یقین كمترین چیزی است كه انسان به آن محتاج است. اگر یقین بالا رود عمل با كیفیت می‌شود. وقتی همه دنبال عبادت هستند تو دنبال عقل باش (فرمایش حضرت رسول «صلی‌الله علیه و آله و سلم» ). 1. انسان بدون یقین هیچ حركت سالمی به سمت آخرت نخواهد بود. 2. باید از یقین پاسداری كرد. 3. جنین در حركت با یقینش هر 40 روز مقام می‌گیرد. 4. یقین كمترین چیزی است كه انسان به آن محتاج است. 5. یقین مثل كمترین نمره قبولی است. 6. اگر یقین بالا رود عمل با كیفیت می‌شود. 7. آدم زیرك دائماً حجم عملی را بالا نمی برد بلكه یقین را زیاد می‌كند. 8. یقین اكسیر است. 9. وقتی همه دنبال عبادت هستند تو دنبال عقل باش (فرمایش حضرت رسول «صلی‌الله علیه و آله و سلم» ). 10. یقین مثل نور است. 11. به جای این كه روی عمل سر مایه گذاری كنیم باید معرفت را زیاد كنیم. 12. یقین علم نیست بلكه یك باور قلبی است ولی ارتباط مستقیم با علم دارد. 13. عمل در پی علم باعث قوت روح است و خودش یك علم جدید را ایجاد می‌كند. 14. شك ثمره جهل است. 15. پست ترین مردم كسی است كه شكاك است. 16. پست ترین كس یعنی كسی كه به علت تردید دائمی به رشد نرسیده. 17. یقین در راه مبارزه صبر و حوصله می آورد. 18. برای كسب كمالات دنیوی هم نباید شك كرد. 19. ابتدا یقین و بعد عمل است. 20. هلاك كننده ترین چیز شك و تردید است. 21. وقتی بزرگی امر به كاری كرد نباید تردید كرد باید منسجم انجام داد. 22. از كسی باید دستورالعمل گرفت كه بشود به آن اعتماد كرد. 23. وقتی به كسی مطمئن شدی دیگر رهایش نكن تا نجات یابی. 24. كسالت و تنبلی آخرت را فاسد می‌كند. 25. نفس چرانی به سبب شكاك شدن است. 26. جهل و هوای نفس از بین برنده یقین است. 27. اصحاب پیغمبر یقین داشتند ولی بعد از پیغمبر به خاطر هوای نفس بی یقین شدند. 28. بدترین كارها این است كه بیشترین شك در آن باشد. 29. در كاری كه شك داری وارد نشو. 30. در كار حق دائم شك نكن. 31. چه كسی زیانكارتراست از كسی كه یقینش را تبدیل به شك می‌كند. 32. وسط راه نباید شك كرد كه این سقوط است. 33. از بدبختی انسان این است كه شك ، یقینش را فاسد كند. 34. بفهمیم كه كاره ای نیستیم و فقط خدا ما را باید به صراط مستقیم هدایت كند. 35. یقین بزرگترین ثروت و اصلی ترین چیز است. 36. مؤمن صبح و شب دائماً به خود بدبین است. 37. تردیدی كه برای كسب یقین باشد خیلی خوب است و قدرت ایجاد می‌كند. 38. در كار خوب نباید شك كرد باید در عملكرد خود شك كرد.  

زهد تنها دلخوشیِ معشوق حقیقی و ثمره یقین است. فسق با زهد سازگار نیست. یقین زهد می آورد و زهد آرامش و قدرت می آورد. 1. زهد ثمره یقین 2. ارتباط زیاد با ماسوی الله خطرناك است. 3. فقط ابدیت مبارك است و مبنای ارتباطات می باشد. 4. ما حق نداریم به خاطر دیگری خداوند و امام زمان علیه السلام را از خود دلگیر كنیم. 5. در نزد شما نباید چیزی محبوبتر از خدا باشد. 6. فسق با زهد سازگار نیست. 7. عاطفه به دیگران نباید ما را از ابدیتمان دور كند. 8. غم ها مانع ارتباط با خدا می‌شود. 9. هر چه ایمان قوی تر، عاطفه بیشتر است. 10. چقدر راضی بودن خدا از انسان باصفاست. 11. هر كه از خدا راضی باشد خدا هم از او راضی است. 12. صابر ممكن است از نظر عاطفی گریه كند (در مشكلات) ولی در رابطه اش با خدا اثر نمی‌گذارد. 13. یقین جلوی آسیب را می‌گیرد. 14. حزب اللهی با یقین نمی‌تواند هیچكس را به خدا ترجیح دهد. 15. حزب الله حاضر است همه چیز را برای معشوق بدهد. 16. برای حزب الله مرگ چه شیرین است و برای مومن جشن تولدی با شكوه است. 17. كسی كه یقین دارد دوست دارد زودتر متولد شود. 18. در آخرت چهره های خندان حضرت رسول الله صلی‌الله‌علیه‌وآله و حضرت امیر علیه‌السلام منتظر مومن هستند. 19. مسئله مرگ مسئله حل شده حزب الله است. 20. زهد یعنی تنها دلخوشی، معشوق حقیقی است. 21. فطرت در سختیهای ظاهری هم لذتش را می برد. 22. فطرت در سخت ترین شرایط طبیعت بهترین عشقها را می‌كند. 23. عاشق بالا و پایین نمی‌شود و عاشق قوی و شكست ناپذیر است. 24. عاشق پولش را برای معشوق خرج می‌كند. 25. عاشق از پول و دارایی برای رسیدن به معشوق سواری می‌گیرد. 26. باید به حیات ابدی یقین داشته باشی تا بتوانی از جیفه دست برداری 27. كسی كه به جیفه چسبیده به زور خمس می دهد ، انفاق می‌كند و... 28. تجارت و نه هیچ كار دیگری نباید انسان را از یاد خدا غافل كند. 29. اگر یقین نباشد دلت مثل قبر كافر تنگ می‌شود. 30. یقین مایه شری است. 31. دل را باید به وادی امن سپرد باید به صمد متصل شد. 32. فرد با یقین اضطراب ندارد چون دارایی اش را جای امن گذاشته است. 33. یقین زهد می آورد و زهد آرامش و قدرت می آورد. 34. یقین نور است. 35. اگر یقین نباشد انسان دائماً زمین می خورد. 36. اخلاص از میوه های یقین است. 37. جنین نمی‌تواند یك چشمی‌تهیه كند كه هم به درد دنیا بخورد هم رحم مادر. 38. بهشت جای باطل نیست. 39. اعمال برای آخرت باید متناسب با آخرت باشد. 40. طمع های دنیایی نیت را خراب می‌كند و دیگر چیزی برای آنجا نمی ماند. 41. اخلاص یعنی همه چیز و همه كس را برای خدا بخواهیم. 42. نباید فساد یا مرگ فلان استاد روی حركت انسان اثر كند. 43. نباید به جیفه بچسبیم به بهانه این كه فلان وزیر به دنیا چسبیده است 44. حزب اللهی واقعی هیچ وقت تكان نمی خورد چون موضع دعا را گم نمی‌كند. 45. مطالعه زندگی نامه اولیای خدا برای درك قدرت واقعی بسیار مفید است. 46. یقین برای انسان قدرت می آورد و مظهر اسم قدیر خداوند می‌شود

ادامه بحث درمانهای علمیِ غم غمِ حاصل از آزارهای دیگران تمام انسان‌ها همواره در معرض آزارهایی هستند که از طریق گوناگون بر آنان وارد می‌گردد، که البته غالبِ این آزارها، راهی برای ارتقاء درجاتِ آخرتی آنها و کفاره‌ای برای گناهانشان می‌باشد. یکی از انواع این آزارها، آزارهایی است که از انسانهای دیگر در لابه‌لای ارتباطاتی که با آنان داریم، به ما رسیده و موجب رنجش و ناراحتی‌مان می‌گردد. نکته جالب و کلیدی اینجاست که اگر ما نحوه‌ی برخورد با این آزارها را بدانیم، می‌توانیم از آنها به عنوان بهترین فرصت برای رشد انسانی و کسب منفعت‌های آخرتی استفاده کنیم. در غیر اینصورت یکی از بیماری‌های فوق‌العاده خطرناک که مادرِ بسیاری از بیماری‌های روحی است و می‌تواند تمام دنیا و آخرت ما را به تباهی بکشاند، بر ما چیره خواهد گشت. زودرنجی‌ها و حساسیت‌ها و از همه خطرناک‌تر بیماری کینه، به باطنِ انسان‌ها، هیبتی هولناک بخشیده و نه تنها در دنیا نفس آنان را تحت فشارهای شدیدی قرار می‌دهد، بلکه عذابی بی‌نهایت عظیم‌تر را در آخرت برایشان ذخیره می‌نماید. عواطف و احساسات از ملزوماتِ روحی تمام انسانها هستند، بنابراین ناراحت شدن و رنجیدن از آزارهای دیگران امری طبیعی است. اما آنچه که برای نفس، تهدید به شمار می‌آید، نگه داشتنِ دل چرکینی از کسی در قلب است. یک مؤمن حقیقی به محض آزار دیدن از دیگران و احساس دل‌چرکینی از آنها، به سرعت آن را در نفس خود ذوب نموده و از بین می‌برد. به طوری که در ملاقات بعدی با او، به گونه‌ای رفتار می‌کند که گویی اساساً اتفاقی میان آنها رخ نداده است. یکی از عوامل تولید کننده کینه و غم‌هایی که به دنبال بروز کینه، نفس را تحت فشار قرار می‌دهند، غیبت‌ها، تهمت‌ها، بدگویی‌ها و یا حتی انتقاداتی است که دیگران، نسبت به ما روا می‌دارند. اما به راستی در چنین مواقعی باید چگونه برخورد کرد؟ برای رسیدن به پاسخ این سؤال بهتر است به سراغ معصومین که مربیّان حقیقی ما هستند رفته و از آنان مدد بگیریم. امام باقر «علیه‌السلام»، راهکارهایی بسیار کلیدی و گشاینده در اختیار ما قرار می‌دهند.   راهکارهای دفع غم در مواجهه با آزارهای دیگران قال الباقر «علیه‌السلام»: «إن مُدِحتَ فلا تفرح. و إن ضُمَمتَ فلا تجزع. و فَکِّر فیما قیلَ فیک، فإن عرَفت من نفسک ما قیل فیک؛ فَسُقوطُکَ من عین الله عزّوجلّ عند غضبک من الحق، أعظم علیک مصیبهً ممّا خِفت من سقوطکَ من أعین النّاس. و إن کنتَ علی خلافٍ ما قبل فیک، فثوابٌ إکتسبتَهُ من غیر أن یَتعَبُ بدنک. و اعلَم بانّکَ لا تکونَ لنا ولیّاً حتی لَوِاجتمعک علیک اهلُ مصرک و قال انّک رجلٌ سوء، لم یحزنک ذلک. و لو قالوا إنک رجلٌ صالح، لم یَسُرُّک ذلک» اگر از تو تعریف کردند، ذوق زدگی مکن. و اگر از تو بدگویی نمودند، بی‌تابی نکن. و خوب در مورد آنچه پیرامونت گفته‌اند فکر کن. اگر دیدی آن‌را حق یافتی و خشمگین شدی، از چشم خداوند خواهی افتاد و مصیبتِ افتادنِ تو از چشم خداوند بسیار بزرگتر از ترسِ از افتادن از چشم مردم است. و اگر آنچه را که به تو نسبت داده‌اند دروغ است، غم مخور، چرا که بدون به زحمت انداختنِ بدنت به ثواب دست یافته‌ای. و بدان! که تو هرگز به دوستیِ ما نخواهی رسید، مگر آنگه اگر تمام هم شهریانت جمع شوند و بگویند تو آدم بدی هستی، از آن ناراحت نشوی. و اگر تمام آنها بگویند تو انسان خوبی هستی خوشحال نگردی!!!   انواع واکنش‌ها در برابر انتقاد دیگران از نگاهِ امام باقر «علیه‌السلام» بهترین نوع برخورد در زمانی‌که انتقادی بر ما وارد می‌گردد، آن است که اولاً پیرامونِ آن خوب فکر کنیم، و اگر آن را در مورد خود صادق دیدیم، با شیرینی و آغوش باز پذیرفته و از شخص انتقادکننده به خاطر این تذکّر تشکر نماییم. و اما بدترین و کودکانه‌ترین واکنش آن است که بلافاصله از روی تکبّر و خودشیفتگی، ناراحت شده، در مقام دفاع برآمده و برای رد کردن انتقاد او، توجیهاتِ گوناگونی بیاوریم. این واکنش (دلیل‌تراشی) نه تنها چیزی از شرایطِ نفس ما را تغییر نمی‌دهد، بلکه عیبِ مورد نظر را بیشتر در نفس تثبیت نموده و در هنگام تولدمان به برزخ، دردسرهای عظیمی را برایمان رقم می‌زند. علاوه بر این از نگاه امام باقر «علیه‌السلام»، این واکنش، انسان را از چشم خداوند خواهد انداخت. و اگر کسی از چشم خدا بیفتد، دیگر شفاعت معصومین نیز به او تعلق نخواهد گرفت، زیرا رحمت معصومین هرگز از رحمت خداوند بالاتر نمی‌باشد. فراموش نکنیم که وظیفه هر کدام از ما در دنیا، ساختن باطنی ثروتمند، قدرتمند و آماده برای استفاده از شرایط بهشت است؛ و اگر برای این مهم، در دنیا جدیّت نداشته و خوب حرکت نکنیم، قطعاً جایگاهِ برزخیِ آرام و شادی نخواهیم داشت. اینکه ما در چشم دیگران، انسان خوب و مقدسی باشیم، تفاوتی در نوع کمالاتِ مورد نیاز ما برای ورود به بهشت ندارد. آنچه که ما را به سعادتِ دنیا و آخرت می‌رساند، کمالاتی است که ما را در نگاه خداوند محبوب می‌گرداند. توجیه تراشی، پنهان‌کاری و یا نپذیرفتن عیوب، راهی برای فرار از سلامت نفس بوده و چنین کسی هرگز، شرایط لازم را برای ورود به بهشت کسب نخواهد کرد. عیوبی را که دیگران به انسان متذکر می‌گردند، دقیقاً از نیازهای اصلی انسان در مسیر حرکت به سوی الله در باشگاهِ دنیا می‌باشد. یک انسان عاقل کسی است که به محض اطلاع از عیوبش، آنها را پذیرفته و برای رفع‌شان اقدام می‌کند، چرا که او اصلاً از زمان تولدش به برزخ آگاه نبوده و نمی‌داند که چقدر برای رسیدن به سلامتِ باطن زمان دارد. او همواره خود را در معرض انتقادات دیگران قرار داده و دائماً در حال تربیت نفس خود و حذف عیوب گوناگون از نفسش می‌باشد. یک انسان عاقل تا زمانی که در رحم دنیاست از لحظه‌لحظه‌های عمرش برای پاک‌سازی نفس از عیوب و نواقص مختلف استفاده می‌کند، زیرا یقین دارد که بعد از تولد دیگر فرصتی برای این منظور نخواهد داشت. او هرگز از پذیرفتن عیوب خود، عزت خویش را در خطر نمی‌بیند، زیرا منشأ عزت (خداوند) را به خوبی می‌شناسد و تنها عزیز بودن در چشم خداوند برای او ارزشمند می‌باشد.   چگونه از چشم خداوند می‌افتیم؟ اساساً معنای عبارت «غضبک من الحق» در این روایت، تنها عصبانیت در هنگام انتقادات دیگران نیست بلکه عصبانیت و اعتراض به احکام واجب و یا آنچه که خداوند از دریچه ربوبیت خویش بر ما روا می‌دارد، نیز مشمول این عبارت‌اند. خشم و اعتراض انسان حتی در برابر یک حکم از احکام الهی، انسان را از چشم خداوند می‌اندازد. خداوند ما را خلق نموده و بالاترین هدف (تشبه و قرب به خود) را برای ما برگزیده است. او بر تمامِ جزئیات این مسیر و فراز و نشیب‌هایش آگاه است. اساساً اعتراض به احکام و یا نحوه ربوبیت او، در حقیقت نادیده گرفتن حکمتِ الله و قد علم کردن در برابر خداوند است که نتیجه آن، افتادن از چشم الله است. برای یک مؤمن حقیقی مصیبت افتادن از چشم خداوند بسیار عظیم‌تر از افتادن از چشم مردم است. زیرا او اهمیت به نگاه مردم را شرک دانسته و از آن می‌گریزد. مؤمن آنقدر از محبت خداوند و محبوبیت در نگاه او سرشار است که اساساً به نگاه دیگران توجهی ندارد.   بدگویی‌های دیگران؛ میادینِ کسب اسماءالله غیبت دیگران و یا بدگویی‌های آنها، صد در صد به نفع ماست، زیرا حجمی از گناهان ما را به نامه اعمال آنان منتقل می‌کند. اگر گناه آنان را بخشیده و از آن درگذریم، باز هم در کسب اسم «عفوّ» و «غفور» خداوند شتاب کرده و پیش رفته‌ایم و از سوی خداوند به ثواب بالاتری نائل خواهیم شد. اساساً خداوند محیط پرتضاد دنیا را تنها برای کسب اسماءالله از لابه‌لای تعاملات و تضادها آفریده است. دریافت یک اسم از اسماء خداوند یعنی دریافت دارایی‌هایی حقیقی و همیشگی که هیچ چیز نمی‌تواند آنها را از انسان سلب نماید. این جمله را از خاطر نبریم که جهنم، هرگز نمی‌تواند اسم الله را بسوزاند. کسی که صفات الله در او فعال شده است محال است در جهنم آتش بگیرد. غایت نهایی ما، رسیدن به رفاقت با اهل‌بیت «علیهم‌السلام» و مقام آنان است. اما امام باقر اهمیت دادن به نگاه دیگران و قضاوت آنان را مانعی در مسیر رفاقتِ با اهل‌بیت «علیهم‌السلام» می‌داند. به یاری خدا در جلسه آینده، در این باره سخن خواهیم گفت... .   مطالب بیشتر: پای درس استاد مجموعه سخنرانی های استاد محمد شجاعی مجموعه کتابهای استاد محمد شجاعی والحمدلله رب العالمین

مهندسی غم‌ها و شادی‌ها از نگاه امیرالمؤمنین «علیه‌السلام» امیرالمؤمنین «علیه‌السلام» می‌فرمایند: «فلیکن سرورک بِما نِلتَ من آخرتک و لیکن أسفک علی ما فاتک منها، و ما نِلتَ من دّنیاک فلا تکثر بِهِ فرحاً و ما فاتکَ منها، فلا تأسَ علیه جَزعا و لیکن همّکَ فیما بعد الموت» باید شادی خود را به بخشی از آخرت که آن را به دست آورده‌ای، اختصاص دهی و غصه‌هایت را به آن مقدار که از دست داده‌ای. اگر از امور دنیا چیزی به تو رسید، ذوق‌زدگی نکن و برای آنچه از دست داده‌ای جزع و فزع منما. و تمام همتِ خود را برای بعد از مرگ قرار بده. این کلام امیرالمؤمنین «علیه‌السلام» پیرامون مهندسی غم‌ها و شادی‌ها به قدری اعجاب‌انگیز، کامل و رهگشاست که ابن عباس اقرار می‌کند که به غیر از صحبت‌هایی که از پیامبر آموخته است، از هیچ سخنی تا به این حد، سود نبرده است. فراموش نکنیم که عمل نمودن به این روایت امیرالمؤمنین «علیه‌السلام»، تنها در صورتی امکان‌پذیر است که انسان ماهیت جنینی خود را در رحم دنیا باور کرده و به دنبال کسب تجهیزات و دارایی‌های لازم برای زندگیِ بعد از تولدش باشد. این نکته را هرگز از خاطر نبریم که هر چند تولد به یک شرایط زیستیِ جدید که بی‌نهایت زیباتر، کاملتر، جذاب‌تر و پیچیده‌تر از دنیا است، بسیار شیرین و با شکوه است، اما همین تولد می‌تواند برای انسان بسیار خطرساز و عذاب‌آور نیز باشد. اگر نَفسِ کسی تجهیزات و دارایی‌های لازم را برای زندگی در شرایط پیچیده‌ی آخرت کسب نکرده باشد، درست مانند جنینی که ناقص به دنیا متولد می‌گردد، بعد از تولد به برزخ با مصیبت‌های عظیمی رو به رو خواهد شد. دارایی‌های نفس، اَمری حقیقی و فردی است از همین رو هیچ کس نمی‌تواند بار گناهِ دیگری را به دوش بکشد ... «لا تَزرُ وازرهٌ وِزرَ اُخری». تمام اعمال و نیاتِ انسان در دنیا، به نفس او شکلی حقیقی می‌بخشند، به طوری که نفسِ هر انسان، در هنگام تولد، شکلِ نهایی ِ خود را دریافت کرده‌است. برای مهندسیِ نظام غم‌ها و شادی‌هایمان مطابق با کلام امیرالمؤمنین «علیه‌السلام»، لازم است در طول روز چندین بار میزانِ سلامتِ نفسِ خود را بسنجیم، در نتیجه برای آن مقدار از دارایی‌هایِ آخرتی خود که به لطف پروردگار در نفس‌مان تثبیت شده‌اند شاده بوده و برای بیماری‌ها و امراضی که هنوز در نفس‌مان پایدار اند، غمگین باشیم. لازم است بارها در طول روز از خود بپرسیم «آیا من برای ملاقات با رسول الله آماده‌ام؟ آیا من خود را به عنوان فرزند حقیقیِ امام زمان باور کرده‌ام؟ آیا من برای پدر حقیقی‌ام، سرباز مؤثری هستم؟ آیا من در هنگام تولد، به بهشت وارد می‌شوم و یا اینکه جای من در کدام نقطه بهشت است؟ آیا من شرایط زیستن در کنار اشرافِ بهشت را دارم؟» اساساً کسی که درگیر چنین سؤالاتی است، دیگر به غمی، جز غمهای انسانی، فرصتِ ورود به قلبش را نداده و برای چیزی جز تقربش به خدا و امام زمانش شاد نمی‌گردد. هر چه سطح غمهای آخرتی انسان بالاتر می‌رود، او شادتر، آرام‌تر، مهربان‌تر و قوی‌تر زندگی خواهد کرد. نعمت‌های دنیایی، وسیله‌های امتحان انسانها هستند و بزرگترین خطرشان نیز، غفلت‌آفرینی برای آنهاست. آیا برای چنین وسیله‌های خطرآفرینی ذوق‌زدگی شایسته است؟ از سویی مصائب دنیا و از دست دادن‌های دنیایی نیز ابزارهایی برای تراشِ نفسِ انسان و تشبّه او به الله می‌باشند. بسیاری از اسماءالهی که ثروت‌هایِ حقیقی‌ِ انسان اند، در لابه‌لای مشکلات و شرایطِ پرتضاد کسب می‌شوند. در حقیقت، فقدان‌ها، مشکلات و تضادها، عواملی برای قدرت گرفتن روح و رسیدنِ آن به سلامتیِ کامل می‌باشند و جزع و فزع در این شرایط، روح را از کسب قدرت بازداشته و دچار فشار و اضطراب می‌نماید. از سویی جزع و فزع اجر اُخروی انسان را نیز نابود می‌کند. بنابراین اگر کسی مشکلی را برای اما ایجاد نمود و یا بستری پرتضاد برایمان مهیا ساخت؛ قُر نزنیم، ایرادگیری و سرزنش نکنیم و از این نردبان بلند بالا رویم. و علی «علیه‌السلام»، تمام ماجرایِ غم‌ها و شادی‌های حقیقیِ انسانها در یک جمله در آخر کلام خویش بیان می‌فرمایند: «تمام همّ خودت را برای آخرتت قرار بده.» دلشوره‌ها، اضطراب‌ها و نگرانی‌های ما نشان می‌دهند که همّ هر کدام از ما در زندگی در کدام جهت است. ممکن نیست بدون آنکه خود را به عنوان موجودی ابدی باور کنیم، بتوانم تمام همّ خود را در آخرت‌سازی قرار دهیم. باید برای این منظور، عاشق خودِ حقیقی‌مان شویم و شراط تغذیه و رشد این «خود حقیقی» را فراهم کنیم. بدون اخذ انرژی از منبع قدرت، مَحال است بتوانیم نفس خود را در فعالیت‌های روزانه‌ی خود، شاد و آرام نگه داریم. از عزای حسین تا غم حسینِ زمان محرّم، فرصتی است طلایی، برای توجه به امام زمان‌مان و رسیدن به حقیقی‌ترین غمِ عالم. مُحرّم، بستری است برای اوج گرفتن تا مرتبه‌ی عزادار حقیقی. عزاداری که به حسینِ زمان خود توجهی نداشته و اساساً فریاد «هل من ناصر» هر روزه‌ی او را نمی‌شنود، عزاداری حقیقی نیست. زمانی انسان به مرتبه‌ی عزادار حقیقی می‌رسد که از گریه‌ی بر حسین، به غمِ حسینِ زمان خود رسیده و در جهت رسیدن به چادر او حرکت کند. باید از اصحاب عاشورا، درس عشق گرفت، آنان که تا آخر ایستادند و رفتنِ هزاران نفر از میان لشکر حسین، تأثیری در تصمیمِ آنان برای ماندن نگذاشت. آنان که با همه‌ی جان و مال و اهل اولادشان در رکاب امامشان حاضر شدند. محرّم، درس عشق به امام زمان است. و این اصلی‌ترین پیام عاشورا، و شاید تمامِ حقیقتِ عاشوراست. امروز نیز همه ما، یک حسین داریم به نام «مهدی موعود» و این حسین، هر روز فریاد «هل من ناصر ینصرنی» سر می‌دهد. امروز روز تصمیم‌گیریِ ماست درست مثل اصحاب عاشورا. حسین «علیه‌السلام»، از اصحابش، اسب و شمشیر نپذیرفت، بلکه از آنان تمامِ حقیقتشان را خواست، تمام جانشان را، و آنان را تا اوجِ عاشقی با خود به پرواز درآورد. امام زمان «علیه‌السلام» نیز، از ما تنها خودمان را می‌خواهد، جانمان را، حقیقتِ وجودمان را... او از ما یک جانِ پیوند خورده با خود می‌خواهد، یک رفاقتِ دو نفره‌ی فرزند با پدر ... . شیعیانِ امروز، نه تنها در پیوند نفس خود با امام زمان «علیه‌السلام» و رفاقت و سرکشی به او بسیار ضخیم اند، بلکه حتی در جهادهای مالی نیز، قوت و قدرتِ چندانی ندارند. یک عزادار حقیقی، برای حسین «علیه‌السلام»، می‌نالد و این سنت هر روزه‌ی امام زمان «علیه‌السلام» است، اما حجم عظیم غصه‌ی او برای آوارگی و غربت و تنهایی حسینِ زمان خودش می‌باشد. حسینی که زنده است و امروز به یاریِ تک‌تکِ ما نیاز دارد. عزادار حقیقی تلاش می‌کند تا حسینِ زمان خود را به مردم بشناساند، تا آنها بتواند با همدلی و وفاداری، موانع ظهور را از میان بردارد. برای یک عزادار حقیقی هر روز عاشورا و تمامِ زمین کربلا است. امروز همان عاشوراست. باید کربلایمان را پیدا کنیم. باید حسین‌مان را بشناسیم و خودمان را به لشکر او برسانیم. تصمیم‌های موضعی مؤثر نیست. باید سبک زندگی خود را به سوی حسین‌مان تغییر دهیم. دور از لشکر ایستادن و کمک‌های مادی فرستادن مؤثر نخواهد بود. حسین ما نیز، چون حسین بن علی، از ما جانمان را می‌خواهد، حقیقتِ وجودمان را، مشغول شدن دلمان را... ساده‌اندیشی است اگر فکر کنیم که یک کمکِ موضعی، تکلیف را از ما ساقط خواهند نمود؛ هرگز! باید سبک زندگی ما در جهتی تغییر کند که همسرداری‌هایمان، فرزند‌پروری‌هایمان، فعالیت‌‌های اقتصادی، تحصیلیِ و ... ما همگی در جهت رسیدن به چادر امام زمان و یاری او باشند. تفاوت بسیاری است میان کسی که برای دنیا زندگی می‌کند و در کنار آن کمکی نیز به امام زمانش‌ می‌رساند با کسی که اساساً به خاطر امام زمانش زندگی می‌کند. یک عزادار حقیقی، تمام تصمیماتِ دنیایی خود را نیز با امام زمان «علیه‌السلام» خود تنظیم می‌نماید. دلدادگی او به خانواده‌ی آسمانی‌اش به قدری زیاد است که به تمام شئونات زندگی‌اش جهت داده و رنگ دلدادگی می‌زند. اساساً هدف امام حسین «علیه‌السلام» از اینکه با خانواده خود و اصحابش در کربلا حاضر شد، چیزی جز انتقال این پیام به ما نبوده است، که بیاموزیم با همه‌ی زندگی‌مان به سمت چادر امام زمان‌مان حرکت کنیم. فراموش نکنیم: اگر سیاهی می‌پوشیم، عزایی اقامه می‌کنیم، اشکی می‌ریزیم، باید به فکر مصیبت اعظم (غیبت امام معصوم) باشیم. غیبت هزار و صد و هشتاد ساله‌ای که به نکبتِ امروزِ جهان منجر شده است. این تفکر، آرام آرام عزادار را از مرحله‌ی چهارم عزاداری به مرحله‌ی پنجم (عملیاتِ انتقام) ارتقاء خواهد داد. امروز بزرگترین کمک به امام زمان، رساندن مردم از مرحله سوم عزاداری به مراحل چهارم و پنجم است. باید محصولِ عزاداری‌های ما، پرورش منتظران حقیقی باشد. کمی با خود بیندیشیم، من از نگاه امام زمان «علیه‌السلام» چگونه تعریف می‌شوم، یک سرلشکر؟ یک فرمانده؟ یک سرباز جدّی و مؤثر؟ و یا یک عضو بیکارِ بی‌مصرف... برای رسیدن به شرافتِ زندگی با اشرافِ قیامت، باید تمامِ زندگیِ ما رنگ و بوی جهاد و خدمت به آنان را به خود بگیرد. تا دیر نشده، تصمیم بگیریم و «یا علی» گویان به پا خیزیم!...   مطالب بیشتر: پای درس استاد مجموعه سخنرانی های استاد محمد شجاعی مجموعه کتابهای استاد محمد شجاعی والحمدلله رب العالمین