حضرت در سحر شب 27 می خواندند: «اللَّهُمَّ ارْزُقْنِی التَّجَافِیَ عَنْ دَارِ الْغُرُورِ وَ الْإِنَابَةَ إِلَى دَارِ الْخُلُودِ وَ الاسْتِعْدَادَ  لِلْمَوْتِ قَبْلَ حُلُولِ الْفَوْتِ؛ پروردگارا !  کنده شدن از این خانه فریب را نصیبم کن، و رو کردن به سرای جاودانگی را، و آماده شدن برای موت، قبل از این که فرصت ها را از دست بدهم»،      دعای بسیار مهمی است؛ چون توجه به ابدیت و آخرت دارد و کلید سعادت دنیا و آخرت است. لذا وظیفه اصلی هر انسانی در دنیا، آماده شدن برای حیات جاودانه است؛ آن هم به نحو احسن، نه فقط زندگی کردن در دنیا؛ اگر انسان دنبال این باشد که با مقیاس اهل دنیا زندگی کند، اما از نظر روحی هیچ آمادگی برای آخرت نداشته باشد، این یک فریب بزرگ شیطانی (دارالغرور) است. یکی از اسم های دنیا «دار الغرور» است، یعنی خانه ی فریب. انسان ها دائماً خودشان را با مقیاس اهل دنیا مقایسه می کنند و تمام تلاش شان در شب و روز این است که مثل بقیه اهل دنیا با مقیاس ها و معیارهای آنها زندگی و رشد کنند. در اینجاست که ایمان، آخرت، عبادت به خصوص قرآن و انس با آن و نماز و آماده شدن برای ابدیت یک کار حاشیه ای و جنبی می شود؛ نه اینکه دیگر شخص نماز نمی خواند یا روزه نمی گیرد یا حج و زیارت نمی رود؛ بلکه اینها را دارد، اما به عنوان یک کار جنبی و حاشیه ای و تفریحی کنار کارهای دنیایی خودش؛ اما برای او آخرت اصالت ندارد و این خیلی خطرناک است. «دارالغرور» یعنی انسان فریفته می شود به دنیا و هدفش از دنیا را از دست می دهد، یعنی خیری از دنیا نمی ببیند و ابدیت را از دست می دهد. قرآن از ما می خواهد که در زندگی دنیا، به آخرت اولویت بدهیم «وَ الْإِنَابَةَ إِلَى دَارِ الْخُلُودِ» یعنی حرکت مان به سمت آخرت باشد و پشتم به سمت دنیا باشد. وقتی انسان به سمت آخرت حرکت کند، مثل جنینی است که نطفه اش درست بسته می شود و سالم به سوی دنیا می آید. یعنی درحالی که به زندگی جنینی اش ادامه می دهد، اصل را گذاشته برای حرکت به سوی تولد در دنیا. گاهی انسان صبح تا شب در مسجد، حسینیه، هیئت و... است، اما به سمت آخرت حرکت نمی کند و فقط به دنیا فکر می کند؛ از آن طرف  کسانی را داریم که ظاهرشان هم خیلی نشان نمی دهد که آخرتی باشند؛ اما جان شان به سمت آخرت است. محال است انسانی دلش به سمت آخرت باشد، ولی آدم پژمرده، بداخلاق، حسود، خودکم بین و زودرنج باشد. اگر کسی اهل آخرت بود، حتماً آدم شادی است. حضرت می فرماید: «وَ الاسْتِعْدَادَ لِلْمَوْتِ قَبْلَ حُلُولِ الْفَوْتِ؛ آماده شدن برای موت، قبل از آن که فوت به سراغم بیاید» . یکی از آفت های اشتغال به دنیا، نابودن شدن آخرت انسان است. یعنی نادانی و دنیاپرستی های انسان، باعث می شود که آن کاری هم که برای آخرت می کند، ارزشی نداشته باشد. پیامبر اکرم (صل الله علیه و آله): «وقتی انسان رغبت به دنیا دارد و شیفته ی دنیاست، کار آخرتی اش ارزشی ندارد». زیرا این شیفتگی دنیا باعث می شود که اساساً انسان از باطن انسانی فاصله بگیرد. چون انسان زمانی «انسان» است که سه شیفتگی اصلی؛ الله، اهل بیت، و جهاد در راه خدا را داشته باشد. امیرالمومنین (علیه السلام) فرمودند: «وَاشغَلوا أنفُسَكُم مِن أمرِ الآخِرَةِ بِما لابُدَّ لَكُم مِنهُ؛ خودتان را به اموری از آخرت مشغول کنید که چاره ای جز پرداختن به آن ها ندارید».  آخرت جایی است که مثل دنیا شرایط زیستی ثابتی دارد. جنین در رحم مادر چاره ای ندارد که خودش را برای حیات دنیا آماده کند؛ چون دنیا از او چشم می خواهد، قلب می خواهد،دست و پا و گوش و دهان می خواهد، فک می خواهد و... محال است بچه ای از رحم مادر بدون اینها به دنیا بیاید و در دنیا سعادتمند شود. چون اعضا و جوارح ابزار زیست دنیاست. آخرت هم ابزار زیست دارد که قلب سالم است. « یَوْمَ لَا یَنفَعُ مَالٌ وَلَا بَنُونَ / إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِیمٍ؛ در آن روز كه مال و فرزندان سودی نمی‏بخشد/ مگر كسی كه با قلب سلیم به پیشگاه خدا آید». (سوره شعراء/آیات 89-88) در دعای مکارم اخلاق داریم: «وَ اسْتَفْرِغْ أَیّامِی فِیمَا خَلَقْتَنِی لَهُ...؛  فارغ کن ایام مرا برای چیزی که بخاطر همان مرا خلق کردی». اگر به فهم این که من در این دنیا چه کاره ام و اساساً برای چه به این دنیا آمده ام برسیم، آن وقت کارهای دنیایی و حتی مباح ترین کارها هم عبادت محسوب می شود؛ ولی وقتی اساساً تصمیمی برای حرکت به سمت ابدیت و آخرت نداشته باشید و اساساً روح را هم جهت با ساختار آخرت نکردید؛ در نتیجه هر چه هم بخواهید کار کنید، چه کار آخرتی، چه کار دنیایی، هیچ کدام به درد نمی خورد. کار آخرتی کردن با این که انسان اهل آخرت باشد زمین تا آسمان فرق می کند، این که انسان در راه ابدیت و آخرت و کارهایش را آخرتی کند و مهمتر از همین جانش را به سمت آخرت کند، نجاتش می دهد و کارهای دنیایی اش را هم قشنگ می کند و الا کسی که رو به دنیا دارد کار آخرتی هم می کند به دردش نمی خورد.   برگرفته از سلسله مباحث تقدیرات انسان در شب های قدر 

از ویژگی های مهم عبادت، «فهم» است. کسی که خودش را بشناسد، توجه دارد که در مقابل چه کسی ایستاده است و می داند که فقر مطلق و ضعف مطلق است که در مقابل وجود مطلق قرار گرفته  است. توجه به فقر ذاتی خدا یعنی انسان هستی و و جودش را آن به آن از خدا می داند. چون خدا لحظه به لحظه به ما حیات می دهد و ما لحظه به لحظه در کارهایمان وابسته به خدا هستیم. وقتی فقر و بیچارگی را در محضر خدا ببینیم، عزت، رحمت و خیر و شخصیت به دست می آوریم. اما وقتی پر از منیت بوده و تکیه به داشته های خودمان داشته باشیم و هیچ حسی از فقر و مسکنت نسبت به خدا در ما نباشد آن وقت است که به حال خودمان رها  می شویم. حضرت علی (علیه السلام) می فرمایند: «عبادتی که از روی آگاهی نباشد، خیری در آن نیست». کسی که به دارائی هایش تکیه می کند و خدا را فراموش می کند و فقط به خودش تکیه دارد، دچار شرک است. لذا خداوند، عنایت و توجه اش را از این شخص برمی دارد و این امر باعث شکست و گره در کارهایش می شود. اما کسی که فقط به خدا تکیه دارد، حضور قلب و آرامشش نیز بیشتر خواهد بود. لذا مهم است که در فهم عبادات سرمایه گذاری کنیم. هر چه توجه انسان از خدا کم باشد، به همان اندازه مشکلات جسمی، روحی و خانوادگی اش بیشتر می شود؛ چون رها می شود. لذا علامت اینکه یک نفر خدا را شناخته، این است که خواسته هایش بیشتر است. انسان به چیزی مهم تر از اصلاح رابطه اش به خدا نیاز ندارد. چون مشکل اساسی او کیفیت رابطه اش با خداست که کلید حل تمام مشکلات است. در روایت داریم اگر رابطه مان با خدا اصلاح شود، خداوند سایر روابط ما را اصلاح می کند. بنابراین معرفت مانند عددی است که وقتی در کنار صفر قرار گیرد، ارزش پیدا می کند و بالعکس اگر معرفت نباشد، هر چقدر باشد، صفر است. یعنی هر چقدر شخصیت اصلی خود را بشناسیم؛ شخصیتی که از جنس محمد و آل محمد (صلی الله علیه و آله) است، آن موقع است که از هر مسئله دنیایی ناراحت نمی شویم. چون وقتی معرفت باشد، آرامش وقدرت روحی هم خواهد بود. نکته: روح سالم با کیفیت عبادت و کیفیت عبادت با معرفت بدست می آید.  

پروفسور ایموتو با انجام آزمایشات متعدد بر روی مولکول های آب ، اثبات کرد که تمامی افکار، رفتارها و گفتار ها، مستقیماً بر روی شکل کریستالی مولکول های آب اثر می‌گذارد. وی در نتیجه این تحقیقات می گوید: وقتی من به مولکولهای آب می گویم «الله»، به شکل خاصی در می آیند؛ اما وقتی می‌گویم شیطان، شکل دیگری به خود می گیرد. استاد محمد شجاعی می گوید: یکی از دوستان ما که بر روی اسماء الهی کار می‌کند، بیان داشته که هر اسمی از اسماء خدا بر روی آب چه تأثیراتی دارد. مثلاً با قرائت قرآن،مولکول های آب، یک شکل می‌شود؛ اما وقتی موسیقی «هوی متال» پخش می کنیم؛ طور دیگری می‌شود؛ موسیقی پاپ پخش می کنیم، طور دیگری می‌شود؛ موسیقی «راک»پخش می کنیم، طور دیگری می‌شود؛ سمفونی بتهوون پخش می کنیم، شکل دیگری می شود. بنابراین، اتم‌ها و مولکول‌های سنگ و چوب و ... شعور دارند؛ چون همه مظهر خدا هستند و در مقابل شنیدن نام خدا از خودشان عکس­ العمل نشان می‌دهند؛ اما دل‌ انسانها این طور نیست. بعضی از انسان‌ها به اندازه سنگ یا بدتر از آن است؛ به خاطر کثرت گناه، قساوت قلب همه وجودش رامی‌گیرد و چنان خشکی چشم برای او می‌آورد و قساوت قلب پیدا می کند که برای رقت آورترین صحنه ها هم دلشان به رحم و شفقت نمی افتد.   برگرفته از سلسله مباحث نقش انسان در تقدیرات شب قدر 

تا وقتی که رابطه‌ی ما با امام زمان (علیه اسلام) یک رابطه‌ی حقیقی نباشد، ما هنوز به‌طور رسمی امام زمان (علیه اسلام) را دوست داریم. ما باید در ارتباط عاطفی با حضرت، درگیر عاطفی شویم. امام زمان(علیه اسلام) ما 1180 سال است که آواره و تنها و غریب است. حضرت، یعنی اصل همه‌ی انسان‌ها. امام زمان (علیه اسلام)، تنها برای ما شیعیان نیست. همان‌طور که خدا، فقط خدای شیعیان نیست. وقتی که امام زمان (علیه اسلام) در زندگی ما موضوعیت ندارد، هنوز دلمان درگیر ایشان نیست، چه‌طور می‌توانیم بگوییم که می‌خواهم به مقام امام زمان (علیه اسلام) برسم؟ طبق قاعده‌ای که خدا قرار داده، ایشان باید برای ما خاص باشد و محبت رحیمیه با حضرت داشته باشیم، چون ایشان، پدر حقیقی ما هستند. وقتی قرآن می‌فرماید؛ «مودت» یعنی دلت باید با مشکلات و آوارگی‌های امام زمان(علیه السلام) درگیر شود. اگر کسی بتواند برای امام زمان (علیه السلام) کاری بکند و نکند، خیلی خطرناک است. یکبار امام حسین(علیه اسلام) ندای «هل من ناصر ینصرنی» سر داد و کسی کمک ایشان نکرد، هزار سال است که داریم برای ایشان گریه می‌کنیم و امام زمان(علیه اسلام) ما هزار سال است که هر روز دارد این ندا را سر می‌دهد. ما باید نسبت به امام زمان(علیه اسلام) احساس تکلیف کنیم. ایشان پدر حقیقی ماست. قبل از این‌که بخواهیم برای امام زمان(علیه اسلام) کاری بکنیم باید جانمان را درگیر ایشان کنیم. حضرت، اسب و شمشیر ما را نمی‌خواهند. این ما هستیم که به عشق اهل بیت (علیهم‌السلام) برای ارتقاء خود نیاز داریم. امام زمان (علیه السلام) با ندای «هل من ناصر ینصرنی» که هر روز سر می‌دهند، در واقع یک فرصت طولانی ایجاد کرده تا هرکس که می‌تواند به عشق برسد. در واقع دارد برای یک پیوند مودتی از ما خواستگاری می کند. چه‌قدر قشنگ است که امام زمان (علیه‌اسلام) ما را خسته‌ی خودشان ببینند. اگر ما را اهل دوندگی و دلسوزی برای خودشان نبینند، دلمان مرده است و یک انسان مجازی هستیم. حرکت ما باید به سمت انسان حقیقی شدن باشد نه انسان مجازی. تا زمانی که در چادر امام زمان(علیه السلام) نرویم، حقیقی نیستیم. عاشورا فقط کسانی انسان حقیقی بودند که به چادر حضرت رفتند و یا در راه رسیدن به چادر حضرت بودند. اگر ما سبک زندگیمان مهدوی باشد، تا قیامت و بعد از قیامت به‌عنوان یک انسان با ایشان هستیم. بی‌تقواترین آدم‌ها کسی است که عبادت‌های زیاد انجام می‌دهد ولی هیچ خاصیتی برای امام زمانش ندارد. امام خمینی (ره) فرمودند: تمام مسئولین جمهوری اسلامی اگر به فکر ایجاد حکومت جهانی امام زمان(علیه اسلام) نباشند، خائن و خطرسازند حتی اگر به مردم خدمت کنند. خدمت فقط در رفاه زندگی اقتصادی و... نیست. ما یک انسانیم نباید فقط مسائل حیوانی را در نظر بگیریم. خدایا رو از ما برنگردان. درِ نگاه رحیمیه باز است. در صورتی که تو از نگاه رحمانیه و محدود نگاه کردن به امام زمان(علیه اسلام) دست برداری و نگاه رحیمیه به ایشان داشته باشی. برای امام زمان علیه السلام تکلیفی کار نکنید، تکلیف سر جای خودش، باید روی عشق و مودت برای پدر حقیقی‌مان و مادرمان حضرت زهرا(سلام الله علیها) سرمایه‌گذاری و تلاش کنیم. خداوند در دعای ندبه از معشوق‌های آسمانی شروع می‌کند. تا این‌که تو را به شوق امام زمان(علیه‌السلام) می‌رساند. در واقع چون خداوند همه چیز را ریاضی خلق کرده، انسان در تراز خداوند و عدد و ارقام الهی انسانیتش به مقداری است که در مسیر عشق به خدا و اهل بیت(علیهم السلام) قرار می‌گیرد که اوج این ارتباط عاشقانه جایی ظهور پیدا می‌کند که میزان ارتباط شخصی هر فرد با وجود مقدس امام زمان (علیه‌السلام) میزان خرج شدن و صرف شدن هر شخص برای امام زمان (علیه‌السلام) بستگی دارد. به میزانی که این شخصیت دل تو را اشغال می‌کند. میزان عشق یک نفر به الله زمانی ظهور می‌کند که ببیند چقدر دل او درگیر غربت و تنهایی و آوارگی امام زمان (علیه‌السلام) شده است. کسی با الله رفیق‌تر است، که با امام زمانش، رفاقت بیشتری دارد. کسی بیشتر، دغدغه الله را دارد، که بیشتر دغدغه‌ی امام زمانش را دارد. اهتمام به الله، در اهتمام به امام زمان(علیه اسلام)، در خدمت به ایشان، در دلبستگی به ایشان، و در میزانِ دویدنِ انسان برای رسیدن به چادر امام زمان، نمود می‌یابد. ما در دنیا کاری جز این نداریم که؛ خودمان را به چادر حضرت برسانیم. تنها در چادر امام زمان است، که ما در آغوش الله هستیم. ... لذا تنها همین جاست که به معنای حقیقی از رهایی، آرامش و سعادت برخوردار خواهیم بود. ما به میزان نقشی که در رفع موانع ظهور داریم... ؛ قیمت داریم! و به میزانی که برایش دغدغه داشته و اهتمام می‌ورزیم ... انسان هستیم! رفاقت الله، در گروی رفاقت با امام زمان(علیه اسلام)  است... راه آغوشِ خدا، از چادر امام زمان می‌گذرد. مَحال است، بیرون از چادر،‌ بتوانیم طعم عاشقیِ با الله را بچشیم. اساساً، زندگی ما، اگر به چادر امام زمان(علیه السلام) ختم نشود...، سوختن است، باختن است. عین مردن است. باید همه تلاش‌مان را برای رسیدن به چادر امام زمان(علیه اسلام) ، هزینه کنیم. مادر آفتاب عزیزم، مادر رنگین کمانم الا، ای مادر صاحب زمانم خجل هستم من از اعمال زشتم شکستم قلب او را با سرشتم همی آواره گردیده، زدستم شده گریان ز بس توبه شکستم تو ای شه زاده ی روم، مادر ماه که آوردی دراین شب، نور الله شفیع شیعیانش باش، محشر به نزد آن بزرگ، حی و داور الا، ای مادر مهدی موعود همه دلها، شده بی تاب مولود دعا کن از برای نور دیده که از پرده، برون آید سپیده سروده: شهلا رضایی (یکی از دختران یوسف زهرا) مطالب بیشتر: پای درس استاد مجموعه سخنرانی های استاد محمد شجاعی مجموعه کتابهای استاد محمد شجاعی