردم معرفی نماید ظالم است، حتی اگر مردم او را انتخاب نموده باشند. چرا که او خود را خوب می‌شناسد و می‌داند که هرگز نمی‌تواند الگوی مناسبی برای مردم باشد. تمام فرقه‌های گوناگون از ستمگری امام‌های آنان به وجود آمده اند. قرآن تنها یک گروه را به عنوان مربی معرفی می‌نماید؛ «انّما ولیّکم الله و رسولُه و الذین یقیمون الصّلاه و یؤتون الزکوه و هم راکعون» تمام منابع اهل سنت و شیعه مقصود از قسمتِ انتهایی آیه را حضرت علی «علیه السلام» معرفی می‌نمایند. چندین آیه در قرآن به گله و شکایت کسانی اختصاص داده شده که تحت ولایت مربّی‌های غیر معصوم قرار گرفته اند و از خداوند برای الگوهای خود، طلبِ عذاب می‌کنند. اما خداوند هر دو گروه را اهل عذاب می‌داند. گروه اول به سبب عدم به کارگیری قدرت تعقل شان و گروه دوم به سبب ستمی که بر مردم برای ارضاء شهوات خود وارد نمودند. عقل حجّت خداوند در درون انسانهاست و خداوند نیز مردم را با عقلشان مؤاخذه می‌نماید. همین عقل، انسان‌ها را برای انجام هر کاری به سمت متخصص آن هدایت می‌کند، چگونه در برخورد با منِ الهی و رسیدن به هدف نهایی خلقت، به سمت یک متخصص کارشناس دعوت نمی‌نماید؟ قران این گروه از انسانها را اهلِ بدترین جایِ جهنم می‌داند. انسان هر قدر هم پرهیزکار باشد، اگر امام را که مُهر تأیید از سوی خداوند ندارد، بپذیرد، حتماً مورد عذاب قرار خواهد گرفت. اما به راستی منظور از عذاب در این روایت چیست؟ همانگونه که سپردن کاری از اموراتِ دنیا به غیر متخصصِ آن کار، سببِ شکست و بروز خسارات بسیاری می‌گردد، تمام بدبختی‌ها و نکبت‌های زندگیِ انسان‌ها نیز درست از جایی آغاز می‌شود، که سبک زندگی آنان با سبک زندگی معصوم «علیه السلام» تنظیم و هماهنگ نیست. همسرداری‌ها، فرزندپروری‌ها، روابط خانوادگی، فعالیت‌های اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و ... که رنگی از آموزه‌های معصومین «علیهم السلام» ندارند، قطعاً با شکست‌های جبران‌ناپذیر و خسارات سنگینی روبرو خواهد شد. بسیاری از آداب و رسومِ ما، آدابی است که الله و معصوم تأیید شان نمی‌کنند، مانند مهریه‌های سنگین، شیربها (که از نظر اسلام حرام است) و ... به همین سبب مشقّت‌های بسیاری در زندگی دنیا و آخرتِ انسان به بار خواهند آورد و این مصداقی از عذابِ خداوند است. حضرت عبدالعظیم از امام صادق «علیه السلام» نقل می‌کنند؛ هر کس خدا را بدون شنیدنِ از راستگویی (صادقین) اطاعت کند، خداوند او را دچار مشقّت می‌کند. و کسی را که مدعی شنیدن حقایق دین، به غیر از دَری شود که خدا آنرا گشوده، مشرک می‌داند. می‌دانیم که اگر بهداشت بدن رعایت نشود و شرایط لازم برای سلامتیِ آن تأمین نگردد، این بدن بیمار شده و سلامتی‌اش را از دست خواهد داد و چه بسا به نابودی کشیده شود. نحوه‌ی رفتار با روح نیز دقیقاً مانند بدن است. اگر با روح خود، تخصصی رفتار ننموده و شرایط لازم را برای سلامتیِ آن رعایت نکنیم، دچار افسردگی، پژمردگی و بیماری‌های گوناگون شده و در نهایت نابود خواهد شد. کسی که روحِ انسانیِ خود را تحت ولایت معصوم «علیه السلام» قرار می‌دهد، در حقیقت با آن تخصصی برخورد نموده و آدابِ سالم نگه داشتنِ آن را رعایت می‌کند. بنابراین روح او همیشه در دو حالت شادی و آرامش قرار خواهد داشت. مَحال است روح چنین انسانی به پژمردگی، افسردگی و بیماری‌های دیگر مبتلا گردد، مگر آنکه از آموزه‌های مربّی حقیقیِ خود پیروی نکرده باشند. صِرفِ رعایت حجاب و نماز خواندن و روزه گرفتن، انسان را به ایمان نخواهد رسانید. ایمان امری قلبی است و باید آن را باور کرد. اگر ایمان در قلبی وارد شود، روح او هرگز بیمار نخواهد شد. آموزه‌های دین، هماهنگ با ساختار فطرت «فاقم وجهک للدّین حنیفا، فطرت الله الّتی فطرالنّاس علیها» (سوره؟ آیه؟) ترجمه: این آیه نشان می‌دهد که دین، کاملاً با فطرتی که خداوند انسان را براساس آن خلق نموده است، هماهنگ است و اطاعت از آن نیازهای فطری انسان را کاملاً تأمین نموده و آن را آرام و شاد نگه خواهد داشت. حضور امام معصوم در سبکِ زندگیِ هر کس، به معنای پیش رفتنِ او در جهتیِ کاملاً هماهنگ با فطرتش می‌باشد و این موجب حذف مشکلات و مشقّت‌هایی می‌گردد که به علت عدم هماهنگیِ انسان با مسیرِ فطری‌اش برایش به وجود می‌آید. اطاعت از غیر معصوم انسان را در جهتی ناهماهنگ با فطرتِ او و هدف نهایی خلقت او پیش برده و او هرگز متناسب با ساختار بهشت در دنیا تربیت نمی‌شود، بنابراین جایگاهش، جایی غیر از بهشت (جهنم) خواهد بود. زندگی به سبک پیامبران و مرگ به رسم شهیدان! امام باقر «علیه السلام» از قول رسول خدا «صلی الله علیه و آله» می‌فرمایند: هر کس بخواهد مانند پیغمبران زندگی کند و مانند شهیدان بمیرد و در بهشتی که خدای رحمان آفریده ساکن شود، باید از علی پیروی کند، و با دوستِ او دوستی کند و به امامان پس از وی اقتدا کند، زیرا ایشان عترت من هستند و از طینت من آفریده شده اند. خدایا فهم و علم مرا به ایشان روزی کن. وای بر کسانی که از امّت من که مخالف ایشان باشند، خدایا شفاعت مرا به ایشان مَرسان. اما به راستی چرا اگر کسی به دنبال متخصص معصوم رفت و با او سبک زندگی‌اش را تنظیم نمود، مثل پیامبران زندگی می‌کند و مانند شهیدان می‌میرد؟ زیرا انسان با انتخاب الگوی خود، نوع الحاقِ خود به آخرت را مشخص می‌کند، انسان با کسی محشور شده و هم درجه‌ی کسی خواهد بود که او را به عنوان الگو انتخاب نموده است. مهم‌ترین مسئله زندگی هر انسان باید انتخاب الگوی زندگی‌اش باشد، زیرا دینداری بدون معصوم «علیه السلام» قطعاً او را به جهنم خواهد رساند. باید خدا را شاکر باشیم، که نور اهل بیت «علیهم السلام» در قلب‌های ما روشن است، چرا که نعمت ولایت آنان به همه انسانها داده نشده است. وظیفه‌ی ما، آن است که تمام انسان‌های زمین را با الگوهای حقیقی‌شان آشنا کنیم، تا آنها را بشناسند و بپذیرند و تنها بدین وسیله زمین از این همه نکبت رهایی خواهد یافت.   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته

ادامه حدیث قدسی از جلسه‌ی 274 ... و به وسیله عترت حسین (فرزندان حسین) جزا می‌دهم و عقاب می‌کنم؛ اولین آنها «علی» (امام سجاد) است که او را سرور عبادت کنندگان و زینت دوستان گذاشتم. و فرزندش «محمد» که همنام جدّ ستوده‌اش است، شکافنده علم و معدن حکمت من است. به زودی مردمی درباره جعفر به شک می‌افتند، هلاک گردند و کسی که وی را تکذیب کند، گویا مرا تکذیب کرده است. به راستی من جایگاه جعفر را گرامی داشته‌ام و او را به وسیله شیعیان، دوستان و پیروانش خشنود خواهم ساخت. پس از وی، به سوی فرزندش فتنه‌ی کور و تاریک نازل خواهد شد، هر چند که رشته‌ی تقدیراتم بریده بریده نشده و برهانم پنهان نخواهد ماند، چونان که دوستانم هرگز روی شقاوت نخواهند دید. آگاه باشید که هر کس یکی از آنها را انکار نماید، به نعمت من ناسپاسی کرده و هر کس آیه‌ای از کتاب مرا تغییر دهد، بر من دروغ بسته است. وای بر افترازنندگان و انکارکنندگان! در آن زمان که زمانِ بنده و دوست برگزیده‌ام موسی منقضی شود، آگاه باشید که تکذیب کننده‌ی هشتمین، تکذیب کننده‌ی همه اولیای من است. علی، ولی و یاری‌کننده‌ی من است، کسی که دشواری‌های نبوت را بر دوش او گذاشته و او را به قوّت می‌آزمایم. او را دیوی سرکش و خودپرست خواهد کشت و در شهری که بنای آن به دست بنده صالح خدا، ذوالقرنین گذاشته شده، در نزد بدترین مخلوقات من، دفن خواهد گردید. گفتارم حق است که دیدگان او را به وسیله فرزندش «محمّد» که جانشین اوست روشن خواهم ساخت. او وارث علم و معدن حکمت و جایگاه اسرار من است و بر مخلوقاتم حجت است. بهشت را جایگاه او قرار خواهم داد و او را در 70 نفر از خویشاوندانش که آتش جهنم بر آنها لازم شده باشد، شفیع خواهم ساخت و عاقبت کارِ فرزندش «علی» را که یاری کننده‌ی من است به سعادت ختم خواهم نمود. او که گواه میان خلق و امین بر وحیِ من است و از وی، دعوت‌کننده‌ی به راهم و خازن علم خود، حسن را بیرون خواهم کرد. و آن را به فرزندش که رحمتِ بر جهانیان است کامل خواهم نمود. در این فرزند کمال موسی و بهای عیسی و صبر ایّوب نهفته است. در زمان او، دوستانم خوار خواهند شد و سرهای آنها را به یکدیگر هدیه خواهند داد، همانطور که سرهای ترک و دیلم را به یکدیگر هدیه می‌دادند، پس اینها کشته و سوخته خواهند شد به گونه‌ای که همواره ترسیده، مرعوب و نگران خواهند بود. زمین به خونشان رنگین می‌شود و فریاد و ناله و بانگ و شیون از زنها بلند خواهد شد. ایشان (اهل بیت علیهم السلام) دوستانِ واقعیِ من هستند. به وسیله آنها هر فتنه‌ی کور و ظلمانی را دفع خواهم نمود و به خاطرشان زلزله‌ها را برطرف خواهم ساخت و غل و زنجیر را از ایشان برداشته‌ام (هیچ محدودیتی ندارند). و آنان اند که صلوات و رحمت بی‌پایان پروردگارشان بر آنهاست و همانها هدایت یافته‌گان اند... اهل بیت «علیهم السلام»؛ مایه‌ی زینت و عزت شیعیان آموختیم که منزلت هر انسان در نزد خداوند، به میزان منزلتی بستگی دارد که او برای پروردگارش قائل است. این مسئله در مورد جایگاه انسان در نزد اهل بیت «علیهم السلام» نیز صدق می‌کند. خداوند اهل بیت «علیهم السلام» را برای کسانی زینت قرار داده است که آموخته‌اند در زندگی با اتصال به خانواده‌ی حقیقی‌شان احساس عزت، غرور و سربلندی نموده و از آنها لذّت ببرند. تا انسان به واسطه‌ی داشتن اهل بیت «علیهم السلام» به احساس افتخار و عزّت نرسیده و از آنها لذت نبرد، در واقع هنوز خودش را از خانواده‌ی آنان نمی‌داند و جایگاه شخصیتی خود را در ارتباط با آنان نشناخته است؛ آفتی نبود بَتَر از ناشناخت                            تو بَرِ یار و ندانی عشق باخت این عدم شناخت، انسان را به احساس حقارت و ذلّت در بخش‌های مختلف وجودی‌اش خواهد رساند، و این در حالی است که انسان با داشتنِ اهل بیت «علیهم السلام» و استمدادِ از آنان می‌تواند بر تمام ضعف‌های خود غلبه نموده و ریشه‌ی تمام عقده‌ها را از روحِ خویش پاک نماید. احساس سرمستی و غرور به واسطه داشتن اهل بیت «علیهم السلام»، نشان می‌دهد که شخص رابطه‌ی حقیقی و شخصیتیِ خویش را با آنان درک نموده و به وجود مقدس‌شان متّصل گشته است. چنین کسی هیچگاه خویش را حقیر نخواهد دید و حتی در فاسدترین محیط‌ها، به این انتساب و به اطاعت خود از خانواده‌ی حقیقی‌اش، افتخار خواهد کرد. اساساً هر گونه احساس خودکم بینی، حقارت، ذلت، کمبود و ... نشاندهنده عدم شناختِ صحیح شخص از خود به عنوان یک انسان با بخش الهی است. منزلت پذیرش ولایتِ معصومین «علیهم السلام» از نگاه خداوند می‌دانیم که گروهی از مسلمانان، به ولایت چهار امام، گروهی به ولایت 5 امام و ... معتقد اند. اما نکته‌ی مهم که در این حدیث به آن اشاره شده است آن است که کسانی که امام رضا «علیه السلام» را به عنوان هشتمین امامِ شیعیان پذیرفته‌اند، بقیه‌ی امامان را نیز تا آخرین و دوازدهمین شان قبول کرده اند. به همین دلیل ما اساساً در جوامع شیعه، شیعه‌ی 8 امامی نخواهیم دید.  از همین رو، روایات گوناگون ثوابِ زیارت امام رضا «علیه السلام» را از ثواب زیارت امام حسین «علیه السلام»، بالاتر دانسته اند. به همین سبب، خداوند در این حدیث قدسی، تکذیب کننده‌ی هشتمین امام را، انکارکننده‌ی تمام اولیای خود معرفی می‌کند و این ارزش و منزلتِ پذیرش ولایت دوازده امام معصوم را در نگاه خداوندِ بزرگ نشان می‌دهد. اما نباید از یاد برد که ما در داشتن این نعمت بزرگ و عشقِ قلبی به اهل بیت «علیهم السلام» مدیون پدران و مادران مان و سپس مدیون علمای اسلام و بزرگان دینی هستیم. حق والدین ما در انتقال این نعمت عظیم به روح ما، آنقدر بزرگ است که با هیچ راهی قابل جبران نیست. روح آنان آنقدر پاک بوده که علیرغم گناهان تمام عمرشان، باز هم چهارده معصوم «علیهم السلام» را با عشق پذیرفته اند و با عشق، به روح و جانِ ما منتقل نموده‌اند و به همین سبب همه‌ی ما، تا ابدیت مدیونِ این لطف عظیمِ آنانیم. این روایت و توضیحات مربوط به آن را در همین جا خاتمه می‌دهیم و به روایت دیگری از قول امام سجاد «علیه السلام» می‌پردازیم؛ ابوخالد کابلی از امام سجاد «علیه السلام» سؤال می‌کند؛ ای سیّد من، چگونه امام صادق «علیه السلام» را صادق نام نهادند، در حالی که شما اهل بیت همه صادق هستید؟ امام سجاد «علیه السلام» فرمودند: پدرم از پدرش روایت کرده که پیامبر فرمود: هرگاه فرزندم «جعفر بن محمد» متولد شود، او را صادق نام بگذارید. زیرا پنجمین فرزند او که جعفر نام خواهد داشت به دروغ مدعی امامت خواهد شد. وی در نزد پروردگار کذّاب و افترازننده محسوب می‌شود و مدعیِ مقامی است که اهلیّت آن را ندارد. او با پدرش مخالفت می‌نماید، به برادر حَسَد می‌ورزد و در هنگامی که ولیّ خدا غایب است، قصد افشای اسرار پروردگار را خواهد نمود. (اسرارِ امام، همان اسرارِ الهی است.) پس امام سجاد گریه‌ی فراوانی نمود و فرمود: گویا می‌بینم جعفر کذّاب را در حالی که طاغوتِ زمان خود را در جستجوی ولیّ خدا راهنمایی می‌کند (تا او را به قتل برسانند)، و حال آنکه ولی پروردگار در محافظت خدا قرار گرفته و وکالت حرمِ پدرش به عهده‌ی وی نهاده شده است. جعفر کذّاب از روی جهلی که به ولایت ولیّ عصر دارد، حریص است که او را پس از ولادت به قتل برساند، برای اینکه به میراث پدرش دست پیدا کرده و ارثِ او را بدون استحقاق دریافت نمود. ابوخالد گفت: ای فرزند رسول خدا، این اموری که فرمودید اتفاق می‌افتد؟ فرمود: آری به پروردگارم سوگند این مطالب در صحیفه‌ای که در نزد ما موجود است نوشته شده و در آن صحیفه تمام سختی‌ها و پیشامدهایی که پس از پیامبر خدا بر ما رخ خواهد داد، مکتوب است. ابو خالد گفت: پس از آن چه خواهد شد؟ فرمود: پس از آن غیبتِ ولی خدا و دوازدهمین وصیّ پیامبر خدا و ائمه به درازا خواهد کشید. این ابوخالد! مردمانِ زمان غیبتِ او که به امامتِ او معتقد گردند و منتظر ظهورِ او باشند، بهترین مردمان هستند. زیرا خداوند به اندازه‌ای به آنها فهم و خرد و معرفت مرحمت نموده که غیبت در نظر آنها به منزله‌ی مشاهده است. و مردم‌ِ آن زمان مانند کسانی که در کنار پیامبر خدا به جهاد پرداخته باشند محسوب خواهند شد. آنها حقاً بندگان خالص، شیعیان راستگوی ما و دعوت کننده‌ی به دین در آشکار و نهان هستند. و ... انتظارالفرج، اعظم من الفرج... نکات مهم در روایت امام سجاد «علیه السلام»: 1- فرزندانِ اهل بیت «علیهم السلام» نیز از تأثیر محیط در امان نماندند! کسی می‌تواند مثل جعفر کذاب پسر امام معصوم باشد، اما تحت تأثیر محیط، اهل انکار و حسادت گردد. آیا با این وجود، هنوز هم می‌توان گفت که دوستان و محیط‌های آلوده، بر روح ما تأثیری نخواهند گذاشت؟ فراموش نکنیم که قوی‌ترین و قدرتمندترین انسان‌ها نیز در محیط‌های ضعیف و آلوده، به ضعف خواهند گرایید. 2- نفسانیت، فرزندِ یک امام معصوم را به جایی می‌رساند که تصمیم‌ می‌گیرد امامِ معصوم دیگری را به قتل برساند. و تمام آسیب‌های انسان از همین نفسانیت و یا در یک کلام از ماجرای وجود آغاز می‌شود. اگر کسی تصمیم گرفته که روح خود را یکجا از تمام امراض، بیماریها و ضعف‌ها تخلیه نماید، باید آنقدر روح خویش را با غیب پر کند که دیگر جای خالی برای ماجراهای وجود باقی نماند. کسی که از نفسانیّت و منیّت تخلیه گردد، حتماً از بیماری‌های اخلاق نجات خواهد یافت. 3- بزرگان اهل روایت، چند صحیفه را در نزد اهل بیت «علیهم السلام» تأیید نمودند، یکی صحیفه‌ی حضرت زهرا «سلام الله علیها» است که جبرئیل در ایام میان رحلت پیامبر«صلی الله علیه و اله» تا شهادت ایشان، نازل فرمودند و مشتمل بر حوادث آینده‌ی امت پیامبر است. و یک صحیفه‌ی دیگر که مربوط به امیرالمؤمنین «علیه السلام» است و پیامبر «صلی الله علیه و آله» شخصاً مطالب آن را برای حضرت علی (ع) نقل فرمودند. امروز این صحیفه در نزد امام زمان است. 4- انسانهایی که به شهودِ غیب رسیده‌اند و ندیدنِ غیب، راه ارتباط با آن را برایشان نبسته است، انسانهای قدرتمندی هستند. هر قدر ارتباط با غیب برای کسی جدّی‌تر باشد، قیمت او نیز در نزد غیب بیشتر خواهد شد. نقطه‌ی اوج زندگی هر انسان، زمانی است که باور می‌کند. از آل محمد «صلی الله علیه و آله» است و براساس این انتساب، تمام سبک زندگی خویش را تنظیم می‌نماید.