از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی اسرار انسانها؛ امانات الهی یکی از مصادیق امانت که البته کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد، اسرار شخصی انسانهای دیگر است. گاه اتفاق می‌افتد که کسی، اسرارش را در مقام مشورت و یا بصورت درد دل برای ما بازگو می‌کند و یا گاهی نیز از طرق دیگر و توسط انسانهای دیگر از راز او با خبر می‌شویم. این امتحان بارها و بارها در زندگی همه ما اتفاق افتاده است، و نحوه برخورد ما با موضوع، به میزان دریافت ما از اسم «ستار» خداوند و مقدار تشبه‌مان به او در این اسم بستگی دارد. با خبر شدن از سرّ دیگران، فرصتی است برای اینکه میزان سعه صدر انسان آزموده شود. حتی گاهی یک پدر از راز فرزندش باخبر می‌شود، و می‌تواند بدون اینکه همسرش را در جریان قرار دهد، مشکل فرزندش را حل نموده و آبروی او را در خانواده حفظ نماید. گاهی بعضی از انسانها، حتی دوست ندارند که مسائلی کاملاً ساده و پیش پا افتاده آنها نیز، فاش شود. باید بیاموزیم که سینه ما، گنجینه‌ای دربسته، برای اسرار دیگران باشد. علاقه و کنجکاوی نسبت به آگاهی از مسائل خصوصی دیگران، یک نوع رذیله خطرناک نفسانی است. که اگر این علاقه در کسی وجود داشته باشد، نشانه خودشیفتگی او و جهنمی بزرگ در باطنش می‌باشد که معطلی عظیمی را برایش در آخرت به همراه خواهد داشت. و نیز اگر بصورت اتفاقی از سرّ کسی مطلع شدیم، نباید به گونه‌ای رفتار کنیم، که خودِ او هم از آگاهیِ ما مطلع گردد، چه رسد به اینکه این راز را در نزد کسی بازگو کنیم. مطرح کردن اسرار دیگران، برای خودنمایی و نشان دادن قدرتِ آگاهی خود، جهنمی بزرگ‌تر از علاقه به دانستن راز دیگران است و اگر قبل از تولد به برزخ، آنرا خاموش نکنیم، آرامش ابدی را از ما خواهد گرفت. نبی اکرم «صلی الله علیه و آله» می فرمایند: «المجالس بالامانه و افشاء سرّ أخیک خیانه، فاجتنب ذلک...» آنچه در یک مجلس (ارتباط) می‌گذرد، امانتی است در نزد تو، و فاش کردن راز برادرت، خیانتی در حق اوست؛ پس از آن دوری کن. البته، در بعضی موارد خاص، ممکن است ما در مقام مشورت قرار گیریم. یعنی کسی ما را امین دانسته و برای اموری مثل ازدواج، شراکت و ... در مورد کسی که ما اسرارش را می‌دانیم، تحقیق کند. در این مواقع بهتر است که اصل سرّ را فاش نکنیم ولی اگر این ازدواج و یا ارتباط را به صلاح طرفین نمی‌دانیم، نظر منفی خود را اعلام کنیم و یا در صورت اصرار و یا خواستن توضیح بیشتر، فقط اشاره‌ای بسیار کوچک به اصل سرّ او داشته باشیم. سؤال کردن از مسائل خصوصی دیگران بسیار قبیح و مطلقاً ممنوع است. سؤالهایی از قبیل؛ چرا طلاق گرفتید؟ چرا با هم قهر کردید؟ دعوای شما بر سر چه بود؟ و ... حتی مسئولان دولت، به هیچ وجه نباید اسرار سیاسی، اقتصادی، نظامی و ... کشور را فاش کرده و به همه انسانهای جامعه خیانت کنند. در روایات، بسیار تأکید شده که ما حتی گناهانمان را در نزد کسی غیر از الله بازگو نکنیم، مگر آنکه به دنبال دستورالعملی برای نحوه برخوردمان با مشکل اخلاقی‌مان بود و با یک طبیب روحانی به مشورت برخاسته باشیم. نبی اکرم «صلی الله علیه و آله»: «ما عمل، من لم یحفظ لسانه» کاری نکرده است، کسی که زبانش را نمی‌تواند نگه دارد. عدم رازداری‌های ما، آنچنان امری ناپسند و زشت در نظر معصومین جلوه کرده است که یکی از گله‌های ائمه از شیعیان، همین خیانت در رازداری آنها به شمار می‌رود. مرز رازداری آنقدر ظریف و خطرناک است که توصیه می‌شود حتی همسران، اسرار، اختلافات و یا مشکلات خود را در نزد خانواده‌هایشان نیز بازگو ننمایند. نبی اکرم «صلی الله علیه و آله»: «صاحب النمیمه لا یستریح من عذاب الله عزوجل فی الاخره» انسان سخن‌چین، هرگز از عذاب خداوند در آخرت، در امان قرار نمی‌گیرد. انسان‌هایی که به مقام سلامت نفس رسیده‌اند، هرگز به دنبال فهمیدن اسرار دیگران و بازگو کردن آن نیستند. نیازهای مردم؛ امانات الهی اگر برادر دینی کسی در مورد نیازش، از او درخواست کمک کند، و او تمامِ تلاشش را برای برطرف کردن حاجت او ننماید، به الله، به رسول و به همه مؤمنین خیانت نموده است. تنبلی‌ها و کمالات ما برای رفع نیاز دیگران، ما را به اهل جهنم پیوند خواهد داد. عذرتراشی‌های ما، اگر دلایل محکم و استواری نباشند، توجیه‌های بی‌ارزش بوده و خیانتی بزرگ در حق دیگران می‌باشند. در برخورد با نیازهای دیگران، ابتدا باید خودمان را در مقام او قرار دهیم، و بعد همانگونه به نیازش رسیدگی کنیم که دوست داریم دیگران در چنین مواقعی با ما برخورد نمایند. نیازهای مردم به ما، امانت‌های خداوند بر گردن ما هستند و اساساً امانت هر چه که هست باید سالم به خداوند بازگردانده شود. درست است که خانواده و مادر و پدر و خواهر و برادر و ... اولین مصادیقِ امانت در رفع نیازها هستند، اما دغدغه‌های این گروه، نباید ما را از رسیدگی به نیازهای دیگران باز بدارد. اگر احساس می‌کنیم که جامعه‌ای و یا جهانی به کمک ما نیاز دارند، باید به وسعت این نیاز تلاش کنیم. پیامبر «صلی الله علیه و آله» می‌فرمایند: «مَن أصبح و لم یهتّم باُمور المسلمین ...، فلیس بمسلم» کسی که صبح از خواب بیدار شود و هیچ تلاشی برای رفع نیاز مسلمانان نکند، اصلاً مسلمان نیست. اگر نیاموزیم و نتوانیم که به اندازه الله وسعت یافته و با نگاهِ وسیع خداوند به دیگران نگاه کنیم، در آخرت نیز، نمی‌توانیم از بهشتی که وسعتش به اندازه تمام آسمان‌ها و زمین است بهره ببریم. انسانهای خودخواه و متکبر که غیر از خود، دغدغه دیگری ندارند، جزء کسانی هستند که در قیامت، رسیدگی به اعمالشان، به آخرین پرونده‌ها موکول خواهد شد و تمام 50 هزار سال قیامت را در گیر و دار حسابرسی دیگران مورد بی توجهی قرار خواهندگرفت. اگر هم با تفضّلات خداوند روزی، وارد بهشت شوند، نمی‌توانند در آنجا سلطنت نموده و از آن بهره‌برداری کنند، چون در دنیا نه غمِ کسی را خوردند و نه بر دل کسی حکومت کردند، تنها خودشان و آرزوهای خودشان را دیدند و از همه چیز جا ماندند. پادشاهی در بهشت را باید همین جا آموخت. بیاموزیم تا با تلاش برای رفع نیازهای مردم و شریک شدن در غصه‌ها و دردهایشان، محبت آنها و در نهایت محبت الله را جلب کرده و به اندازه او بزرگ شوید.   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته

از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی شعائر الهی، امانات آسمانی کلمه شعائر، جمع «شعیره» به معنای علامت و نشان است. شعائر الهی به چیزهایی اطلاق می‌شود که نشانی از اصل و ریشه حقیقی ما یعنی الله داشته و برای بخش فوق عقلانی ما، مقدس و شادی بخش باشد. پاسداری از شعائر الهی، علاوه بر اینکه یک نوع عشق و دلدادگی است، یک وظیفه مهم در جهت حفظ امانات الهی است. همانطور که انسان در بخش حسی (حفظ محیط زیست، ابزارآلات مادی و ...)، بخش وهمی (حفظ یادگاری، خاطرات، عکس‌های ارزشمند و ...) بخش عقلی (حفظ کتابها، احترام به استاد، نگهداری مدرسه‌ها و ...) موظف به رعایتِ حقوق امانات الهی است. در بخش فوق عقلانی بصورت اولی‌تر باید در پاسداشت امانات این بخش بکوشد. احترام به روحانیون، اساتید علوم الهی، مراجع تقلید و ...، حفظ حرمت پرچمها، نشانه‌‌‌ها و علامات و ...، رعایت آداب حرم‌ها، مساجد و اماکن متبرکه و ...، رعایت حرمت‌های ایام خاص یا ایام الله مانند رمضان، ماه محرم، اعیاد، عزاداری‌ها و ...، حترام به صورت‌های اعمال دینی و انسان‌های دیندار مثل نماز و نمازگزاران، روزه و روزه‌داران، قرآن و قاریان آن و ...، همه و همه از مصادیق تعظیم شعائر الهی‌اند. بی‌احترامی به هر کدام از شعائر الهی، در حقیقت بی‌حرمتی به بخش فوق عقلانی وجود انسان‌ها و توهین به ریشه و اصل حقیقی ماست. گاهی یک توهین، یک تمسخر و یا یک هتک حرمت، ممکن است چندین سال و یا حتی تا پایان عمر، انسان را از درک بسیاری از فیوضات الهی محروم نماید. بنابراین احترام به اموری که برای دیگر انسانها مقدس بوده و تقدس آن نیز عقلاً و شرعاً تأیید شده است، وظیفه همه انسانها بوده و هیچ‌گونه توجیهی برای هیچ توهینی به مقدسات وجود ندارد. به آیه 40 سوره حج دقت فرمایید؛ «... ولولا دفعُ الله الناس بعضهم ببعض، لهُدِّمت صوامع و بیعٌ و صلواتٌ و مساجد یذکر فیها اسم الله کثیرا...» و اگر خداوند شر بعضی از مردم را به بعضی دیگر دفع نکند، همانا صومعه و دیر و کنشت‌ها و مساجدی که در آنها نماز و ذکر خدا بسیار می‌شود، همه خراب و ویران می‌شدند. در این آیه خداوند از تمام معابدی که در آن ذکر خداوند انجام شود، با احترام یاد برده و از آنها، توسط گروهی از انسانها دفاع می کند. نماز؛ نمونه‌ای عظیم از شعائر الهی نماز یکی بزرگترین نشانه‌های خداوند (شعائر الهی) و قوی‌ترین وسیله هم آغوشی با پروردگار و راه اتصال به آسمان است. البته باید بدانیم که استفاده صحیح و حقیقی از این وسیله رساننده، برای همه انسان‌ها ممکن نیست؛ «واستعینوا بالصبر و الصلواه إنّها لکبیره إلاّ علی الخاشعین» (بقره/ 45) و از صبر و نماز یاری جویید، که البته آن کاری دشوار است مگر برای خاشعان. نماز، وسیله‌ای بسیار قدرتمند است و زمانی برای انسان معراج تلقی می‌شود که او به محرمیتی ویژه با خداوند رسیده باشد. رعایتِ احترام و آداب نماز، آرام آرام انسان را برای بهره بردن از این وسیله آماده نموده و با آن مأنوسش می‌کند. انس گرفتن با نماز، کار آسانی نیست، صورت نماز هم برای کسانی که هنوز به استفاده صحیح و شایسته از این وسیله موفق نشده‌اند، بسیار نور دهنده، آرام بخش و لذت آفرین است. لذا برای استفاده موفق از نماز باید بسیار زحمت کشید. رعایت اوقات نماز و حفظ حرمت آنها، یکی از اولین و اساسی‌ترین قدم‌ها برای اوج گرفتن توسط این وسیله عظیم است. لازم به ذکر است که تفاوت نماز اول وقت با نماز آخر وقت، مثل مقایسه آخرت با دنیاست. اوقاتِ نماز، یک امانت الهی‌اند و باید در رعایت آن بسیار بسیار هوشیار باشیم. روایات، حالات امیرالمؤمنین را هنگام اوقات نماز اینگونه توصیف می‌کنند: ایشان بی‌تاب می‌شدند و لرزه بر اندام مبارک‌شان می‌افتاد و هر لحظه رنگ به رنگ می‌شدند. علت را که می‌رسیدند می‌فرمود: وقت نماز رسیده، وقت امانتی که خداوند بر آسمان و زمین عرضه کرده و آنها از پذیرشش سرباز زدند. درک این روایت برای کسانی آسان است که فوق‌عقل فعال و قدرتمندی دارند. عشق به الله، امانتی عظیم در وجود ماست و نماز، وسیله‌ای برای عشق بازی و هم آغوشی با الهی که عشقش را پذیرفته‌ایم. نمازِ هر کس، آئینه شخصیت او و نشان‌دهنده میزان پختگی‌اش می‌باشد. همچنین تعیین کننده میزان رشدِ انسانی و سطح آرامشِ وجودی انسان‌هاست. البته هرگز نمی‌توان به باطنِ نماز کسی راه یافت. چرا که بسیار سفارش شده است که نمازهای آشکار انسان باید با حضور قلب اما ساده و بدون هیچ عمل اضافی انجام شود. عشق بازی‌ها و رشدهای اساسی با نماز، مخصوص خلوت‌های دو نفره ما با خداست. فراموش نکنیم که رشدهای واقعی درنمازهای کاملاً خصوصی و بدون هیچ گونه ظهور و نمایشی اتفاق می‌افتد. پایه‌های دین داری انسان زمانی به لرزه می‌افتد که از کنار توهین‌ها و هتک حرمت‌ها به شعائر الهی براحتی رد شده و عکس العملی از خود نشان ندهد. دشمنان داخلی و خارجی در حال تلاش مداوم برای کاستن حساسیت‌های ما نسبت به شعائر الهی‌اند. البته گاهی نیز خودمان تن به کارهایی می‌دهیم که از این حساسیت‌ها می‌کاهد. به محض کم شدن و یا حذف این حساسیت‌ها در وجودمان باید به دنبال ریشه‌ها و راههای درمان آن باشیم. چون این حساسیت‌ها، مثل انواع دردهای طبیعی، هشداردهنده‌هایی برای بروز بیماری‌اند. اگر این دردها را نادیده بگیریم، در واقع به علائم هشداردهنده مهمی بی‌اعتنایی کرده‌ایم و اجازه داده‌ایم تا بیماری تمام روح ما را فرا گیرد. آن وقت است که دیگر نکبت و شقاوت تمام زندگی و روح‌مان را درگیر خواهد کرد و به عذابش گرفتار خواهیم شد. هر قدر میزان ادب ما در برابر شعائر الهی بیشتر باشد، به خیرات بیشتری نائل شده و فیوضاتِ کثیری را درک خواهیم نمود. گاهی رشدها و پروازهای عجیب و فزاینده‌ای برای انسان رخ می‌دهد که در حالت طبیعی در زمان بسیار کوتاه، ممکن نبود، که شاید این به دنبال رعایت ادب و تعظیم یکی از نشانه‌های خداوند، اتفاق افتاده باشد. بی‌احترامی به پاسداران، بسیج، سربازان، نظامیان و ... یا بی‌ادبی نسبت به پدر و مادر، استاد و ... که حریم خطرناکی دارند، و بی‌حرمتی به اولیاء دین و امامان معصوم که حرمتی بالاتر از پدر و مادر دارند، چیزی جز شقاوت و بدبختی به همراه نخواهد داشت. مراقبِ امانات خداوند باشیم!!!   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته

از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی حیوانات، امانات الهی رعایت حقوق حیوانات، به عنوان امانات الهی که سهم عظیمی در گذران زندگی ما و تأمین نیازهای ما دارند، واجب و الزامی است. در دین قدرتمند و جامع اسلام، حقوق حیوانات بصورت جزئی بیان شده است تا ما برای رعایت آن ها دچار سردرگمی نشویم. رسول اکرم «صلی الله علیه و آله» شش حق از حقوق چهارپایان را برای صاحبان شان بر می شمرد: 1-      چون به منزل رسید، پیش از هر کار علوفه او را بدهد. 2-      چون بر آبی می گذرد، در خوردن آب آزادش بگذارد. 3-      بر صورتش کتک نزند که به تسبیح و ستایش پروردگار خویش مشغول است. (اشاره به آیه کلّ قد علم صلاته و تسبیحه) 4-      به جز در راه خدای عزوجل بر پشت حیوان درنگ نکند. 5-      بیش از توانایی اش بر او بار ننهد. 6-      بیش از اندازه با او راهپیمائی نکند. رهبران معصوم؛ امانات حیات بخش پروردگار در جلسه قبل گفتیم: یکی از مصادیق بزرگ امانات الهی، رهبران الهی هستند. خداوند در قرآن، نوعِ کار رهبران الهی را برای ما اینگونه معرفی می نماید: «لِتُخرج النّاس مِن الظّلمات إلی النّور» (سوره ابراهیم/ آیه1) برای خروج مردم از ظلمات و تاریکی ها به سوی نور. پس در می یابیم که تنها مسیرِ حرکت به سوی الله، استمداد از رهبران الهی و همراه شدن با آنهاست تا در سایه کمک ها و راهنمایی های آنها بتوان به هدف اصلی رسید؛ «یا ایّها الذین آمنوا استجیبوا للّه و للرّسول، اذا دعاکم لما یحییکم» (سوره انفال/ آیه 29) ای کسانی که ایمان آورده اید، اجابت کنید خدا و رسول را، هنگامی که شما را دعوت می کنند به سوی آنچه که به شما حیات می بخشد. پس طبق این آیه، اجابت رهبران الهی = حیات انسانی. پس حیات طیبه انسانی که انسان را به هدف خلقت یعنی تشبه به پروردگار در نهایت نائل می کند، تنها و تنها در گرو اجابت خدا و رسول است. حال، خداوند، این اجابت را در آیه ای دیگر برای ما، واضح بیان می فرماید؛ «قل لا أسئلکم علیه أجراً الّا المودّه فی القربی» بگو من از شما أجری نمی خواهم جز مودت خاندانم را. (سوره شوری/ آیه 23) پس اجابت و همراهی پیامبر جز در گرو مودت خاندان (رهبران الهی) نیست. البته، این مودت تنها از کسانی خواسته شده است که می خواهند به الله برسند؛ «قل ما أسألکم علیه أجراً، إلاّ مَن شاء أن یتّخذَ إلی ربّه سبیلاً» (سوره فرقان/ آیه57) این اجر تنها از کسانی درخواست می شود که می خواهند به سوی پروردگارشان حرکت کنند. پس طبق سیرِ آیاتِ بالا، ثابت شد که وصل شدن به پیامبر و خداوند، جز از راه مودت او و خاندانش حاصل نمی شود و این تنها راه رسیدن به الله است. علت ریاضیِ این مسئله نیز از این قرار است که ما الله را به عنوانِ اله حقیقی مان پذیرفتیم؛ لا اله الا الله (کمال مطلق). از سویی می دانیم که امر مطلق هم قابل دسترسی و یا قابل اشاره نیست، مگر از طریق جلوه کامل. تا امر مطلق تجلی نکند، هرگز قابل شناسایی نخواهد بود. کاملترین جلوه این وجود مطلق که آئینه تمام نمایی از چهره خداوند می باشند، وجود مقدس معصومین علیهم السلام هستند. «إنّما یریدالله لِیذهب الرجس عنکم اهل البیت و یطهرکم تطهیرا» (سوره احزاب/ آیه33) همانا خداوند می خواهد تا هرگونه پلیدی را از شما اهل بیت دور ساخته و مطهرتان گرداند (معصومتان گرداند). بنابراین تنها کسانی که طبق اصل اصالت تخصص، شایستگیِ همراهی و کمک رساندن به ما در مسیر انسانیت را دارند، معصومینی راه شناس، که تجلی کامل خداوند هستند، می باشند. حرکت به سوی الله، بدون متخصص معصوم، یک حرکت توهمی بوده و انسان را به سردرگمی مبتلا می کند. اصولاً بعد از آنکه ما، مهمترین امانت خداوند یعنی «روح بی نهایت طلب» خویش را نشناختیم، بطور کاملاً عقلانی به دنبال وسیله ای و یا راهی مشخص برای رساندن این روح بی نهایت طلب به اله حقیقی اش می گردیم. اینجاست که اصل اصالت تخصص، به عنوان یک نیاز عقلی، رونمایی شده و اثبات می گردد. ما بدون متخصص معصوم، هرگز برای رسیدن به هدفی بزرگ نمی توانیم بطور صحیح گام برداشته و حرکت کنیم. از همین روست که خداوند، خطاب به پیامبر می فرمایند: اگر ولیّ بعد از خود را برای هدایت مردم مشخص نکنی، رسالتت را به پایان نبرده ای؛ «و إن لّم تفعل، فما بلّغت رسالته» (سوره مائده/ آیه67) عدم رعایت حقوق رهبران الهی؛ خیانت در امانت خداوند در جلد یکم، کتاب شریف و معتبر کافی، حدیثی از امام صادق علیه السلام روایت شده است: «نحن ودیعه الله فی عباده،... فَمَن وفی بعهدنا، فقد وفی بعهدالله و من خَفَرها، فقد خَفَر ذمه الله و عهده» ما امانت خداوند در میان بندگانش هستیم. هر کس به عهد ما وفادار باشد، به عهد الهی وفادار بوده است و هر کس پیمان شکنی کند عهد خداوند را نقض کرده است. وقتی به سیر تاریخی رفتار های مردم با معصومین نگاه می کنیم، در می یابیم که بزرگترین مشکلات مسلمین در اثر خیانت در این امانات بزرگ الهی بوجود آمده است. مسلمانان، هرگز رفتار خوبی با این امانات نداشته اند. هیچ کدام از علمای شیعه و سنی این روایت را انکار نمی کنند که پیامبر اکرم «صلی الله علیه وآله» می فرمایند: «إنّی تارکٌ فیکُمُ الثّقلین، مَا إِن تَمسَّکتُم بِهِما لَن تَضِلُّوا کتاب الله و عترتی؛ أَهْلَ بَیتِی وَ إِنَّهُمَا لن یفترقا، حتّی یَردا علیَّ الحوض» همانا من دو چیز گرانبها در میان شما می گذارم، قرآن و اهل و بیتم. این دو هرگز از هم جدا نمی شوند، تا اینکه در کنار حوضِ کوثر بر من وارد می شوند. علت اصلی این اعتقادِ شیعیان که امام زمان در غیبت بسر برده و زنده و حیّ می باشند، استناد به همین روایت می باشد. چرا که طبق این فرمایش رسول اکرم «صلی الله علیه وآله»، زمین هیچ گاه از حجت معصوم خالی نبوده و قرآن و اهل بیت در هیچ زمانی از هم جدا نبوده اند. به این فراز زیارت آل یاسین دقت کنید؛ «السلام علیک یا میثاق الله الّذی أخذه و وکّده» و این میثاق چیزی نیست جز همان عهدی که از آن به عنوان اصل اصالت تخصص نام می بریم. این میثاق، یک عهد باطنی بوده و گفتیم که تنها راه رسیدن به هدفِ نهایی خلقت است. اکنون لازم است کمی با خودمان خلوت کرده و به سؤال مهم زیر پاسخ دهیم: آیا ما به این عهد باطنی (میثاق) وفادار هستیم؟ آیا در قیامت، از این گذرگاه اصلی (مودت امام زمان) به سلامت رد خواهیم شد؟ آیا امام زمان بر نامه اعمال ما مهر تأیید خواهد زد که این فرد در زمان حیاتش ایشان را تنها نگذاشته و برای آوارگی اش تلاش نموده است؟ این سؤال، اساسی ترین مسئله زندگی هر انسانی است... کمی جدی تر به موضوع فکر کنیم!!! جنس غصه های یک انسان، نوع دغدغه های او و نوع شادی هایش، قیمت انسانی او را مشخص می کند. اینکه ما در سبکِ زندگی انتخابی مان، به چه موضوعی به عنوان یک مسئله مهم نگاه می کنیم. اگر نماز، قرآن، حج، روزه و ... و تمام عبادات و اعمال خیر ما، منجر به حرکت ما به سوی امام زمان مان نشده باشند، هیچ فایده و خیری در آنها نیست. غصه دار نبودن برای طردشدگی و آوارگی امام زمان، و نگران نبودن برای نحوه و کیفیت ارتباط با امام زمان مان، چنان زندگی ما را دچار نکبت خواهد نمود که تمام عمر را در بخش حیوانی آن درگیر باشیم. رهایی از تمام دغدغه های بخش حیوانی، زمانی حاصل می شود که تمرکزِ سبک زندگی ما، در کیفیت ارتباطمان با امام زمان مان باشد. درگیری اساسی و حقیقی با دغدغه های امام زمان، چنان انسان را قدرتمند می کند که هیچ گاه به غصه های بخش حیوانی دچار نشود. خیانت در حق این امانت عظیم خداوند و عدم ارتباط با متخصص معصوم، گره هایی را در زندگی ایجاد خواهد کرد، که انسان را به حقارت، ذلّت، آسیب پذیری، ضعف های شدید اخلاقی و ... می کشاند. در ابتدا و قبل از هر تصمیمی، باید تکلیف مان را با این میثاق خداوند مشخص کنیم. یا خودمان را به حضرت رسانده ایم، و یا در حال حرکت به سوی او هستیم، در غیر اینصورت بدون تعارف، فاسقی بیش نخواهیم بود.   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته

از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی امانت داری دین اسلام، تأکید بسیاری بر موضوع ادای امانت داشته و در روایات متعددی به این امر توصیه شده است. امانت داری به این معناست که انسان نسبت به حقوقی که دیگران بر گردن او دارند، امین بوده و در مراعات آنها بکوشد. این حقوق، شامل تمام حقوق مادی، معنوی، فردی و اجتماعی می شود. از سویی امانت های خداوند در طبیعت بسیار متعدد بوده و رعایت حقوق آنها، واجب است؛ حقوق حیوانات، گیاهان، محیط زیست، دریاها، دریاچه ها، آب و همه آنچه در آسمان و زمین برای استفاده ما و تمامِ موجودات در همه اعصار آفریده شده است، باید رعایت شوند. چرا که تمام خلقت خداوند، امروز امانتی است در دستان ما، تا فردا انسان های دیگری از آنها بهره گیرند. در امانت داری و وفای به عهد، مهم نیست که انسانی که با ما وارد تعامل شده، چه کسی باشد، مسلمان باشد یا غیر مسلمان، دوست باشد یا دشمن و ... حق واضح و مسلمی بر گردن ما دارد و آن رعایت امانت و وفای به عهد از سوی ماست. و این امانت و عهد هر چه که باشد (مال، آبرو ، راز و ...) در هر صورتی باید رعایت شده و ادا گردد. امام صادق «علیه السلام» می فرمایند: «أدُّوا الأمانه وَ لَو إِلی قاتل حسین بن علیِّ علیه السلام» امانت را برگردانید، حتی به قاتل حسین بن علی «علیه السلام» خداوند در سوره مؤمنون، آیه 8 یکی از خصوصیات مؤمنان حقیقی را ادای امانت و عهد، برمی شمرد؛ « ... والذین هم لاماناتهم و عهدهم راعون». همچنین در سوره نساء، آیه 58 مؤمنان را به مسئله رعایت امانت و عهد امر فرموده و این دستور را بسیار جدی بیان نموده است. «إنّ الله یأمرکم أن تؤدّو الامانات الی اهلها» خداوند به شما امر می کند که امانت را به صاحبان شان باز گردانید. پیامبر اکرم «صلی الله علیه و آله» می فرمایند: سه چیز هست که هیچ کس مجاز به ترک آن نیست: 1-      نیکی به پدر و مادر، مسلمان باشند یا کافر. 2-      وفای به عهدی که می بندیم چه با مسلمان، چه با کافر. 3-      ادای امانت، چه به مسلمان، چه به کافر. عدم وفای به عهدها، پایبند نبودن به قول ها و عدم رعایت حقوق دیگران، انسان ها را نسبت به یکدیگر دلسرد نموده و کم کم دچار تنفر و انزجار می نماید. یادمان باشد که به هیچ وجه، خودشیفتگی های ما، سبب عدم پایبندی به قول ها و امانات مان نگردد. رعایت امانت در زندگی مشترک می دانیم که خداوند زن را مظهر جمالِ خویش قرار داده و مرد را مظهر جلال. زن آئینه ای از لطافت و زیبایی خداوند است و مرد تجلیِ قدرت و استحکام او. از همین روست که قرآن، مردان را سرپرست زنان معرفی می فرماید؛ «الرّجال قوّامون علی النّساء...» قدرت و استحکام مردان، سبب تکیه زنان بر آنان شده و ثبات و آرامش درونی را برایشان رقم می زند. چرا که تمام زنان، ذاتاً مردان قدرتمند و مستحکم را می پسندند. مردان نیز، بصورت فطری، عاشق نرمش و لطافتی هستند که خداوند در وجود زن به امانت گذاشته است. فراموش نمودن این نقش های اساسی در زندگی از سوی همسران، در واقع خیانت در امانت هایی است که خداوند به خاطر یکدیگر آن را در وجودشان قرار داده است. و این فراموشی و بی توجهی به خواسته های همدیگر، زوجین را دچار دلسردی و تنفر و در نهایت جدایی می کند. زنانی که تند و خشن هستند و نرمش های زنانه را از یاد برده اند، جایگاه شان را در نگاه همسرشان از دست خواهند داد، مردان زودرنجی که متانت، عظمت و استحکام را زیر پا گذاشته اند، قطعاً زندگی مشترک موفقی نخواهند داشت. زنان زیرک، هیچ گاه، حتی در مواقعی که حق با آنهاست، تندی از خود نشان نمی دهند. مردان با هوش، نیز هرگز دست به کاری نمی زنند که قدرت، متانت و استحکام شان را زیر سؤال برده و وفای به عهدشان را خدشه دار نماید. آنها حتی در مواقع طلاق نیز، هیچ تعرضی به حقوق همسرشان ننموده و تمام امانت و حقوق آنها را تمام و کمال ادا می کنند. اگر انسان ها بدانند که رعایت همین یک خُلق (ادای امانت) به چه میزان می تواند در شادی و آرامش جامعه ای مؤثر باشد، قطعاً کمی جدی تر به موضوع نگاه می کردند. فراموش نکنیم که همسران و فرزندان امانت های خداوند در دستان ما هستند، عدم رعایت حقوق آنها، یعنی خیانت در امانت خداوند. بزرگترین حق فرزند بر والدین، آشنا کردن او با حقیقت هستی اش می باشد. باید به او بیاموزیم، از کجا آمده، در کجا زندگی می کند و قرار است به کجا منتقل شود. او باید با خانواده آسمانی اش آشنا شده و به این یقین برسد که بدون ارتباط با آنها و استمداد گرفتن از وجود مقدس شان هرگز به سلامت به مقصد نخواهد رسید. عدم رعایتِ این حق بزرگ، خیانتی عظیم در حق این امانت های خداوند می باشد. امانت داری از اصول بسیار اساسی و مهم در سبک زندگی اسلامی است. به گونه ای که اگر در سبک زندگی جای نگیرد، انسان را به شقاوت می رساند. گاهی بصورت موردی ممکن است پیش بیاید، که فردی امانتدار که بسیار به امانات و عهدش پایبند است، دچار لغزش و خطا شود، اما خطرناک شدن موضوع، جایی اتفاق می افتد که فرد با بی مبالاتی و عدم پذیرش قلبی، بارها و بارها، به آسانی تن به انواع خیانت ها و عهدشکنی ها می دهد. یادمان باشد، خداوند، امانت داری را نزدِ کسانی محبوب می گرداند، که دوستشان دارد؛ «إذا أحبّ الله سبحانه عبداً، حبب إلیه الامانه» پس سبک زندگی مان را به گونه ای تنظیم کنیم، که هیچ کدام از امانت های خداوند را ضایع نگردانیم. گران ترین امانت خداوند «إنّا عرضنا الأمانه علی السّماوات و الأرض و الجبال، فَأبَینَ أن یحملنها و أشفقن منها و حَمَلها الإنسانُ، إنّه کان ظلوماً جهولا» همانا ما بار امانت الهی را بر آسمانها و زمین و کوهها عرضه کردیم و از قبول آن سر باز زدند و انسان آنرا پذیرفت، همانا او بسیار ستمکار و جاهل است. براستی! منظور از امانت الهی در آیه فوق چیست؟ این امانت همان قوه فوق عقلی است که خداوند آن را در نهاد ما قرار داده است همان کشش بی نهایتِ مطلق، همان حقیقت لا اله الا الله. خداوند این کشش (این قوه) را با تمام لوازمی که ما را در ارضاء کامل آن یاری می کنند در باطن ما قرار داده است؛ مثل عشق به خانواده آسمانی، عشق به قرآن، عشق به امام و نبی و ... که همه و همه از مصادیق این امانتِ گران بارند. اما اصل و اساس این امانت داری آن است که ما عاشق الله شویم و عاشق او باقی بمانیم. خداوند در قرآن فرموده اند: ما از همه شما عهد گرفته ایم که پایِ این امانت (عشق) بایستید... «الستُ بربّکم، قالوا بلی...» نحوه این عهد به چه صورتی بوده است؟ ما کی و کجا چنین قولی را به خداوند داده ایم؟ روح بی نهایت طلب ما که نفخه خداوند بوده و تنها با او ارضاء شده و آرام می گیرد، در واقع همان امانت الهی در وجود ماست. منظور از قالوا بلی، قولی کتبی یا لفظی نیست، بلکه عهدی وجودی است که خداوند با نحوه آفرینش خویش از ما گرفته است. او ذات ما را محتاج انس با الله آفریده، بگونه ای که بدون او آرام نمی گیرد. شاد و آرام نبودن ما، مگر در انس با الله، نشانه بارز و کافی برای این عهد وجودی است. حقیقت لا اله الا الله بزرگترین امانت خداوند است، بطوری که تمام امانت داری های زندگی ما، تابع این امانت داری ماست. اگر ما حق این امانت خدا را ادا کردیم و خوراکِ لازم را برای بخش فوق عقلانی خویش رسانیدیم و او را در کنار الله با آرامش قرین کردیم؛ قطعاً در سطوح دیگر زندگی، امانت داران خوبی خواهیم بود.   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته