عناوین مورد بحث در این جلسه: * با اجبار و اکراه سراغ دین نرویم بلکه با عشق و نشاط دینداری کنیم. و لازمه‌اش این است که چینش‌های عشقی خود را درست کنیم. * وقتی انسان قرار است کسی را دوست داشته باشد باید در عشقش مبنا داشته باشد. * اگر سبک زندگی‌ات را شبیه کسانی کنی که جهنمی هستند پس تو هم جهنمی خواهی شد و اگر بهشتی هستند بهشتی خواهی ماند. * فقط در صورتی می‌توانی کسی را مورد نفرت قرار دهی که دشمن خدا باشد. * اگر فردی ضعف‌های اخلاقی دارد شما حق نداری از او متنفر باشی چون تو خودت هم حتماً ضعف اخلاقی داری ولی خودت را دوست داری. * بچه‌های تان را به سه خصلت تربیت کنید: 1- حبّ پیامبر، 2- محبت اهل‌بیت «علیهم‌السلام»، 3- قرائت قرآن   به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 358 «خانواده آسمانی » مورخ 94/02/03 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   نقش محبت خانواده آسمانی در سعادت دنیا و آخرت گفتیم وقتی که حرکت از محاسبات عقلانی درمی‌آید و تبدیل به عشق می‌شود، هم سریع‌تر انجام می‌شود، و هم وسوسه‌های انسان از بین می‌رود. انسان اگر شغلش را دوست داشته باشد، در آن شغل خیلی موفق است. علاوه بر این‌که همت و تلاش صرف کارش می‌کند، عشق هم به کمکش می‌آید. خستگی‌اش هم درمی‌آید چون به معشوقش رسیده و ابتکار، قدرت، سرعت و پرواز در این کار نصیب این شخص می‌شود. اما اگر انسان شغل یا رشته تحصیلی‌اش را دوست نداشته باشد. در آن کار باید با سختی به وسوسه‌های دیگرش غلبه کند تا خودش را پای آن درس بنشاند و هر وقت می‌خواهد سر کلاس برود میل ندارد و... اما وقتی که رشته و شغلش را دوست دارد، سرعت و قدرتش به شدت بیشتر می‌شود. آن‌هایی که اهداف و آرمان‌های زندگیشان با عشقشان یکی می‌شود بیشترین پیشرفت را در حیات دنیا می‌کنند (اگر آرمان‌هایشان آرمان‌های آخرتی باشد) ضمیمه شدن عشق و علاقه، وسوسه‌ها را از بین می‌برد. تلخی‌ها و خوان‌های طاقت‌فرسایی که در مسیر عشق سر راه انسان قرار می‌گیرد همه با اکسیر عشق از بین می‌روند و انسان می‌تواند مسیر را به خوبی طی کند. ما یک مسیر زندگی دنیایی داریم که اگر با خانواده آسمانی‌مان همراه باشیم، مسیر زندگی دنیایی‌مان عاشقانه می‌شود. یعنی من چون با اهداف خانواده آسمانی پیوند خورده‌ام به‌همین دلیل با توان شخصی خودم دنبال ازدواج، انتخاب شغل و انتخاب همسر نمی‌روم. ازدواج صرفنظر از این‌که همسرم چه کسی باشد، زن‌داری، شوهرداری و بچه‌داری خودش یک عبادت است. این‌که نتیجه چه چیزی می‌شود مهم نیست همین‌که رضایت و سفارش خانواده آسمانی پای آن کار هست، برای من تولید علاقه و عشق و انرژی زیاد می‌کند. وقتی با اهداف خانواده آسمانی خودم پیوند می‌خورم، هدفم این است که به خانواده آسمانی‌ام ملحق شوم. غایت آرزوی من همسایگی با ایشان و حضور در عیش و نوش ابدی است. امام زمان «علیه‌السلام» فرمودند: هیچ‌وقت نباید توجه به خوشی‌ها و عیش و نوش در نزد خانواده آسمانیمان از ذهن ما پاک شود. چون  باعث می‌شود انگیزه‌های فوق‌العاده‌ای برای حیات جاودانه در ما ایجاد شود و زندگی دنیایی‌مان هم رنگ و بوی آخرت پیدا ‌کند. هرکار می‌کند چون عشق بالاتر و برتری در زندگی او قرار دارد. زندگیش یک زندگی بانشاط می‌شود و از طرفی هم به اهدافش می‌رسد. خداوند دوست ندارد که بنده از ترس جهنم عبادت کند؛ بلکه می‌فرماید: اگر به نزد من می‌آیید با شوق و نشاط بیایید، من بنده‌ای را دوست دارم که دوست دارد پیش من بیاید هر بنده‌ای که خلوت با مرا دوست داشته باشد من هم نوازش کردن او را دوست دارم. با دل‌مردگی و اکراه نزد خداوند نرویم بلکه با شوق و نشاط و عشق این کار را انجام دهید. برای همین به مهندسی دل و مهندسی محبوب‌ها سفارش شده است. وجود مقدس پیامبر اکرم فرمودند؛ «أَیُّهَا النَّاسُ عَلَیْکُمْ بِحُبِّ أَهْلَ بَیْتِی وَ عَلَیکُم بِحُبِّ جملت القُرآن ...؛ لازم است بر شما حب اهل بیت من.....». یعنی اگر کسی را دوست دارید باید عشقتان مبنا داشته باشد و بدانید برای چه او را دوست دارید. چنانچه در بخش حسی، کمالات حسی را دوست داشته باشیم، این کمالات محدود هستند، در بخش گیاهی و حیوانی هم معشوق‌ها به درد دنیا می‌خورند و باز هم محدود هستند در بخش عقلی اگر کاربرد ابدی داشته باشد خوب است، اگر کاربرد دنیایی داشته باشد آن هم محدود است و به درد نمی‌خورد. فقط در بخش فوق عقلانی که انسان هستیم بی‌نهایت ‌طلبیم. یعنی تک تک ما حقیقتاً عاشق کمال مطلق و بی‌نهایت هستیم. اگر عشقی قوای ما را محدود کند، عشق مبارکی نیست چون سهم من کم می‌شود و حرکت من متوقف می‌شود من کوچک و محدود می‌شوم. لذا باید به سراغ عشق‌هایی که ما را جاودانه می‌کند،‌ برویم. پیامبر «صلی‌الله علیه و آله و سلم» مبنای عشق اهل بیت را این‌گونه تعریف می‌کنند؛ «عَلَیکُم بِحُبِّ جملت القُرآن»؛ بروید کسانی را دوست داشته باشید که همه‌ی قرآن در سینه‌ی ایشان است آن‌ها که حاملان قرآن هستند. قرآن با همه‌ی ذات مقدسش در سینه ایشان حمل می‌شود و عالِم به قرآن هستند. قرآن کتاب نجات ماست. اما کتاب نجات را کسی می‌تواند پیاده کند که آگاهی به این محتوا داشته باشد. قرآنی که قدرتی دارد که از زمان آمدنش تا قیامت بشر را هدایت کند حتما مربی به بزرگی خودش نیاز دارد. حامل قرآن یعنی کسی که می‌تواند محتوای کتابی را که از زمان نزول تا قیامت می‌تواند بشر را هدایت کند را می‌تواند بفهمد و پیاده کند. خود قرآن، معصومین را به‌عنوان مفسر و مدرس خودش معرفی می‌کند: «فِی كِتَابٍ مَّكْنُونٍ* لَّا یَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ؛ در کتاب پنهانی است که هیچ‌کس نمی‌تواند به باطن او راه پیدا کند جز همان‌هایی که به شیوه ویژه‌ای پاک شدند و بی‌فاصله آن را مَس می‌کنند. قرآن می‌فرماید: «إِنَّما یُریدُ اللَّهُ لِیُذْهِبَ عَنْکُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیْتِ وَ یُطَهِّرَکُمْ تَطْهیراً؛ فقط خداوند اراده کرده است که شما اهل بیت را به ‌طرز ویژه‌ای از هر نوع ضعف و پلیدی پاک کند. پس ما اگر بخواهیم راه «الله» را برویم باید با قرآن حرکت کنیم. کسی می‌تواند ما را همگام و همراه قرآن محشور کند که قرآن را بلد باشد. برای همین پیامبر می‌فرماید: کسانی را دوست داشته باشید که همه‌ی قرآن در سینه‌ی آن‌ها حمل می‌شود. برای حرکت انسان از دنیا به آخرت هفت تخصص لازم است؛ شناخت جسم انسان، شناخت روح انسان، شناخت رابطه جسم و روح، شناخت عالم طبیعت، شناخت رابطه جسم و روح با طبیعت، شناخت حرکت انسان از «الله» تا زمین و از زمین تا «الله» مسیر آخرت از کجا؟ کجا؟ و به کجا؟ این هفت تخصص انحصاراً در اختیار خداوند قرار دارد. قرآن هم تأکید می‌کند هر تخصصی بخواهید اصلش نزد منِ خداست که منشأ تمام علم‌ها هستم. «قُلْ إِنَّمَا الْعِلْمُ عِندَ اللَّهِ؛ بگو همانا علم دست خداست». هیچ‌کس علمی خارج از علم خدا ندارد. هیچ‌کس نمی‌تواند بگوید: من یک چیزی را می‌دانم که خدا نمی‌داند. تو هر چیز را که بدانی جلوه‌ی خدا را فهمیده‌ای و مال خداست. هیچ‌کس نمی‌تواند از خدا سبقت بگیرد. خداوند هم این هفت دسته اطلاعات تخصصی را انحصارا در اختیار معصومین قرار داده است. «وَ کُلَّ شَیْء أَحْصَیْناهُ فِی إِمام مُبِین؛ همه‌ی محاسبات ابعاد وجودی یک شیء را در امام مبین قرار دادیم». اوست که همه چیز را می‌داند و در هر زمینه‌ای تخصص دارد. در شخصیت ایشان چیزی به اسم جهل وجود ندارد. اگر شما علماءتان را دوست داشته باشید، این محبت باعث می‌شود که به اهل بیت نزدیک شوید و از سبک زندگی اهل بیت برخوردار شوید و این‌ها شما را با خودشان می‌برند. انسان اگر عاشق کسی باشد همان عشق با او همراه می‌کند. کسی که عشق خانواده آسمانی و محبت اهل بیت را در خودش دارد، قیمتش همان‌جاست. قیامت و شب اول قبر مرا جایی می‌برند که در دنیا دلم می‌رفته است. ببین دوست داری شبیه چه کسانی زندگی کنی؟ محبت ما را می‌کشاند و می‌برد. پس باید دل به اهل بیت بدهیم. خداوند یک دلبر بیشتر برای ما معرفی نکرده است و آن‌هم «لا اله الا الله» و اهل بیت هم مظاهر و حجت خدا روی زمین هستند که ما را به سمت معشوق می‌برند. «قُلْ إِن كُنتُمْ تُحِبُّونَ اللّهَ فَاتَّبِعُونِی یُحْبِبْكُمُ اللّهُ»؛ یعنی اگر به خدا (و اهل بیت) دل بدهی، آن‌ها هم شما را دوست دارند. پس چرا باید اهل بیت را بیشتر از خانواده و فرزندانتان، مال و جانتان دوست داشته باشیم؟ چون حاملان قرآن هستند، چون علماء ما هستند در مسیری که اهل بیت به جامعه بشری معرفی شده‌اند، عده‌ای تحمل دیدن ایشان را نداشتند. امام صادق «علیه‌السلام» فرمودند: این‌که اهل بیت کشته شدند و ماجرای غدیر پیش آمد که امیرالمؤمنین «علیه‌السلام» به جای پیامبر منصوب شد تا خلیفه خدا باشد به دلیل این بود که کینه‌های بدر و خیبر و حنین جمع شد و زمان پیامبر نتوانستند کاری کنند چون پیامبر از امیرالمؤمنین دفاع می‌کرد، پیامبر که از دنیا رفتند آن حقدها و کینه‌ها را روی امیرالمؤمنین و حضرت زهرا «سلام‌الله علیها» و فرزندانشان اعمال کردند. و یکی یکی آن بزرگواران را به شهادت رساندند. بعضی‌ها به اهل بیت و فاطمه زهرا هم حسادت می‌کنند. چرا باید این‌طور باشد؟ کسی که پدر و مادرش آدم‌های بزرگی باشند مگر به آن‌ها حسودی می‌کند؟ پدر و مادری که ما را با همه‌ی گناهان و ضعف‌هایمان می‌پذیرند و می‌فرمایند اگر پیش ما بیایید ما همه گذشته شما را جبران خواهیم کرد. در جامعه کبیره می‌خوانیم؛ «بِمُوَالاتِكُمْ عَلَّمَنَا اللَّهُ مَعَالِمَ دِینِنَا وَ أَصْلَحَ مَا كَانَ فَسَدَ مِنْ دُنْیَانَا»؛ خدا به عشق شما همه معارفی که ما لازم داریم به ما یاد داده (تا بفهمیم که بالاتر از جنبه‌های حیوانی‌مان یک بعد انسانی داریم. در همه‌ی عالم بگردید آن‌جا که از معارف اهل بیت برخوردار نیستند، حیات انسانی هم وجود ندارد.) خدا به عشق شما ضعف‌ها و گذشته‌های ما را جبران می‌کند. وقتی شما تصمیم می‌گیرید به چادر اهل بیت بروید دیگر اصلا با گذشته شما کار ندارند. اگر کسی بغض اهل بیت را در دل دارد، حتما خودش و رابطه بین خودش و اهل بیت را نمی‌شناسد. اگر کسی بداند اهل بیت پدر و مادر حقیقی‌اش هستند هیچ مکتبی را غیر از مکتب اهل بیت دوست ندارد. حسادت و بغض و دشمنی از جهالت ناشی می‌شود. آیا تو بیشتر از اهل بیت می‌دانی؟ هیچ‌وقت بخش حیوانی از حج و زکات و جهاد و ... خوشش نمی‌آید. چون حیوان است و می‌خواهد بخش پایینی‌اش را آباد کند. در روایت داریم: مؤمن بین 5 شدت قرار دارد. اولین شدت این است که مؤمنین حسود اطرافش را گرفته‌اند. شخص حسود حتی نمی‌تواند خوبی‌ها و محبت‌های کسی را که نسبت به او حسودی می‌کند را ببیند. به او هم حسودی می‌کند و می‌گوید او چه‌طور می‌تواند این‌قدر مهربان و با محبت باشد. شخص حسود به تعبیر معصوم یک ظالم به تمام معناست. دنبال عیب‌هایشان (اهل بیت) نباشید. برایشان عیب نتراشید. مثلا به‌جای این‌که پیامبر را از بالا نگاه کند و ایشان را به‌عنوان خلیفه‌الله، انسان کامل، اولین مخلوق خدا، مثل اعلی و صادر نخستین بشناسد، از پیغمبر نقد می‌کند که چرا نُه تا همسر گرفته است؟ در صورتی‌که وقتی از بالا نگاه کنی عصمت می‌بینی پس حتما لازم بوده که معصوم این کار را انجام بدهد. «وَ مَا یَنطِقُ عَنِ الْهَوَی * إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْیٌ یُوحَی‌؛ هرگز از روی هوای نفس کاری نمی‌کنند و هرچه می‌گویند وحی است». خدا ما را برای مقام محمود «أَنْ یُبَلِّغَنیِ الْمَقامَ الْمَحْمُود لَکُمْ عِنْدَاللّهِ» خلق کرده و حالا در جنبه‌های جنسی، جمادی، گیاهی، برای ما یک سری مقررات قرار داده است. این قانون را خالق کل شیء و خدای عالِم تنظیم کرده است. احکام الهی براساس مصلحت همه‌ی انسان‌ها تا قیامت طراحی شده است. کار به جایی رسیده است که به خدا و اهل بیت هم ایراد می‌گیرد. این به‌خاطر بیماری اوست و مشکل این است که عضو حزب شیطان شده است. می‌خواهد بی‌دینی کند و دنبال بهانه‌گیری از پیامبر می‌گردد. بعضی‌ها می‌گویند من فقط خدا را قبول دارم و من اصلا با اهل بیت کاری ندارم. این‌قدر جاهل است که نمی‌فهمد خداوند اطلاعات تخصصی را چگونه به تو برساند. یا می‌گویند فقط قرآن را قبول دارم. این هم حرف بیخودی است چون قرآن همه‌ی حرف‌ها را ندارد قرآن کلیات احکام را دارد. قرآن، تبیان کل شیء است اما کلیات کل شیء را می‌گوید نماز را عنوان کرده اما نمی‌گوید چند رکعت نماز بخوان. جزئیاتش را معصوم باید بگوید. پس این‌هایی که مریض هستند به اهل بیت طعنه می‌زنند. چون می‌خواهند بی‌دینی کنند. «بَلْ یُرِیدُ الْإِنسَانُ لِیَفْجُرَ أَمَامَهُ* یَسْئَلُ أَیَّانَ یَوْمُ الْقِیامَةِ»؛ انسان چون می‌خواهد گناه کند می‌پرسد قیامت چه زمانی است؟ (سوره قیامت،‌ آیه 6ـ5) قرآن، حضرت علی «علیه‌السلام» را به‌عنوان نفس رسول خدا معرفی می‌کند. در آیه مباهله وقتی که علماء مسیحی آن زمان زیربار نرفتند پیامبر فرمودند: دعوتشان کنید به مباهله. من لعنت می‌کنم شما هم لعنت کنید. آیا شما که پافشاری می‌کنید روی این مسئله آیا حاضر به مباهله هستید؟ «وَ أَنفُسَنَا وَ أَنفُسَكُمْ...»؛ خودتان (جانتان) و زن‌هایتان و فرزندانتان را بیاورید. پیامبر به‌عنوان (وَ أَنفُسَنَا) حضرت علی «علیه‌السلام» را آوردند. هرکس اهل بیت را دوست داشته باشد، حتما مرا دوست دارد. برعکس آن هم امکان‌پذیر نیست.  

عناوین مورد بحث در این جلسه: * خالص ترین دوست هر کس، پدر و مادر اوست. * با شهدا دوست شوید؛ زیرا آنها دوستانی هستند که تا قیامت و بعد از آن با انسان می مانند. * اینکه چندبار در روز امام زمان (علیه السلام)، شهدا و صالحین به تو سر می زنند و دل تو هوس آنها را می کند، نشان می دهد که با دلت چه کرده ای. * در درون خودت کاخی بزرگی بساز که تمام شهداء و انبیاء در آن جا بشوند. * یکی از چیزهای که می تواند دلت را آباد کند غصه های دنیاست؛ چون سوخت دل می شوند برای آباد کردن دلت. * قبر یعنی باطن و ملکوت خودت.   به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه ۳62 «خانواده آسمانی » مورخ ۹۴/۰۲/17 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   چه دوستانی را در زندگی خود حفظ کنیم؟ در فرمایشی از امیرالمؤمنین «علیه‌السلام» آمده است؛ «تَمَسَّكْ بِكُلِّ صَدیقٍ أَفادَكَ فِی الشِّدَّةِ؛ هر دوستی را که در شدائد و سختی‌ها بدست آوردی، آن دوست را خوب نگه دار». انسان‌ها در شرایط گوناگون، رفقا و دوستانشان را می‌یابند. به بعضی از رفقا، (اخوانٌ مکاشره) گفته می‌شود. یعنی دوستان و برادرانی که خوشرو هستند. امّا ارتباطشان با ما در حد احوالپرسی و سلام علیک است و هیچ ارتباط دیگری با ما ندارند. دسته‌ی دوم، دوستانی هستند که در رفاه و خوشی‌ها در کنار انسان هستند، امّا در سختی‌ها به بهانه‌ها و دلایل گوناگون از انسان فاصله می‌گیرند. امّا دسته‌ی سوم، دوستانی هستند که انسان در مشکلات آن‌ها را می‌یابد، به این معنا که در سختی‌ها و مشکلات در کنار انسان بوده و یاری‌اش می‌کنند، به‌طوری که آغوششان همیشه در لحظات ناگوار زندگی به روی انسان باز است. حضرت علی «علیه‌السلام» به ما سفارش می‌کنند که در حفظ این دسته از دوستان سخت‌کوش باشیم. البته منظور از دوستان می‌تواند یک همسر فداکار باشد، یک پدر و مادر مهربان‌تر و فداکارتر و دلسوزتر هستند. باید قدر این دسته از انسان‌ها را در زندگیمان بدانیم و این دوستی‌ها را حفظ کنیم. نکند که با نمک‌نشناسی و ناسپاسی، این دسته از رفاقت‌ها را نابود کنیم.   بهترین رفیق از نگاه امیرالمؤمنین «علیه‌السلام» در روایت زیبای از امیرالمؤمنین «علیه‌السلام» که فرمودند؛ «خَیرُ مَن صَحِبتَ مَن وَلَّهَكَ بِالاُخرى، و زَهَّدَكَ فِی الدُّنیا، و أعانَكَ عَلى طاعَةِ المَولى؛ بهترین مصاحب تو کسی است که تو را شیفته‌ی آخرت کرده و تو را به دنیا بی‌رغبت می‌کند و تو را در اطاعت از الله یاری می‌کند». خوب است هر کدام از ما به سؤالات زیر پاسخ دهیم؛ سؤال اول؛ من در زندگی خود چند رفیق با این خصوصیات دارم؛ دوستانی که مرا در اطاعت خداوند یاری می‌کنند و شوق به آخرت را در من زنده می‌کنند؟ آیا ما در دعاهایمان از خداوند چنین دوستانی را طلب می‌کنیم؟ چه‌قدر به دنبال یافتن چنین دوستانی تلاش کرده‌ایم؟ دوست انسان، جزء دارایی‌های آخرتی انسان هستند، به‌طوری که در برزخ و قیامت نیز در کنار ما خواهند بود. اگر ما زودتر از او از دنیا رفته باشیم، حتماً با سرمایه‌هایی که برایمان پیش می‌فرستند، در گذرگاه‌های آخرتی یاری‌مان خواهد کرد و اگر او زودتر از ما به برزخ متولد شده باشد،‌ حتماً در لحظه‌ی تولد و جریانات بعد از آن در کنارمان خواهد بود. اگر کسی طمع رفاقت با اهل آسمان یعنی (انبیاء)، شهدا، ملائکه، خانواده آسمانی،‌ صدیقین و صالحین، در قلبش وجود داشته باشد، قطعاً انسان ارزشمندی است. آیا ما به فکر هدیه فرستادن برای اهل آسمان هستیم؟ در طول روز چند بار دلتنگشان می‌شویم؟ و هوس در آغوش کشیدنشان به سرمان می‌افتد؟ چند بار در روز دلمان به امام زمان «علیه‌السلام» سر می‌زند؟ میزان اشتیاق و دلتنگی‌های ما به اهل آسمان، تعیین کننده میزان اشتیاق آن‌ها به ماست. اگر حقیقتاً به دنبال این هستیم که در زمان تولد به برزخ، خانواده آسمانی‌مان مشتاقانه به انتظارمان ایستاده باشند، باید در این دنیا، مشتاقانه با آن‌ها رفاقت کنیم.   اگر جواب‌های ما به این سؤالات، پاسخ‌های زیبا و قشنگی نباشد باید احساس خطر کنیم؛ چون قطعاً این رفاقت‌های ضعیف که در دنیا ما را به شادی و آرامش نمی‌رساند در آخرت هم نیز، قدرت نجات‌بخشی ما را نخواهند داشت. در گذشته آموختیم که قبر ما همان نفس ماست. اگر الآن، خانواده آسمانی ما در باطن و نفسِ ما جایی ندارند و نمی‌توانند ما را از غم‌های دنیا برهانند و با داشتن آن‌ها هنوز درگیر غم‌های دنیا هستیم یعنی آن‌ها در قبر ما نیز حضور نخواهند داشت. سؤال دوم؛ آیا دیگران با نزدیک شدن به من، مشتاق به آخرت می‌شوند؟ آیا سخن گفتن من، معرفت دیگران را زیاد می‌کند به‌طوری که غم دنیا را فراموش کنند؟ آیا در محل کار، همکارانم با دیدن من شاد می‌شوند و در کنار من احساس آرامش می‌کنند؟ آیا من رفیق آخرتی برای همسر و فرزندانم هستم؟ هر جا من حضور دارم اضطراب و غصه هست یا صبر و قدرت و آرامش؟ آیا دیگران منتظر من هستند یا این‌که از ندیدنِ من خوشحال می‌شوند؟ باید رفاقت با «الله» را بیاموزیم و فقط عاشقانه برای به‌دست آوردن رضایت خدا دستوراتش را اطاعت کنیم. کسی که با خدا رفیق می‌شود، دور تمام آن‌چه را که میان او و رفیقش فاصله می‌اندازد، خط می‌کشد و به آسانی به احکام دین تن می‌دهد. رفاقت یعنی این‌که من به خاطر تو، طرف گناه نمی‌روم و به حرام دست نمی‌زنم. خداوند در قرآن تهدید نمی‌کند، بلکه رفاقتی با ما حرف می‌زند؛ «إنّ الله یحب ...»، «إنّ الله لا یحب ...» آیا ما آن‌قدر توان داریم که رغبت به دنیا را که منشأ تمام غم‌ها و غصه‌هاست در دل اطرافیانم کم کنیم و آن‌ها را نسبت به آخرت شیفته کنم؟ آیا واقعاً خودم این شیفتگی را دارم یا نه؟  

عناوین مورد بحث در این جلسه: * سه خصلتی که در حیات جاودانی و اخروی، انسان به آن احتیاج دارد، عبارتند از حّب پیامبر، حّب اهل بیت و قرآن . * زبان عربی زبان مخصوص بخش عقلانی و فوق عقلانی ما می باشد. * کسی که با زبان عربی انس ندارد و شور و شوقی نسبت به یادگیری آن ندارد نشان دهنده آن است که هنوز خودش را نشناخته است. * زبان عربی قوی ترین مرکب در حرکت نفسانی است. * اگر مطالعات درسی به مطالعه قرآنی لطمه بزند آن مطالعات حرام است و باید تعطیل شود. * ریشه همه دانش ها و علوم در قرآن کریم است . * کسانی که به عشق پیغمبر به ذریه و خانواده پیغمبر احترام بگذارند عزت و آبروی ویژه ای نزد خداوند تبارک و تعالی پیدا خواهند کرد. * هرچه سطح ادب و احترام ما به سادات بیشتر، قرب و محبوبیت ما در آسمان بیشتر میشود . * خشونت ها و درندگی ها توفیق توبه را از انسان می گیرد، حتی ممکن است از انسان سلب ایمان کند.   به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 360 «خانواده آسمانی» كه در مورخ ۹4/02/10 برگزار شد، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   سه نکته کلیدی در تربیت فرزندان از نگاه نبی اکرم«صلی‌الله علیه و آله و سلم»   در جلسه گذشته با روایت زیر از نبی اکرم «صلی‌الله علیه و آله و سلم» آشنا شدیم که فرمودند: «اَدِّبوا اَولادَكُمْ عَلى ثَلاثِ خِصالٍ: حُبِّ نَبیِّكُمْ و حُبِّ اَهْلِ بَیْتِهِ وَ عَلى قِراءَةِ الْقُرآنِ فَأِنَّ حَمَلَةِ القُرانِ فِی ظِلِّ عَرشِ الله یَومَ لاَظِلَّ إِلاَ ظِلَّهُ مَعَ انبِیَائِهِ وَاصفِیَائِهِ؛ فرزندان را بر سه خصلت تربیت کنید؛ محبت پیامبر و اهل بیتش و قرائت قرآن....». گفتیم که خصلت، صفتی است که بر ذات شخص اضافه شده و جزء خصوصیات شخصیتی او می‌شود. از این‌رو مراقبت‌های قبل از بارداری توسط والدین، به تقویت خصوصیات به اشتراک گذاشته در جنین می‌انجامد، و چنین پدر و مادری وظیفه خود را در قبال سلامت جنین خود انجام داده و در نزد خداوند و فرزند خود روسفید خواهند بود. هیچ پدر و مادری مجاز به کوتاهی در این زمینه نیستند، و باید برای هر کوتاهی خود در قیامت پاسخ‌گو باشند. نحوة تربیت نیز در هفت سال اول، دوم و سوم نیز متفاوت است که والدین باید با این آداب آشنا شده، ابتدا در تربیت خودشان و سپس در تربیت فرزندانشان نهایت دقت و تلاش را داشته باشند. مأنوس کردن کودکان به قرآن، در ابتدا مرهون مأنوس بودن والدین با قرآن است. امّا بعد از تولد نیز، باید پدر و مادر حتماً در این رابطه نهایت تلاش را از خود به نمایش بگذارند. شرکت در حرم‌های مطهر، مساجد، مجالس ذکر، مجالس معرفتی، مجالس عزاداری و شادی اهل بیت، محافل قرآنی و... به همراه فرزندان سبب تقویت محبت فرزندان به اهل بیت و قرآن می‌شود. در روایت آمده است که برتری قرآن بر سایر علوم، مانند برتری خداوند بر بندگانش است. بسیار جای تأسف است که انسان‌ها به دنبال تحصیل علوم مختلف هستند، امّا به دنبال اُنس و شناخت قرآن و آموختن زبان عربی که زبان قرآن است، نیستند. زبان عربی، مخصوص بخش فوق عقلانی است و رشد عقلانی انسان را افزایش می‌دهد. زبان عربی به قدری ژرف و عمیق است که هرگز امکان ترجمه صحیح کلمات و اصطلاحاتِ آن به فارسی وجود ندارد. کسی که نمی‌تواند با زبان عربی مأنوس شود، و هیچ شوقی برای آموختن این زبان ندارد، نشان می‌دهد که اساساً خودش را نشناخته است و تمایلی برای پروازهای بلند انسانی ندارد. فهم ادبیات عربی، و انس با این زبان در مسیر حرکت به سوی الله، به انسان سرعت بسیار زیادی خواهد بخشید. هرگونه فعالیت در چهار بخش پایینی اگر انسان را از پرداختن به قرآن و توجه به کیفیت عبادتش بازدارد، حرام است و پرداختن به آن‌ها نشان‌دهنده عدم عشق انسان به «الله» است.   چهار صفت که انسان را به شفاعت پیامبر می‌رساند؛ نبی اکرم «صلی‌الله علیه و آله و سلم» فرمودند: «أربَعَةٌ أنَا لَهُم شَفیعٌ یَومَ القِیامَةِ: المُكرِمُ لِذُرِّیَّتی مِن بَعدی وَالقاضِی لَهُم حَوائِجَهُم...»؛ چهار نفر هستند که من روز قیامت آن‌ها را شفاعت می‌کنم؛ کسی که ذریه مرا اکرام می‌کند، کسی که به دنبال برآورده کردن نیاز ذریه‌ی من باشد.   آثار اکرام به ذریه پیامبر کسانی که به عشق پیامبر به ذریه و خاندان پیامبر (امامان معصوم، امامزاده‌ها، اولیاء الهی، سادات و...) احترام می‌گذارند، قطعاً عزت و آبروی ویژه‌ای در نزد پیامبر و خداوند خواهند داشت. این‌گونه احترام‌ها و ادب‌ها، هم در دنیا و هم در آخرت، پیامدهای عالی را در پی خواهند داشت. هرچه سطح این احترام‌ها و اظهار ادب‌های انسان در برابر ذریه پیامبر بیشتر می‌شود، حُرمت او در نگاه اهل آسمان نیز بیشتر خواهد ‌شد. پس مراقب باشیم که حتماً اهل ادب و احترام به ذریه پیامبر ‌شویم.   این قاعده کلی را هرگز فراموش نکنیم؛ هرقدر شما نسبت به اهل زمین مهربان‌تر، بامحبت‌تر، مؤدب‌تر و نیکورفتارتر می‌شوید، اهل آسمان نیز به شما رحم می‌کنند. به‌طوری که خداوند، کافرِ مهربان را بیشتر از یک مؤمن بدجنس دوست دارد، و یا یک کافر سخاوتمند در نزد خداوند از یک مؤمن بخیل، محبوب‌تر است. هیچ چیزی مثل مهربانی، رحمت، رأفت، ادب نسبت به دیگران، حیا در روابط با دیگران انسان را نجات نمی‌دهد. گاه انسان‌هایی با سابقه مذهبی طولانی به خاطر خصوصیت درندگی و خشونت با دیگران، اهل نجات نشده و عاقبت به خیر نمی‌شوند امّا انسان‌های مهربان و مؤدب و محترم و مهرورز حتی اگر سابقه‌ی مذهبی نداشته باشند، حتماً توفیق توبه را پیدا کرده و عاقبت به خیر از دنیا می‌روند.   خشونت و درندگی از صفاتی است که موجب سلبِ ایمان انسان می‌گردند.

عناوین مورد بحث در این جلسه: * همه ی انسان ها را براساس خانواده ی آسمانیتان دوست داشته باشید تا فساد، فقر و غم ها از جامعه بیرون برود. * انسان نباید با گناهکارها با خشونت، تحقیر برخورد کند؛ زیرا محب اهل بیت حتی اگر گناه زیاد کرده باشد تنها یک پایش روی صراط لغزیده و پای دیگرش روی صراط است. * طبق آموزه های اهل بیت، انسان حق ندارد بدی های دیگران را ببیند؛ بلکه باید خوبی ها را دیده و با نقاط قوت آن­ها زندگی کند؛ زیرا محاسن انسان ها از ضعف آن­ها بیشتر است. * محب اهل بیت هر جا باشد بالاخره به بهشت باز گشته و مبغض اهل بیت هر جا باشد بالاخره به جهنم برمی گردد. * در خلوت و سکوت بنشینید و چند ساعت به این مساله فکر کنید که اگر خدا یک بار به تو بگوید که دوست دارم، چه حالی به انسان دست می دهد!   به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 356 «خانواده آسمانی » مورخ 94/۱/۲0 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   جایگاه محبت در نظام سلوکی انسانی چیست؟ جابربن عبدالله به عطیه که از شاگردان ایشان بود روایتی از پیامبر را نقل کردند که هر کس کسی را دوست اشته باشد با آن‌ها محشور می‌شود و هرکس عمل قومی را دوست بدارد، شریک در آن عمل است. محب آل پیامبر را دوست داشته باش و مبغض آل پیامبر را دشمن بدار.   «وَأرفق بِمُحِبّ مُحَمَّد وآل مُحَمَّد؛ با کسی که محب محمد و آل محمد است مهربان باشید». رفق یعنی مدارا کردن، همراهی کردن و مهربانی. بخاطر گناهان و اشتباهات و خطاهایی که کسی در حق شما کرده به او سخت نگیرید. به عشق اهل بیت و خانواده آسمانی و به‌خاطر این‌که این شخص خواهر و برادر حقیقی توست، عذر او را بپذیر. اعضاء خانواده زمینی ما از نظر بخش حیوانی با ما انتصاب دارند ولی خود این اعضاء و دیگران از نظر خانواده آسمانی با ما پیوند دارند. این‌ها را هم به عشق خانواده آسمانی دوست بداریم و این عشق باعث مستحکم‌تر شدن زندگی‌ها و از بین رفتن اختلافات خانوادگی می‌شود.   طوری با گناهکاران رفتار نکنید که انگار این‌ها ساقط‌اند و هیچ راه برگشتی ندارند. به قول پیامبر «صلی‌الله علیه و آله و سلم»: «شما گاهی اوقات خار را در چشم دیگران می‌بینید، ولی درخت را در چشم خودتان نمی‌بینید. برای همین عیب‌های دیگران برای شما خیلی بزرگ می‌شود».   «فانّهُ اِنْ تَزلَّ لَهُ قدمٌ بکثرةِ ذنوبه ثبتَتْ لَهُ اُخری بمحبّتهم؛ محب آل پیامبر را سخت نگیرید (خشونت به خرج ندهید) که اگر به‌خاطر کثرت گناهانش یک پایش بلغزد، پای دیگرش (به‌خاطر محبت اهل بیت) روی صراط محکم می‌ماند. آیا روی کره زمین، قلب همه آدم‌ها لایق تابش نور محبت اهل بیت شده یا نه؟   قدر هم را بدانیم و به همدیگر کمک کنیم و همدیگر را دوست بداریم. علت اساسی این‌که امام زمان«علیه‌السلام» تاکنون ظهور نکردند به این دلیل است که محبین و شیعیان به همدلی نرسیده‌اند. همه ما یک پدر داریم، اگر به‌خاطر پدرمان به هم محبت کنیم، موانع ظهور به سرعت برداشته می‌شود. از سنت‌های الهی است؛ کسی که به تحقیر و سرزنش دیگران بپردازد حتماً خودش به بدتر از آن دچار خواهد شد.   ما حق نداریم بدی‌های همدیگر را ببینیم ما فقط باید نگاهمان به خوبی‌های همدیگر باشد. کسی که محب اهل بیت شود مادر همه خوبی‌ها را دارد و کسی که محبت اهل‌بیت را نداشته باشد، تمام خوبی‌های عالم را داشته باشد، جهنمی است.   «فَإِنَّ مُحِبَّهُم یَعودُ إلَى الجَنَّةِ ومُبغِضَهُم یَعودُ إلَى النّارِ؛ محب اهل بیت هرجا باشد بالاخره به بهشت برمی‌گردد و دشمن اهل بیت، بازگشتش به جهنم است». امام باقر«علیه‌السلام» در فرمایش دیگری فرمودند؛ «أنَّ قَوما أتَوهُ مِن خُراسانَ ، فَنَظَرَ إلى رَجُلٍ مِنهُم قَد تَشَقَّقَتا رِجلاهُ، فَقالَ لَهُ: ما هذا؟ فَقالَ: بُعدُ المَسافَةِ یَابنَ رَسولِ ووَاللهِ ما جاءَ بی مِن حَیثُ جِئتُ إلّا مَحَبَّتُكُم أهلَ البَیتِ. قالَ لَهُ أبو جَعفَرٍ علیه السّلام: أبشِر، فَأَنتَ وَاللهِ مَعَنا تُحشَر»   قومی از خراسان خدمت امام باقر«علیه‌السلام» آمدند، حضرت نگاهشان به یکی از این آقایان افتاد، پاهایش شقه شقه شده بود (از مدینه تا خراسان پیاده آمده بود) حضرت فرمودند این چیست که می‌بینیم؟ گفت: مسافت دور بود یابن رسول الله. بخدا قسم چیزی جز محبت و عشق شما مرا تا اینجا نیاورده.   «وَأُوذُواْ فِی سَبِیلِی؛ چه‌قدر خوب است که انسان در راه خدا اذیت شود». (سوره آل عمران/آیه 159) امام باقر«علیه‌السلام» بشارت می‌دهد تو والله قسم با ما محشور می‌شوی. مرد گفت: با شما محشور می‌شویم یابن رسول الله؟ حضرت فرمودند: بله. هیچ بنده‌ای ما را دوست نمی‌دارد مگر این‌که با ما محشور می‌شود».   «هَل الدِّینُ إلّا الحُبّ»؛ آیا دین جز محبت و عشق چیز دیگری است؟ «لا اله الا الله»؛ هیچ محبوب و معشوقی جز «الله» نیست، حتی بهشت. بهشت، خانه شماست قیمت شما خیلی بالاتر است. بهشت، پاداش بدن‌های شماست. مسلمانی که دلش به عشق الله، جهاد و اهل بیت نمی‌تپد، مسلمان شناسنامه‌ای است. دین، اصلا بخش‌های انسانی را محدود نمی‌کند. بخش حیوانی است که محدود می‌شود.   قرآن کریم: «قُلْ إِن كُنتُمْ تُحِبُّونَ اللّهَ فَاتَّبِعُونِی یُحْبِبْكُمُ اللّهُ؛ بگو اگر «الله» را دوست دارید دنبال من بیایید. همین تبعیت باعث می‌شود که شما محبوب خدا می‌شوید. (سوره آل عمران/آیه 31) اگر خدا به کسی بگوید دوستت دارم می‌دانید یعنی چه! اگر یک‌بار بگویی بنده‌ی من / تا آسمان می‌رود خنده‌ی من امام صادق«علیه‌السلام» می‌فرماید: خداوند وقتی می‌خواهد حرف‌هایش را به آدم بزند، اول بی‌نهایت عشق پای بنده‌اش می‌ریزد بعد دعوت می‌کند. «یا ایها الذین آمنوا» این خطاب، تمام سختی عمل را از بین می‌برد.   خمس، صدقه و انفاق، فرصتی است برای هدیه دادن به معشوق. اصلا انسان نیاز دارد برای معشوقش خرج کند. اگر کسی این احساس نیاز را ندارد، دل‌مرده، خشن و بی‌رحم است.   «و مما رزقناهم ینفقون»؛ خدا فرصت داده تا از همه چیزهایی که خودش عطا کرده، ببخشیم. خدا می‌گوید: اگر نمی‌خواهی خرج کنی به من خدا قرض بده «من ذالذی یقرض الله قرضا حسنا» ائمه«علیهم‌السلام» در همه صحنه‌های زندگی ما (در بیماری‌ها و سختی‌ها) حضور دارند. چه‌قدر با گناهانمان امام زمان«علیه‌السلام» را اذیت کردیم؟   والحمدلله رب العالمین