جملات ناب در این جلسه:  یکی از وظایف ما نسبت به اعضای خانواده آسمانی این است که نبود یک شخص (مثل دوستان، آشنایان، همکاران، همسایگان...) برای ما مهم باشد.  یعنی جستجو کنیم که چرا نیستند! نباید خودخواهانه از آنها بگذریم بلکه نسبت به اطرافیانمان (دوستان، همسایه ها....) حساس باشیم. اگر این طور هوای همدیگر را داشته باشیم جامعه اسلامی به وضع کنونی گرفتار نمی­شدند و دشمن نفوذ پیدا نمی کرد.  به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه ۴۰3 «خانواده آسمانی » مورخ ۹۴/۰۸/۲۸ ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   ظلم ­پذیری ممنوع! نکته‌ی مهم در مبحث گذشت از لغزش‌های دیگران، آن است که ما هرگز نباید این موضوع را با موضوع ظلم‌پذیری اشتباه بگیریم. اساساً یکی از حقوق مؤمنان و اعضای خانواده‌ی آسمانی در حق یکدیگر، آن است که جلویِ ظلمِ یکدیگر را به چند طریق زیر بگیرند: اگر برادر مؤمن شما ظالم بودید، یاری‌اش کنید و اگر نیز مظلوم بود، باز هم یاری‌‌اش کنید... مفهوم این جمله، آن است که گرفتنِ حق ظلم از ظالم و مسدود کردن راه ظلم برای او، خود، نوعی یاری در حق او محسوب می‌شود، زیرا او را از شقاوت دنیا و آخرت در امان می‌دارد و مظلوم را نیز، برای گرفتن حقش امداد کنید. امّا موضوع گذشت از لغزش‌های دیگران، به اشتباهات و قصوراتی تعلق می‌گیرد که یک یا چند برابر بصورت دفعی از کسی سر زده و شخص، اساساً قصد ظلم کردن و یا ادامه دادنِ به این ظلم را ندارد. فراموش نکنیم که ظلم‌پروری در اسلام حرام است، و اگر انسان مظلوم، قادر به گرفتن حق خود باشد، و از این کار صرف نظر کند،‌ قطعاً به اندازه‌ی شخص لازم گناهکار خواهد بود. از حال بقیه جویا شویم؛ اگر حاضر نبودند... یکی دیگر از حقوق اعضای خانواده‌ی آسمانی نسبت به یکدیگر آن است، که غیبت‌شان بعد از مدت زمانی برای ما مهم بوده و علت عدم حضورشان را جستجو کنیم. در روایت آمده است که: پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) هنگامی که یکی از اصحابش را سه روز نمی‌دید، از او خبرگیری می‌کرد، اگر به خاطر مشغله‌ای غایب شده بود، در حقش دعا می‌کرد و اگر نزدیک و در دسترس بود به زیارتش می‌رفت، و اگر بیمار بود، به عیادتش می‌شتافت. اگر همه‌ی مسلمانان، نسبت به یکدیگر، این چنین با محبت و احترام زندگی می‌کردند، جامعه‌ی اسلامی هرگز به چنین نکبت‌هایی دچار نمی‌شد. عدم همدلی‌ها و مهربانی‌های مسلمانان سبب شده که دشمنانِ ذلیل اسلام، قادر به نفوذ در میان آنان و ایجاد کارشکنی‌های مختلف در جوامع اسلامی می‌شوند. مؤمنان موظف اند، همه‌ی انسان­ها، حتی غیر مسلمانان را دوست داشته باشند و به فکر رفع مشکلات و گرفتاری‌های همه‌ی بندگان خداوند باشند، امّا این حق، در برابر مؤمنان دیگر، بسیار بسیار بالاتر و عظیم‌تر است. به عبارت دیگر رحمانیتِ‌ انسان، باید مشمول همه انسان­ها شود، امّا رحیمیت او، باید ویژه‌ی اهل ایمان بوده و به طور خاصّ به آن­ها مهرورزی نماید. وحدت، همدلی، مهرورزی و محبت به قدری در نگاه اهل آسمان اهمیّت دارد که خداوند یک خانواده‌ی کافرِ همدل را بیشتر از یک خانواده‌ی مؤمن مبغض و پراختلاف دوست می‌دارد. باید سعی کنیم، هرگز ما، هیزم آتش درگیری‌ها و اختلافات نباشیم. عموماً انسان­های زودرنج، کینه‌ای، حساس، عصبانی و ... بیشتر به جهنم نزدیکند و گاهی خودشان به هیزم آتش‌های دور و برشان هستند. کمترین حق رفقا، بر انسان یکی از اصحاب امام صادق (علیه‌السلام) خدمتِ‌ایشان رسیدند. حضرت از ایشان پرسید، با که بودی؟ جواب داد، یکی از دوستانم همراه من بود، امام پرسید؛ او کجا رفت؟ جواب داد: از وقتی من به حضور شما رسیدم، نمی‌دانم او کجا رفت. امام صادق (علیه‌السلام») فرمود: نمی‌دانی اگر یک مؤمن، با برادرش چهل قدم بردارد، روز قیامت، خداوند از او در مورد آن فرد، سؤال می‌کند. رفاقت بر گرده‌ی انسان، حق بزرگی را واجب می‌کند. مراقب باشیم حق رفاقتِ دیگران را ادا کنیم. محبت، گذشت از لغزش‌ها، کمک در انجام مسئولیت‌ها، خدمت به برادران مؤمن، قبول سهمی از مشکلات و پذیرش سخت‌ترین کارهای موجود، حداقل حقی است که انسان در حق مؤمنان دیگرا خصوصاً افراد خانواده و نزدیکان و دوستانش دارد. کمترین حق، دوستان مؤمن ما آن است که قرار است، مدتی درکنارشان نباشیم، آنها را از خودمان بی‌خبر نگذاریم، حتی اگر مثل این صحابیِ امام صادق (علیه السلام)، توفیق تشرف به حضور انسان‌های بزرگی را پیدا کرده‌باشیم. این قانون کلی را هرگز فراموش نکنیم، ما حقّ بلاتکلیف گذاشتن کسی را حتی برای مدت کوتاهی نداریم. برادری مؤمنان؛ از پنجره‌ی نگاه امیرمؤمنان (علیه السلام) امیر کلام، امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) می‌فرمایند: «تَبتَنِی الاُخُوَّةُ فِی اللّهِ عَلَى التَّناصُحِ فِی اللّهِ، وَالتَّباذُلِ فِی اللّهِ، وَالتَّعاوُنِ عَلى طاعَةِ اللّهِ...؛ اخوت در راه خدا، مبتنی است بر، خیرخواهی آنان برای یکدیگر به خاطر خدا، و بخشیدن به یکدیگر در راه خدا، و یاری یکدیگر برای طاعت خداوند است...». ذره‌ای بدخواهی، حسادت، بدبینی و ... اگر در وجود انسان نسبت به برادران دینی‌اش جود داشته باشد، قطعاً مانع رشد و حرکت او در مسیر الله می‌گردد. فخرفروشی‌ها، خودبرتربینی‌ها، پر دادن‌ها و ... مانع انسان از ورود به بهشت می‌گردد. فراموش نکنیم، اگر به سبب یک کمال، خود را از دیگران برتر دانسته و از این موضوع احساس لذت کنیم، به همان میزان از آغوش الله و خانواده آسمانی‌مان دور خواهیم شد. کسانی که آسایش و آرامش زندگی خود را فدای رقابت و چشم و همچشمی با دیگران نکنید. هر گونه رقابت انسان را از حرکت به سوی الله باز می‌دارد. مگر رقابت در تقوا و اعمال نیک. البته این رقابت هم در صورتی است که انسان عاشق خیرات و نیکی‌های دیگران باشد. و بدون ذره‌ای حسادت، تلاش کند که در نیکی‌ها و حسنات، از آنان پیشی بگیرد. در غیر اینصورت رقابت در تقوا، اگر با حسادت همراه باشد، هرگز حتی قدمی نیز انسان را به خداوند نزدیک نخواهد کرد. در بقیه‌ی کمالات احساس رقابت و عقب ماندن از دیگران، نشانه‌ی ناشکری و ناسپاسی انسان بوده و معصیت کار خواهد بود. امیرالمؤمنین (علیه السلام) در نهج البلاغه می‌فرمایند: زمانی می‌آید که مردم وقتی می‌خواهند به یکدیگر صدقه‌ای بدهند، (صدقه به هر کار زیبایی اطلاق می‌شود، مثل لبخند زدن، مثل هدیه دادن، انفاق کردن،‌ مثل کمک در بیماری‌ها به دیگران کمک در هنگام جشن‌ها و عزاها و ...) خود را زیان دیده می‌بینند. کسانی که می‌ترسند برای برادران مؤمن خود، خروجی داشته باشند، بواسطه‌ی این بُخل، هیزم جهنم خواهند بود؛ زیرا نفس خود را محدود کرده و مانع وسیع شدن نفسشان می‌گردند. باید بیاموزیم، به هر بهانه‌ای، به دنبال خروجی از نفسمان باشیم. این هنر، حقیقتِ برادری با اهل ایمان را تشکیل می‌دهد. کسی که قادر به هزینه کردنِ مهربانی خود برای اهل ایمان نیست، حقیقتاً راهی به بهشت برای خود باز نخواهد کرد.   «والحمدلله ربّ العالمین»

جملات ناب در این جلسه:  دلیل ندیدن عیب ها و ضعف های خودمان، نوعی گرفتاری به حبّ ذات و خوشیفتگی است. همان طور که انتظار داریم خدا از گناهان و خطاهایمان بگذرد ما هم از دیگران به راحتی بگذریم که موجبات شادی و آرامش خود را فراهم نمودیم.  به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه ۴۰1 «خانواده آسمانی » مورخ ۹۴/۰۸/۲۱ ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   ادامه‌ی شرح روایت امیرالمؤمنین: نرم باشیم... مثل خدا ابتلای این روایت با کلمه‌ی «علیک» آغاز شده است. در فرمایشات متخصصان معصوم هرگاه با کلمه‌ی علیک روبرو شدیم، باید، دستورالعملِ بعد از آن را، امری «واجب و ضروری» در سلوکِ خویش به سمت الله بدانیم. امیرمؤمنان بعد از این کلمه چند دستور‌العمل را به ترتیب بیان می‌فرمایند: 1- مدارا با مردم             2- اکرام علما        3- گذشت از لغزش‌های دیگران یکی از موانعی که جلویِ گذشت انسان را از لغزش‌های دیگران می‌گیرد، عدم توانایی انسان در عیوب خودش می‌باشد. نبی اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) در این باره می‌فرمایند: «شما چگونه درخت را در چشم خودتان نمی‌بینید، اما خار را در چشم دیگران می‌بینید»؟! حبّ ذات (خودشیفتگی)، سبب می‌شود که انسان عیب‌های بزرگ خودش را نمی‌بیند، امّا ضعف‌ها و لغزش‌های کوچک دیگران را براحتی می‌بیند. علت بسیاری از طلاق‌هایِ همسران، وجودِ خودشیفتگی زیاد در زوجین است، بطوری که قادر نیستند عیب‌های یکدیگر را تحمل کرده و یا از کنار آن به سادگی عبور کنند. اگر انسانها، به عیوبِ خودشان مشغول باشند، عموماً از دیدن عیوب دیگران راحت می‌شوند. سیدالشهداء (علیه‌السلام) می‌فرمایند: «طوبى لِمَن شَغَلَهُ عَیبُهُ عَن عُیوبِ النّاسِ؛ خوشا به حال کسی که مشغول شدنش به عیوب خودش، او را از عیوب دیگران باز می‌دارد». کمی بیندیشیم؛ آیا عیبی که از دیگران ما را می‌آزارد، واقعاً در وجود ما نیست؟ آیا مطمئنیم که در آینده به آن مبتلا نخواهیم شد؟ کسی که مشغول عیب‌ها، و آلودگی‌های دیگران می‌شود، در حقیقت از خودش غافل است. نرم‌خویی به سبک پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) پیامبر رحمت سه جمله‌ای را که از امیرمؤمنان (علیه السلام) در این روایت نقل کرده‌اند را روی دسته‌ی شمشیرشان حک کرده بودند؛ از کسی که به تو ظلم کرده، بگذر؛ با کسی که با تو قطع رحم کرده، ارتباط برقرار کن؛ به کسی که از تو دریغ کرد، عطا کن؛ مردم حریف‌های تمرینی ما در دنیا هستند. باید بیاموزیم جوری زندگی کنیم که اِله حقیقی ما می‌خواهد، نه آن طوری که دیگران با ما رفتار می‌کنند. باید به عشق الله، با دیگران رفتار کرد، با دیگران مدارا کرد، با دیگران نرم بود، از آن­ها گذشت، آنان را بخشید، با آنان رابطه برقرار کرد و ... خداوند لطیف است، و اگر ما می‌خواهیم شبیه خدا شویم، باید با لطافت با انسان­ها رفتار کنیم. خوش به حال کسانی که فقط و فقط بخاطر خداوند روی بخش حیوانی خود پا می‌گذارند، ظلم‌های دیگران را می‌بخشند، به دیگران سخت نمی‌گیرند، با مردم نرم خو هستند، اهل مدارا می‌باشند، و ... چرا که چنین کسانی عزت آرامش، یقین و قدرت را از خداوند دریافت خواهند کرد و پادشاهی و سلطنتِ قیامت، با آنان خواهد بود. تحمل عیوب و بداخلاقی دیگران، قیمت انسان را در نزد خداوند بالا برده و به نورانیت او در دنیا و قیامت می‌افزاید. زیرک‌ترین انسان‌ها کسانی هستند، کمک و عطای خود را از هیچ کس دریغ نمی‌کنند، حتی از کسانی که روزی آن­ها را تنها گذاشته و محبت‌شان را از آنان دریغ کرده اند. کسانی که عدم مهرورزی‌های دیگران، روح بخشش و مهرورزی را از آنان سلب نمی‌کند. کسانی که اهل انتقام و جبران نیستند؛ بلکه به عشق خداوند، باران رحمت خود را بر گستره‌ی وجود همه‌ی بندگان خدا، می‌بارند؛ درست مثل خدا... و اینگونه است که شبیه خداوند می‌شوند.      «قُلْ إِنَّ صَلاَتِی وَنُسُكِی وَمَحْیَایَ وَمَمَاتِی لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ؛ بگو: نماز من و قربانی من و زندگی من و مرگ من برای خدا آن پروردگار جهانیان است». (سوره انعام/آیه 162) اینان کسانی هستند که تمام لحظه‌ لحظه‌ها و روابط زندگی‌شان را خرجِ عشق بازی با الله کرده، و در لابه‌لای همه‌ی روابط‌شان، فقط و فقط با خداوند معامله می‌کنند. و علامتِ این معامله، شادی و آرامشِ قلب آنان است که روز به روز بیشتر و افزون‌تر می‌گردد. نزدیکان و دوستانِ آنان، نهایتِ استفاده را از مهربانی و رحمت آنان می‌برند. از ساده‌ترین روش‌ها برای مهرورزی به دیگران استفاده می‌کنند و بسیار زیرکانه به دنبال موقعیتی می‌گردند که خود را در دلِ خداوند، بیشتر جای دهند... .   «والحمدلله ربّ العالمین»

جملات ناب در این جلسه:  نهی از منکر یکی از واجبات مهم الهی و از حقوق ضروری اعضای خانواده آسمانی به یکدیگر است که ضامن سلامت و سعادت جامعه است. امر به معروف یعنی عشق انسان­ها به یکدیگر؛ امر به چیزهایی که برای سعادت و سلامت دنیا و آخرتی من ضروری است که خداوند امر به آن­ها کرده و منکر به چیزهایی گفته می شود که برای حرکت به سمت هدف زندگی مان و تأمین حیات دنیائی و آخرتی­مان ضرر داشته باشد.  به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه ۳۹9 «خانواده آسمانی » مورخ ۹۴/۰۸/14 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   روابط اعضای خانواده آسمانی با یکدیگر امر به معروف و نهی از منکر منکر؛ به معنای، عمل زشتی است که از ارتکاب به آن، نهی شده‌ایم. از آنجا که روحِ انسان، درست مانند بدن او، ساختاری کاملاً ریاضی است؛ هر آنچه که با این ساختار، هماهنگی و سازگاری ندارد، برایش خطری محسوب شده که از آن به عنوان منکر، تعبیر می‌کنند. در حقیقت، منکر، عملی است، که سلامتِ روح را تهدید کرده و آرامش و شادیِ آن را سلب می‌کند. شادی و آرامشِ انسان، با عواملِ خاصی تأمین شده و استمرار می‌یابد. این گونه نیست که انسان قادر باشد در هر شرایطی خودش را شاد و آرام نگه دارد. از سویی، شادی و آرامش، ملاک و مبنای سلامت روح است، و عدم شاد و آرام بودن انسان، هم یک بیماری ریشه‌ای برای روح است و هم گناه محسوب می‌شود. شادی و آرامش، در گروی تنظیم صحیح ورودی‌ها و خروجی‌های نفس انسان است، لذا نمی‌توان با هر نوع ورودی، به شادی و آرامش دست یافت، درست مانند سلامت بدن که در گروی تغذیه‌ی صحیح آن است و استفاده از مواد تغذیه‌ایِ ناسالم و مضر، سلامت آن را تهدید می‌کند. بنابراین با توضیحات بالا درمی‌یابیم که امر به معروف، به معنای امر به چیزهایی است که برایِ سلامتِ روح و تأمین شادی و آرامش آن ضروی می‌باشند و انسان را به سعادت حقیقی می‌رسانند. و نهی از منکر، نهی از اموری است که سلامتِ روح را به خطر انداخته و او را از رسیدن به حقیقت باز می‌دارند. لذا کاملاً واضح است که امر به معروف و نهی از منکر، برای رسیدن به سعادت حقیقی، عملی واجب و ضروی است، به طوری که هیچ عملی، برای حفظ سعادت جامعه، به پای آن نمی‌رسد. امر به معروف و نهی از منکر، در حقیقت، علامتِ عشق انسان‌ها به یکدیگر است، و به هیچ وجه به معنای تجسس و دخالت در امور یکدیگر نیست، بلکه حساسیت انسان را به سعادت انسان های دیگر نشان می‌دهد. درست مانند پدر و مادری که دائماً از فرزندشان مراقبت می‌کنند تا بواسطه‌ی جهل و عدم توانایی شان، به سعادت و سلامت دنیا و آخرت‌شان آسیب وارد سازند. امر به معروف و نهی از منکر در جامعه مانند منعِ استعمال سیگار در اماکن عمومی است، درست است که سیگار کشیدن، عملی شخصی است، اما استعمال آن در حضور دیگران، مسبّب آسیبِ به دیگران می‌باشد. لذا کسی نمی‌تواند به چنین قانونی اعتراض نموده و آن را مخالفِ آزادیِ انسانی بداند. هر گناهی که سبب آسیب به جامعه می‌گردد، نیز، مشمولِ همین قانون است. به عنوان مثال، گناه بدحجابی که آسیب‌های جدّی بر پیکره‌ی جامعه وارد می‌سازد، قطعاً باید مورد کنترل قرار گیرد. و این مسئله درست مانند منع مصرف دخانیات در جامعه، اصلاً با حفظ آزادیِ انسان، مغایرت ندارد. پدر و مادری که اساساً به نوع ورودی‌ها و خروجی‌های نفسِ فرزندان‌شان توجهی ندارند، در حقیقت، او را تنها به اندازه‌ی مسائل محدود حیوانی دوست داشته و سعادت ابدی فرزندان‌شان، اهمیتی در نگاه آنان ندارد. پدر و مادر عاقل و زیرک، کسانی هستند که خط قرمز‌های زندگی خانوادگی خود را براساس واجبات و محرماتِ خداوند ترسیم می‌کنند.   امام صادق (علیه‌السلام) می‌فرمایند: «مَن رأى أخاهُ عَلى أمرٍ یَكرَهُهُ فَلم یَرُدَّه عَنهُ وَ هُو یَقدِرُ علَیهَ فقد خانَهُ؛ هر که برادرش را در حال ارتکاب امر ناپسندی ببیند، و بداند که می‌تواند جلوی او را بگیرد، اما این کار را انجام ندهد، خیانت نموده است». دوست داشتن حقیقی، توجه به سلامت و سعادتِ ابدیِ دیگران است، نه کنار آمدن با هر شرایطی، به بهانه‌ی دلسوزی و محبت. هر گونه کوتاه آمدن در مقابل کسی که در حال ارتکاب منکر است و انسان احتمالِ اثر می‌دهد، قطعاً خیانت در حق او و در حق دیگران محسوب می‌شود. علاوه بر این، کوتاه آمدن ما، سبب می‌شود، گناه او را در نامه‌ی عمل ما هم می‌نویسند، یعنی نفس ما نیز، به آن میزان، تأثیر می‌پذیرد. ما حق نداریم، کسی را بیشتر از الله دوست بداریم و به خاطرِ محبتِ کاذبِ به او، با گناهی که مرتکب می‌شود، کنار بیاییم. اما فراموش نکنیم که ما باید فنونِ امر به معروف و نهی از منکر را بشناسیم و به هیچ وجه با تندی و یا قوانین سخت، کسی را وادار به انجام واجبات و یا ترک محرمات نماییم، زیرا قطعاً تأثیراتِ منفی آن، از نتیجه‌ی مطلوبش بیشتر خواهد بود. فراموش نکنیم که شرط اول و اساسیِ انسان برای ورود به امر معروف و نهی از منکر، آن است که انسان، احتمالِ اثر در فرد مقابل بدهد، در غیر این صورت امر به معروف و نهی از منکر جایز نیست، و انسان باید در مورد روابط خودش با فرد مورد نظر، تجدید نظر نماید. اما اگر انسان، احتمال می‌دهد که می‌تواند دیگران را از جهنم برهاند، و به این عمل تن ندهد، خیانتی بزرگ را مرتکب خواهد شد. به عنوان مثال، مضرّاتِ شبکه‌های اجتماعی، امروزه گریبانگیر زندگی‌های مردم شده و حیاء و عفتِ جامعه را مورد حمله قرار داده‌اند. باید برای آگاهی مردم تلاش کنیم و آنان را از گرفتار شدن در منجلابی که زائیده‌ی دست شیطان است برهانیم... . «والحمدلله رب العالمین» 

جملات ناب در این جلسه:  دعا در حق دیگران و مقدم داشتن نیاز دیگران یعنی خارج شدن از خود، یعنی من به فکر دیگران هستم، غصه دیگران را دارم، شادی و سرنوشت دیگران برایم مهم است، و آنقدر دعا کردن دیگران قشنگ است که انسان مورد ستایش فرشتگان قرار می گیرد، به صفت رحمان و رحیمیت می­رسد و تشبه به الله پیدا می­کند.    به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه ۳۹7 «خانواده آسمانی » مورخ ۹۴/۰8/07 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   دعا کردن برای یکدیگر دعا کردن برای یکدیگر، از جمله صفات بسیار نیک، سازنده، مؤثر و لازم است. می‌دانیم که هدف از خلقت انسان، تشبّه به خداوند تبارک و تعالی است. و مهمترین صفت خداوند که مادر تمام اسماء اوست رحمانیت (مهربانی) او می‌باشد. به این رحمت الله، وقتی همه‌ی موجودات را در بر می‌گیرد، واژه‌ی رحمانیت اطلاق می‌گردد و زمانی که مشمول مؤمنان و دوستانِ خاص خداوند است، از آن به رحیمیت یاد می گردد. اما هر دوی آنها، رحمتِ خداوندند، رحمتِ عام و رحمتِ خاص. اسم رحمان خداوند، به قدری عظیم است که می‌توان از آن به جای «الله» نیز استفاده نمود؛ «قُلِ ادْعُواْ اللَّهَ أَوِ ادْعُواْ الرَّحْمَنَ أَیًّا مَّا تَدْعُواْ فَلَهُ الأَسْمَاء الْحُسْنَى؛ چه الله را بخوانید و چه رحمان را (تفاوتی ندارد)، او صاحبِ اسماء نیکوست...» (سوره اسرا/آیه 110) همه‌ی اسماء خداوند، از اسمِ رحمان خداوند سرچشمه می‌گیرند، بطوری که این اسم، ریشه و مادر، همه‌ی اسماء خداوند است. رحمت خداوند همه‌ی موجودات و مخلوقات را در بر گرفته است و همه‌ی مراتب عالم، جلوه‌های رحمانیت و رحیمیت خداوند هستند. اگر هدف انسان، تشبّه بیشتر به الله است، باید روز به روز از درجات خشونت، تندی، تیزی و بدخلقی‌های نفس خود کاسته و بر سطح مهربانی و رحمانیّتش اضافه کند. هر چقدر به میزان مهربانی شخصی افزوده شده و از سطح خشونت‌های نفس او کم می‌شود، سرعت او در حرکت به سمت الله بیشتر شده و روز به روز به الله شبیه‌تر می‌شود. زیرا او بستر دریافت اسم‌های دیگر الله را که همان صفت رحمانیت خداوند است، دریافت نموده است. گاهی اوقات، میزان مهربانیِ انسان، به اندازه‌ای است که قادر به دریافت تنها دو یا سه اسم از اسماء خداوند است، زیرا سطح مهربانیِ نفس او، تحملِ دریافت اسماء بالاتر را ندارد. به عنوان مثال دریافت اسم «عفوّ» خداوند درجه‌ی مهربانی بالایی را می‌طلبد، و یا اسم «غفور» خداوند به سطح مهربانی بالاتری از اسم «عفوّ» نیاز دارد. فراموش نکنیم، کسانی که به صفت «بُخل» مبتلا هستند، در اوج دوری از الله دست و پا می‌زنند. انسان هایی که نمی‌توانند به دیگران محبت کنند. با زبانشان، نیش می‌زنند، دیگران را می‌دَرند، به دیگران حسادت دارند، نسبت به دیگران متکبّر و خودبرتربین هستند. زودرنجی‌ها و حساسیت‌های بی‌مورد دارند، به شرایط زیستیِ جهنم شبیه‌ترند، تا به شرایط سلامتِ بهشت. خروج از پوسته‌ی حیوانی بوسیله‌ی دعا برای دیگران خداوند بزرگ به عنوان تنها ربّ (مربّی) عالم، دین و احکام و قوانین آن را، برای رسیدن انسان به هدف خلقت، وضع نموده است. نظام طریقتی و اخلاقی دینِ اسلام به گونه‌ای طراحی شده است، که هر چه قدر انسان از آن بیشتر تبعیّت می‌کند، به خداوند بیشتر شبیه می‌شود، و هر چقدر در مقابل احکام دین، مقاومتِ بیشتری نشان می‌دهد، از الله دورتر شده و به شرایط زیستیِ جهنم شبیه‌تر و نزدیک‌تر می‌شود. گاهی، یک مقاومتِ انسان در اجرای یک حکم، سبب می‌شود، بقیه‌ی زحمات انسان هدر رفته و سایر اطاعت‌ها و رعایت‌هایش، نتواند او را به سلامتِ مورد نیاز بهشت، رسانده و از جهنم برهاند. اصرار روی یک گناه، خوبی‌ها و زحمات انسان را هدر می‌دهد. لذا بزرگان دین، توصیه کرده‌اند که انسان به یک عمل خیر، دائماً استمرار بورزد، تا اگر در مواقعی لغزش پیدا کرد، این استمرار خیر، سبب نابودیِ لغزش او گردد. مثلاً استمرار در وضو، استمرار در استفاده از انگشتر عقیق و ... . از سویی استمرار در یک گناه، نیز در حقیقت به همراه داشتن دائمیِ آتش است. مثل استمرار در استفاده از انگشتر طلا در آقایان، استمرار بدحجابی و ... کسی که تلاش می‌کند با استمرار اعمال نورانی و خیر به سمت الله حرکت کند، در حقیقت مانند کسی است که سوارِ بر کشتی نجات شده و به سمت ساحل در حرکت است. حال اگر در این کشتی، ناخواسته دچار لغزش‌هایی گردد، باید خسارتِ مربوط به لغزش را بپردازد، اما حرکت او به سمت ساحل متوقف نمی‌گردد. اما اگر جریان عمومی حرکت انسان رو به الله نباشد. یعنی در کشتی نجات حاضر نشده است، لذا اساساً به سمت هدف خلقت در حال حرکت نیست، و در این مسیر اعمال خیر او نیز تباه خواهد شد. دعای در حق دیگران، و نیکو سخن گفتن از دیگران در زمان غیبت آنها، از جمله صفاتی است که سازندگی بسیاری در انسان ایجاد می‌کند، زیرا انسان را از پوست خودش خارج نموده و به الله نزدیک‌تر می‌کند. کسی که می‌تواند به غیر از خودش، به سعادت، سلامت، شادی، خوشبختی و ... دیگران فکر کند، لحظه به لحظه بیشتر به الله شبیه‌تر و نزدیک‌تر می‌شود، زیرا دائماً مثل الله در حال خروجی برای دیگران است. امّا کسانی که دائماً در محدوده‌ی خود و خانواده‌ی خود فکر می‌کنند و تمام دغدغه‌هایشان در همین محدوده، محصور می‌شود. انسانهایی بسیار کوچک و محدود بوده و به جهنم نزدیک‌تر اند تا الله. انسان‌های سخت‌گیر و بی‌گذشت که در دیدن عیوب دیگران ریزبین هستند، امّا ایرادهای خودشان را نمی‌بینند، بسیار بسیار از الله فاصله دارند، زیرا دائماً در نفس خود دچار تنگی و فشارند، و اصلاً به وسعت نفس نرسیده‌اند. انسان هایی که بسیار منظم و مرتب اند به طوری که تغییراتی هر چند کوچک در پیرامون‌شان، آرامش آنها را بر هم می‌زند، فشارِ نفس بالایی داشته و اساساً از الله و وسعتِ الله، بسیار بسیار فاصله دارند. دعا کردن در حق دیگران در حقیقت، خارج شدن انسان از نفس خودش برای انسان‌های دیگر و از علائم جذب اسم رحمان است. وقتی انسان در محضر الله و اهل آسمان حضور می‌یابد، و به جای اینکه تمام برکاتی را که در این حضور، بر وی نازل می‌شود، برای خودش طلب کند، برای دیگران خواسته و آرزو می‌کند. فرشتگان، را نیز به وجد می‌آوری؛ اگر ... امام زین العابدین (علیه‌السلام) می‌فرمایند: ملائکه وقتی می‌نگرند؛ مؤمنی دل نگران مؤمن دیگر است و در غیاب او برایش دعا می‌کند، و یا در حال بازگوی خوبی‌های اوست، می‌گویند؛ تو چه برادر خوبی، برای برادر مؤمنت هستی... دعا نمودی برایش، درحالیکه او غایب بود و از او به نیکی یاد کردی، خداوند دو برابر آنچه را که برای برادرت خواستی به تو عطا کرد و دو برابر او، از تو تعریف نمود، و اکنون تو از او بهتر شدی. و اگر ملائکه ببینند کسی پشت سر دیگری در حال نفرین و یا غیبت است، می‌گویند؛ چه بد برادری برای او هستی. ای کسی که خداوند عیب‌هایت را پوشانده، زبانت را نگه دار و حیا کن از فاش کردن عیوب دیگران و خدا را به خاطر ستّاریتش شکر کن. فرشتگان، صاحبانِ قدرت در عالم­اند و به اذن خداوند تمامِ امور عالم را اداره می‌کنند. حتی حرف زدن‌های ما، دیدن‌های ما، حفظ تعادل ما، و ... نیز بر عهده‌ی فرشتگان است. نقش فرشتگان در عالم به قدری عظیم است که خداوند، چندین فرشته را در شبانه روز برای مراقبت و محافظت از ما، می‌گمارد. عدم تمرکزِ ما به نقش فرشتگان «عِبادٌ مُکرَمُون» در عالم، سبب می‌شود که ما از آنها و یاری‌های مداوم آنها غافل شده و اساساً هیچ انس و رفاقتی میان ما و آنان برقرار نمی‌گردد. و ما زمانی، اوجِ خسارت چننی غفلتی را در می‌یابیم که دیگر، بسیار دیر شده است. تشویق فرشتگان، تنها یک تشویق لسانی (زبانی) نیست، بلکه رضایت فرشتگان، همان رضایتِ خداوند است. و رضایت الله، اوجِ دارایی‌های انسانیِ یک انسان است. اینکه در نماز شب، توصیه شده برای چهل مؤمن دعا کنید، فقط به منظور خروج از خود، و جلبِ نگاهِ آسمان و تشبّه به الله است. و امّا ملائکه اگر کسی را نفرین کنند، صرفاً یک نفرین زبانی نیست؛ بلکه چنین شخصی مورد لعن خداوند نیز خواهد بود. اینکه انسان که خودش سرشار از عیب است و خداوندِ ستّار، عیوب او را پوشانده است، شروع به فاش کردن عیب‌های دیگران ‌کند، گرفتار آتش سوزاننده خودش خواهد شد.   «والحمدلله رب العالمین»