امام رفیق و امین است ...

بزرگترین وظیفه هر کدام از ما، تنظیم سبک زندگی ما براساس قواعد متخصص معصوم است. ممکن است انسان علیرغم بیماری‌هایی در قلب خود، ادعای ولایت‌پذیری معصوم را داشته باشد. اما این نوع ولایت‌پذیری اساساً فایده‌ای برای او نخواهد داشت، چرا که رشدی در قلبش ایجاد نخواهد کرد. تنها زمانی ولایتِ معصوم، انسانها را به هدف خواهد رساند، که آنان سایه به سایه و قدم به قدم در معیّت اهل‌بیت حرکت نموده و تمام قواعد سبک زندگی خود را از آنان دریافت نمایند. به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه سیصد و سی و هفت «خانواده آسمانی» كه در مورخ 93/11/2 برگزار شد، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید: بخش هفدهم؛ هشدار! محدوده خروج از ولایت معصوم! «و خرج عن ولایتی، ولم یکن له نصیباً فی ولایتنا» و از ولایت من خارج می‌شود و او را بهره‌ای از ولایت ما نخواهد بود.   این هشدار ابالحسن، بسیار جدی، قاطع، صریح، کوبنده و کمرشکن است. ایشان به گروهی از انسانها که تمام زوایای سوء نیت را در نفس خود حذف ننموده و آن را به واسطه توبه جبران نکنند، اخطار خروج از دایره ولایت معصوم را می‌دهند و چنین انسانهایی را از ولایت و دوستیِ با اهل‌بیت‌ «علیهم‌السلام» بی‌بهره می‌دانند.   این فرمایش ابالحسن را می‌توان به دو صورت تعبیر نمود؛ اول آنکه اگر در نفس کسی نسبت به دیگران سوء نیت و یا بدخواهی وجود داشته باشد، از دایره ولایت معصومین «علیهم‌السلام» خارج می‌شود. و دوم آنکه کسی که ادعای زندگی در سایه ولایت معصوم را دارد، امکان ندارد در نفس خود به سوء نیت نسبت به دیگران مبتلا باشد. به عبارت دیگر می‌توان گفت که پذیرشِ حقیقیِ ولایت معصوم و اطاعت از ایشان، انسان را به سرحدّی از رشد انسانی خواهد رساند که چنین نقاط تاریکی در نفس او باقی نماند.     به عنوان مثال می‌دانیم که «إنّ الصّلاه تنهی عن الفحشاء و المنکر»، حتماً نماز انسان را از فحشا و منکرات باز می‌دارد. اما بسیار دیده‌ایم کسانی را که پس از طی سالهای متمادی در اقامه نماز، هنوز قلباً به گناهان گوناگون و یا فحشاهای باطنی و ظاهری مختلف تمایل و علاقه نشان می‌دهند. این تمایل قلبی نشانه عدم تأثیرگذاریِ نماز در نفس این افراد بوده و مُهر تأییدی بر بی‌کفایتیِ نماز آنان می‌باشد؛ چرا که یک نماز حقیقی به فرموده قرآن، حتماً انسان را از انواع گناهان باز خواهد داشت. مسئله ولایت معصوم نیز دقیقاً از همین قانون تبعیت می‌کند. حضور روح بدخواهی، آزار دیگران، سوء نیت، کینه و ... نسبت به دیگران در نفس نشان می‌دهد که انسان علیرغم ادعای پذیرشِ ولایت معصومین، نتوانسته است در سایه این ولایت حرکت صحیحی داشته و به رشد انسانی برسد.   هر گونه عدم آرامش و نشاط در نفس انسان، نشانه ضعفی است که در اثر ولایت‌پذیریِ ناصحیح و غیر حقیقی او ایجاد گشته است. زیرا مَحال است کسی ولایت الله و خانواده آسمانی‌اش را پذیرفته باشد، اما در نفس خود احساس ناآرامی، فقر، تنهایی، اضطراب و ... داشته باشد. حضور چنین احساساتی در انسان، حاکی از آن است که او هنوز غیب را به عنوان دارایی‌های حقیقی و عظیم خود نپذیرفته است.   اولویت‌های ولایتی از نگاه قرآن به آیه 59 سوره نساء دقت کنید: «یا ایّها الذّین آمنوا، أطیعوالله و أطیعو الرّسول و اولوالامر منکم» ای کسانی که ایمان آورده‌اید از خداوند، رسول او و صاحبان امرتان اطاعت کنید. خداوند در این آیه، ترتیب منطقی و ریاضیِ ضرورت‌های ارتباطیِ انسانها را به طور کاملاً روشن بیان می‌فرمایند: 1- اطاعت از الله؛ به عنوان تنها خالق انسان و معدن علم مطلق 2- اطاعت از پیامبر؛ به عنوان فرستاده خداوند، آورنده قرآن و شارع آن 3- اطاعت از صاحبان امر؛ به عنوان کسانی که تسلط بر اَمر داشته و جمیع امور در دست آنان است. برای دریافت تصویر کلی از صاحبان امر، کافی است با تأمل، سَری به سوره قدر بزنیم؛ «... تنزّل الملائکه و الرّوح فیها بإذن ربّهم مِن کلّ أمر...» همه فرشتگان و روح در شب قدر به نزد صاحب امر وارد شده و تمام اندازه‌ها و مقدّرات یک سال را بر قلب ایشان نازل می‌کنند. به عبارت دیگر تمام تقدیر عالم در سال بعد، در گستره نفس صاحبِ امر مقدر می‌گردد.   جایگاه ولایت معصومین «علیهم‌السلام» در عالم از آنجا که روح انسان، نفخه‌ای از خداوند می‌باشد، برای رسیدن به آغوش او و در حقیقت رسیدن به سعادت جاودانه، ناگزیر به طیّ مسیری است که خودِ الله برای او ترسیم نموده است. فراموش نکنیم که این مسیر، از بطن دنیا می‌گذرد و نفس انسان تنها در دنیا، قابلیت حرکت در آن را دارد. به همین خاطر است که ارزش یک ساعت از ساعات دنیا، با قرن‌هایی از آخرت، برابری دارد. از همین رو یکی از مهمترین سؤالات قیامت، بررسیِ لحظه به لحظه ساعات عمر انسان، به خصوص، دوران جوانی اوست. عمر دنیایی انسان، به قدری گرانقیمت است که حتی بهشتیان نیز، آرزوی دقایق کوتاهی از آن را دارند، تا بتوانند باز گردند و برای خود، توشه‌ای بیندوزند، حال آنکه غالب انسانها این سرمایه عظیم را آسان و ارزان از کف می‌دهند.   انسانها به آن سبب که حامل روح الهی اند، به کمالی، پایین‌تر از کمال مطلق (بی‌نهایتِ مطلق) رضایت نداده و هدفی جز تشبّه به این کمال (الله) را ندارند. بنابراین غایت نهایی همه انسانها، رسیدن به مقامی است که تمام قدرت‌ها و اسماء الهی را دریافت نموده و خلیفه (جانشین) او در زمین باشند.   برای رسیدن به چنین مقامی، حرکت در مسیری که به مقصد می‌رسد، واجب است. اما آیا می‌توان چنین مسیرِ پیچیده و هدفمندی را بی‌راهنما طی کرد؟ تنها کسانی می‌توانند راهنمایی و رهبری انسان را در این مسیر بر عهده بگیرند که به تمام اطلاعات و تخصص‌های لازم نسبت به انسان و نوعِ حرکتِ او، احاطه داشته باشند.   این علم، تنها در انحصار خالق انسان است. کسی که او را آفریده و به تمام زوایای وجودی‌اش احاطه دارد. اما همین خالق یکتا، برای هدایت بشر، تمام علمِ خود را در اختیار انسانهایی قرار داده است که تجلّی کامل او در زمین و مظاهر تمام اسماء و صفاتش می‌باشند. چرا که تنها کسی می‌تواند مربّی شایسته‌ای برای انسان بوده و او را به سلامت به مقصد برساند که اولاً خود به دارایی‌های انسانی مجهز بوده و ثانیاً به مقصد رسیده باشد.   خداوند بزرگ از دریچه ربوبیت خود، علمِ بی‌نهایتش را انحصاراً در اختیار شبیه‌ترین، کاملترین و نزدیک‌ترین انسانها به خودش قرار داده است که به آنان در اصطلاح «متخصص معصوم» اطلاق می‌شود. از خاطر نبریم که اگر مربّی انسان، خود به مقام خلیفه اللهی نرسیده باشد، نمی‌تواند او را به سمت چنین مقامی هدایت و رهبری نماید. لذا ظلمِ عظیمی در حق انسان‌ها صورت خواهد پذیرفت. در اینصورت انسان‌ها حق اعتراض در برابر عدم حضور مربّی کارآزموده را برای طی مسیر انسانی، می‌یافتند. لذا خداوند در بیان ضرورتِ اصل امامت در قرآن می‌فرماید: «...لئلاّ یکون للنّاس علی الله حجّه...» تا مردم بر علیه خدا، حجتی نداشته باشند. (سوره نساء آیه165)   بنابراین متخصصان معصوم، نه فقط مربیانی برای مسلمانان و یا شیعیان محسوب می‌شوند، که حجت و نماینده خدا، برای تک تک انسان‌های زمین‌اند. از همین رو خداوند در کتب آسمانی قبل از قرآن، مشخصات چند تن از آنان از جمله امام باقر «علیه‌السلام» را برای انسانها برشمرده است. اسناد کشتی حضرت نوح «علیه‌السلام»، مناجات او با الله و قسم دادن‌هایش به حق پنج نفر از معصومین «علیهم‌السلام» هنوز موجود است، به طوری که قرآن، حفظ این کشتی را برای عبرت گرفتن انسانها تضمین نموده است. این اسماء بر روی کشتی نوح نشان می‌دهند که خداوند معصومین را به تمام انبیاء معرفی نموده است و تمام پیامبران به محض آغاز رسالتشان به حضور آنان در آینده مژده داده‌اند. چنین بشارتهایی بیشتر معطوف وجود مقدس امام زمان «علیه‌السلام» و تحولات عظیم جهان در زمان ظهور و قیام ایشان است.   نبی اکرم «صلی الله علیه و آله و سلم» در پاسخ به سؤال جابر در مورد اولوالامر فرمودند: ای جابر؛ آنان جانشینان من و ائمه مسلمینِ پس از من هستند. اولینِ ایشان علی بن ابیطالب «علیه‌السلام» و بعد از آن حسن بن علی و حسین بن علی و بعد، علی بن الحسین و سپس محمد بن علی «علیهم السلام» است که در تورات به باقر معروف است. و تو ای جابر او را می‌بینی و آنگاه که او را دیدار کردی سلام مرا به او برسان. پس از او جعفر بن محمد صادق و موسی بن جعفر کاظم، و علی بن موسی الرّضا و محمد بن علی الجواد و علی بن محمد الهادی و حسن بن علی العسکری «علیهم‌السلام» و پس از او همنام و هم کُنیه من فرزند حسن بن علی، حجت خدا در زمینش و بقیه الله در میان بندگانش است. او کسی است که خدای تعالی مشرق و مغرب زمین را به دست او بگشاید. او کسی است که از شیعیان و اولیائش غائب شود. غیبتی که بر عقیده به امامتِ او باقی نمی‌ماند مگر کسی که خداوند قلبش را به ایمان امتحان کرده است.   جابر پرسید، یا رسول الله، آیا در غیبتِ او برای شیعیانش انتفاعی باقی هست؟ فرمود: آری قسم به خدایی که مرا به نبوت مبعوث فرمود به نور او استفاعه می‌کنند و به ولایت او در دوران غیبتش منتفع می‌گردند مانند انتفاع مردم از خورشید پشت ابر. ای جابر، این سرّ مکنون خداوند و علم مخزون اوست، آن را از غیر اهلش بپوشان.   چگونه می‌توان از ولایت معصومین بهره‌مند شد؟ حال با اندکی تأمل می‌توان فاجعه خروج از محدوده ولایت معصوم را ادراک نمود. به یقین نکبت و فاجعه‌ای بالاتر از این وجود نخواهد داشت، زیرا چنین کسی اساساً از انسانیت ساقط می‌گردد.   کمی با خود بیندیشیم؛ آیا سبک زندگی ما بر طبق فرمول‌های ولایت معصومین «علیهم‌السلام» تنظیم شده است؟ امروز ما در دنیایی زندگی می کنیم که ولیّ امرمان و تنها متخصص معصوم مان، آواره، طردشده و تنهاست. آیا برای پایان دادن به این آوارگی قدمی برداشته‌ایم؟ آیا برای رسیدن به او تلاشی کرده‌ایم؟ آیا دلمان از دوری او به تنگ آمده است؟ آیا یکبار برای برداشتن موانع ظهورش، خستگی به بدن ما رسوخ نموده است؟ ...   بزرگترین وظیفه هر کدام از ما، تنظیم سبک زندگی ما براساس قواعد متخصص معصوم است. ممکن است انسان علیرغم بیماری‌هایی در قلب خود، ادعای ولایت‌پذیری معصوم را داشته باشد. اما این نوع ولایت‌پذیری اساساً فایده‌ای برای او نخواهد داشت، چرا که رشدی در قلبش ایجاد نخواهد کرد. تنها زمانی ولایتِ معصوم، انسانها را به هدف خواهد رساند، که آنان سایه به سایه و قدم به قدم در معیّت اهل‌بیت حرکت نموده و تمام قواعد سبک زندگی خود را از آنان دریافت نمایند. با چنین حرکتی، قطعاً از ولایت معصوم بهره برده و به رشد انسانی خواهد رسید.   فراموش نکنیم که امام زمان ما لحظه به لحظه مراقب ماست و هرگز از یاد ما غافل نیست. و اگر فاصله‌ای میان ما و ایشان وجود دارد، به دست خودِ ما حادث شده و با توجه، تمرکز و تلاش ماست که از میان برداشته خواهد شد.   بزرگترین سرمایه ما، عشق ما به خورشیدِ پشت ابری است که لحظه‌های زندگی هر کدام‌مان، سرشار از حمایت‌های پدرانه اوست. برای بهره‌مندی بیشتر از این خورشید، باید کمی جدّی‌تر قدم برداریم... .   والحمدلله رب العالمین  

هر چه دلدادگی، محبت و عشق انسان به اهل‌بیت «علیهم‌السلام» بیشتر می‌شود، ایمان او محکم‌تر و غلبه روح ایمان در وجود او بیشتر و قدرتمندتر می‌گردد. دلدادگی و سرسپردگی به اهل‌بیت «علیهم‌السلام» نشان می‌دهد که این شخص در نزد اهل‌بیت «علیهم‌السلام» محبوب بوده و توجه آسمان را به خویش جلب نموده است. به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه سیصد و سی و شش «خانواده آسمانی»، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   3- محبت و مودّت اهل‌بیت «علیهم‌السلام»؛ عالی‌ترین بُعد روح ایمان محبت و مودّت اهل‌بیت «علیهم‌السلام»، هسته مرکزی روح ایمان است و بقیه ابعاد، شاخ و برگ‌های آن می‌باشد. این نعمت، بالاترین و عظیم‌ترین نعمتی است که خداوند در وجود گروهی از انسانها قرار داده است و محال است نعمتی بالاتر از آن در عالم وجود داشته باشد. امام صادق «علیه‌السلام» می‌فرمایند: دوستی ما علامت ایمان و دشمنی ما نشانه کفر است؛ چرا که خداوند ایمان را محبوب دلهای شما گرداند و ... .   هر چه دلدادگی، محبت و عشق انسان به اهل‌بیت «علیهم‌السلام» بیشتر می‌شود، ایمان او محکم‌تر و غلبه روح ایمان در وجود او بیشتر و قدرتمندتر می‌گردد. دلدادگی و سرسپردگی به اهل‌بیت «علیهم‌السلام» نشان می‌دهد که این شخص در نزد اهل‌بیت «علیهم‌السلام» محبوب بوده و توجه آسمان را به خویش جلب نموده است. به طور کلی می‌توان گفت که نظام حبّ و بغض انسان، آرزوهای او، دغدغه‌ها، علاقه‌ها و تمایلاتش نشان می‌دهد که او به چه میزان از رشد انسانی دست یافته است.   رفت و آمد با غیب، دغدغه‌های قلبی برای ارتباط با خانواده آسمانی، ملائکه، بهشتیان و ...، تفکرِ زیاد در لحظه تولد به برزخ و ... علامت بزرگی برای تعیین میزان رشد انسانی است. اگر چنین تمایلاتی در قلب ما وجود ندارد، باید بترسیم. زیرا در این صورت ما در نگاه اهل غیب قیمتی و محبوب نبوده و مورد توجه آنها نمی‌باشیم.   راشد به کسی اطلاق می‌شود که مدیریت قلبش را به دست آورد. معشوق‌های قلب او سازمان دهی شده و کاملاً به ترتیب اولویت‌های انسانی در حال تعادل‌اند. چنین قلب مدیریت شده‌ای، قطعاً مورد توجه غیب واقع خواهد شد. در غیر اینصورت، قلب بی‌تعادلی که دائماً مشغولِ امورات واهیِ دنیاست، مرکز توجه شیاطین و معصیت کاران است. چنین فردی در عین دارایی‌ها و ثروت‌های مادی، فقیری بیش نخواهد بود.   نماز، وسیله‌ای قدرتمند برای مدیریت قلب است. حضور قلب در نماز سبب می‌شود که ناخودآگاه مسیر حرکت قلب انسان با حرکتی اشراف قیامت هماهنگ شده و او با گروه «أنعمت علیهم» و در مسیر آنان ادامه مسیر دهد.   هر چه قلب انسان بیشتر مدیریت شده و از مشغولیاتِ دست و پاگیر دنیا خالی‌تر گردد، بیشتر مورد توجه غیب واقع می‌شود. به طوری که انسان روز به روز افزایش تمایل خود را به ارتباط به الله، خانواده آسمانی و غیب بیشتر احساس نموده و به لذت عمیق‌تر و بالاتری نایل می‌گردد.   عدم حضور دلدادگی و سرسپردگی به خانواده آسمانی در قلب انسان، علامت حضور کفر در قلب اوست، حتی اگر او به ظاهر فرد متدین و پرهیزکاری باشد. اما حضور محبت و مودّت اهل‌بیت «علیهم‌السلام» (روح ایمان) در قلب شخص، سبب نجات او از گناهان و نیز فحشاهای باطنی شده و او را تا ساحلِ سعادت راهنمایی خواهد نمود.   فراموش نکنیم که برای آموختن هر مهارتی، باید در نزد استاد آن فن زانو زد. برای رسیدن به مقامِ خلیفه اللهی نیز، سرسپردگی و اطاعت از اساتید معصومِ انسانی، واجب و لازم است. بدون حرکت در سایه معصوم، هرگز نمی‌توان به سلامت به مقصد رسید.   والحمد لله رب العالمین

روح ایمان یعنی روی سجاده، با دست خالی بروم. در ارتباط با خدا باید با فقر مطلق برویم. «انتم الفقراء الی الله» همه چیزمان مال خداست «الحمدلله». هرقدر ایمان یک شخص بیشتر شود، روح انسانی و باطن انسانی بهتر و قدرتمندتری پیدا می‌کند و روز به روز به حق تعالی و خانواده آسمانیش شبیه‌تر می‌شود. حیات جاودانه انسان در بهشت و بالاتر از بهشت فقط با روح ایمان تأمین می‌شود. به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه سیصد و سی و چهار «خانواده آسمانی»، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید: روح ایمان امام رضا «علیه‌السلام» فرمودند: اگر انسان دست از روش‌های غلط خود برندارد، مورد نفرین قرار می‌گیرد، مگر این‌که توبه کند و اگر توبه نکرد و به روش غلط خود ادامه داد، روح ایمان از قلب او خارج می‌شود.   انسان روح‌های مختلف دارد؛ روح گیاهی، عقلانی، انسانی و ایمانی سوره انفال، آیه 29؛ «یا ایها الذین آمنوا استجیبوا لله و للرسول إذا دعا کم لما یحییکم»؛ ای کسانی که ایمان آورده‌اید اجابت کنید خدا و رسول را هنگامی که شما را دعوت می‌کنند به چیزی که آن چیز شما را حیات می‌دهد. منظور از حیات، حیات انسانی، حیات طیبه و حیات ایمانی است. خداوند حیات انسانی را مخصوص مؤمنین می‌داند و مؤمن بوسیله آن باطن انسانی پیدا می‌کند.   هرقدر ایمان یک شخص بیشتر شود، روح انسانی و باطن انسانی بهتر و قدرتمندتری پیدا می‌کند و روز به روز به حق تعالی و خانواده آسمانیش شبیه‌تر می‌شود. حیات جاودانه انسان در بهشت و بالاتر از بهشت فقط با روح ایمان تأمین می‌شود.   آن شخصیتی که انسان با خودش به برزخ می‌برد، روح ایمانی است. کسی که به معصیت‌ کردن اصرار دارد، روح ایمان از او گرفته می‌شود. در روح انسانی، انسان حقیقتا با غیب ارتباط دارد. پیامبر «صلی‌الله علیه و آله و سلم» فرمودند: کسی که نمازش او را از فحشاء باز ندارد، هرقدر نماز بخواند از خدا دورتر می‌شود.   اظهار فقر در برابر خدا ارتباط ما با «الله» خیلی رسمی است. این معصوم است که با همه دارایی‌اش وقتی دستش را بالا می‌برد، این‌گونه به ما دعا کردن را یاد می‌دهد: «لا املک لنفسی نفعا و لا ضرا و لا موتا و لا حیاتا و لا نشورا»؛ خدایا من هیچی ندارم. «عبدا مسکینا»   فقیر کسی است که درآمد دارد ولی دو برابر درآمدش هزینه دارد. مسکین کسی است که هیچ چیزی ندارد و تمام ضعف و التجا و بدبختی‌اش را پیش خدا برده است. مسلم است کسی که با این حالت پیش خدا برود، حتما دعایش اجابت می‌شود.   در زیارت جامعه کبیره می‌گوییم: من پناهنده شدم به قبر شما. اگر واقعا پناهنده شویم و به اضطرار برسیم، حتما جواب خواهیم گرفت. ایمان یعنی همان چیزی که انسان بوسیله آن «الله» را باور کرده و می‌تواند از او کمک بگیرد. «ایاک نعبد و ایاک نستعین» نمازت را که خواندی بنشین با خدا و با غیب حرف بزن. ضعف و گرفتاری‌های خود را مطرح کن. ما چون غیب را باور نکردیم کمکی هم دریافت نمی‌کنیم. روح ایمان یعنی روی سجاده، دست خالی بروم. در ارتباط با خدا باید با فقر مطلق برویم. «انتم الفقراء الی الله» همه چیزمان مال خداست «الحمدلله» امام سجاد «علیه‌السلام» به خدا عرض می‌کند: خدایا از من بدحال‌تر کسی را داری؟   قدرت گرفتن از خانواده آسمانی و اتصال به کانون عشق روح ایمان، ارتباط حقیقی را اقتضا می‌کند یعنی وقتی شما امام زمان «علیه‌السلام» را صدا می‌کنی می‌دانی یک پدر به نام امام زمان داری و سرشار از عشق او هستی. هیچ‌کس هم نداشته باشی، با خدا و اهل بیت سرمایه‌دارترین آدم‌ها هستی.   من یک انسانم و کانون‌های عشق و عاطفه آسمانی دارم. اگر خانواده زمینی‌ام مرا تحویل نگیرند، هرگز احساس حقارت به من دست نمی‌دهد. کسی که کانون‌های عشق و عاطفه را باور کرده قیمتش هم به همان مقدار است. روح ایمان، متعلقات روح و دارایی‌هایش را با خودش می‌آورد. «اهدنا الصراط المستقیم صراط الذین انعمت علیهم»؛ منظور خدا، رفاقت با شهداء، انبیاء، صدیقین و صالحین است «و حسن اولئک رفیقا» اگر با وجود این همه رفیق باز احساس تنهایی کنید، خیلی گدا هستید.   روح ایمان یعنی باور کنی این رفقا را داری و دیگر احساس تنهایی نکنی. بزرگ‌ترین و ثروتمندترین انسان‌های تاریخ، پدر یا مادرشان را در همان کودکی از دست دادند. پیامبر اسلام با وجود بدی‌هایی که مردم آن زمان در حق ایشان کردند، «رحمه للعالمین» بودند و به همه با مهربانی جواب می‌دادند. آسیه با وجود این‌که از فرعون خیری نمی‌بیند ولی با خدا آن‌قدر رفیق است که می‌گوید: «رب ابن لی عندک بیتا فی الجنه»؛ خدایا یک خانه پیش خودت در بهشت به من بده. وقتی روح ایمان نداشته باشیم، همه کارهایمان پر از اشتباه می‌شود.   ما فکر می‌کنیم خداوند فرشته‌ها و انبیاء و اولیاء را برای آخرت نگه داشته است. در صورتیکه ما در همین دنیا می‌توانیم با آن‌ها رفاقت برقرار کنیم. امام سجاد «علیه‌السلام» در مناجات متوسلین به خداوند عرض می‌کند؛ «یا خیر من خلا به وحید و آوا الیه طرید»؛ ای بهترین کسی که خلوت می‌کند با او شخص تنها و پناه می‌گیرد شخص رانده شده.   اطاعت از پیامبر گاهی وقت‌ها نزدیک نماز که می‌شد پیامبر آن‌قدر بی‌تاب می‌شد که لحظه‌شماری می‌کرد و وقت اذان که می‌شد می‌فرمود: «أرحنا یا بلال» «المؤمن فی المسجد کالسمک فی الماء»؛ مؤمن در مسجد مثل ماهی در آب است. «الموت عرس المؤمن»؛ وقتی به مؤمن می‌گویند وقت رفتن است، به شادی می‌رسد. می‌داند که قرار است به 99 درصد رحمت خداوند برسد. سوره حجرات،‌ آیه 7: «وَ اعْلَمُوا أَنَّ فیكُمْ رَسُولَ اللَّهِ لَوْ یُطیعُكُمْ فی‏ كَثیرٍ مِنَ الْأَمْرِ لَعَنِتُّمْ»؛ بدانید که پیامبر در میان شماست. اگر در بسیاری از امور رأی شما را پیروی کند خود به رنج و زحمت می افتید. (یک مربی باید به آن‌چه صلاح می‌داند عمل کند. اگر بخواهد به میل فرزند برخورد کند، فرزند بدبخت می‌شود.   عشق به مظاهر الهی «وَ لكِنَّ اللَّهَ حَبَّبَ إِلَیْكُمُ الْإیمانَ وَ زَیَّنَهُ فی‏ قُلُوبِكُمْ»؛ خدا ایمان را پیش شما قشنگ جلوه داده است. اگر به عشق «الله» کاری را انجام دادید، خداوند جزایش را به شما می‌دهد. هرچیزی که علامت خدا و ایمان را نشان دهد، دوست دارد. اگر کسی از علامت‌های ایمان بدش بیاید خیلی وضعیت خطرناکی دارد و در نزد خدا خیلی پست و کوچک است. هر چیزی که برایت زیباست، قیمتت همان است.