به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 432 «خانواده آسمانی » مورخ 95/03/06 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که به شرخ ذیل میباشد . آفات و موانع دوستی بدخلقی؛ عاملِ اصلی تولید نفرت در روابط انسانی یکی از آفت‌های مهم ارتباطات، بداخلاقی (بدخویی، و تندخویی) است. روایات، مؤمن را نرمخو و کریم و گناهکاران را تند و خبیث معرفی می کند. مؤمنان، برای محبت کردن، برای بخشیدن و برای صدورِ خروجیِ خیر، نیاز به دلیل و بهانه ندارند، بلکه دائماً از وجودشان محبت صادر می‌گردد. وجود آنان به قدری نرم است که به راحتی از خطاهای دیگران می‌گذرند و عذرشان را (حتی عذرهای دروغین‌شان) را می‌پذیرند. حجم تغافل و تجاهل مؤمنان به قدری زیات است که دیگران آن ها را احمق می‌پندارند اما از نگاهِ الله، احمق، گروهی از انسان ها هستند که براحتی در آتش اختلافات خود را گرفتار می‌کنند و زمانِ با ارزش عمر خود را در آتش نزاع و درگیری‌های بی‌موردِ دنیایی، می‌سوزانند. مؤمن، اساساً هدفی در زمین ندارد، بلکه تنها بهشت و ماورای بهشت را نشانه گرفته و به سرعت به سمتِ هدف خلقتش در حرکت است. لذا برای کسی که در زمین، مقصدی ندارد، چیزی توان درگیر کردنِ ‌او را ندارد ...  آگاچنین کسی به سرعت از کنار آتش‌های وجود دیگران رد می‌شود تا حتی اندکی از میزان سرعت و سبقتش به سمت الله، کم نشود. مؤمن به قدری در دینِ خود، قدرتمند است که در هیچ رابطه‌ای، با همه‌ی دل خود،‌ وارد نمی‌شود، بلکه دلش را تنها برای الله و اهل آسمان خالی نگه می‌دارد. وقتی قلب، در یک رابطه وارد می‌گردد، آرامش و سکونِ لازم را برای ارتباطِ با الله، از دست می‌دهد. لذا از سرعتِ حرکت انسان به سمت هدف خلقتش کاسته می‌گردد؛ بنابراین انسان مؤمن، انواع ارتباطاتش را با اهل زمین، به گونه‌ای تنظیم می‌کند که فقط ذهن و بدنش در این ارتباط وارد شده، و قلبش،‌ با انواع اضطراب‌ها و هیجاناتِ مربوط به ارتباطاتِ زمینی، درگیر و آلوده نگردد. شادی‌ها و موفقیت‌ها و ... یا بالعکس شکست‌ها و کمبودهای دنیا، فقط و فقط در ذهن انسان مؤمن نفوذ می‌کنند اما هرگز قلب او را به خود مشغول نکرده و بسترِ عشق بازی با الله را از او نمی‌ربایند. برای مؤمن، نگاهِ هیچ کسی در دنیا مهم نیست، و هیچ شأن و مقامی او را به خود مشغول نمی‌کند. رهایی او از زمین، و عدم اتصالش به اهل زمین، موجب می‌شود که بی‌احترامی‌ها، تحقیرها، خیانت‌ها، و ظلم‌های دیگران، توانِ‌دامنگیر کردنِ‌او را نداشته و لذا به سرعت از کنار همه‌ی خطاهای دیگران می‌گذرد. انسان‌هایی که زود در لابه‌لای خطاهای دیگران، ‌درگیر شده و قلبشان را آلوده می‌کنند، حتماً در باطن خود،‌ جهنم ذخیره کرده‌اند. اساساً مؤمن، به دلیل عدم دلبستگی‌اش به زمین، هرگز روحیه‌ی علو و برتری‌جویی ندارد ... و با همه‌ی انسان ها، درست مثل خودش رفتار می‌کند. هدفِ بالاییِ مؤمن، به قدری برایش جدی و ارزشمند است که هرگز زمانِ عمرش را صرف اموری لغو و بیهوده مثل انواع سرگرمی‌های بی‌فایده‌ی دنیا نمی‌کند. بدخلقی؛ از نگاه معصومین (علیهم‌السلام) حضرت علی (علیه‌السلام) در فرمایش گهربارشان می‌فرمایند:‌ «مَن ساءَ خُلُقُهُ قَلاهُ مُصاحِبُهُ و رَفیقُهُ؛ هر کس بدخلق باشد، همنشین‌ها و رفیقانش، دشمنِ او می‌شوند». بدخلقی، اولین آفتِ خطرناک، برای ادامه‌ی هر پیوندی است، بطوری که عاشق‌ترین دوستانِ انسان را به نفرت می‌رساند. همچنین در فرمایش دیگری فرمودند:  «مَنْ ساءَ خُلْقُهُ أعْوَزَهُ الصَّدیقُ ، والرَّفیقُ؛ هر کس بدخو باشد، دوست و رفیقِ‌او، نایاب می‌شوند. تندخویی‌ها و بداخلاقی‌ها، باعث می‌شود و حتی نزدیک‌ترین افراد زندگی انسان، حوصله‌ی او را نداشته، و از دور و برش پراکنده می‌شوند. بنابراین چنین انسان هایی که نفس‌شان برای دیگران شیرین و جذاب نیست، و دیگران براحتی از روی آن ها عبور می‌کنند، حتماً‌ در نفس خود، حجم عظیمی از آتش را ذخیره کرده‌اند که فرصتِ زیستن در بهشت را از انان سلب خواهد کرد. والحمدلله رب العالمین  

به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 430 «خانواده آسمانی » مورخ 95/02/23 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که به شرخ ذیل میباشد . بحث در روابط اعضای خانواده آسمانی رسید به صدق در اخوت. صدق در اخوت یعنی صادق‌ترین دوست‌ها و راستی‌ترین دوستی‌ها. امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) می‌فرماید: «دوست مهربان کسی است که تو را به آخرت و ابدیت دعوت کند». دوست مهربان کسی است که با نگاه ابدی و آخرتی به انسان نگاه می‌کند و به بخش ماندگار حیات او توجه دارد و ما را به اندازه عمرمان که اندازه عمر خداوند است دوست دارد. اگر کسی فقط با مقیاس دنیایی به انسان نگاه کند یعنی از تولد تا مرگ، اصلاً‌ مهربان نیست و این دید محدود باعث می‌شود که حتی لطف‌ها و محبت‌هایش هم دشمنی باشد. دقیقاً مانند پدر و مادری که چون فرزندان خود را محدود به دنیا دوست دارند، آخرت و ابدیت‌شان را از آن ها می‌گیرند و یا همسرانی که به نام عشق، آخرت یکدیگر را فاسد می‌کنند و ... این افراد هیچ کدام در عمل اظهار دشمنی و خشونت نمی‌کنند، بلکه برعکس اظهار محبت و دوستی می‌کنند اما چون نگاه آن ها، نگاه آخرتی نیست، در نهایت منجر به خشونت می‌شود. گاهی این خشونت‌ها در زندگی دنیایی هم ظاهر می‌شود. مثلاً‌ زن و شوهری که به بلندای ابدیت یکدیگر را دوست ندارند، بر سر کوچک‌ترین مسئله دنیایی دعوا می‌کنند که دلیل همه این دعواها، آزار و اذیت‌ها،‌ خشونت‌ها، غیبت‌ها و تهمت‌ها و ... محدود دیدن یکدیگر و نداشتن نگاه ابدی به یکدیگر است. یک دوست خوب و صدیق چون نگاه صدیقی دارد، دوستی و رابطه‌اش را به راحتی نابود نمی کند. دوست حقیقی امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) می‌فرماید: «لا یَحوُلُ الصَّدیقُ الصَّدوُقُ عَنْ المَوَدةِ و ان جُفِیَ؛ دوست حقیقی هرگز از دوستی‌اش بر نمی‌گردد هرچند به او جفا شود». دوست حقیقی کسی است که نگاه ابزاری و کوچک به دیگران ندارد. دوستی هایی که رابطه‌ها را قطع می‌کنند، مشخص است که نگاه آن ها، نگاهی دنیایی و موقت است. اگر نگاه‌ها درست شد، رفتارها اصلاح  و محبت‌ها هم خالص و عمیق می‌شود و علاقه‌ها به یکدیگر ابدی خواهد بود و همّ و غم ما دیگر فقط دنیا نیست، بلکه نگران آخرت و دین یکدیگر می‌شویم، نگران تربیت صحیح و اخلاق و رفتار و آماده شدن برای برزخ و قیامت می‌شویم که این دل‌شوره‌ها از یک نگاه متعالی در درون انسان به وجود می‌آید و این نگاه ی جاودانه و ابدی است. اما زمانی که انسان فرزند خود را کوچک دید، دیگر حواس اش به ابدیت و قیامت و برزخ و بعد از قیامت او نخواهد بود، بلکه فقط او را با مقیاس دنیایی می‌بیند که سالم باشد یا درس بخواند، شغل مناسب داشته باشد ازدواج کند و ... و بعد هم ادعا می‌کنیم که در تربیت فرزندمان موفق بوده‌ایم که صد البته این موفقیت نیست. تنها پدر و مادرهایی در تربیت فرزندان موفق اند که فرزندان خود را به بلندای نگاه و تربیت کنند ولازمة‌ این کار آن است که شخص اول خودش را به بلندای ابدیت دوست داشته باشد و عاشق خودش باشد و به تربیت خود بپردازند. قرآن کریم می‌فرماید: «قُوا أَنفُسَكُمْ وَأَهْلِیكُمْ نَارًا» اول خودتان بعد خانواده‌تان را از جهنم نجات دهید. (سوره تحریم: آیه 6) اگر کسی عرضه نداشته باشد که خودش را از جهنم نجات دهد نمی‌تواند خانواده‌اش را از جهنم نجات دهد و اگر به خودش عشق ابدی نداشته باشد، محال است که به دیگران عشق ابدی داشته باشد. انسان باید اول خودش را برای آخرت و قیامت تربیت کند تا بقیه هم این نوع تربیت را از از قبول کنند. الصدیق الشفیق امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) می‌فرماید: «مَنْ دعاکَ الی الدَّارِ الباقیةِ و اَعانَکَ علی العَمَلِ لَها فَهُوَ الصَّدیقُ الشَّفیقُ ؛ آنکه تو را به سرای ابدی دعوت می‌کند، و در عمل هم کمک می‌کند او یک دوست مهربان است».  امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) برای کسی که به بلندای ابدیت به دیگران نگاه می‌کند، تعبیر دوست شفیق دارد که او دوست مهربان است. دوست مهربان کسی است که تو را دعوت به سرای ابدی و جاودانه می‌کند و در عمل هم برای حفظ این شرافت و عزت و کرامت به تو کمک می‌کند و چون نگاه ابدی دارد، کمک‌هایش همیشه برای تو آماده و حاضر است. کسانی که در ظاهر دنیایی عاشق یکدیگرند و با چسب دنیایی در کنار هم قرار دارند؛ با کوچک‌ترین اختلافی حتی تا قتل یکدیگر پیش می‌روند؛ چون عاملی که آن ها را کنار هم قرار داده است دنیاست ولی اگر دو نفر را آخرت به هم نزدیک کرد، روز به روز به عشق و علاقه‌شان افزوده   می‌شود. به همین دلیل است که پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌فرماید: هرچقدر انسان آخرتی‌تر شود، عشق او به همسرش بیشتر می‌شود. هر چه قدر انسان مؤمن‌تر باشد،‌ علاقه و محبت‌اش به اطرافیان بیشتر می‌شود. هر اندازه نگاه جاودانه و ابدی بیشتر به سراغ انسان می‌آید، این عشق شورانگیزتر، بهتر و باصفاتر است. جاهایی بیشتر تنفر و درگیری و طلاق و ... وجود دارد که نگاه انسان‌ها به یکدیگر نگاه مادی و ابزاری، کوتاه و کوچک است. Eهر چه فاصله ما از ابدیت، خدا و نگاه جاودانه بیشتر شود؛ آمادگی در ما برای اختلاف و تنفر و درگیری بیشتر می‌شود و هر چه به ابدیت نزدیک‌تر می‌شویم آرامش، علاقه و ... و حتی عشق‌های زمینی هم در ما بیشتر می‌شود. قواعد عشق و دوستی ما انسان‌ها به دلیل حبّ ذات، عاشق خودمان هستیم و دوست داشتن دیگران هم دقیقاً به همین دلیل است. حال اگر خود را جاودانه ببینم این حبّ ذات و علاقه به خود و دیگران هم جاودانه خواهد بود و تا زمانی که دیگران و خود را ابدی نبینیم، نمی‌توانیم به دیگران عشق و علاقه ابدی بدهیم. لذا محل است یک نفر به معنای واقعی ایمان به خدا و آخرت داشته باشد و مهربان نباشد. شفقت و مهربانی حتماً همراه نگاه آسمانی و ابدی می‌آید. اگر کسی به دنبال کینه و حسادت، رقابت و چشم و همچشمی، غیبت کردن و ... باشد؛ یعنی ایمان و محبت ندارد. انسان‌های تند و خشن کسانی هستند که حتماً نگاه جاودانه به خود و اطرافیان ندارند. تولید مهربانی برای تولید مهربانی باید نگاه جاودانه داشت. اگر نگاه ما به دیگران نگاه حسی، گیاهی، حیوانی و عقلانی نباشد و نگاه جاودانه و ابدی به خود و دیگران داشته باشیم، تأمین نیازهایمان هم فرق می‌کند، به همین دلیل نیاز به نماز و روزه و ماه شعبان و حرم و ... پیدا می‌شود و اگر کسی خود جاودانه‌اش را از دست بدهد، اصلاً به فکر تأمین نیازهای بخش فوق عقلانی‌اش نیست. نوع نگاهمان به زندگی، حیوانی و گیاهی است و همین که نیازهای گیاهی و حیوانی ما تأمین شود رضایت پیدا می‌کنیم و چون نگاه جاودانه نداریم، نوع خدمت‌مان به اطرافیان و فرزندانمان هم، خدمتی حیوانی می‌شود و اصلاً به فکر داشتن آخرت سالم برای فرزندانمان نیستیم و به این سؤال فکر نمی‌کنیم که آیا برای تولد به برزخ آماده هستیم یا خیر! این نوع نگاه، خیانتب در حق خود و فرزندانمان است؛ زیرا به محض اینکه نگاه ابدی به خود و دیگران را  از دست دادیم خواه ناخواه خیانت کرده‌ایم و حتی مهربانه‌ترین رفتار ما هم خیانت در حق اوست. اما اگر ما خود و دیگران را به بلندای ابدیت نگاه کردیم، به همان اندازه هم برایش سرمایه‌گذاری می‌کنیم. در نتیجه به فکر آخرت و برزخ و قیامت هم هستیم و باید تمام تلاش‌مان را کنیم تا در مسیر آخرتی قرار بگیریم. ما باید نگران قیامت یکدیگر باشیم؛ وقتی نگاه ابدی از بین برود؛ امر به معروف و نهی از منکر هم از بین می‌رود و دیگر هیچ کس کاری به بی‌تقوایی و بی‌نمازی اطرافیان و خانواده ندارد و این ناشی از یک نگاه دنیایی و مادی است که بسیار خطرناک است. نگاه اصیل در نهایت به این نتیجه می‌رسیم که نگاه جاودانه منجر به عشق جاودانه می‌شود. عشق جاودانه و حقیقی آنجایی است که شخص به طرف مقابل احتیاج و نیازی ندارد ولی او را به بلندای ابدیت دوست دارد و براساس آخرت به او کمک می‌کند. نه درخواستی از او دارد و نه طمعی؛ که این نگاه، نگاه درست و اصیل است. «والحمدلله رب العالمین»    

به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 428 «خانواده آسمانی » مورخ 95/02/09 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که به شرح ذیل میباشد.   در جامعه‌ی ایمانی، هیچ کس، غریبه نیست! می‌دانیم که خداوند همه‌ی مؤمنان را در یک اعلام عمومی، «برادر» معرفی کرده است؛ « إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ...» إخوه، با ریشه‌ی اخو، به دو صورت أخ (برادر) و أخت (خواهر) نمایش می‌یابد. ریشه‌ی أخ و أخت یکی است. لذا هر جا صحبت از برادرانِ مؤمن شد؛ خواهران را نیز در بر می‌گیرد. فراموش نکنیم که این برادری، براساس یک ریشه‌ی مشترک و یک پدر و مادر حقیقی، استوار است؛ که این ریشه، بسیار اصیل‌تر، مهم‌تر و عمیق‌تر از ریشه‌های زمینی ما می‌باشد. لذا برادران ایمانی موظف اند نسبت به این ریشه‌ی عمیق، وفادار بوده و پیوند برادری خود را همیشه حفظ کنند. عدم وفاداری به این ریشه‌ی آسمانی، سبب می‌شود که انسان دیگر مؤمنان را «غریبه» پنداشته و از انجامِ وظایف خود و رعایت حقوق آنان،‌ سرباز زند. فراموش نکنیم که اسلام؛ حفظ حرمتِ برادران مؤمن و وفاداری نسبت به عقد أخوت آنان را بسیار مؤکد و لازم می‌داند، تا جایی که پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) در این باره می‌فرمایند: «هر کس صبح کند و برای رفع مشکلات برادرانش، اهتمام نورزد، اصلاً مسلمان نیست!»؛ یعنی کسی که مسلمان نباشد، اصلاً از جرگه‌ی انسانیت خارج بوده و صاحب باطن انسانی نخواهد بود!! هرگونه روحیه‌ی فریبکاری، سخت‌گیری، خشونت، ظلم، کم‌فروشی، گران‌فروشی، تقلب در تولید، تقلب در تجارت و ... روح انسانی بشر را نابود کرده و اولین قربانی این جنایت، خودِ شخص می‌باشد. آیا من، یک رفیق حقیقی، از نگاه خدا هستم از دوست حقیقی در روایات به واژه‌ی صدیق تعبیر می شود؛ یعنی کسی که در رفاقت، رحمت،‌ محبت و ...! انسان صادق و روراست می‌باشد. کسی که در حضور و غیاب رفیقش،‌حافظ منافع و آبرویش است. صدیق کسی است که دوستش برایش مهم است، به او فکر می‌کند،‌ برایش سرمایه‌گذاری می‌کند، مشکل او را، مشکل خودش می‌داند، نسبت به او حسادت ندارد، و با تحقق آرزوهای دوستش، به اندازه‌ی تحقق آرزوهای خودش، شاد می‌شود. او با شکست دوستش احساس شکست و خطر می‌کند و برای دفاع و کمک او به پا می‌خیزد. صدیق کسی است که نگران کج رفتن‌های دوستش است؛ و همانگونه که مراقب خودش هست، از سفر رفیقش نیز به سوی الله، مراقبت می‌کند. «دوست دارم» های حقیقی، در حقیقت «دوستت دارم» هایی است که به رشد انسانی دو رفیق منجر شود. رفیق واقعی، کسی است که در مشکلات و لحظات سخت، چونان تکیه‌گاهی، در کنار رفیقش ایستاده و از آسایش و رفاه خود،‌ برای کمک به او، می‌گذرد. به فرمایش اعجاز‌انگیز زیر دقت کنید: امیرمؤمنان علی (علیه‌السلام) می‌فرمایند: «صَدیقاً حَتّی یَحفَظَ أَخاهُ فی ثلاثٍ: فی نِكبَتِهِ و غَیبَتِهِ و وفاتِهِ؛ یک دوست، دوست حقیقی نیست مگر آنکه برادرش را در سه مرحله‌ی زیر حفظ کند:  1. آنجایی که برادرش دچار سختی و گرفتاری شده است؛ 2. در زمانی که او حضور ندارد؛ 3. و بعد از مرگش (یادش می‌کند). یک رفیق حقیقی، اهل نفاق نیست و در زمان غیبتِ دوستش، از آبرو و همه‌ی اعتبارات او دفاع می‌کند. او حتی بعد از وفات دوستش‌ نیز، دائماً با هدایایی که به برزخ می‌فرستد، او را شاد و همراهی می‌کند. امیرمؤمنان فرمایش گهربارشان می‌فرمایند: «...ومِن صَداقَتِهِ كَثرةُ مُوافَقَتِهِ؛ مؤمن کسی است... در دوستی کردن (تا جایی که محدوده‌ی شرع اجازه می‌دهد) با دوستانش موافقت و سازگاری دارد. همسرانی که دائماً گوی سبقت را در موافقتِ با یکدیگر از هم می‌ربایند، هم الگوی عملی مناسبی برای فرزندانشان هستند و هم روزگاری برابر آرامش و رحمت را تجربه می‌کنند. همراهی و مرافقتِ دو دوست و دو همنشین، نشانه‌ی صداقت رفاقتِ میان آنان می‌باشد. کسانی که دائماً به دنبال اثبات نظراتِ خود می‌باشند، و حجم عظیمی از جهنم را وجود خویش نگه داشته اند، زن‌سالاری و مردسالاری و ... از نمونه‌های این جهنم می‌باشند. هر چه مرافقت، موافقت، همراهی، نرمش، مهربانی و ... در انسان بیشتر می‌شود، انسان به الله، شبیه‌تر و نزدیک‌تر می‌گردد و هر چه لجبازی، خودمحوری و خشونت در انسان افزایش می‌یابد، او روز به روز از الله دورتر شده و به جهنم نزدیک‌تر می‌شود... باید سعی کنیم با مهربانی و نرمش، در نگاه اهل آسمان محبوب شویم. «والحمدلله رب العالمین» 

به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 426 «خانواده آسمانی » مورخ 95/01/19 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   بهترین همنشینان در جلسه‌ی گذشته، به علل ضرورتِ شناختِ ویژگی‌های بهترین همنشینان اشاره شد و پیرامون موارد زیر صحبت کردیم؛ 1- تنظیم روابط‌مان با انسان‌‌های دیگر (بهترین‌ها، و بدترین ها) 2- شناخت بیشتر خود و دیگران؛ به گونه‌ای که خودمان را ارزیابی کرده و ببینیم ما از نگاه اهل بیت، جز بهترین یا بدترین همنشینان هستیم. و از سوئی، در جریان ارتباطات با دیگران، می توان به راحتی، به شناختِ بیشتری از آنان دست یافته، و قادر به برقراری ارتباطی مؤثر و غیر مخرّب با دیگران باشیم. هم نشینانت را از احتیاج به غیر، حفظ کن! امیرمؤمنان علی (علیه‌السلام) می‌فرمایند: «خیرُ الإخْوانِ مَن لا یُحْوِجُ إخْوانَهُ إلى سِواهُ؛ بهترین برادران،‌کسی است که برادرانش را به دیگران محتاج نکند». از نگاه امیرمؤمنان، بهترین همنشین کسی است که نهایتِ‌سعی خود را در رفع مشکلات و گرفتاری‌های دوستانش، هزینه می‌کند. بطوری که آنان را از واگذاشتنِ به دیگران،‌ حفظ می‌کند. این فرمایش گهربار، دایره‌ی وسیعی از امورِ انسانی را در بر می‌گیرد؛ بعنوان مثال در امور اقتصادی، بهترین مدیر و سرپرست خانواده کسی است که نهایتِ‌ تلاش خود را برای تأمین نیازهای افراد خانواده بکار گرفته و آنان را از محتاج شدن به غیر، حفظ می‌کند. از سوئی در میزان خرج کردن افراد خانواده نیز، کنترل لازم را بکار می‌گیرد، تا جریان اقتصادی خانواده، به سوی اسراف، تجمل‌گرایی، بی‌ادبی و هتک حرمتِ والدین از سوی فرزندان، و... سوق نیابد. همچنین در مسائل عاطفی و معنوی نیز،‌ بهترین والدین و یا همسران کسانی هستند که در تأمین نیازهای افراد خانواده، در حد وسع خود تلاش نموده و آنان را از احتیاج به غیر، باز می‌دارند. برترین افراد در نظام خانواده کسانی هستند که با تعدیل و تأمین نیازهای سه‌گانه دیگر اعضا (اقتصادی، عاطفی، معنوی) مسیر زمین تا الله را برایشان هموار کرده و آنان را در رسیدن به حقیقت بندگی یاری می‌کنند. توجه داشته باشیم که تعبیر «هم‌نشینان» همه‌ی نقش‌های انسان را در زندگی دنیا، شامل می‌شود: نقش‌های پدری، مادری،‌ برادری، خواهری، رفاقت، و انواع نقش‌های خانوادگی و اجتماعی،‌ مشمولِ کلمه‌ی همنشین قرار می‌گیرند. توجه داشته باشیم که ما اگر قادر به رفع نیازی از کسی باشیم، اما از او دریغ نماییم؛ از چشم خدا سقوط خواهیم کرد. خطرناک‌ترین تنبلی، باز کردن دیگران از سرمان است. زیرا در مسیر زمین تا الله، به هیچ وجه به ما اجازه‌ی طفره رفتن از رفع نیاز دیگران را در جایی که توانایی‌اش را داریم: نداده اند. حتی اگر توانایی رفع نیاز، یا باز نکردن گره او را نداریم، همراهی‌اش نموده و از لحاظ روحی در کنار او باشیم. پیگیری‌های ما در این موارد، در قوتِ روحی او، حتماً مؤثر خواهد بود. بهترین هم‌نشینان، سخاوتمندترین آنان است! امیرمؤمنان علی (علیه‌السلام) می‌فرمایند: «خیرُ إخْوانِكَ مَن و اساكَ بخیرِهِ، و خیرٌ مِنه مَن أغناكَ عن غیرِهِ؛ بهترین برارد تو کسی است که از مال خودش به تو ببخشد، و از این بهتر هم کسی است که تو را از دیگران بی‌نیاز کند». توجه داشته باشیم که هر چه میزان خروجی‌هایمان، برای دیگران، در هر کدام از پنج بخش وجودی، بیشتر باشد، میزان دریافتمان از الله نیز بیشتر خواهد بود. لذا هر چه انسان برای دیگران مفیدتر می‌باشد، به الله نیز شبیه‌تر و نزدیک‌تر خواهد بود. عدم خروجی در هر کدام از قوای پنج‌گانه، راه دریافت‌ها را از الله خواهد بست. لذا برای رشد بیشتر، باید برای دیگران، خیرات صادر کرد. فراموش نکنیم که؛ تنها کسانی به فقر عاطفی مبتلا نخواهند شد که انسان‌های مهربان‌تری بوده و دیگران را از خزینه‌ی رحمت خود سرشار سازند. تنها در اینصورت است که انسان به قدری از آسمان، سرشار خواهد شد که اساساً نیازی به عاطفه‌ی اهل زمین نخواهد داشت. آنان همیشه با قلبی غنی و با سخاوت آماده‌ی پذیرش دیگران و رفع حوائج آنان می‌باشند. السابقون بالخیرات = بهترین هم‌نشینان قال علی (علیه‌السلام): «خیرُ الإخْوان أعْونُهُم على الخیرِ، و أعْمَلُهُم بالبِرِّ، و أرفقُهُم بالمُصاحِبِ؛ برترین برادران تو کسی است که در به جا آوردن عمل خیر، بهترین یاور باشد. و بیشتر از هر کس دیگری در نیکی کردن، عاملند، و بیشتر از هر کسی دیگری، اهل مدارا باشد». کسانی که همیشه در انجام کار خیر، مددکار ما هستند، و برای هر عمل خیری، می‌شتابند، از نگاه امیرالمؤمنین (علیه‌السلام)، در ردیف بهترین همنشینان محسوب می‌شوند. اینان هستند که زمینه‌ی حضور امام زمان را می‌توانند آماده کنند. این دسته از افراد همیشه برای نیکی کردن آماده اند و در نیکوکاری، همیشه از دیگران سبقت می‌گیرند. بنابراین جزو مقربان و نزدیکان اهل آسمان خواهند بود. نوع سبک زندگی سرشار از خیر آنان، نشان می‌دهد که در برزخ با اشرافِ آخرت همراه بوده و در کنارشان خواهند بود. مأنوس بودن آنان با اهل خیر، به یقین آنان را به انس ابدی، با اهل خیر در آخرت خواهد رساند. در جلسه آینده پیرامون صفت (مدارا کردن) سخن خواهیم گفت. ان شاءالله والحمدلله رب العالمین