از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی   فهم هدف خلقت = نیاز به یک راهنمای متخصص اساساً هر انسانی زمانی به حقیقتِ انسانیت رسیده و باطن انسانی می‌یابد که اولاً این سؤال در ذهن او به وجود آید که من برای چه آفریده شدم و روی زمین چه می‌کنم؟ و دوماً بعد از یافتن پاسخ این سؤال و کشف هدف خلقتش، به سمت آن حرکت نماید. قرآن کریم دائماً به انسانها تذکر می‌دهد که شما بیهوده خلق نشده‌اید و مسیری کاملاً تخصصی در پیش دارید. از سویی در چند موضعِ مختلف، خلقت تمامِ موجودات عالم را کاملاً ریاضی معرفی کرده و همه‌ی این مخلوقات را تنها برای انسان و بهره‌برداریِ او می‌داند. پس بسیار روشن است که هدف خداوند از خلقت تمامِ مخلوقات عالم، انسان و رفع نیازهای او می‌باشد. و درست در این لحظه است که این سؤال اساسی رخ می‌نماید؛ پس انسان برای چه آفریده شده است؟ خداوند بندگانی را که هرگز به این سؤال نرسیده‌اند و هیچ گاه در هدف خلقتشان تفکر ننموده‌اند، منفورترین بندگانِ خود معرفی نموده و آنان را به شدت توبیخ می‌کند. (الذین لا یعقلون) به محض آنکه این سؤال اساسی در ذهن انسان تولید می‌شود، او به دنبالِ یافتنِ پاسخ حرکت کرده و بعد از یافتن پاسخِ آن، آرام آرام به تصویرِ روشنی از خود به عنوان یک انسان دست خواهد یافت. او می‌فهمد که قوه‌ای به نام فوق عقل (فوق تجرد) در وجودش نهفته است که عاشق بی‌نهایت (الله) می‌باشد و غایتِ او شبیه شدن به الله است. اگر این موضوع، حقیقتاً در ذهن او حل شده و در آن به باور برسد، جای یک راهنمای راه بلد را که خودش به این غایت رسیده و می‌تواند او را در این مسیر تخصصی و پیچیده هدایت کند، در زندگیِ خویش خالی می‌بیند. خداوند در سوره اعلی مراحل خلقت همه‌ی موجودات را به چهار مرحله زیر تقسیم بندی می‌فرماید: «سبّح اسم ربّک الاعلی، الّذی خلق فسوّی، والّذی قَدَّر فهدی» 1-      خلق        2- تسویه              3- تقدیر (اندازه گیری)           4- هدایت انسان نیز مشمول این چهار مرحله می‌باشد، اما «هدف نهایی» او آنقدر عظیم است که هدایتِ (مرحله چهارم) او به سمتِ این هدف، بدون یک «متخصص معصوم» امکان‌پذیر نیست. اینجاست که قرآن می‌فرماید: «اتّقواالله و کونوا مع الصّادقین» همراهی با صادقین است که انسان را به تقوا خواهد رساند. صادقین کسانی هستند که وجودشان عینِ صدق است و سخنانشان عینِ حقیقت. و هر آنچه را که ما در این مسیر به آن نیاز داریم، در اختیار ما قرار می‌دهند. بازگشت سالم به آغوش الله در گروی انتخابِ مربّی متخصص خداوند بارها در قرآن تأکید می‌کند که بدون مربّی معصوم نمی‌توانید به نزد من بازگردید. این بازگشتن به چه معناست؟ انّالله و انّا الیه راجعون ... رجوع یعنی چی؟ فراموش نکنیم که حرکت ما در رجوع مثل حرکت جنین در رحم مادر است. اسپرم بیرون از رحم زندگی می‌کند، و به صورت بالقوه، خصوصیاتِ تبدیل شدن، یک انسان کامل را دارد. اما زمانی که در رحم قرار گرفته و با تخمک لقاح می‌یابد، تمام مسیر را به سمت تبدیل شدن به یک انسان طی کرده و این بار متناسب با شرایط زیستیِ دنیا، به آغوشِ دنیا باز می‌گردد. حال اگر این نوزاد تازه متولد شده، همه کمالات را به طور کامل تحصیل نکرده باشد، نمی‌تواند از شرایط موجود در دنیا استفاده نموده و لذت ببرد. به طور کلی اگر اسپرم در رحم (قرار مکین) قرار نگیرد، به سرعت نابود شده و هرگز به انسانِ کامل تبدیل نمی‌گردد، زیرا تنها رحم، قابلیت تربیتِ اسپرم را برای استفاده از شرایط دنیا داراست. روح ما نیز از جنس الله است (و نفختُ فیه من روحی)، از نور محمد و آل محمد «صلی الله علیه و آله». روح ما باید در رحم دنیا (قرار مکین) طبق یک قوانین مشخص تربیت شده و استعدادهای بالقوه‌ی خود را به فعلیّت برساند تا بتواند به جایگاهِ حقیقیِ اولیه‌اش (در نزد الله) رجوعِ سالمی داشته باشد. در این رحم انسانِ بدون مربّی، حتماً هلاک خواهد شد. امام سجاد «علیه السلام» می‌فرماید: «هلک من لیس لَهُ حکیمٌ یُرشده؛ هلاک می‌شود کسی که، مربی‌ای ندارد تا او را ارشاد نماید.» بهترین مربّی برای انسان‌ها، ربّ عظیم آنها، خداوند بزرگ است که خود ربوبیّت تمام بندگانش را بر عهده دارد. بعد از الله، بهترین پرورش دهنده‌ی انسان‌ها متخصصانِ معصومی اند که خود جلوه‌های کاملِ الله در قالبِ انسان بوده و می‌توانند انسان را به بلندای ابدیّت هدایت و تربیت نماید. آیه‌ی «کونوا مع الصادقین» یعنی انسان نیاز به همراهی متخصصی دارد که تمام سخن‌هایش، صدق محض است و دروغ و اشتباه در او راه ندارد. هرگز نمی‌توان تحت هدایت یک مربّی خطاکار، تا الله رفت. حتی احترام به علما و درس گرفتنِ از آنان تنها به این دلیل است که آنان علمِ معصومین «علیهم السلام» را در اختیار ما قرار می‌دهند. و اساساً اهل بیت «علیهم السلام» از ما خواسته اند که علمشان را از علمای دین دریافت نماییم. ما برای دریافت اطلاعاتِ از غیر معصومین «علیهم السلام»، باید یقین داشته باشیم که این اطلاعات به امضای الله و معصوم «علیه السلام» رسیده‌اند. در غیر این صورت تنها اتلافِ وقت نموده و خود را ارزان فروخته‌ایم. فهم مواردی که تا کنون پیرامونِ آن بحث نموده‌ایم. برای غالبِ مردم کار آسانی است، اما پذیرشِ آن و دل سپردن به آموزه‌های معصومین «علیهم السلام» و تنظیم سبک زندگی براساس سبک زندگی آنان، کار بسیار مشکلی به نظر می‌رسد. اگر کسی در این مرحله تسلیمِ مربیان معصوم نشده و در انتخابها، ارتباطات، رفتار و افکارش از آنها الگو نپذیرند، از مسیرِ تولد سالم خارج شده و دیگر توان استفاده از شرایط لذت بخش برزخ را نخواهد داشت. زمانی که انسان الله «جلّ جلاله» و معصوم «علیه السلام» را در تنظیم سبک زندگی خویش حذف نموده و انسان‌های دیگری را به عنوان الگو برگزیند، میزان لیاقتِ خود را با این انتخاب نشان می‌دهد. لذا با همین الگو نیز محشور خواهد شد. پیروی از امام ستمگر= ابتلا به عذاب خداوند امام باقر «علیه السلام» از قول خداوند بزرگ می‌فرمایند: حتماً عذاب می‌کنم هر رعیتی را که در اسلام با پیروی از امام ستمگری که از جانب خدا نیست، دینداری کنند. اگر چه آن رعیت نسبت به اعمال خود نیکوکار و پرهیزگار باشد. و قطعاً در می‌گذرم از هر رعیتی که در اسلام با پیروی از امام عادلی که از جناب خداست، دینداری کند، اگر چه آن رعیت نسبت به خود ستمگر و بدکردار باشد. خداوند انسان را به عنوان مظهر و خلیفه‌ی خویش آفریده و تمام اسماء صفات خویش را به صورت بالقوه در او قرار داده است. پس یک انسان کامل را به عنوان مربّی متخصص به او معرفی می‌نماید تا بتواند به کمک این مربّی اسماء بالقوه خویش را به فعالیت رسانده و تا مقامِ این انسان کامل پیش رود. اما چرا خداوند در روایت بالا تعبیر ستمگر را برای الگوهای غیر معصوم به کار می‌برد؟ در پاسخ باید گفت که، اساساً هر کسی که خود را الگوی مردم معرفی نماید ظالم است، حتی اگر مردم او را انتخاب نموده باشند. چرا که او خود را خوب می‌شناسد و می‌داند که هرگز نمی‌تواند الگوی مناسبی برای مردم باشد. تمام فرقه‌های گوناگون از ستمگری امام‌های آنان به وجود آمده اند. قرآن تنها یک گروه را به عنوان مربی معرفی می‌نماید؛ «انّما ولیّکم الله و رسولُه و الذین یقیمون الصّلاه و یؤتون الزکوه و هم راکعون» تمام منابع اهل سنت و شیعه مقصود از قسمتِ انتهایی آیه را حضرت علی «علیه السلام» معرفی می‌نمایند. چندین آیه در قرآن به گله و شکایت کسانی اختصاص داده شده که تحت ولایت مربّی‌های غیر معصوم قرار گرفته اند و از خداوند برای الگوهای خود، طلبِ عذاب می‌کنند. اما خداوند هر دو گروه را اهل عذاب می‌داند. گروه اول به سبب عدم به کارگیری قدرت تعقل شان و گروه دوم به سبب ستمی که بر مردم برای ارضاء شهوات خود وارد نمودند. عقل حجّت خداوند در درون انسانهاست و خداوند نیز مردم را با عقلشان مؤاخذه می‌نماید. همین عقل، انسان‌ها را برای انجام هر کاری به سمت متخصص آن هدایت می‌کند، چگونه در برخورد با منِ الهی و رسیدن به هدف نهایی خلقت، به سمت یک متخصص کارشناس دعوت نمی‌نماید؟ قران این گروه از انسانها را اهلِ بدترین جایِ جهنم می‌داند. انسان هر قدر هم پرهیزکار باشد، اگر امام را که مُهر تأیید از سوی خداوند ندارد، بپذیرد، حتماً مورد عذاب قرار خواهد گرفت. اما به راستی منظور از عذاب در این روایت چیست؟ همانگونه که سپردن کاری از اموراتِ دنیا به غیر متخصصِ آن کار، سببِ شکست و بروز خسارات بسیاری می‌گردد، تمام بدبختی‌ها و نکبت‌های زندگیِ انسان‌ها نیز درست از جایی آغاز می‌شود، که سبک زندگی آنان با سبک زندگی معصوم «علیه السلام» تنظیم و هماهنگ نیست. همسرداری‌ها، فرزندپروری‌ها، روابط خانوادگی، فعالیت‌های اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و ... که رنگی از آموزه‌های معصومین «علیهم السلام» ندارند، قطعاً با شکست‌های جبران‌ناپذیر و خسارات سنگینی روبرو خواهد شد. بسیاری از آداب و رسومِ ما، آدابی است که الله و معصوم تأیید شان نمی‌کنند، مانند مهریه‌های سنگین، شیربها (که از نظر اسلام حرام است) و ... به همین سبب مشقّت‌های بسیاری در زندگی دنیا و آخرتِ انسان به بار خواهند آورد و این مصداقی از عذابِ خداوند است. حضرت عبدالعظیم از امام صادق «علیه السلام» نقل می‌کنند؛ هر کس خدا را بدون شنیدنِ از راستگویی (صادقین) اطاعت کند، خداوند او را دچار مشقّت می‌کند. و کسی را که مدعی شنیدن حقایق دین، به غیر از دَری شود که خدا آنرا گشوده، مشرک می‌داند. می‌دانیم که اگر بهداشت بدن رعایت نشود و شرایط لازم برای سلامتیِ آن تأمین نگردد، این بدن بیمار شده و سلامتی‌اش را از دست خواهد داد و چه بسا به نابودی کشیده شود. نحوه‌ی رفتار با روح نیز دقیقاً مانند بدن است. اگر با روح خود، تخصصی رفتار ننموده و شرایط لازم را برای سلامتیِ آن رعایت نکنیم، دچار افسردگی، پژمردگی و بیماری‌های گوناگون شده و در نهایت نابود خواهد شد. کسی که روحِ انسانیِ خود را تحت ولایت معصوم «علیه السلام» قرار می‌دهد، در حقیقت با آن تخصصی برخورد نموده و آدابِ سالم نگه داشتنِ آن را رعایت می‌کند. بنابراین روح او همیشه در دو حالت شادی و آرامش قرار خواهد داشت. مَحال است روح چنین انسانی به پژمردگی، افسردگی و بیماری‌های دیگر مبتلا گردد، مگر آنکه از آموزه‌های مربّی حقیقیِ خود پیروی نکرده باشند. صِرفِ رعایت حجاب و نماز خواندن و روزه گرفتن، انسان را به ایمان نخواهد رسانید. ایمان امری قلبی است و باید آن را باور کرد. اگر ایمان در قلبی وارد شود، روح او هرگز بیمار نخواهد شد. آموزه‌های دین، هماهنگ با ساختار فطرت «فاقم وجهک للدّین حنیفا، فطرت الله الّتی فطرالنّاس علیها» (سوره؟ آیه؟) ترجمه: این آیه نشان می‌دهد که دین، کاملاً با فطرتی که خداوند انسان را براساس آن خلق نموده است، هماهنگ است و اطاعت از آن نیازهای فطری انسان را کاملاً تأمین نموده و آن را آرام و شاد نگه خواهد داشت. حضور امام معصوم در سبکِ زندگیِ هر کس، به معنای پیش رفتنِ او در جهتیِ کاملاً هماهنگ با فطرتش می‌باشد و این موجب حذف مشکلات و مشقّت‌هایی می‌گردد که به علت عدم هماهنگیِ انسان با مسیرِ فطری‌اش برایش به وجود می‌آید. اطاعت از غیر معصوم انسان را در جهتی ناهماهنگ با فطرتِ او و هدف نهایی خلقت او پیش برده و او هرگز متناسب با ساختار بهشت در دنیا تربیت نمی‌شود، بنابراین جایگاهش، جایی غیر از بهشت (جهنم) خواهد بود. زندگی به سبک پیامبران و مرگ به رسم شهیدان! امام باقر «علیه السلام» از قول رسول خدا «صلی الله علیه و آله» می‌فرمایند: هر کس بخواهد مانند پیغمبران زندگی کند و مانند شهیدان بمیرد و در بهشتی که خدای رحمان آفریده ساکن شود، باید از علی پیروی کند، و با دوستِ او دوستی کند و به امامان پس از وی اقتدا کند، زیرا ایشان عترت من هستند و از طینت من آفریده شده اند. خدایا فهم و علم مرا به ایشان روزی کن. وای بر کسانی که از امّت من که مخالف ایشان باشند، خدایا شفاعت مرا به ایشان مَرسان. اما به راستی چرا اگر کسی به دنبال متخصص معصوم رفت و با او سبک زندگی‌اش را تنظیم نمود، مثل پیامبران زندگی می‌کند و مانند شهیدان می‌میرد؟ زیرا انسان با انتخاب الگوی خود، نوع الحاقِ خود به آخرت را مشخص می‌کند، انسان با کسی محشور شده و هم درجه‌ی کسی خواهد بود که او را به عنوان الگو انتخاب نموده است. مهم‌ترین مسئله زندگی هر انسان باید انتخاب الگوی زندگی‌اش باشد، زیرا دینداری بدون معصوم «علیه السلام» قطعاً او را به جهنم خواهد رساند. باید خدا را شاکر باشیم، که نور اهل بیت «علیهم السلام» در قلب‌های ما روشن است، چرا که نعمت ولایت آنان به همه انسانها داده نشده است. وظیفه‌ی ما، آن است که تمام انسان‌های زمین را با الگوهای حقیقی‌شان آشنا کنیم، تا آنها را بشناسند و بپذیرند و تنها بدین وسیله زمین از این همه نکبت رهایی خواهد یافت.   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته

ادامه حدیث قدسی از جلسه‌ی 274 ... و به وسیله عترت حسین (فرزندان حسین) جزا می‌دهم و عقاب می‌کنم؛ اولین آنها «علی» (امام سجاد) است که او را سرور عبادت کنندگان و زینت دوستان گذاشتم. و فرزندش «محمد» که همنام جدّ ستوده‌اش است، شکافنده علم و معدن حکمت من است. به زودی مردمی درباره جعفر به شک می‌افتند، هلاک گردند و کسی که وی را تکذیب کند، گویا مرا تکذیب کرده است. به راستی من جایگاه جعفر را گرامی داشته‌ام و او را به وسیله شیعیان، دوستان و پیروانش خشنود خواهم ساخت. پس از وی، به سوی فرزندش فتنه‌ی کور و تاریک نازل خواهد شد، هر چند که رشته‌ی تقدیراتم بریده بریده نشده و برهانم پنهان نخواهد ماند، چونان که دوستانم هرگز روی شقاوت نخواهند دید. آگاه باشید که هر کس یکی از آنها را انکار نماید، به نعمت من ناسپاسی کرده و هر کس آیه‌ای از کتاب مرا تغییر دهد، بر من دروغ بسته است. وای بر افترازنندگان و انکارکنندگان! در آن زمان که زمانِ بنده و دوست برگزیده‌ام موسی منقضی شود، آگاه باشید که تکذیب کننده‌ی هشتمین، تکذیب کننده‌ی همه اولیای من است. علی، ولی و یاری‌کننده‌ی من است، کسی که دشواری‌های نبوت را بر دوش او گذاشته و او را به قوّت می‌آزمایم. او را دیوی سرکش و خودپرست خواهد کشت و در شهری که بنای آن به دست بنده صالح خدا، ذوالقرنین گذاشته شده، در نزد بدترین مخلوقات من، دفن خواهد گردید. گفتارم حق است که دیدگان او را به وسیله فرزندش «محمّد» که جانشین اوست روشن خواهم ساخت. او وارث علم و معدن حکمت و جایگاه اسرار من است و بر مخلوقاتم حجت است. بهشت را جایگاه او قرار خواهم داد و او را در 70 نفر از خویشاوندانش که آتش جهنم بر آنها لازم شده باشد، شفیع خواهم ساخت و عاقبت کارِ فرزندش «علی» را که یاری کننده‌ی من است به سعادت ختم خواهم نمود. او که گواه میان خلق و امین بر وحیِ من است و از وی، دعوت‌کننده‌ی به راهم و خازن علم خود، حسن را بیرون خواهم کرد. و آن را به فرزندش که رحمتِ بر جهانیان است کامل خواهم نمود. در این فرزند کمال موسی و بهای عیسی و صبر ایّوب نهفته است. در زمان او، دوستانم خوار خواهند شد و سرهای آنها را به یکدیگر هدیه خواهند داد، همانطور که سرهای ترک و دیلم را به یکدیگر هدیه می‌دادند، پس اینها کشته و سوخته خواهند شد به گونه‌ای که همواره ترسیده، مرعوب و نگران خواهند بود. زمین به خونشان رنگین می‌شود و فریاد و ناله و بانگ و شیون از زنها بلند خواهد شد. ایشان (اهل بیت علیهم السلام) دوستانِ واقعیِ من هستند. به وسیله آنها هر فتنه‌ی کور و ظلمانی را دفع خواهم نمود و به خاطرشان زلزله‌ها را برطرف خواهم ساخت و غل و زنجیر را از ایشان برداشته‌ام (هیچ محدودیتی ندارند). و آنان اند که صلوات و رحمت بی‌پایان پروردگارشان بر آنهاست و همانها هدایت یافته‌گان اند... اهل بیت «علیهم السلام»؛ مایه‌ی زینت و عزت شیعیان آموختیم که منزلت هر انسان در نزد خداوند، به میزان منزلتی بستگی دارد که او برای پروردگارش قائل است. این مسئله در مورد جایگاه انسان در نزد اهل بیت «علیهم السلام» نیز صدق می‌کند. خداوند اهل بیت «علیهم السلام» را برای کسانی زینت قرار داده است که آموخته‌اند در زندگی با اتصال به خانواده‌ی حقیقی‌شان احساس عزت، غرور و سربلندی نموده و از آنها لذّت ببرند. تا انسان به واسطه‌ی داشتن اهل بیت «علیهم السلام» به احساس افتخار و عزّت نرسیده و از آنها لذت نبرد، در واقع هنوز خودش را از خانواده‌ی آنان نمی‌داند و جایگاه شخصیتی خود را در ارتباط با آنان نشناخته است؛ آفتی نبود بَتَر از ناشناخت                            تو بَرِ یار و ندانی عشق باخت این عدم شناخت، انسان را به احساس حقارت و ذلّت در بخش‌های مختلف وجودی‌اش خواهد رساند، و این در حالی است که انسان با داشتنِ اهل بیت «علیهم السلام» و استمدادِ از آنان می‌تواند بر تمام ضعف‌های خود غلبه نموده و ریشه‌ی تمام عقده‌ها را از روحِ خویش پاک نماید. احساس سرمستی و غرور به واسطه داشتن اهل بیت «علیهم السلام»، نشان می‌دهد که شخص رابطه‌ی حقیقی و شخصیتیِ خویش را با آنان درک نموده و به وجود مقدس‌شان متّصل گشته است. چنین کسی هیچگاه خویش را حقیر نخواهد دید و حتی در فاسدترین محیط‌ها، به این انتساب و به اطاعت خود از خانواده‌ی حقیقی‌اش، افتخار خواهد کرد. اساساً هر گونه احساس خودکم بینی، حقارت، ذلت، کمبود و ... نشاندهنده عدم شناختِ صحیح شخص از خود به عنوان یک انسان با بخش الهی است. منزلت پذیرش ولایتِ معصومین «علیهم السلام» از نگاه خداوند می‌دانیم که گروهی از مسلمانان، به ولایت چهار امام، گروهی به ولایت 5 امام و ... معتقد اند. اما نکته‌ی مهم که در این حدیث به آن اشاره شده است آن است که کسانی که امام رضا «علیه السلام» را به عنوان هشتمین امامِ شیعیان پذیرفته‌اند، بقیه‌ی امامان را نیز تا آخرین و دوازدهمین شان قبول کرده اند. به همین دلیل ما اساساً در جوامع شیعه، شیعه‌ی 8 امامی نخواهیم دید.  از همین رو، روایات گوناگون ثوابِ زیارت امام رضا «علیه السلام» را از ثواب زیارت امام حسین «علیه السلام»، بالاتر دانسته اند. به همین سبب، خداوند در این حدیث قدسی، تکذیب کننده‌ی هشتمین امام را، انکارکننده‌ی تمام اولیای خود معرفی می‌کند و این ارزش و منزلتِ پذیرش ولایت دوازده امام معصوم را در نگاه خداوندِ بزرگ نشان می‌دهد. اما نباید از یاد برد که ما در داشتن این نعمت بزرگ و عشقِ قلبی به اهل بیت «علیهم السلام» مدیون پدران و مادران مان و سپس مدیون علمای اسلام و بزرگان دینی هستیم. حق والدین ما در انتقال این نعمت عظیم به روح ما، آنقدر بزرگ است که با هیچ راهی قابل جبران نیست. روح آنان آنقدر پاک بوده که علیرغم گناهان تمام عمرشان، باز هم چهارده معصوم «علیهم السلام» را با عشق پذیرفته اند و با عشق، به روح و جانِ ما منتقل نموده‌اند و به همین سبب همه‌ی ما، تا ابدیت مدیونِ این لطف عظیمِ آنانیم. این روایت و توضیحات مربوط به آن را در همین جا خاتمه می‌دهیم و به روایت دیگری از قول امام سجاد «علیه السلام» می‌پردازیم؛ ابوخالد کابلی از امام سجاد «علیه السلام» سؤال می‌کند؛ ای سیّد من، چگونه امام صادق «علیه السلام» را صادق نام نهادند، در حالی که شما اهل بیت همه صادق هستید؟ امام سجاد «علیه السلام» فرمودند: پدرم از پدرش روایت کرده که پیامبر فرمود: هرگاه فرزندم «جعفر بن محمد» متولد شود، او را صادق نام بگذارید. زیرا پنجمین فرزند او که جعفر نام خواهد داشت به دروغ مدعی امامت خواهد شد. وی در نزد پروردگار کذّاب و افترازننده محسوب می‌شود و مدعیِ مقامی است که اهلیّت آن را ندارد. او با پدرش مخالفت می‌نماید، به برادر حَسَد می‌ورزد و در هنگامی که ولیّ خدا غایب است، قصد افشای اسرار پروردگار را خواهد نمود. (اسرارِ امام، همان اسرارِ الهی است.) پس امام سجاد گریه‌ی فراوانی نمود و فرمود: گویا می‌بینم جعفر کذّاب را در حالی که طاغوتِ زمان خود را در جستجوی ولیّ خدا راهنمایی می‌کند (تا او را به قتل برسانند)، و حال آنکه ولی پروردگار در محافظت خدا قرار گرفته و وکالت حرمِ پدرش به عهده‌ی وی نهاده شده است. جعفر کذّاب از روی جهلی که به ولایت ولیّ عصر دارد، حریص است که او را پس از ولادت به قتل برساند، برای اینکه به میراث پدرش دست پیدا کرده و ارثِ او را بدون استحقاق دریافت نمود. ابوخالد گفت: ای فرزند رسول خدا، این اموری که فرمودید اتفاق می‌افتد؟ فرمود: آری به پروردگارم سوگند این مطالب در صحیفه‌ای که در نزد ما موجود است نوشته شده و در آن صحیفه تمام سختی‌ها و پیشامدهایی که پس از پیامبر خدا بر ما رخ خواهد داد، مکتوب است. ابو خالد گفت: پس از آن چه خواهد شد؟ فرمود: پس از آن غیبتِ ولی خدا و دوازدهمین وصیّ پیامبر خدا و ائمه به درازا خواهد کشید. این ابوخالد! مردمانِ زمان غیبتِ او که به امامتِ او معتقد گردند و منتظر ظهورِ او باشند، بهترین مردمان هستند. زیرا خداوند به اندازه‌ای به آنها فهم و خرد و معرفت مرحمت نموده که غیبت در نظر آنها به منزله‌ی مشاهده است. و مردم‌ِ آن زمان مانند کسانی که در کنار پیامبر خدا به جهاد پرداخته باشند محسوب خواهند شد. آنها حقاً بندگان خالص، شیعیان راستگوی ما و دعوت کننده‌ی به دین در آشکار و نهان هستند. و ... انتظارالفرج، اعظم من الفرج... نکات مهم در روایت امام سجاد «علیه السلام»: 1- فرزندانِ اهل بیت «علیهم السلام» نیز از تأثیر محیط در امان نماندند! کسی می‌تواند مثل جعفر کذاب پسر امام معصوم باشد، اما تحت تأثیر محیط، اهل انکار و حسادت گردد. آیا با این وجود، هنوز هم می‌توان گفت که دوستان و محیط‌های آلوده، بر روح ما تأثیری نخواهند گذاشت؟ فراموش نکنیم که قوی‌ترین و قدرتمندترین انسان‌ها نیز در محیط‌های ضعیف و آلوده، به ضعف خواهند گرایید. 2- نفسانیت، فرزندِ یک امام معصوم را به جایی می‌رساند که تصمیم‌ می‌گیرد امامِ معصوم دیگری را به قتل برساند. و تمام آسیب‌های انسان از همین نفسانیت و یا در یک کلام از ماجرای وجود آغاز می‌شود. اگر کسی تصمیم گرفته که روح خود را یکجا از تمام امراض، بیماریها و ضعف‌ها تخلیه نماید، باید آنقدر روح خویش را با غیب پر کند که دیگر جای خالی برای ماجراهای وجود باقی نماند. کسی که از نفسانیّت و منیّت تخلیه گردد، حتماً از بیماری‌های اخلاق نجات خواهد یافت. 3- بزرگان اهل روایت، چند صحیفه را در نزد اهل بیت «علیهم السلام» تأیید نمودند، یکی صحیفه‌ی حضرت زهرا «سلام الله علیها» است که جبرئیل در ایام میان رحلت پیامبر«صلی الله علیه و اله» تا شهادت ایشان، نازل فرمودند و مشتمل بر حوادث آینده‌ی امت پیامبر است. و یک صحیفه‌ی دیگر که مربوط به امیرالمؤمنین «علیه السلام» است و پیامبر «صلی الله علیه و آله» شخصاً مطالب آن را برای حضرت علی (ع) نقل فرمودند. امروز این صحیفه در نزد امام زمان است. 4- انسانهایی که به شهودِ غیب رسیده‌اند و ندیدنِ غیب، راه ارتباط با آن را برایشان نبسته است، انسانهای قدرتمندی هستند. هر قدر ارتباط با غیب برای کسی جدّی‌تر باشد، قیمت او نیز در نزد غیب بیشتر خواهد شد. نقطه‌ی اوج زندگی هر انسان، زمانی است که باور می‌کند. از آل محمد «صلی الله علیه و آله» است و براساس این انتساب، تمام سبک زندگی خویش را تنظیم می‌نماید.  

از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی مهندسی معشوق؛ اولین قدم برای انتخابِ الگو در جلسه گذشته آموختیم که سعادت و شقاوتِ انسان‌ها در گِرو الگوهایی است که سبک زندگی خود را براساس رسیدن به آن تنظیم می‌کنند، به گونه‌ای که این الگوها می‌توانند ملاکی بسیار عالی برای ارزیابی شخصیت آنها باشند. این موضوع، یک فرمولِ ریاضی و قطعی است که انسانها حتماً به همان جایی خواهند رسید که الگوهایشان قرار دارند و در نهایت در کنار آنان قرار خواهند گرفت (با آنان محشور می‌شوند.) الگو (امام)، کسی یا چیزی است که انسان قلباً به آن عشق ورزیده و طلبِ رسیدن به مقام او را دارد. از همین رو اولین و اساسی‌ترین وظیفه‌ی هر انسان قبل از هر انتخاب و ارتباطی، مهندسی معشوق‌هایی است که آنان را به عنوان الگو انتخاب می‌کند. انسانی که در مهندسی عشق و انتخابِ الگوهایش موفق باشد، در تمام انتخاب‌ها و ارتباطاتش به موفقیت خواهد رسید، حتی اگر ظاهرِ ارتباطاتش با شکست روبه‌رو گردد. اما عدم موفقیت در مهندسی محبوب‌ها، به شکست در تمامی ارتباطات منجر خواهد شد، حتی اگر ظاهراً ارتباطاتی موفق باشند. پس دریافتیم که هر کس با الگویِ زندگی خود (امام زمان خود) محشور می‌شود. امام معصومِ عصر ما، حضرت حجت بن الحسن عسکری «علیه السلام» می‌باشند. اما آیا حقیقتاً می‌توان ادعا کرد که ایشان الگویِ زندگیِ (امام زمانِ) تک تکِ انسانها هستند؟ آیا همه‌ی ما واقعاً ایشان را به عنوان الگو پذیرفته‌ایم و هدفمان رسیدن به مقام ایشان است؟ آیا تصمیم گرفته‌ایم در نهایت در کنار ایشان قرار گرفته و با ایشان محشور شویم؟ آیا تصمیم گرفته‌ایم راهِ رسیدنِ به ایشان را طی نماییم؟ آیا ایشان به عنوان یک الگو (امام) در زندگیِ ما موضوعیت داشته و تنهایی و غربت‌شان آزارمان می‌دهد؟ و ... محال است کسی که امام زمان در زندگی او موضوعیت و جایگاهی ندارد، به او رسیده و در کنارش محشور شود.   الگوها؛ شاخص قرآن برای باطن انسانی می‌دانیم که خداوند از میان طبقه‌بندی شش‌گانه‌اش از انسان‌ها، تنها یک گروه را به عنوان انسان می‌پذیرد؛ «والعصر، إنّ الانسان لَفی خُسر، الا الذین آمنوا...» از نظر قرآن، تنها مؤمنان، حاملِ باطن انسانی بوده و بقیه‌ی انسان‌ها، جزء خاسرین طبقه‌بندی می‌شوند. استفاده‌ی مکرر از قیدهای تأکید در سوره‌ی کوتاه «والعصر»، نشانه‌ی اهمیت بالای موضوع و عدم باورِ مردم است. خداوند اِبائی ندارد از اینکه در قرآن صراحتاً این نکته را اعلام دارد که بدون استثناء، تمامِ انسان‌ها، اصلِ سرمایه‌ی انسانیِ خود را از دست داده و خسارت می‌بینند، مگر مؤمنان. او خالق تمام عالم است و آگاه به ریاضیاتِ تمامِ هستی، و شایسته‌ترین موجود برای ارزیابیِ مخلوقاتش. اما آنچه که در اینجا حائز اهمیت است، این نکته می‌باشد که آیا ما، از نگاه خداوند جزءِ گروه مؤمنان و در حقیقت جزءِ انسان‌ها طبقه‌بندی می‌شویم؟ آیا در لحظه‌ی تولد به برزخ با باطن انسانی، متولد خواهیم شد یا ...؟ بسیاری از انسان‌ها، خود را مؤمن و یا در حقیقت انسان می‌دانند و تا پایان عمر در این توهم باقی می‌مانند، حال آنکه از نگاه خداوند، اساساً شرایطِ قرار گرفتن در گروه مؤمنان (انسانهای حقیقی) را ندارند. نبی اکرم «صلی الله علیه و آله و سلم» یک شاخص بسیار شفاف و آسان برای ارزیابیِ خودِ انسانیِ ما، در اختیارمان قرار می‌دهند که به واسطه‌ی آن می‌توانیم به راحتی دریابیم که آیا ما نیز در گروه مؤمنان قرار می‌گیریم یا نه؟ «لا یؤمنُ عبداً حتی أکون أحبّ إلیه من نفسه، و تکون عترتی إلیه اعزّ من عترته، و تکون أهلی أحبَّ إلیه من أهله، و تکونُ ذاتی أحبَّ ذلیه من ذاته»؛ هیچ بنده‌ای ایمان نیاورده (به باطن انسانی نرسیده) است مگر اینکه مرا بیشتر از خودش دوست داشته باشد، و عترت من (اهل بیت علیهم السلام) از خانواده‌اش، برایش عزیزتر باشند، و اهل مرا از اهل خود بیشتر دوست بدارد و ذات من، برای او عزیزتر از ذات خودش باشد. پیامبر «صلی الله علیه و آله و سلم» در این روایت، یک قاعده را از چند بُعد برای ما ترسیم نموده و آینه‌ای را در پیش روی‌مان قرار می‌دهد که بتوانیم خودمان را به وضوح در آن دیده و بشناسیم. آیا ما می‌توانیم پیامبر «صلی الله علیه و آله و سلم» را بیشتر از خودمان دوست داشته باشیم؟ پیامبر «صلی الله علیه و آله و سلم» در حقیقت همان منِ متعالیِ ماست، همان الگویی که منِ انسانیِ ما عاشق رسیدن به مقام اوست. از همین رو یک انسان حقیقی می‌تواند تمام منِ طبیعی خود (عمر، جوانی، مال، خانواده، اولاد و ... ) را صرفِ رسیدن به الگویِ انسانی‌اش نماید. از سویی روح ما، از روح پیامبر «صلی الله و علیه و آله و سلم» و اهل بیت «علیهم السلام» خلق شده و ما فرزندان حقیقی آنان هستیم. کسی که این نسبت را به خوبی می‌شناسد، قطعاً اصل و ریشه‌ی حقیقی‌اش را از خودِ طبیعی‌اش بیشتر دوست خواهد داشت. معیار ایمان در این روایت، دلدادگی است. اگر حاضر نیستیم همه‌ی دارایی‌هایمان را فدای رسیدن به الگوهای انسانی نماییم قطعاً در گروه مؤمنان قرار نخواهیم گرفت، بلکه حتی از نظر قرآن جزء فاسقان طبقه‌بندی خواهیم شد. از نگاه خداوند، فاسق کسی است که از حالتِ طبیعی خارج شده و از میان دو انتخاب، گزینه پایین‌تر را برمی‌گزیند. ترجیح دادن منِ طبیعی به منِ انسانی، در حقیقت یک بیماری به نام فسق می‌باشد، زیرا محال است که انسانِ طبیعی، کمال بالاتری را بشناسد و آن را طلب ننماید. هزار و صد و هشتاد سال است که امام زمان «علیه السلام» آواره‌ی تنهایِ یگانه‌ی مطرود است. در تمام این سالها، انسانهایی آمدند و رفتند که حاضر شدند برای امام حسین «علیه السلام» عزاداری نموده و سرمایه‌های بسیاری خرج کنند، اما حاضر نبودند برای امام عصرِ خود، نقشه‌ای بریزند و عملیاتی ترتیب دهند تا شاید مانعی از موانع ظهورش را رفع نمایند. غافل از اینکه هیچ کس به مقام عزادار حقیقی نخواهد رسید، مگر آنکه به مودّت رسیده و برای عملیات انتقام به پا خیزد و تصمیم بگیرد که برای این منظور به امام زمانش بپیوندند. برای تعیین سطحِ ایمان خود، بهتر است لیستی از بزرگترین دغدغه‌ها و آرزوهایمان تهیه کنیم. آرزوهایی که با برآورده شدنشان احساس خوشبختی نموده و عدم دستیابی به آنها احساس بدبختی به ما خواهد بخشید. اگر صادقانه و روراست به این امتحان پاسخ دادیم و در آخر دیدیم که سه آرزوی اولِ لیستِ آرزوهای ما، با آنچه که خداوند در قرآن از ما خواسته (خدا، خانواده آسمانی و جهاد) است مطابق می‌باشد، از اعماق وجودمان پروردگارمان را شکر کنیم که تنها اوست که ما را به مهندسی معشوق موفق داشته است. با چنین آزمونِ ساده‌ای، البته به شرط صداقت، می‌توانیم ایمانِ خود را ارزیابی نماییم. اما اگر سه آرزوی اول ما، الله، خانواده آسمانی و جهاد نبود، دیگر مهم نیست چه باشد، هر آرزویی که باشد، از نگاه خداوند فاقد ارزش و بسیار کودکانه است.   انسان موفق و جامعه‌ی موفق؛ از نگاه الله اگر نوجوانانِ یک جامعه، با مهندسی عشق آشنا شده و از ابتدای زندگیِ انسانیِ خود، نظامِ آرزوها و معشوق‌هایشان را درست چینش نمایند، در تمام جریانات زندگی خود، همیشه موفق، آرام و شاد بوده و هرگز وارد رقابت‌ها و بازی‌های کودکانه‌ی دنیا نخواهند شد و هیچ اتفاقی نمی‌تواند آنها را به ذلّت و حقارت برساند. چنین انسان‌هایی هر تصمیمی که در زندگی اتخاذ کنند، موفقیت‌آمیز خواهد بود، حتی اگر ظاهراً با شکست روبه‌رو گردند، موفقیت آنان، نزدیک‌تر شدنِ لحظه به لحظه‌ی آنها به الله در لابه‌لای تمام جریانات زندگی‌شان است. اما نوجوانی که با مهندسی عشق آشنا نشده و محبوب‌هایش را مهندسی ننموده است، در عالی‌ترین شرایط دنیایی نیز از نظر قرآن ناموفق (فاسق) است و تمام موفقیت‌های ظاهری‌اش نیز، خُسران بوده و او را روز به روز از «الله» دورتر می‌نماید. به طور کلی، کسانی که در چهار مرحله پایینی، شرایط بهتر و ایده‌آل‌تری دارند، سخت‌تر دست از معشوق‌های پایینی برداشته و به مهندسی عشق موفق می‌شوند. اما آنان که محبوب‌های قدرتمندی در چهار بخش پایینی ندارند، آسان‌تر به مهندسیِ عشق دست خواهند یافت. جامعه‌ی موفق، از نگاه الله، جامعه‌ای است که الگوها و انسان‌های موفقِ آن، کسانی هستند که در بخشِ انسانی به بالاترین کمال‌ها دست یافته‌اند، نه جامعه‌ای که انسان‌های موفقش، صاحبانِ کمالات حسی، خیالی، وهمی و عقلی باشند. آیا هر کدام از ما، تصمیم گرفته‌ایم که در بخش انسانی، انسان موفّقی باشیم؟ یک انسانِ موفق کسی است که به محضِ تولد به برزخ، در کنار الگوهای انسانیِ خود (معصومین «علیهم‌السلام») قرار گرفته و با آن‌ها محشور می‌شود. باید برای رسیدن به مقام انسان موفق، ابتدا الگوهایمان را شناسایی نموده و خود را در رَحمِ وجودی آنها قرار دهیم تا با مربّی‌گری آنان، بتوانیم سالم به ابدیّت متولد گردیم. حال این سؤال رخ می‌نماید که چه کسی می‌تواند مرا به بلندای ابدیّت مربّی‌گری نموده و رشد دهد؟ من در چه سبکِ زندگی و با پیروی از کدام الگو (امام) می‌توانم به انسان موفقی تبدیل شوم؟   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته

از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی مهندسی غم‌ها اولین، قدم در مهندسی معشوق‌ها در روایتی دلچسب و وسوسه‌کننده از امام رضا «علیه السلام» آمده است که در آن امام رضا «علیه السلام» قبل از پیشنهادشان، سؤالی اساسی و کلیدی را با یک مژده از همه شیعیان می‌پرسند: «یابن شبیب؛ أن سرَّکَ أن تکون معنا فی الدرجات الاولی من الجنان، ما حزن لحزننا و افرح لفرحنا». اگر کسی این مژده‌ی سؤالی را شنید و به اشتیاق آمد و ترغیب شد، نشان می‌دهد که دلی قیمتی در سینه‌اش می‌تپد. اما اگر این مژده تأثیری در قلب انسان نداشت و او را برای رسیدن به آن مقام ترغیب ننمود، نشانه‌ی عدم فعالیت بخش فوق عقلانی در اوست. تمام آنچه که در انسان وسوسه‌برانگیز و تشویق کننده هستند، نوع شخصیت او و قیمتش را مشخص می‌کنند. این مژده امام رضا «علیه السلام»، بالاترین درجه‌ی اوج یک انسان است؛ همراه بودن با معصومین «علیهم السلام» در عالی‌ترین درجات بهشت. آیا با معصومین «علیهم السلام» بودن در عالی‌ترین درجات بهشت، ما را شاد می‌کند؟ آیا پاسخ ما به این سوال، صادقانه مثبت است و از قلبمان بیرون می‌آید یا خیر؟ همه نکبت‌های زندگی انسان، ریشه در عدم شناخت حقیقیِ او از خویش دارد. کسی که باور ندارد، اگر به چنین درجه‌ای صعود نکند، چقدر شقّی و بدبخت خواهد بود و این مژده اساساً شوقی در قلبش ایجاد نخواهد نمود. کسی می‌تواند از این مژده، لذت ببرد که فقط خداوند و اهل بیت «علیهم السلام» را قیمت خویش می‌داند و اصلاً به کم‌تر از آن رضایت نخواهد داد. اگر واقعاً با اهل بیت «علیهم السلام» در درجاتِ عالی بهشت، انسان را خوشحال می‌کند باید برای رسیدن به چنین مقامی، به پیشنهاد امام رضا «علیه السلام»، به طور جدّی دل سپُرَد و اقدام کند؛ مهندسی غم‌ها و شادی‌ها! اگر نوع غصه‌ها و شادی‌های انسان از چهاربخش پایینی درآمده و با نظام غم و شادی اهل بیت «علیهم السلام» که عالی‌ترین و قیمتی‌ترین نوع غم‌ها و شادی‌هاست هماهنگ گردد، دیگر چیزی از بخش‌های پایینی نمی‌تواند او را به حقارت کشانده و این انسان روز به روز،  به اهل بیت «علیهم السلام» نزدیک‌تر شده و لحظه به لحظه آرام‌تر شادتر و قدرتمندتر خواهد شد. معجزه‌ی اسلام و جمهوری اسلامی، پرورش انسان‌هایی است که با قیمت خانواده‌ی خود زندگی می‌کنند و هر لحظه آماده‌ی پیوستنِ به آنها هستند. امام رضا «علیه السلام» در این روایت، تنها یک چیز از ما می‌خواهد؛ مهندسی دل‌هایمان! خداوند نیز در قرآن دقیقاً همین کار را انجام می‌دهد: «والعصر، انّ الانسان لفی خُسر، الا الّذین آمنوا و عملوالصالحات و تواصوا بالحقّ و تواصوا بالصبر» خداوند در این آیه سه بار، از قیدهای تأکید استفاده نموده است، زیرا غالب انسان‌ها این حقیقت را نمی‌توانند به راحتی باور نمایند. اساساً ما انسانها نیز درست در زمان‌هایی از قَسَم و تأکید استفاده می‌کنیم که شنونده‌ی ما، سخن‌مان را به راحتی نمی‌پذیرد. از نگاه خداوند تنها یک گروه، انسان هستند؛ کسانی که سه معشوقِ الله، خانواده آسمانی و جهاد در رأس معشوق‌های آنان باشند. در غیر اینصورت خداوند این انسان را فاسق می‌داند، زیرا او دست از بی‌نهایت‌طلبی‌هایش برداشته و به امورات کوچک و پست راضی می‌شود. کاش حقیقتاً باور کنیم که اگر در مهندسی دلمان موفق نباشیم، هیچ عملی در ما فایده‌ای نخواهد داشت. تنظیم غم‌ها و شادی‌های انسان با نظام غم‌ها و شادی‌های اهل بیت «علیهم السلام»، قطعاً او را در مهندسیِ قلبش موفق خواهد نمود. برای کسب اطلاعات بیشتر، به مباحث غم و شادی مراجعه کنید. 3- بذل مال و جان در راه اهل بیت «علیهم السلام» (و یبذلون اموالهم و انفسهم فینا) موانع مزاحم میان انسان‌ها و اهل بیت «علیهم السلام»، اموال و جانهایشان و میزان وابستگی آنها به این دو عامل است. گروهی از انسان‌ها وقتی به سن کهولت رسیده و به لحظه‌ی تولدشان نزدیک‌تر می‌شوند، شادتر، آرام‌تر و مشتاق‌تر می‌شوند که این علامت قیمتِ بالای دلِ آنهاست. ترس از پیری و مرگ، نشانه‌ی دلِ کم قیمتِ انسانی است که از لحظه‌ی پیوستن به خانواده آسمانی‌اش در هراس است. این انسان، قطعاً با شنیدن و خواندن آیاتِ بهشت به شوق نمی‌افتد، زیرا شوق بهشت هرگز در قلب بیمار تولید نمی‌گردد. امیرالمؤمنین علی «علیه السلام» می‌فرمایند: «شَوِّقوا انفسکم إلی نعیم الجنّه؛ دل‌هایتان را برای نعمت‌هایی که در بهشت وجود دارد به شوق بیاورید.» آیا این آیه اشتیاق آفرین نیست؟ «انّ المتّقین فی جنّات و نَهَر، فی مَقعَد صدقٍ عند ملیکٍ مقتدر» قرآن می‌فرماید: «انّا أخلصناهم خالصةً ذکرالدّار؛ ما (انبیا) را با یاد آخرت، آن‌گونه خالص گردانیدیم.» خداوند نام انبیاء را در این آیه آورده است تا در ما شوق رسیدن به مقام‌شان را به وجود آورد. کسی که با انتساب به خانواده‌ی آسمانی و دوستان غیبی خویش، شاد و آرام است، هرگز در رقابت‌های کودکانه‌ی دنیا وارد نشده با آنها غصه‌دار نخواهد شد. باید بیاموزیم تا با انتساب به غیب، قدرت بگیریم و همه‌ی عالم را با خانواده حقیقی‌شان آشنا نماییم تا هیچ کس در دنیا، خویش را کوچک و حقیر نبیند.   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته