خانواده آسمانی،جلسه 332، ۹۳/۱۰/۱۱

در توبه، حقیقتِ پشیمانی از گناه و حیا کردن از انجام معصیّت ابتدا از سوی پروردگار به قلب انسان القاء شده و بعد او موفق به توبه می‌گردد. اساساً باید به این نکته توجه داشت که هرگونه عبادت، ذکر و عمل صالح و رشدی، ابتدا از سوی خداوند به انسان القاء شده و سپس او به آن عمل رغبت می‌یابد. به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه سیصد و سی و دوم «خانواده آسمانی»، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید: دو مژده امیرالمؤمنین به توّابین حضرت علی علیه السلام: 1- «... و مَنْ أُعْطِیَ التَّوْبَهَ لَمْ یُحْرَمِ الْقَبُولَ، وَمَنْ أُعْطِیَ الإسْتِغْفَارَ لَمْ یُحْرَمِ الْمَغْفِرَه» کسی که توفیق توبه به او داده شده، از قبول توبه محروم نمی‌شود و کسی که به او توفیق استغفار داده شود، حتماً مورد مغفرت قرار می‌گیرد. این روایت، مژده بسیار بزرگی است از سوی پدر مهربان همه انسان‌ها حضرت علی «علیه‌السلام» به آنان که به سوی خداوند بازمی‌گردند. به فرموده ایشان هر آنکه خداوند به او توفیق توبه را عنایت فرموده است، مورد عنایت حضرت حق قرار گرفته و به آغوش او ملحق خواهد شد. بنابراین هرگونه تردید در پذیرش توبه از سوی خداوند توهمی از شیطان بوده و خیالِ باطلی بیش نخواهد بود. چرا که تا توفیق توبه از سوی خداوند به کسی عنایت نگردد، او نیز به توبه موفّق نخواهد شد. در توبه، حقیقتِ پشیمانی از گناه و حیا کردن از انجام معصیّت ابتدا از سوی پروردگار به قلب انسان القاء شده و بعد او موفق به توبه می‌گردد. اساساً باید به این نکته توجه داشت که هرگونه عبادت، ذکر و عمل صالح و رشدی، ابتدا از سوی خداوند به انسان القاء شده و سپس او به آن عمل رغبت می‌یابد. 2- حضرت علی «علیه‌السلام»: «التوبهُ تستنزلُ الرّحمه»؛ توبه رحمت را به سوی شخص نازل می‌کند. همانگونه که والدین بعد از پشیمانی فرزند از انجام عملی گناه آلود و بازگشت او برای پیوستن به خانواده، با آغوش باز و سرشار از مهربانی پذیرای او بوده و بدون توجه به گذشته او رحمت خود را بر روح و جانش می‌نشانند. خداوند بزرگ نیز از انسان توّاب با آغوش باز پذیرایی نموده و بی‌توجه به سوابق گذشته‌اش او را از رحمت بی‌پایان خود سرشار می‌سازد. مکانیسم تبدیلِ یک عمر گناه به یک عمر حسنه خداوند در آیه 70 از سوره فرقان مراحل تبدیل سیئات به حسنات را برای انسان برمی‌شمرد. «إلاّ مَن تاب و آمنَ و عمِل صالحاً فأولئکَ یبدّلُ اللهُ سیئاتهم حسنات...»؛ مگر کسانی که توبه نموده، ایمان آورند و عمل صالح انجام دهند. آنان کسانی هستند که خداوند گناهانشان را به حسنات تبدیل می‌کند. همان‌گونه که در مباحث گذشته آموختیم، یکی از اسماء بسیار شیرین و مبارک خداوند، نام شریف مبدّل است. بواسطه این نام خداوند، یک حقیقت، به حقیقت دیگری تبدیل می‌گردد. کسی که اسم مبدّل در او فعال شده است، از تمام شرایط متضاد، حرام، سخت و .... استفاده نموده و نور و قدرت دریافت می‌کند. لذا این شرایط را به عنوان شرایط رشد تلقّی کرده و در رسیدن به قرب خداوند می‌شتابند. این انسان‌ها از لابه‌لای مصائب، بلاها، سختی‌ها، ریاضت‌ها، عبادات و ..... تمام نارها را دفع و نورها را جذب می‌کنند، از همین رو هر روز که می‌گذرد، شادتر و آرام تر می‌شوند. امّا کسانی که سال‌هایی را در گناه گذرانده باید به این نکته توجه داشته باشند که در صورتی قادر به استفاده از اسم مبدّل خداوند شده و عمری گناه را در کارنامه اعمال خویش، به حسنات تبدیل خواهند نمود که در مرحله اول، این نام را در درون خود فعال نمایند. در این صورت توانائی تبدیل نار به نور را کسب نموده و بواسطه نام شریف مبدّل، نه تنها آثار تمام سال‌های گناه را از نفس خود می‌زدایند، بلکه نفس خود را به همان میزان از نور پُر می‌کنند. امّا فراموش نکنیم که هر چه سال‌های گناه ‌آلود عمر انسان بیشتر باشد، احتمال غلبه بر نفس و ترک گناه و دریافت اسم مبدّل کمتر و سخت‌تر خواهد بود. دوران جوانی برای بازگشت و تبدیل، فرصت طلائی و کلیدی است. زیرا انسان در این دوران، فرصتِ کمتری را برای گناه داشته است. اساساً جوانی، زمان اصلی بازگشت و فصلی عالی برای عاشقی است. چرا که هر چه توبه زودتر انجام گیرد، دریافت اسم مبدّل آسان‌تر، و امکان تبدیل نارهای نفس به نور بیشتر خواهد بود. مراحل دریافت اسم مبدّل طبق آیه قبل (آیه 70 سوره فرقان) مراحل تبدیل نار به نور در نفس را مرور می‌کنیم: 1- توبه حقیقی با قلب و زبان و ترک گناه 2- ایمان 3- انجام اعمال صالح برای دریافت اسم مبدّل با طی این سه مرحله، در نفس انسان، تبدیل نار به نور صورت خواهد پذیرفت. امّا فراموش نکنیم که پای نهادن بر روی همه سوابق گناه آلود، شجاعتی را می‌طلبد که با تأخیر توبه کمرنگ و کمرنگ‌تر می‌گردد. مراقب باشیم تا دیر نشده تمام عزّت‌های دروغین و لذّت‌های واهی را از نفس خود دور کنیم. غرورهای کاذب و تکبّرهای بی‌جا که مانع از اعتراف به تقصیر و گناه در انسان می‌گردد، از موانع بزرگ در مسیر دریافت اسم مبدّل می‌باشد. برای این منظور، باید از خانواده آسمانی‌مان خصوصاً امام زمان مدد گرفته و با توسل بر ایشان بر نفس خویش غلبه نمائیم. برای شروع توبه ابتدا باید غرور خود را در برابر کسانی که حقّی از آنها تضییع نموده‌ایم، شکسته و از آنان حلالیّت بطلبیم. هرگز فراموش نکنیم که راهِ انسان خودبین و متکبّر هرگز باز نخواهد نشد، مگر آنکه عزّت‌های کاذب را از خود دور نماید. والحمدلله ربّ العالمین

کلیدواژه ها: ، ، ، ،

لینک (جلسه 324) بیداری قبل از مرگدر فروشگاه منتظران منجی

صوت

دانلود

1 - (جلسه 324) بیداری قبل از مرگ

کلیدواژه ها: ، ، ، ، ، ، ،

Top

شناسه مطلب: 1263

زمان انتشار: 25 دسامبر 2014

| |

خانواده آسمانی،جلسه 323، 93/9/6

(جلسه 323) باور حقارت دنیا و عظمت نفس

دنیا در مقایسه با آخرت، حقیقتاً به اندازه رحم مادر است و این مقایسه، یک قیاس کاملاً حقیقی است. اما در همین رحمِ کوچک، انسان‌هایی وجود دارند که به اندازه بی‌نهایت بزرگ و ارزشمند اند. حال همین انسانها، گاه به علت عدم شناخت صحیح خود و یا گاه به علت فراموش نمودن عظمت نفسشان، خود را برای مسائلِ ناچیز و بی‌ارزشی که مختصِ شرایط رحمیِ آنهاست، به انواع غصه‌ها، هیجانات، دغدغه‌ها و احساس حقارت‌های بی‌ارزش مبتلا می‌سازند. روشهای درمان بیماری‌های قلبی و اخلاقی در مکتب امیرالمؤمنین «علیه‌السلام» 1- خودشناسی = باور حقارت دنیا و عظمت نفس قال علی «علیه‌السلام»: «الدنیا أصغر و أحقر و أنذر من أن تُطاعَ فیها الا حقاد؛ دنیا کوچکتر، خوارتر و اندک‌تر از آن است که در آن از کینه‌ها پیروی شود.» این روایت، آب خنک و خاموش کننده‌ای است برای قلبی که قرار است با کینه آتش گرفته و بسوزد. انسان درست در زمانی که عظمت آخرت و جاودانگی و بزرگیِ نفس خود را باور می‌کند به حقارت و ناچیزی دنیا یقین پیدا کرده و حقیقتاً نفس خود را رها شده و آرام می‌یابد. توجه کنید! منظومه شمسی با تمام وسعت خود، در مقایسه با فضا، به اندازه یک دانه ارزن و یا حتی کوچکتر از آن است. حال با چنین تصویری می‌توانیم کوچکی زمین را در مقایسه با منظومه شمسی و سپس در مقایسه با عالم تصور کنیم. بنابراین درمی یابیم که ما در دنیایی بسیار کوچک و ناچیز زندگی می‌کنیم، اما هر کدام از ما، می‌توانیم به مقام خلیفه اللهی رسیده و جانشین خداوند در روی زمین باشیم. عظمت هر انسان، به «وسعت روح» و ساختار نفسش بستگی دارد. و اساساً تنها مخلوقِ ارزشمند در عالم، همین روح جاودانه انسانهاست. دنیا در مقایسه با آخرت، حقیقتاً به اندازه رحم مادر است و این مقایسه، یک قیاس کاملاً حقیقی است. اما در همین رحمِ کوچک، انسان‌هایی وجود دارند که به اندازه بی‌نهایت بزرگ و ارزشمند اند. حال همین انسانها، گاه به علت عدم شناخت صحیح خود و یا گاه به علت فراموش نمودن عظمت نفسشان، خود را برای مسائلِ ناچیز و بی‌ارزشی که مختصِ شرایط رحمیِ آنهاست، به انواع غصه‌ها، هیجانات، دغدغه‌ها و احساس حقارت‌های بی‌ارزش مبتلا می‌سازند. کاش انسانها هرگز فراموش نمی‌کردند که عظمتشان بی‌نهایت بالاتر از آن است که امور حسی، خیالی، وهمی و عقلی بخواهند، قلب او را گرفتار نمایند. هم دنیا و هم آخرت، ساخته دست یک خالق اند و همین خالقِ مشترک، دنیا را «ناچیز» و آخرت را «عظیم» معرفی می‌نماید. حقیقتاً اگر کسی خود حقیقی‌اش را نشناسد و یا آن را گم کرده و فراموش کند، سطحِ انسانی خود را به قدری نازل می‌بیند که امورات مربوط به دنیا می‌توانند او را تحقیر و خوار نمایند. چنین انسانی آنقدر سقوط می‌کند که تمام آرزوهایش در دریچه بسیار کوچک زنانگی و یا مردانگی تعریف می‌شود. او روح با عظمت انسانی‌اش را به اسارت کشانده و از همین رو با جیفه‌های دنیا غمگین و یا شاد می‌گردند. با چنین دریافتی، به راحتی مفهوم این حدیث نبی اکرم «صلی الله علیه و آله و سلم» را در می‌یابیم: «من بَکاء علی الدنیا، دَخل النار» گریه بر امورات دنیا، علامتی روشن از روحی است که کوچک مانده و راهی به بهشت پیدا نکرده است، لذا دنیا تمام آرزوی او شده است. اما انسانی که قیمتِ حقیقی خود را می‌شناسد، آنقدر در عواطفی که از الله و خانواده آسمانی‌اش جذب می‌کند، غرق و سرشار است که محتاج عاطفه هیچ انسان دیگری نمی‌باشد. او می‌تواند همه انسانها را از عشق و محبت خود لبریز کند بی‌آنکه از کسی توقعِ مهرورزی و عاطفه داشته باشد. او اللهی را در آغوش دارد که بدون منت و بی‌نیاز از او، به بلندای ابدیت عاشقش بوده و او را از محبت خود سرشار می‌کند. اگر تک تکِ ما، چند لحظه قبل از نماز فکر کنیم که قرار است چند لحظه دیگر در مقابل چه کسی ایستاده و چه معبودی را در آغوش می کشیم، قطعاً نمازهایمان حال دیگری خواهد یافت. سجاده برای یک انسان بیدار، حجله‌ی عاشقی با الله است که معشوقش به او اجازه ورود به این حجله را داده است. و هزاران افسوس که ما زمانی قدر آن را درک می‌کنیم که به برزخ متولد شده‌ایم و دیگر فرصت عاشقی به پایان رسیده است. انسانی که خود را شناخته است، می‌داند که قلبش، ابزاری برای عشق بازیِ او و ارتباطش با غیب است. بنابراین با نهایت مراقبه و وسواس آن را خالی نگه داشته و با امورات تحقیرکننده، مشغولش نمی‌دارد. والحمدلله رب العالمین