امام با این انقلاب باعث رونق کلیساها و عبادت گاه‌های فِرَقِ دیگر در جهان شدند. با امام خمینی مردم فهمیدند، دین حرف دارد؛ دین در زندگی نقش دارد؛ دین می‌تواند موثر باشد و ریشه یک حکومت 2500 ساله را از جا بکَند. کار امام به دین و قرآن آبرو داد و احیا گر معارف دین اسلام شد. هیچ کس نمی تواند بگوید من امام را بطور کامل می شناسم؛ باید صدها سال بگذرد تا مشخص شود که این شخصیت که بود. بعد از معصومین علیهم‌السلام شخصیتی با این شعاع وجودی و به این جامعیت نداشته‌ایم که در فقه و فلسفه و عرفان و اخلاق و انقلابی‌گری و ستیزه جویی با دشمنان سرآمد باشد. در واقع، وجود حضرت امام جمع اضداد بود. همین کسی که مشتش را گره می کرد و کاخ سرخ و سفید شرق و غرب به لرزه در می آمدند، شب از خوف خدا به خودش می پیچید. همین کسی که تمام دشمنان اسلام را پشیزی به حساب نمی آورد، در مقابل یک بچه‌ی یتیم و بچه‌ی شهید و بچه بی کس، مثلِ جد بزرگوارش علی علیه السلام زانوهایش خم می شد.   ادب، نزاکت، صفا، طمانینه، خدا خواهی و حقیقت جویی و پرهیز از هوای نفس و منیت و خودخواهی، درسهایی بود که امام (رحمه‌الله‌علیه) به ما دادند و در رأس همه درس اخلاص بود. خودشان فرمودند: به خدا قسم در دوران نهضت یک لحظه نترسیدم. مگر می شود، انسان پنجه در پنجه گرگ های عالم داشته باشد و نترسد؟ بله، می شود، به شرطی که دستش در دست خدا باشد. قدرت بی منتهای الهی آرامش بخش امام خمینی بود.   فرمودند: فرودگاه به فرودگاه و کشور به کشور و پایتخت به پایتخت خواهم رفت و فریاد خواهم زد و ریشه ظلم و ستم را در ایران خواهم کَند. و واقعاً هم این کار را کرد. همه قدرت های اهریمنی در اختیار دشمنان بود. چاه های نفت، پول، ثروت و جواهرات در اختیار دشمن بود. پشتیبان های خارجی از دشمن بود. امام یک نفر بود و قیام کرد. ملت عزیز ایران هم دل به او سپرد و به خدا دل داد. امام یک سلاح را در بین ما تقسیم کرد و آن سلاح این بود: ما مسلح به الله اکبریم، بر سر دشمنان حمله می بریم. ما چیز دیگری نداشتیم. همین کمر دشمن را شکست. « وَالَّذِینَ جَاهَدُوا فِینَا لَنَهْدِیَنَّهُمْ سُبُلَنَا وَإِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِینَ[1] = و كسانى كه در راه ما كوشیدند به یقین راه ‏هاى خود را بر آنان مى‌‏نماییم و در حقیقت خدا با نیكوكاران است».  امام خمینی روز 22 بهمن به مردم گفتند: به خیابان ها بریزد. بعداً گفتند من نمی دانستم که اینها می خواهند کودتا کنند، خدا به دلم انداخت که به مردم بگویم بریزید بیرون. خدا به دل امام می اندازد. خداوند گام های امام را محکم می کرد. 17 شهریور آن حادثه ای که رخ داد، همه گفتند: انقلاب تمام شد؛ انقلاب در نطفه خفه شد. اما فردا اعلامیه از نوفل لوشاتو آمد که امام فرمودند: نترسید و نگران نباشید. این تیر خلاصی بود که رژیم شاه به مغز خودش شلیک کرد. این انقلاب مثل درخت پربرکتی است که خون علی ها و زهرا ها و حسین ها و علی اکبرها و عباس او پای آن ریخته شده، این درخت، خشکی نمی پذیرد. با این پیامِ امام، مردم دوباره جان گرفتند. دوباره فردا مردم به خیابان ها ریختند. اگر خدا با شما بود، هیچ کس حریف شما نمی شود. یک روز به شهید بهشتی گفتم: «چرا شما از خودتان دفاع نمی کنید، این همه راجع به شما حرف می زنند؟». گفت: «نیکنام، دفاع کار ما نیست، ایمان کار ماست؛ «إِنَّ اللَّهَ یُدَافِعُ عَنِ الَّذِینَ آمَنُوا[2]= قطعا خداوند از كسانى كه ایمان آورده‏ اند دفاع مى ‏كند».  درود بر امام عزیز، می گفتند: ‌لحظه به لحظه وقتی که وضعیت خیلی حاد و حساس می شد، امام می رفت در اتاق و می گفت: کسی با من کار نداشته باشد. حالا در آن اتاق چی می کردند، چی می گفتند و چی می شنیدند ما نمی دانیم. آیا با امام زمان در ارتباط بودند؟ من اخیرا از یکی از افراد بیت امام پرسیدم که چند خاطره از امام برایم تعریف کن. گفت: از پاریس که می آمدیم، من پشت صندلی امام نشسته بودم. امام گفتند: بیایید جلو، کارتان دارم. گفت: امام پاسپورت و شناسنامه شان را دادند و گفتند: قبل از این که ما وارد شویم، بروید این را ورودی بزنید. من نمی خواهم غیر قانونی وارد کشور شوم. ایشان می خواهند ریشه این نظام را بکَند، اما نظم و انضباط دارند و به قانون پای بندند. حضرت امام در بسیجی ها روحیه ی خاصی ایجاد کرده بود در میدان های جنگ هم جلوه های خلوص و دلدادگی امام را در چهره بچه های ارتشی و سپاهی می دیدیم. در محور «رُفیّه» با یکی از فرماندهان صحبت می کردم. گفتم: خاطرات تان را بگویید. گفتند: یک هواپیما را در جزیره مجنون بچه ها سرنگون کردند. از هر کسی که پرسیدیم، آن پدافندی که این کار را کرده کدام است؟ به هر که رسیدیم، گفت: ما نکردیم. گفتیم: پس کی کرده؟ گفتند: «وَ مَا رَمَیْتَ إِذْ رَمَیْتَ وَلَكِنَّ اللَّهَ رَمَى[3]= و چون تیر انداختى، به حقیقت تو نبودى كه تیر مى‏انداختى؛ بلكه خداوند بود كه مى‏انداخت».  این روحیه را ببینید که چگونه امام این را در وجود بچه های جبهه اش ایجاد کرده بود. خود را نمی دیدند، خدا را می دیدند. عظمت خدا را می دیدند به خودشان چیزی نسبت نمی دادند.  خاطره‌ی دیگر را اینگونه تعریف کرد: ما یک میدان مین را می خواستیم شناسایی کنیم که خیلی خطرناک بود. یک سیدی بود، گفت: موقعیت این عملیات را به من بسپارید، من موقعیت را می شناسم، فرزند پیغمبر هم هستم، خدا عنایت کند، این برنامه را با موفقیت پیش ببریم. دیدیم راست می گوید، هم آگاهی دارد و هم کارآمد است. گفت: رفتیم و بعد از شناسایی برگشتیم، دیدیم همه بچه ها سالم برگشتند. گفتیم: چی شد؟ ما فکر نمی کردیم سالم برگردید. گفت: شب ظلمانی و غیر مهتابی بود. به افرادم گفتم: شما اینجا بایستید. 10- 15 قدم از آنها فاصله گرفتم. گفتم: یا حجت بن الحسن العسکری ادرکنی، در آن فضای تاریک، خورشید وجود آقا طلوع کردند و فرمودند: چه می خواهی؟ گفتم: شما می دانید که ما چه کار داریم. گفتم: اینها به این اعتبار به من فرماندهی دادند که فرزند مادر شما هستم. عنایتی کنید ما آبروی مادرمان را بخریم. فرمودند: نگران نباش من جلو می روم، شما دنبال من بیا. من هر کجا پایم را گذاشتم، پایت را بگذار جای پای من. به سربازها هم بگو پشت سر تو بیایند. اینطوری رفتیم و برگشتیم. سپس حضرت حجت (ارواحنا فداه) فرمودند: با من کاری ندارید؟ گفتم: جانم فدای شما. سرنگونی هواپیماهای آمریکایی در طبس یکی از پاسداران ویژه بیت امام برای خود من نقل می کرد، واسطه ندارد. می گفت: یک شب احمدآقا گفتند: اتومبیل را آماده کنید تا جایی برویم. من اتومبیل را آماده کردم. حضرت امام آمدند. بعد احمد آقا آمدند و نشستند داخل اتومبیل. گفتم: کجا برویم؟ گفتند: امامزاده صالح تجریش. وقتی رسیدیم، هر دو رفتند نماز خواندند و سجده امام خیلی طولانی شد. وقتی سر از سجده برداشتند، گفتند: احمد برویم، درست شد. من متوجه نشدم که منظور امام چیست. فردا صبح که رادیو را روشن کردیم، اخبار گفت: هواپیماهای مهاجم آمریکایی در طبس شن گیر و سرنگون شدند. من این داستان را برای فرماندهان سپاه در همایشی در مشهد تعریف کردم. فرمانده سپاه یزد پیش من آمد و گفت: این داستانی که شما گفتید 50 درصد قضیه بود. 50 درصدش هم پیش من است. گفتم: تعریف کن. گفت: فرمانده آمریکایی در این عملیات سرهنگ چارلی نامی بوده و وقتی در این قضیه شکست می خورند، با او مصاحبه می کنند که چرا شما شکست خوردید؟ شما که یک سال در این برنامه تمرین کرده بودید.(اشاره به بیش از ۱۰۰ بار اجرای تمرینی واقعه ی طبس) گفت: نمی دانم ما وارد ایران شدیم. خوشحال بودیم که قرار است یکی پس از دیگری شهر های ایران را بگیریم و اصلا خود را در تهران می دیدیم. یک دفعه به صحرای طبس که رسیدیم، من خمینی را دیدم، میان صحرا بین زمین و آسمان دو دستش را به هم کوبید، همین که دستهایش به هم کوبیده شد، ما سقوط کردیم. آمریکا دید که برایش بد می شود. برای همین بود که بعد از یکی دو ماه او را در حمام کشتند و علت مرگش را چیز دیگری اعلام کردند. اینها عنایات خداست. می گوید تو دستت را به دست من بده اهل ریا نباش من تو را اداره می کنم. من در سفر حج، در خانه خدا نشسته بودم. کسی آرام در گوش من گفت: من سرهنگ ارتش مصر هستم. بعد گفت: قدر امام را بدانید. گفتم: مردم قدر امام را می دانند. امام بیمار شدند. مردم جمع شدند گوشه بیمارستان که قلب ما را بگیرید و به امام بدهید. این از دعاهای ماست که از می گوییم «از عمر ما بکاه و به عمر امام خمینی بیفزا». سرهنگ مصری گفت: اگر تمام ملت ایران تمام هستی و دارایی شان را پای امام بریزند، حق امام ادا نمی شود. از من پرسید، شما کوهستان رفته اید؟ گفتم: بله. گفت: زمانی که جلوی کوه سر به فلک کشیده ایستاده ای، چقدر از کوه را می بینی؟ گفتم: دو متر در دو متر. گفت: 5 کیلومتر که بیایی دورتر آن وقت قله سر به فلک کشیده را بهتر خواهی دید. شما به مصر بیا، آن وقت مقام امام خمینی برای تان مشخص می‌شود. امام خمینی شاگردِ مکتب ائمه علیهم‌السلام بود امام شاگرد ارزشمندی برای ائمه علیهم‌السلام بود. امام باقر(علیه‌السلام) در مقام حضرت زهرای مرضیه که در ایام شهادت ایشان هستیم، فرمودند: «به خدا قسم هر کس می خواهد، راه کمال را پیدا کند، باید دنبال ما بیاید. ما خودمان دنبال مادرمان فاطمه می رویم». این خانم 18 ساله چقدر عظمت دارد؛ چقدر کمالات و معنویات دارد. فرمود: به خدا قسم پاهای مادر ما متورم شد، از بس در مقابل خدا به راز و نیاز ایستاد. به هر میزان که ما روحیه عبادت و نماز و روحیه خشیت در مقابل خدا داریم، به همان مقدار فاطمی هستیم. همین خانم در خانه چطور زندگی می‌کرد. برای همسرش علی که استخوان در گلو و خار در چشم داشت، بهترین همسر بود. چگونه فرزندداری می کند؟ حضرت زهرا (سلام‌الله‌علیها) یک خادمه به نام فضه دارد. 20 سال بعد از شهادت حضرت زهرا فضه زنده بود. یک کلمه با کسی حرف نزد. در این 20 سال فقط قرآن می خواند. هر کس سخنی می گفت که لازم بود پاسخ بدهد، یک آیه از قرآن را می خواند و منظور خودش را می رساند. ببینید حضرت زهرا چی تربیت کرده است. چقدر حضرت زهرا(سلام‌الله‌علیها) اهل انصاف بودند، روز اول به فضه می گوید: تو غیر از کارهای منزل، کارهای شخصی هم داری که به آنها باید برسی. یک روز به من کمک کن. یک روز هم کارها را من انجام می دهم و تو استراحت کن. انقلاب اسلامی/ امام خمینی/ حضرت زهرا سلام الله علیها [1] - سوره عنکبوت/69. [2] - سوره حج/38. [3] - سوره انفال/17.

علامه مجلسی در بحار جلد هفتم صفحه 235 از تفسیر فرات ابن ابراهیم با سلسله سند متصل از حضرت امام صادق (علیه السلام) روایت كرده است و ایشان از پدرانش و پدرانش از حضرت رسول خدا (صلی الله علیه و آله) که فرمود:«خداوند تبارک و تعالی به من وعده داده است که در روز قیامت، چون اولین و آخرین را در حاضر گرداند، به من «مقام محمود» را بدهد. البته خداوند به وعده خود وفا می نماید. چون روز قیامت بر پا گردد، برای من منبری نصب می کنند که هزار پله دارد. من از پله ها بالا می روم تا بر فراز آن قرار می گیرم. در این حال جبرئیل لوای حمد را می آورد و در دست من می گذارد، و می گوید: ای محمد! این است آن مقام محمودی که خداوند تبارک و تعالی به تو وعده کرده است! پس من به علی می گویم: از این منبر بالا بیا! و علی بالا می آید، تا یک پله پائین تر از من قرار می گیرد. و من لوای حمد را در دست او می گذارم. پس از آن «رضوان» خازن بهشت می آید و کلیدهای بهشت را می آورد، و می گوید: ای محمد! این است آن مقام محمودی که خداوند تعالی تو را وعده فرموده است! و پس از این، کلیدها را در دست من می گذارد. و من در دامان امام علی (علیه السلام) می گذارم. و پس از آن «مالک» خازن دوزخ می آید، و می گوید: ای محمد! این است آن مقام محمودی که خداوند تعالی به تو وعده داده است، و این کلیدهای جهنم است؛ دشمنان خودت و دشمنان امت خودت را در آتش بیفکن. من کلیدها را می گیرم و در دامان علی بن أبی طالب می گذارم. و در آن روز بهشت و جهنم از عروسی که نسبت به شوهر شنواست، درباره من و علی شنواتر و مطیع ترند. پس از آن من می ایستم، و چنان حمد و ثنای خداوند را به جای می آورم که هیچکس قبل از من چنان ثنائی را به جا نیاورده است. و پس از آن حمد و ثنای ملائکه مقربین را به جای می آورم. و پس از آن حمد و ثنای انبیاء و مرسلین را می کنم. و سپس حمد و ثنا بر جمیع امت های صالح می نمایم. و پس از آن می نشینم، و خداوند ثنای مرا به جا می آورد. و فرشتگان ثنای مرا به جا می آورند. و انبیاء و مرسلین، نیز حمد و ثنای مرا به جا می آورند. و امت های صالح نیز حمد و ثنای مرا به جا می آورند. در این حال از داخل عرش پروردگار، منادی ندا می کند:«یا معشر الخلائق! غُضوا أبصارَكُم حتّى تَمرّ بِنتَ حبیب الله إلى قصرها؛ ای اهل محشر! چشمان خود را پائین بیفکنید و خیره نگاه نکنید، که دختر حبیب خدا اینک می خواهد به قصرش برود». چقدر لذت دارد که مادرمان در آن عظمت بیاید و در قصرش برود. واقعاً‌ لذت دارد که انسان ببیند، مادرش با چه عظمتی به بهشت می رود. «در این حال دختر من فاطمه در محشر حرکت می کند، و بر دوش او دو حله سبز رنگ است و در اطراف او هفتاد هزار حوریه حرکت می‌کنند و چون به در قصرش می‌رسد، می بیند که حسن بر در ایستاده است، و حسین با سر بریده بر در ایستاده است. به فرزندش حسن می‌گوید: ای حسن! این شخص سر بریده کیست؟ حسن می‌گوید: این برادر من است! امت پدرت او را کشتند، و سرش را جدا کردند. در این حال از جانب خدا برای فاطمه ندا می‌آید: ای دختر حبیب خدا! من آنچه را که امت پدرت با او به جا آورده بودند به تو نشان دادم؛ چون در ازای این مصیبت و در پاداش این شهادت، من برای تو در نزد خود ذخیره کرده بودم و با خود قرار داده بودم که نظر در محاسبه بندگان خود نکنم تا زمانی که تو و ذریه تو و شیعیان تو و کسانی که به شما و ذریه شما احسان کرده‌اند گرچه از شیعیان تو نباشند؛ همه را داخل در بهشت گردانم! پس فاطمه داخل بهشت می‌شود و ذریه او و شیعه او داخل بهشت می‌گردند و هر کسی که به فاطمه احسان نموده باشد، گر چه از شیعیان نباشد داخل در بهشت می‌شود.». و این است گفتار خداوند تعالی:«لَا یَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الْأَكْبَرُ= فزع اکبر(منظور قیامت است) آنها را به اندوه در نمی‌آورد.» (انبیاء/103)  آیه «وَهُمْ فِی مَا اشْتَهَتْ أَنْفُسُهُمْ خَالِدُونَ = و در آنچه دل هایشان بخواهد جاودانند.» (انبیاء/ 102) درباره فاطمه و شیعیان اوست. سوگند به خدا که این آیه درباره فاطمه و ذریه او و شیعه او و کسی که به ایشان احسان کرده است از غیر شیعیان نازل شده است.» (بحارالانوار ج7 ص335 و 336) افتخار و عزت را می بینید که اگر کسی به فرزندان حضرت زهرا خدمتی کرده باشد، حتی اگر شیعه هم نباشد به شرط این که کافر و عنود و لجوج نباشد، وارد بهشت می شود. صحنه را دقت کنید همه اهل محشر از روز اول خلقت تا قیامت همه ایستاده اند و این صحنه را می بینند. به این می گویند مقام محمود که عزت شیعه آنجا نمود می یابد. هر کسی باید سعی کند که در روز قیامت و در آن مقام، جایگاهی داشته باشد و نزدیکتر به پیامبر (صلی الله علیه و آله) و مادرمان فاطمه زهرا (سلام‌الله‌علیها) باشد. فرزندان فاطمه زهرا (سلام الله علیها) ذریه ی خانم، شیعیان خانم، حتی کسانی که به شیعیان خانم خدمت کرده‌اند، هیچ حسی نسبت به آن فزع ندارند. عظمت را ببینید، چه قدر این خانم بزرگ است!! حضرت عسگری (علیه السلام) فرمود: «ما حجت خدا بر مردم هستیم و مادرم فاطمه، حجت خدا بر ما است.»   لوای حمد، حضرت فاطمه سلام الله علیها برگرفته از مقام محمود جلسه 11   آرشیو مباحث استاد شجاعی فروشگاه آنلاین با محصولات ناب 

حضرت زهرا در تمام چیزهای که ما در زندگی به آن احتیاج داریم، اعم از اقتصاد، خانواده، تربیت فرزند، مسایل اجتماعی، سیاسی، مباحث توحیدی و معرفتی و ... به اندازه کافی آثاری برجای گذاشته اند. پس کسی که بخواهد با قدرت و سرعت رشد کند، با مراجعه به سیره حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها می‌تواند از سنگلاخ‌ها و پیچ و خم‌های زندگی، به سرعت عبور کند. این قدرت سبک زندگی حضرت زهرا سلام‌الله‌علیهاست که می‌تواند در همه مراحل زندگی به انسان آرامش بدهد و ما را به سرعت به مقصد برساند. ما با مادرمان حضرت زهرا دو نوع رابطه داریم: ۱- حقیقی -۲- حقوقی. وقتی می‌گوئیم حضرت زهرا (علیهاالسلام) یک دختر عرب در جزیرة العرب بود؛ یا دختر پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌و‌آله) یا مادر ائمه بود؛ در حقیقت به بخش حیوانی و جنسیتی او نظر کرده ایم. در حالی که این بانو، یک حقیقت فوق جبروتی و الهی دارد و کاملترین موجود در نظام خلقت است. اصل و ریشه هر یک از ما، از نور مقدس حضرت زهرا (علیهاالسلام) است. ایشان مادر حقیقی همه انسان‌ها و مهمتر از پدر و مادر زمینی ما هستند. این رابطه، رابطه حقیقی ما با ایشان است. اگر این رابطه را گم کنیم، راه را اشتباه رفته ایم. یعنی وقتی بپرسند مادر حقیقی یا اصلی تو کیست؟ اگر ما مادر زمینی خود را به عنوان مادر معرفی کنیم،  اشتباه بزرگی کرده ایم؛ چون آنها فقط بدن ما را به وجود آورده اند، در حالی که حقیقت و اصل ما از نور اهل بیت (علیهم‌السلام) است. بنابراین، مهمترین مسئله ای که در شهادت حضرت زهرا (علیهاالسلام) باید به آن توجه کنیم، این است که دریابیم رابطه ی حقیقی ما با ایشان و سایر معصومین (علیهم السلام) و به ویژه آقا امام زمان (علیه السلام) چگونه است؟  اگر شما خانواده اصلی ات را رها کنی و در چینش های دنیایی ات، مثل انتخاب دوست، همسر، سبک زندگی و ... بخش های پائینی را ملاک قرار دهید، تا آخر عمر راه را اشتباه می روید. پس برای دوری از چنین خسرانی، سبک زندگی خود را با عضویت در خانواده آسمانی تان تنظیم کنید. با توجه به این نکته است که خداوند در قرآن کریم الگوی هر انسانی را معرّفی نموده است: «لَقَدْ کانَ لَکُمْ فِی رَسُولِ اللّهِ اُسْوَهٌ حَسَنَهٌ= قطعا براى شما در رسول خدا سرمشقى نیكو وجود دارد». در این آیه می بینیم که لیاقت یک انسان، تا حد و اندازه ی معصوم می تواند باشد. اهل بیت (علیهم السلام) نیز حجت های خدا بر انسان هستند. یعنی اگر می‌خواهید به خدا برسید و شبیه او شوید، باید زیر نظر مربی و الگو باشید تا شبیه الله شوید. از این رو، ما با تبعیت از حجت های خدا می توانیم به آن مقام برسیم. اگر کسی معصوم را الگوی خود قرار ندهد، ضرر کرده است. یکی از مقامات حضرت زهرا (علیها‌السلام)، حجیت ایشان بر اولاد کرامش (علیهم السلام) است. حجت خدا یعنی کسی که بزرگ است و می تواند به بزرگی خودش تربیت کند. همان طور که استاد می تواند شاگردش را به بزرگی خود تربیت کند. امام حسن عسکری (علیه‌السلام) در مورد مادرشان، فاطمه زهرا (سلام الله علیها) فرمودند: «نَحْنُ حُجَجُ اللَّهِ عَلى خَلْقِهِ وَ جَدَّتُنا فاطِمَةُ حُجَّةُ اللَّهِ عَلَیْنا= ما (ائمّه) حجت خدا بر مردم و مادرمان فاطمه حجت خدا بر ماست». یعنی الگوی ما  اهل بیت (علیهم السلام) هم در سیری که به الله داریم، مادرمان حضرت زهراست. حتی زمانی که امام زمان (علیه السلام) ظهور کنند، می فرمایند: «وَفی اِبنَةِ رَسولِ الله لِی اُسوَةٌ حَسَنَةٌ = سبک زندگی دختر رسول خدا، الگوی شایسته ای برای من است». پس شایسته است یکی از دغدغه های اصلی تان در زندگی، انس با مادرتان فاطمه زهرا (سلام الله علیها) باشد. اگر در این دنیا با او انس نگیرید و از ایشان دور باشید، در آخرت هم از او فاصله خواهید گرفت. انس نداشتن یعنی انتخاب سبک زندگی غلط. انس به مادر حقیقی و آسمانی تان به این است که بدانید ایشان در زمینه های مختلف زندگی  چگونه  برخورد می کردند؛ شوهرداری، فرزندداری، فعالیت سیاسی، نحوه برخوردشان با امام زمان شان و ... حمایت و دفاع از امیرالمومنین به عنوان امام زمانه خویش، از  مهمترین مواردی است که باید به سبک زندگی حضرت زهرا (سلام الله علیها) توجه کرد.  درسی که فاطمه زهرا (سلام الله علیها) به ما دادند، این است که چگونه با امام زمان مان باشیم و از او جدا نشویم.  دفاع بی امان ایشان از امام علی (علیه السلام) تا آن جا ادامه یافت که حضرت تمام هستی اش را قربانی امامت کرد. چون مقام حفاظت از امام زمان بالاتر از احساس های زناشوئی است. حتی یتیم شدن فرزندان و سقط جنینش هم او را از حمایت از امامش باز نداشت.  حب فرزند او را از درگیری فیزیکی با چند مرد جانی هم نگرانش نکرد. سیلی خوردن، شکسته شدن پهلو و.. هیچ کدام از اینها مانع دفاع از امام زمانش نشد. همه اینها را داد تا مبادا امامش تنها و بی یار و یاور  باشد. بنابراین، بهتر است در شهادت حضرت، فقط به این  بسنده نکنیم که این بانو ی خدا گونه به شهادت رسیدند (هر چند مهم هستند) اما باید بفهمیم که چرا حضرت سیلی خوردند؟ چرا بازویشان شکسته شد؟ چرا جنینش سقط شد؟ اگر ما اینها را نفهمیم و فقط به گریه اکتفا کنیم، هر چند ثواب هم دارد، ولی سازنده نخواهد بود. ما را به قرب حضرت زهرا (سلام الله علیها) و چادر امام زمان (علیه السلام) نمی رساند. عزاداری ما باید عزاداری حقیقی باشد. یعنی اگر گریه هم می کنیم با بصیرت و معرفت باشد و تصمیم بگیریم پا در جای مادرمان فاطمه زهرا بگذاریم و به ایشان اقتدا کنیم. توجه کنید؛ اگر روزی حضرت از ما بپرسد که من همه کار برای امام زمانم کردم، شما چکار کردید؟ چه سرمایه ای گذاشتید؟ چه جوابی می توانیم داشته باشیم!  ما باید واقعا به این موضوع فکر کنیم؛ چون حتما حضرت زهرا این سوال را از ما خواهد کرد.   آرشیو مباحث استاد شجاعی فروشگاه آنلاین با محصولات ناب 

در عظمت این بانوی بزرگوار و نورانی همین بس که امام عسکری (علیه السلام) فرمود: «نَحْنُ حُجَجُ اللّهِ عَلى خَلْقِهِ وَ فاطمةُ حُجةٌ عَلیَنا = ما حجّت‌‏های خدا بر آفریدگانش مى‌‏باشیم، و فاطمه، حجّت خدا بر ما است. (تفسیر أطیب البیان، ج 13، ص 236). هر کس باید رابطه ی شخصی خود را با فاطمه زهرا (سلام الله علیها) تقویت کند و روز به روز انس خود را با مادر آسمانی اش  بیشتر کند. از کجا بفهمیم 14 معصوم بخصوص بخصوص حضرت زهرا (سلام الله علیها) بخشی از وجود ماست؟ امکان ندارد یک نفر الله و زهرا و حسین به معنای حقیقی نه توهمی در وجودش داشته باشد و زودرنج و حساس و عصبی حسود و باشد. کسی که فاطمه عنصر وجودی اش است؛ اساساَ‌ آدم تنشه و گدایی نیست. چون چیزی دارد که شاید دیگران به او غبطه بخورند. در زیارت جامعه کبیره به معصوم می گوییم: «انتم عناصر الابرار= شما عناصر خوبان هستید. اگر یک کسی خوب باشد، عنصر دارد. اگر چنین کمالاتی را به کسی دادند یعنی او خودش خوب بوده که این عناصر را به او دادند. خوبی هر کسی هم به این است که چقدر فاطمه دارد. اینها عنصر حقیقت یک نفس هستند. بدن نیست که بگوییم آهن و روی و مسش قوی است. در نفس روح هر کس به این است که چقدر فاطمه دارد که چقدر انس با فاطمه دارد. پیامبر (صلی الله علیه و‌آله و سلم) فرمود: «مَنْ أَحَبَّ فَاطِمَةَ ابْنَتِی فَهُوَ فِی الْجَنَّةِ مَعِی وَ مَنْ أَبْغَضَهَا فَهُوَ فِی النَّارِ = هرکه دخترم فاطمه را دوست بدارد در بهشت در کنار من خواهد بود، و هرکه او را دشمن بدارد در آتش جهنم خواهد بود.» (بحارالانوار، ج٢٧، ص١١۶). چه مژده ای با آن آدم احساس سرمستی و افتخار می کند.  امام باقر (علیه السلام) می فرماید: «مَفْرُوضَة الطَّاعَة عَلَى جَمِیعِ مَنْ خَلَقَ اللَّهُ مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْس وَ الطَّیْرِ وَ الْوَحْشِ وَ اَلاَنبیاء وَ الْمَلَائِكَةُ = اطاعت فاطمه‏ علیها السلام بر تمام بندگان الهى حتى جن و انس، پرندگان و حیوانات، پیامبران و ملائكه واجب است» (عوالم، ج 11، ص 190؛ دلائل الامامة، ص 28). فاطمه (سلام الله علیها) واجب الاطاعه است بر همه ی مخلوقات خدا. مقام مادر ما فاطمه زهرا (سلام الله علیها)  خیلی والاست. که پیامبر(صلی الله علیه و آله) به علی (علیه السلام) فرمود که هر چه فاطمه امر کرد و دستور داد اجرا کند. لذا علی یکبار روی حرف فاطمه حرف نزد، همانطور که فاطمه هم یکبار روی حرف علی حرف نزد. فاطمه یعنی جدا شده‏ و او فاطمه نامیده شد زیرا خدا او را و هر که او را دوست داشته باشد از آتش جدا می کند. شخصی اسم دخترش را فاطمه گذاشته بود. حضرت فرمود: اگر اسمش را فاطمه گذاشتی، «و لا تلعنها = نفرینش نکن». «لا تضربها= کتکش نزن». اسمش فاطمه است و حرمت دارد. آرشیو مباحث استاد شجاعی فروشگاه آنلاین با محصولات ناب