به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 422 «خانواده آسمانی » مورخ 94/12/06 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   8- کسانی که تو را با تحریکات نفسانی، شیفته‌ی دنیا کرده و از آخرت غافل می‌کنند. امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) می‌فرمایند: «شَرُّ إِخْوانِكَ مَنْ أَغْراكَ بِهَوىً وَ وَلَّهَكَ بِالدُّنْیا؛ بدترین برادران تو، کسی است که تو را به هوای نفس تحریک کرده و شیفته‌ی دنیا نماید». می‌دانیم که حرکت انسان، رو به آخرت است، و او روز به روز به لحظه‌ی باشکوه تولدش به برزخ، نزدیک‌تر می‌شود. چنانچه، انسان برای چنین لحظه‌ای، آمادگی نداشته باشد،‌ این لحظه، تلخ‌ترین لحظه‌ی زندگی‌اش خواهد بود. زیرا او به محیطی متولد می‌شود که دارای قوانین و فرمول‌های مخصوص به خود است. بطوری که اگر انسان، در طول مدت زندگی خود در دنیا، براساس این قوانین و فرمول‌ها زندگی نکرده باشد، تولد سالم و قدرتمندی را در این لحظه تجربه نخواهد کرد. اساساً تمام آنچه که ما به نفسمان تحمیل می‌کنیم (عقاید، احساسات، باورها، لذت‌ها، غم‌ها، تصاویر و صداها و ...) همه و همه روی نفس انسان تأثیر گذاشته و سبب شکل‌گیریِ آن می‌گردد. اگر این مجموعه از ورودی‌های نفس، مثبت و حق باشد، که به تولد سالم منجر می‌شود، اما اگر باطل و منفی باشد، به تولدِ غیر سالمِ انسان به برزخ ختم می‌شود. انسان‌های عاقل و زیرک، کسانی هستند که هر روز،‌ تأثیرات ورودی‌های باطل را در نفسشان، پاک کرده و از تجمع آن و تأثیرگذاری در روحشان، جلوگیری می‌کنند. اساساً بدون تخلیه‌ی نفس،‌ امکان دریافت‌هایِ‌ معنوی و ارتباطاتِ موفق با غیب، برای ما میسر نخواهد بود. باید بیاموزیم که چگونه نفس‌مان را از آلودگی‌ خالی کنیم تا بتوانیم، نورانیت و قدرت را جذب کنیم. یکی از چیزهایی که سبب تولد ناسالمِ انسان به برزخ می‌گردد؛ هم‌نشینی با رفقایی است که اساساً حرکتِ‌ جدّی به سوی آخرت ندارند. هم‌نشینانی که در سیر انسان تا الله، تنبل و کاهل اند و دائماً‌ توقف ایجاد می‌کنند، باید از دایره‌ی رفاقت انسان،‌ حذف شوند، بطوری که اساساً هیچ ارتباط مؤثر و تأثیرگذاری میان ما و آنان برقرار نباشد. کسانی که در انسان،‌ تحریکاتِ نفسانی تولید می‌کنند و انسان را به دنیا و هوس‌های آن مشغول می‌کنند و از یاد آسمان و تغذیه‌ی بخش فوق عقلانی غافل می‌کنند، اساساً شایسته‌ی رفاقت نیستند. رفاقت، به معنای تأثیرپذیری از طرف مقابل است. بنابراین صله رحم‌هایی که انسان مجبور به تن دادن به آنهاست امّا در نفسِ‌انسان،‌ تأثیری بر جای نمی‌گذارند، مشمول این قاعده نمی‌باشند. رفاقت‌هایی که امروزه در شبکه‌های مجازی، انسان را به قهقرا می‌کشانند، از نمونه‌های چنین هم‌نشینانی می‌باشد. چنین رفاقت‌هایی است که انسان را از رفت و آمد با هل آسمان و صله رحم با خانواده آسمانی‌مان باز می‌دارد، بطوری که انسان، خالی از محبت خداوند و خالی از عشق بازی با آسمان، عمر می‌گذراند... چنین رفاقت‌هایی به قدری انسان را شیفته‌ی خود می‌کند؛ که از هدفِ ‌نهایی خلقتش باز می‌ماند...که فریاد هل من ناصر امام زمانش را می‌شنود، امّا وقتی برای لبیک گفتن ندارد.... اساساً هر چیزی که مانع رسیدنِ‌ما به خود حقیقی‌مان شده،‌ و ما را از رشد و حرکت به سوی الله باز می‌دارد، بدترین هم‌نشینِ‌ماست، حال این چیز ممکن است رشته‌ی تحصیلی‌مان باشد، یک همسایه، یک کتاب، یک رفیق، یک فامیل، یک دوست مجازی و ... باشد. باید به سرعت آن را کنار بگذاریم، تا از آسمان جا نمانیم! انسانی که رفاقت با اهل آسمان را آموخته است،‌ هرگز احساس تنهایی نمی‌کند ... او در هر شرایطی برای خلوت و عشق بازی آماده است... آنچنان در خیالش، شیفته‌ی آسمان است، که تمام رفاقت‌های دنیایی‌اش را، همه‌ی تفریحات زندگی‌اش را، همه‌ی انتخاب‌ها و ارتباطاتش را به گونه‌ای انتخاب و تنظیم می‌کند، که او را از آغوش آسمان جدا نکنند. باید رفقایی را انتخاب کنیم که هم در دنیا، ‌با آنها شاد و خوش زندگی کنیم و هم برایمان یاور خوبی برای حرکت به سمت آخرت باشند. اگر ما حقیقتاً به دنبال، کسب چنین دوستانی باشیم،‌ خداوند آنان را در مسیر زندگی‌مان قرار می‌دهد.   «والحمدلله رب العالمین» 

به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 420 «خانواده آسمانی » مورخ 94/11/29 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   خصوصیات همنشینان بد افراد چاپلوس و فریبکار امیرالمؤمنین علی (علیه‌السلام) می‌فرماید: «شَرُّ إِخْوانِكَ الْغاشُّ الْمُداهِنُ؛ بدترین برادر تو کسی است که هم فریبکار است، هم چاپلوس». انسان در برخورد با انسان‌های دیگر، براحتی می‌تواند بعد از مدتی، به این تشخیص برسد که آیا او فرد صادق و درستکاری است یا فریبکار و چاپلوس!!! گاهی یک انسان چاپلوس یا فریبکار می‌تواند موقتاً برای انسان گامی برداشته و یا کاری انجام دهد، امّا هرگز نمی‌تواند یاری دلسوز و جاودانه برای انسان باشد. انسان‌هایی که خود حقیقی‌شان را نمی‌شناسند و تلاشی برای رسیدن به هدف خلقت‌شان نمی‌کنند، محتاج عواطف انسان‌های دیگر بوده و از محبت‌های ظاهریِ انسان‌های چاپلوس و فریبکار لذت می‌برند. فاصله گرفتن از الله، از خانواده آسمانی، از خودِ حقیقی و ... به قدری انسان را دچار تنهایی و ذلّت می‌کند، که ناخودآگاه از محبت‌های انسان‌های فریبکار و چاپلوس نیز، استقبال می‌کند. اگر کسی واقعاً بخواهد از آسیب‌ِ در دوستی‌ها، در امان باشد؛ باید خودش را از نظر روحی تقویت کرده و به قدرت برساند. دوستی‌های انسان، فقط در یک صورت قادر به آسیب زدن به او نمی‌باشند که؛ او قبلاً نظامِ صحیحی برای محبوب‌های قلبیِ‌خود، طراحی کرده باشد. اگر انسان توانسته باشد در بخش فوق عقلانی، به ارتباط صحیح، تأثیرگذار و لذت‌بخش با معشوق‌های انسانی‌اش برسد، بقیه‌ی روابط خود را به گونه‌ای تنظیم می‌کنند، که به این ارتباطاتِ عاشقانه‌ی بخش فوق عقلانی‌شان، خدشه‌ای وارد نگردد. وقتی ارتباطِ کسی با آسمان، ضعیف باشد، به گونه‌ای که توانِ دریافت انرژی و لذت عشق‌بازی با آسمان را نداشته باشد؛ حتماً حتماً حتماً فرد مضطربی خواهد بود. او تلاش می‌کند که با فعالیت‌های بخش‌های دیگر مثل ورزش، تفریح، یوگا، خرید کردن و ... به آرامش برسد. امّا وقتی الله، معشوقِ اول قلب انسان نباشد، محال است او رنگ آرامش را در زندگی‌اش ببیند «الا بذکر الله تطمئن القلوب» تا انسان، موفق به مهندسیِ‌صحیح معشوق‌هایش نشود، با هر کس وارد ارتباط گردد، آن ارتباط به شکست می‌انجامد؛ دعوا، درگیری، طلاق، تنفر،‌ و ... محصول، ارتباطاتی است که تحت حاکمیتِ عشقِ‌به الله صورت نمی‌پذیرد. موفقیت در همه‌ی ارتباطات، منوط به موفقیت انسان در مهندسی معشوق‌هایش است. اساساً انسان، زمانی قدرتِ پرهیز از انسان‌هایی که بودنشان به سلامتِ روح انسان ضربه می‌زند، را می‌یابند که الله، خانواده‌ی آسمانی و جهاد، در رأس معشوق‌های آنان قرار گرفته باشند، بقیه‌ی ارتباطات‌شان را در سایه‌ی تحکیمِ عشق بازی‌شان با آسمان، مدیریت خواهند نمود، و هر جا در رابطه‌ای، احساس خطر کنند، سریعاً از آن ارتباط فاصله خواهند گرفت. در غیر این صورت، همه‌ی ارتباطات انسان، حقی ارتباطاتِ به ظاهر آرام و عاشقانه‌ی آنان نیز، آن‌ها را به سمتِ خُسرانی عظیم، پیش خواهد برد. هر نوع رابطه‌ای، با هر انسانی،‌ قبل از ایجاد یک مهندسی دقیق در نظام محبوب‌ها، به طور قطع، به عاقبتی سراسر خُسران، خواهد انجامید. تنها کسی در ارتباطِ با هر انسانِ دیگری سالم مانده و از آسیب در امان می‌مانند که؛ بر قلب خود کاملاً مسلط بوده و هیچ معشوقی توان نشستن در جای الله، خانواده آسمانی، و جهاد را در قلب آنان نداشته باشد. بنابراین آنچه که پیروزیِ ما رادر هر ارتباطی تضمین می‌کند؛ آن است که ماقبل از ورود به هر ارتباطی، موفق شده باشیم، سه عشقِ زیر را در قلب خود به حاکمیت برسانیم؛ عشق به الله (لا اله الا الله) عشق به خانواده‌ی آسمانی (لا حبیب الّا هو اهله) جهاد در راه خدا. امّا به محض اینکه یک معشوق دیگر،‌ جای این سه معشوق را در قلب انسان می‌گیرد؛ هیچ کدام از عباداتِ واجب و مستحبِ‌ انسان و هیچ کدام از فعالیت‌های معنوی و معرفتی او، عاملی برای آرامش قلب و قدرتِ روح او نخواهند بود. بطوری که ضعفِ نفس او، حتماً ارتباطاتش را به آسیب خواهد کشاند. واژه‌ی «فسق»، به حالتِ غیر طبیعی قلب اطلاق می‌شود. حالتی که در آن قلب، ‌از حالتِ‌ تعادلِ‌ معشوق‌ها خارج شده و دیگر سه معشوقِ (الله، خانواده‌ی آسمانی و جهاد) در رأس معشوق‌های او قرار ندارند ... در این‌صورت، حتی، اگر امام زمان، و یا خود پیامبر هم، بطور مستقیم، او را از معارف آگاه کنند، به جانش نفوذ نخواهد کرد. زیرا او در مسیری، غیر از مسیرِ حقیقی در حرکت است. لذا هر موفقیتی نیز کسب کند، به ضررش بوده و به خُسران خواهد رسید. 2- کسانی که از راه باطل، دیگران را خشنود و راضی می‌کنند. علی بن ابی‌طالب علی (علیه‌السلام) می‌فرماید: «شَرُّ إخوانِكَ مَنْ أرْضاكَ بالباطِلِ؛ بدترین برادر تو کسی است که؛ تو را از طریق باطل، راضی و خشنود می‌کند». کسی که برای جلب رضایت اعضای خانواده‌ی خود، دست به هر فعالیت اقتصادی می‌زند تا به سرمایه‌ی بالاتری برسد، قطعاً نه تنها محبت آنها را بدست نمی‌آورد، بلکه لحظه به لحظه آنان را هارتر و خشن‌تر کرده و در مقابل خود قرار می‌دهند. این سنت خداوند است؛ هرگاه کسی را از راه باطل خشنود کنی؛ خداوند هم او را به دشمنی‌ِ تو وامی‌دارد. به محض اینکه، انسان،‌خدا رابه خاطر کسی کنار بگذارد، همان نفر، آتشِ جان او خواهد شد و میانشان، درگیری و دشمنی بوجود خواهد آمد. زیرا کسی که قادر است در حق الله خیانت کند، در حق انسان‌های دیگر براحتی خیانت خواهد کرد.   «والحمدلله رب العالمین» 

به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 418 «خانواده آسمانی » مورخ 94/11/15 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   اهمیت دوری از هم‌نشینان غافل نبی اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم): «اللّهُمَّ إنّی أعوذُ بِكَ مِن صاحِبِ غَفلَةٍ، وقَرینِ سَوءٍ؛ خداوندا، پناه می‌برم به تو، از یار غافل، و همنشین بد». آنقدر همنشینی با انسان‌های غافل خطرناک است که پیامبر، از آن به خداوند پناه می‌برد. اگر کسی در میان خانواده و یا دوستان ما، جزو انسان‌های غافل و همنشینان بد محسوب می‌شود، باید ارتباطِ تأثیرگذارمان را با او قطع کنیم. در هر صورت، ارتباط با هر صاحبِ‌ غفلتی، حرام است. حتی در جایی که انسان، احتمالِ تأثیرپذیری در یک رابطه‌ی خانوادگی را می‌دهد، (علیرغم اینکه قطعِ صله رحم حرام است) می‌تواند، صله رحم را با شخص مورد نظر قطع نماید. این موضوع به قدری مهم است که نبی اکرم به خاطرش، دست به دعا برمی‌دارد. بدی‌های همنشینان بد، قطعاً به انسان، سرایت می‌کند. نفس به قدری تأثیرپذیر است که گاهی یک لباس نامناسب و یا یک عطرِ‌نامناسب می‌تواند، تأثیر منفی بر آن گذارده، و حالِ‌سکون و آرامشش را برهم بزند. انسان موظف است همانگونه که از پلیدی‌ها، نجاسات و ... پرهز می‌کند، از انسان‌های غافل و هم‌نشین بد نیز پرهیز کند. تنهایی؛ بهتر از هم‌نشینی با غافلان است... نبی اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌فرمایند: «الوَحدَةُ خَیرٌ مَن جَلیسِ السَّوءِ ، وَالجَلیسُ الصّالِحُ خَیرٌ مِنَ الوَحدَةِ؛ تنهایی؛ بهتر از همراهی با همنشین بد است. و همنشین صالح، بهتر از تنهایی است». هم‌نشین بد کسی است که معاشرت با او، انسان را به غفلت، بیماری روح، آلودگی و گناه و ... می‌کشاند. حقیقتاً تنهایی، بسیار بسیار بهتر از همراهی و همصحبتی با یک انسان غافل است. حتی اگر انسان، هیچ گاه ازدواج نکند، بهتر از آن است که با یک انسان غافل، زندگی مشترکش را آغاز نماید. روح انسان به قدری حساس است که محال است در مصاحبت با کسی تأثیر نپذیرد. انسان در تمام انتخاب‌هایش باید، این مسئله را کاملاً رعایت کند؛ بعنوان مثال، در انتخاب پرستار کودک، انتخاب یک کارمند، انتخاب یک خدمتکار، در انتخاب فروشگاه‌هایی که انسان برای تهیه‌ی مایحتاج خود به آنها مراجعه می‌کند، انتخاب پزشک و ... باید به نوع شخصیت باطنی و رفتاری او دقت کرده و از همراهی با غافلان جداً پرهیز کرد. امّا توجه داشته باشیم که اگر از نعمت همنشین صالح برخوردار هستیم، این همنشینی، بسیار بهتر از تنهایی است. بنابراین مراقب باشیم به بهانه‌ی تنهایی،‌ از برکات و خیراتِ هم‌نشینانِ صالح، جا نمانیم. با تنهایی اُنس بگیر، تا گرفتارِ رفقای غافل نشوی!!! امیرالمؤمنین علی (علیه‌السلام) می‌فرمایند: «كُن بِالوَحدَةِ آنَسُ مِنكَ بِقُرَناءِ السَّوءِ؛ به تنهایی مأنوس‌تر باش، تا همراهی با هم‌نشینان بد». گاه عده‌ای از انسان‌ها، با توجیه تنهاییِ‌ خود، به همراهی با هم‌نشینان بد، تن می‌دهد. در هم‌نشینی، اتفاقاتِ بسیاری، در نفس می‌افتد که ممکن است تمامِ دنیا و آخرت انسان را به تباهی بکشاند. بنابراین حتی در هم‌نشینی‌های خیلی کوتاه نیز، باید کاملاً حواسمان را جمع کنیم. فریبِ ظاهر انسان‌های غافل را مخورید! امیرمؤمنان علی (علیه‌السلام) می‌فرمایند: «بپرهیز، از هم‌نشین بد، که او مثل شمشیر برهنه است. نگاهش که می‌کنی، ظاهرش براق و زیباست، اما اثرش در نفس،‌ بسیار زشت و وحشتناک است». ظاهر بعضی از انسان‌ها، کاملاً فریبنده است؛ نحوه‌ی حرف زدن، لباس پوشیدن، محل سکونت، نوع شغل و میزان درآمد و ... همه و همه می‌تواند انسان را به هم‌نشینیِ با کسی ترغیب کند که اساساً از نگاه الله، صاحبِ‌ ارزش نمی‌باشد. آنچه که در یک ارتباط مهم است، محتوای باطن یک شخص می‌باشد. یک باطن پاک، سالم و قدرتمند است که ضامنِ‌تحکیم یک ارتباط می‌باشد. مَحال است بتوان بدون دارایی‌های باطنی در طرفین، ارتباطِ آنان، به سرانجام خیر و عافیت، منتهی گردد. امیرمؤمنان در جای دیگری می‌فرمایند: «من در بیابان خشک و بی‌آب و علف تنها شدم اما هیچ تنهایی و غربتی را وحشتناک‌تر از همراهی با هم‌نشینِ بد ندیده‌ام!!!   هشدار؛ در آتش وجود، همنشین بد، خواهی سوخت! قال نبی اکرم (صلی الله علیه و آله): «إخوانُ السَّوءِ كَشَجَرَةِ النّارِ یُحرِقُ بَعضُها بَعضاً؛ هم‌نشینان بد، مانند درختانِ آتشند، که پاره‌ای از شاخه‌ها، پاره‌ای دیگر را می‌سوزانند». هم‌نشین بد، قطعاً دوستان و همراهان خود را در آتش بدخلقی، بدبینی، حسادت، کوته‌نگری، تنگ‌نظری، بخل و ... خواهد سوزاند. در جمع‌هایی که افراد نامتعادل حضور دارند، دیگران قطعاً در آتش اختلافات و درگیری‌هایی که آنان به پا می‌کنند، خواهند سوخت. هر چه انسان با چنین افرادی بیشتر در ارتباط باشد، بیشتر تأثیر گرفته و از سلامتِ باطن دور خواهند ماند. بنابراین اساساً تعداد دوستان و اقوام زیاد، مایه‌ی خوشحالی نیست؛ بلکه آنچه که برای انسان غیر به همراه می‌آورد، تعداد دوستانِ الهی اوست که صاحب قدرت و توانایی روحی هستند.   «والحمدلله رب العالمین»

به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 416 «خانواده آسمانی » مورخ 94/11/08 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   آثار همنشین بد؛ از نگاه قرآن خدای تبارک و تعالی می فرماید: «وَمَن یَعْشُ عَن ذِكْرِ الرَّحْمَنِ نُقَیِّضْ لَهُ شَیْطَاناً فَهُوَ لَهُ قَرِینٌ/ وَ إِنَّهُمْ لَیَصُدُّونَهُمْ عَنِ السَّبیلِ وَ یَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ مُهْتَدُونَ/ حَتَّی إِذا جاءَنا قالَ یا لَیْتَ بَیْنی‏ وَ بَیْنَکَ بُعْدَ الْمَشْرِقَیْنِ فَبِئْسَ الْقَرینُ؛ هر کس که از یاد خدای مهربان، دوری کند، شیطانی را بر او می‌گماریم، که همنشین او باشد. این شیاطین، انسان را از یاد خداوند باز می‌دارند. حال آنکه، این انسان‌ها در خیالشان تصور می‌کنند، انسان‌های هدایت یافته‌ای هستند. تا زمانی‌که وفات‌شان رسیده و به نزد ما می‌آیند. آن وقت می‌گویند؛ کاش به اندازه‌ی دوری مشرق و مغرب، بین من و تو (شیطان) فاصله بود پس تو همنشین بدی هستی!!». (سوره زخرف/36 الی 38) همنشین بد ... بر زمینت می‌زند !!! خداوند بزرگ در این آیه، از قوانین خلقت، پرده برداشته و آن را بصورت فرمول‌هایی کاربردی در اختیار انسان قرار می‌دهد. این آیه صرفاً یک موعظه‌ی اخلاقی نیست، بلکه یک قانون تثبیت شده در نظامِ کاملاً قانونمند خلقت است. بر طبق این آیه، در می‌یابیم که نظام خلقت، بگونه‌ای طراحی شده است که؛ هر کس از یاد خدا فاصله بگیرد، گرفتار همنشین بد، خواهد شد. « نُقَیِّضْ لَهُ شَیْطَاناً فَهُوَ لَهُ قَرِینٌ» منظور از شیان، هم شیاطین انس را در بر می‌گیرد، و هم شیاطین جن را... کاملاً واضح است که انسان مؤمنی که دائماً در اتصال با الله، روزها و شبهایش را سپری می‌کند اهل معنویات و مراقبت از نفس می‌باشد؛ هرگز همنشین بدی را که رنگ و بوی الله ندارد، انتخاب نمی‌کند. اساساً قلب کسی که حقیقتاً با الله مأنوس است؛ (فقط ظاهر دینداری ملاک نیست) گرایشی به رفاقت و همنشینی با غیر مؤمنان ندارد. امّا قلب کسانی که با الله مأنوس و رفیق نیستند، براحتی به سمت همنشینانی متمایل می‌گردد، که رنگ و بویی از الله ندارند، زیرا اساساً لذت همنشینی با الله، از قلب آنان دور شده است، بطوری‌که، قادر نخواهند بود، دوستی‌هایشان را حولِ محور الله، تنظیم کنند. لذا قرآن چنین انسان‌هایی را، در معرض خطر همنشینی با شیطان، معرفی می‌کند. این شیطان می‌تواند، یک همسر، همسایه، خانواده ‌همسر، رفیق و ... باشد که رنگ و بویی از خدا نداشته و آنان را بیشتر از یاد خداوند غافل می‌کند. البته شیاطین جن، که در مسیر هر دو دسته‌ی (مؤمنان، و غیر مؤمنان) قرار دارند، نیز به آنان حمله خواهند نمود. امّا مؤمنان بواسطه‌ی دریافت انرژی از الله و تمرین‌های مکرر در دفع حملات شیطان، آرام ارام به قدرتِ لازم برای مبارزه با شیطان رسیده و با اتکال به الله، به راحتی حملات شیطان را از خود دور می‌کنند. امّا کسانی که با الله انس نداشته و رفاقتی با اهل آسمان ندارند، براحتی تسلیم وسوسه‌های شیطان شده، و آن‌ها را می‌پذیرند. هر بار پذیرشِ یک وسوسه از جانب شیطان، انسان را ضعیف‌تر از دفعات قبل می‌کند، بطوری که دفعات بعدی، این وسوسه‌ها را آسان‌تر می‌پذیرد. به همین ترتیب، آرام آرام شیطان تمام نفسِ او را در دست گرفته و او را از راه خداوند و طیّ مسیر کمال باز می‌دارد. «وَ إِنَّهُمْ لَیَصُدُّونَهُمْ عَنِ السَّبیلِ»... و این در حالی است که او تصور می‌کند، هدایت یافته است و در مسیر صحیح، گام بر می‌دارد. «وَ یَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ مُهْتَدُونَ». در این صورت شروع به تمسخر اهل ایمان نموده و آن‌ها را ابله و نادان فرض می‌کند. امّا مؤمنان، بواسطه‌ی اتصال به الله. با هر بار مقاومت در برابر وسوسه‌های شیاطین جن و یا شیاطین انس، قدرتمندتر شده، و راهِ حمله‌های بعدی را، برای شیاطین مسدود و مسدودتر می‌کنند. گاهی مقاومت یک مؤمن حقیقی، در برابر یک وسوسه‌ی شیطان، بسیاری از پرده‌ها و حجاب‌ها را از جلوی دیدگانش برداشته، و بابِ بسیاری از حکمت‌ها و معارف الهی را برایش می‌گشاید. 1-یا انسان بواسطه‌ی امداد خداوند و دریافت انرژی از او، در برابر شیطان پیروز شده، قدرت گرفته و رشد می‌کند. که این حالت، خاصّ مؤمنان است. 2- یا بواسطه‌ی غفلت از خداوند، در برابر وسوسه‌ی شیطان، شکست خورده، و راه حمله‌های بعدی را برایش هموارتر می‌نماید، تا جایی که نهایتاً شیطان، کاملاً بر نفس او مسلط شده، و او را از مسیر قربّ به الله باز می‌دارد. این حالت نیز مخصوص غیر مؤمنان و کفار است. عدم اتصال به الله و اهل غیب، روح انسان را از تغذیه‌ی انسانی باز می‌دارد، لذا نفس، به قدری ضعیف می‌گردد که توان ایستادگی در مقابل شیطان را نداشته و با هر بار حمله، شکستِ جدیدی را تجربه می‌کند. و شکست پشتِ شکست، آن را کاملاً از پای درآورده و تحت سلطه‌ی شیطان درمی‌آورد. تردد در میان مؤمنان قدرتمند و رفاقت با آنان، لحظه به لحظه انسان را قدرتمندتر کرده و او را به الله شبیه‌تر می‌کند. اما دوستانِ غافل و تردد در جمع‌های آنان، انسان را لحظه به لحظه از مرکز آرامش و شادی (الله) دورتر نموده و یا شیطان مأنوس‌تر و قرین‌ترش می‌کند. انسانی که نمی‌خواهد گرفتار چنگال شیطان باشد؛ باید اهلِ تحفّظ باشد. یعنی در اجرای دستورات دین، محکم عمل کند. اگر انسان در یک زمینه، کمی ضعیف شود. راه زمینه‌های بعدی هم باز می‌شود. به عنوان مثال، اگر شیطان بتواند، حجاب یک بانو را کمی ضعیف بگرداند، قادر خواهد بود در زمینه‌های دیگر، راحت‌تر به او حمله نموده و به زمینش بیندازد. بر دشمنان امام حسین (علیه‌السلام) و اوصافشان کمی تأمّل کنید. همه‌ی آنان اهل عبادت، نماز شب، قرائت قرآن و ... بودند، اما در یک زمینه، راه نفوذ شیطان را به روی خود باز گذاشته بودند؛ لقمه‌ی حرام!!! لقمه‌ی حرام، مانند یک ویروس کامپیوتری، که کلّ سیستم را از کار می‌اندازد، عمل کرده، و تمام اعمال و عبادات، او را حبط و نابود می‌کند، تا جایی که او را به قتل فرزند پیامبر، وا می‌دارد. در روایات آمده است؛ استماع چهل روز و موسیقی حرام، حیات و غیرت را در انسان نابود می‌کند. شیطان، نیز از همین مسیر، حمله کرده و شخص را به استماع چنین موسیقی‌هایی وامی‌دارد، تا او را به درد بی‌حیایی و بی‌غیرتی مبتلا کند. آمار بالای بد حجابی‌های زنان و بی‌غیرتی‌های مردان، نشان می‌دهد که شیطان، انسان‌های جامعه‌ی ما را چگونه از گناهان به ظاهر کوچک، به گناهانِ این چنینی کشانده است. به محض اینکه انسان از الله، از آسمان، از بهشت، فاصله بگیرد، وارد جهنم می‌شود. محال است، کسی از مرکز امنیت و آرامش فاصله بگیرد، امّا در آتش اضطراب و آشفتگی فرو نرود. روحی که از تغذیه‌ی انسانی، محروم شود، قطعاً نابود می‌شود. حیات روح در گرویِ اتصال به الله است. در غیر این‌صورت، انسان جز پنج گروه دیگر، از تقسیم‌بندی قرآن (سنگ، کمتر از سنگ، حیوان، کمتر از حیوان، شیطان) طبقه‌بندی شده و اساساً از نظر خداوند، صاحب باطن انسانی نخواهد بود. از نظر قرآن تنها کسانی، انسان، محسوب می‌شوند که؛ «انّ الّذین آمنوا، و عملوالصّالحات» ایمان و عمل صالح، شرط اصلیِ انسانیت است. محال است بی‌الله، انسان بود، محال است!!! شیطان، توان تسلط یافتن، بر آشنایان و محرمانِ الله را ندارد. بلکه تنها بر کسانی تسلط می‌یابد که: از الله، از آسمان، از غیب دور افتاده‌اند. وقتی شیطان بر قلب کسی مسلط شد؛ طبع و ذائقه‌اش را عوض می‌کند «وَ إِنَّهُمْ لَیَصُدُّونَهُمْ عَنِ السَّبیلِ» بطوری که چنین فردی دیگر از مظاهر الله و آسمان لذت نمی‌برد (موسیقی‌های فطری، مظاهر حجاب، مساجد، هیئات، اسم‌های اهل بیت، مجالسِ معنوی و غیر آلوده و ... ) حال آنکه از ارتباط با دوستان غافل و غیرمعنوی، شرکت در مجالس آلوده، مظاهر بدحجابی و بی‌عفتی، موسیقی‌های حرام و ... به لذت و شادی می‌رسند. برای این انسان، مظاهر (سبیل الله) اساساً خوشایند نیست. در حالی که؛ «وَ یَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ مُهْتَدُونَ». تصور می‌کنند، مسیر را درست انتخاب کرده و بقیه را گمراه می‌پندارند. تمسخر مؤمنان از سوی انسان‌هایی که تصور می‌کنند، کار درست هستند، دقیقاً نمونه‌ی همین آیه است. امّا به محض تولد به برزخ و روشن شدن حقیقت، و کنار رفتن حجاب‌ها، آن کسانی که مورد تحقیر و طعنه قرار خواهند گرفت؛ همین انسان‌ها خواهند بود.   «والحمدلله رب العالمین»