قرآن می فرماید: «إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِی نَعِیمٍ، عَلَى الْأَرَائِكِ یَنْظُرُونَ، تَعْرِفُ فِی وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ النَّعِیمِ= حتما نیكان در انواع نعمت متنعمند و بر تخت های زیبای بهشتی تكیه كرده و به زیبایی های بهشت می ‏نگرند؛ در چهره‏ های آنها طراوت و نشاط نعمت را می‏بینی.» (مطففین/22-24). در این آیات «نضرة» به معنی خرمی، سرسبزی و نشاط آورده شده است؛ یعنی نشاط و ذوق زدگی از رسیدن به نعمت های بهشتی، در چهره بهشتیان هویدا است. «وُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ نَاضِرَةٌ= آرى در آن روز صورت هایى شاداب و مسرور هستند» (قیامت/22). چهره هایی در این روز خرم و شادند. ولی در جای دیگر می فرماید:«وَ وُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ عَلَیْهَا غَبَرَةٌ= و در آن روز، چهره ‏هایى است كه بر آنها غبار نشسته» (عبس/40). چرا بعضی جهره ها غبار آلود است؟ چون عمر را از دست داده اند، سرمایه ی جوانی که قابل برگشت نیست را تلف کرده اند؛ اینها با دیدن بهشتی ها به حسرت و پشیمانی شان افزوده می شود. «الَّذِینَ آمَنُوا بِآیَاتِنَا وَ كَانُوا مُسْلِمِینَ ادْخُلُوا الْجَنَّةَ أَنْتُمْ وَ أَزْوَاجُكُمْ تُحْبَرُونَ= همان كسانى كه به آیات ما ایمان آورده و تسلیم بودند؛ شما با همسرانتان شادمانه داخل بهشت‏ شوید»(زخرف/25). چقدر زیبا است که به آنهایی که ایمان آوردند به آیات خدا و آنها را انکار نکرده و تسلیم بودند و مقاومتی نداشتند، گفته شود شما و زوج هایتان وارد بهشت شوید. منظور از این زوج ها فقط همسران زمینی نیستند، بلکه هر چیزی را ممکن است در بر بگیرد. «إِنَّ الَّذِینَ أَجْرَمُوا كَانُوا مِنَ الَّذِینَ آمَنُوا یَضْحَكُونَ و َإِذَا مَرُّوا بِهِمْ یَتَغَامَزُونَ وَإِذَا انْقَلَبُوا إِلَى أَهْلِهِمُ انْقَلَبُوا فَكِهِینَ =(آرى در دنیا) كسانى كه گناه می کردند، آنان را كه ایمان آورده بودند به ریشخند مى‏ گرفتند و چون بر ایشان مى‏ گذشتند، از سر تمسخر با چشم و ابرو به یکدیگر اشاره می کردند و هنگامى كه نزد خانواده[هاى] خود باز مى‏ گشتند به شوخ‏ طبعى مى ‏پرداختند» (مطففین/29-31). شادیِ بعد از گناه خیلی خطرناک است. گناهکاران در دنیا با رفتار غمزه آمیز و اشاره ی چشم و ابرو، مؤمنین را به استهزا می گیرند و با اهل و دوستان خود به شوخ طبعی می پردازند.  روز قیامت که صفحه بر می گردد، کار برعکس می شود. «فَالْیَوْمَ الَّذِینَ آمَنُوا مِنَ الْكُفَّارِ یَضْحَكُونَ= و[لى] امروز مؤمنان اند كه بر كافران می خندند» (مطففین/34). در این روز مؤمنینی که در دنیا مورد تمسخر معصیت کاران قرار گرفته اند، به آنها می خندند. آنطوری که قرآن می فرماید، مؤمنین با گناهکارها با هم روبرو شده و می گویند، خدا را  شکر که ما از شما پیروی نکردیم و سبک زندگی شما را نپذیرفتم و گرنه امروز بدبخت می شدیم. آخرین آیه دراین خصوص این است که می فرماید: «وُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ مُسْفِرَةٌ ضَاحِكَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ= در آن روز چهره ‏هایى درخشانند خندان [و] شادانند. (عبس/38-39)». چهره هایی هم در این روز « مُسْفِرَةٌ ضَاحِكَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ = درخشان، خندان و شادان» هستند. کسانی که به زندگی جاوید در کنار حق تعالی بشارت داده شده اند، به آنها مژده داده شده که به اندازه ی عمر خدا عمر دارند و تا خدا خدایی می کند، آنها در بهشت جاودان متنعم و خرم زندگی خواهند کرد. به همین خاطر چهره هایشان انبساط دارد و خندان اند.  

معشوقِ بخش حسی ما «محسوسات»است؛معشوق بخش خیالی مان«مخیلات» ماست؛معشوق بخش وهمی ما «موهومات» ما؛ و معشوق بخش عقلی ما، «کمالات عقلی و علمی» ماست؛ و معشوق بخش فوق عقلی ما،«یک بی نهایت و مطلق یعنی الله» می باشد. بنابراین، گزاره ی «لا اله الا الله» مربوط به بخش انسانی، خودِ حقیقی و جاودانه ماست.  بخش فوق عقلی ما، بخش اصلی وجود ماست و اساساً ما برای همین به دنیا آمده ایم؛ درحقیقت، ما در بخش فوق عقلانی وجودمان انسان هستیم و تنها با الله آرامش پیدا می کنیم. وقتی چشم و گوش که مربوط به بخشهای حسی بدن هستند، نتوانند با معشوق و الهه شان که محسوسات است ارتباط بگیرند، در این صورت می گوییم نقصی در حس بینایی و شنوایی ما وجود دارد. در بخش فوق عقلانی هم اگر انسان نتواند با الله که معشوق این بخش است ارتباط بگیرد، باطن انسانی او تشکیل نشده و دچار نقص در این بخش است. بنابراین، کسانی که در رحم دنیا حیات انسانی دارند، انسان حقیقی هستند؛ سایر افراد که فقط با 4 مرحله پایینی وجودشان زندگی می کنند، انسان مجازیند، یعنی صورت انسانی دارند، ولی باطنشان اصلاً باطن انسانی نیست. تنها انسان حقیقی تولد سالم به برزخ دارد، اینجاست که لزوم کسب معرفتُ الله احساس می شود. زیرا درک می کنیم که هرچقدر انسان، انسان تر می شود، شادتر و آرام تر است. مسئول بخش شادی و آرامش هیچ کدام از 4 بخش (حسی، وهمی، خیالی،‌ عقلی) نیستند، تنها بخش فوق عقلانی است که شادی و آرامش می آورد. گاهی شادی با آرامش فرق می کند؛یعنی انسان ممکن است شاد نباشد، اما با وجود غمگین بودن، آرامش داشته باشد؛این همان ۱۰ نوع غم شادی آور است که در بحث غم توضیح دادیم.  مانند حضرت سید الشهدا ع، حضرت زینب کبری س که در اوج مصیبت و غم و اندوه می فرماید: «وَ ما رَاَیتُ اِلاّ جَمیلا= چیزی ندیدم مگر زیبایی». زمانی که می فهمیم که چرا به این دنیا آمده ایم، ابتدای تولد ماست؛ یعنی به عنوان یک انسان متولد می شویم. چرا در فرهنگ ما جشن تکلیف می گیرند؟ چون جشن تکلیف، در واقع جشن تولد ما به مرحله ی انسانیت است.اولین کسی که جشن تکلیف گرفت، مرحوم ابن طاووس بود. جشن تکلیف یعنی از امروز، من با خدا طرف هستم؛ خداوند بر من منت گذاشته تا من بتوانم جلویش بایستم و با او حرف بزنم. من از امروز با خانواده آسمانی خودم زندگی می کنم، با مادرم حضرت زهرا س مأنوسم؛ از امروز به بعد من با اشراف عالم در ارتباط هستم.از امروز به بعد تاج بندگی را برسر دارم. مثل کسی که می گویند، این فرد یک شخصِ با نفوذی در اجتماع است؛ یعنی با مقامات بالاییِ جامعه ارتباط دارد. حال شخصی که با اهل بیت ع، امام زاده ها، ملائکه و بالاتر و مهم تر از همه با خداوند ارتباط دارد، فردی با قدرت تر و با نفوذتر است و تمام عشق و دلخوشی او زمانی است که سر سجاده قرار می گیرد. اماافرادی که با بخش حیوانی سر سجاده می روند، از نماز خوششان نمی آید؛ براساس خصوصیت های دنیایی ازدواج می کنند و بعدهم براساس همان خصوصیت ها با هم به دعوا و مشاجره پرداخته و از هم جدا می شوند. به همین دلیل، آمار طلاق بالا رفته است. اما باید بدانیم که عشق های بالایی، عشق های پایینی را تضمین و تقویت می کنند. اگر ما تمام بخش های بحث شادی را مثل دانه های تسبیح در نظر بگیریم، بند اصلی که همه دانه ها را به هم وصل می کند، «خود شناسی» است. با خودشناسی است که انسان معشوق بخش فوق عقلانی اش را می شناسد.پس باید بدانیم که دین فقط به معنی «باید و نباید»، «واجب» و «حرام» نیست،بلکه دین یک مسأله ی عاشقانه است. پس متدین های واقعی، به عشق معشوق خود متدینند. یعنی از زندگی خود خیلی لذت می برند. همه دستورات الهی برایشان عشق به خدا است. می خواهند معشوق شان را راضی نگه دارند و با طیب خاطر با او زندگی کنند، نه این که مجبور باشند. بنابراین، کسانی که در دنیا به «معرفة الله» می رسند، لذت آنها حتی در دنیا،از لذت خیلی از بهشتی ها بیشتر است. همین دنیا میکده و بهشت او می شود و اصلِ بهشت هم با اوست. امام سجاد ع به خدا عرضه می دارد: «یا جَنَّتی وَ نَعِیمِی! یا دُنیایِی وَ آخِرَتِی!= ای بهشت من و نعمت من، ای دنیای من و آخرت من».   شادی جلسه هفتم

 برای حرکت روح به سمت هدف خلقت، حفظ و ارتقاء سلامت و سعادت و شادی و آرامش انسان لازم است؛ بنابراین باید با ساختار روح آشنا بود. ساختار روح دقیقاً مثل ساختار جسم با روابط ریاضیِ منظم خلق شده است. روح نیز مانند جسم، بیماری، سلامتی، خواب، بیداری، هوشیاری، غفلت، مرگ و حیات دارد. اکثر مردم دنیا عاشق خودشان هستند و برای رسیدن به خوشبختی هر روز تلاش می کنند؛ اما از تلاش شان نتیجه ای نمی گیرند. هرچه بیشتر تلاش می کنند، غصه ها و فشارهایشان بیشتر می شود. علت این است که انسان ها برای سعادت و آرامش ساختاری تلاش می کنند که هیچ شناختی نسبت به آن ندارند. همان گونه که برای نگه داری گل و گیاه یا ماهی در منزل، نیاز به شناخت ساختار آن داریم تا بتوانیم از آن خوب نگهداری کنیم، برای سلامت روح و رسیدن به شادی و سعادت اخروی نیز، نیاز به آگاهی و شناخت داریم. بحث شادی مکملی دارد به نام  «غم». علاقمندان می توانند به این بحث نیز مراجعه نمایند.