حالا امسال ما از راهپیمایی عظیم اربعین به خاطر کرونا محروم هستیم، اما رفتن شرط نیست. مهم معرفت داشتن است که باید این معرفت حاصل شود که چه اتفاقی در دنیا دارد می‌افتد. اگر ماهیت مهدوی اربعین را فهمیدید و درک کردید، به درجات عالیه می رسید. نه اینکه فقط علمی فهمیدید، بلکه معرفت قلبی پیدا کردید و اربعینی شدید. آنگاه است که به مقام حضرت رسیده و در چادر حضرت هستید. کسانی نمی‌خواهند اربعین برپا شود و هر جور شده می‌خواهند این مراسم اربعین در سطح جهان تعطیل شود و یا شکوه آن را بگیرند و این مراسم باشکوه، این همه دشمن دارد و یک عده اربعین را نمی‌فهمند و بر علیه آن تبلیغات هم می‌کنند. مهم این است که من الان که نمی‌توانم بروم، باید چه کار کنم؟ اول معرفت و قدر دانستن امام است. خیلی‌ها کعبه نرفته‌اند و حاجی نشده‌اند، اما مقام آن‌ها از کسانی که ده‌ها بار به حج و مکه رفته‌اند، بالاتر و تقرب آن‌ها بیشتر است. اصلا در بین همین دشمنان امام حسینG که سر حضرت را بریدند، کسانی بودند که بیش از ۵۰ بار به حج رفته بودند، اما بی‌معرفت به امام بودند. ممکن است کسی توفیق پیدا نکند به زیارت برود، اما مهم فرهنگ اربعین است. اولین بخش از چیزی که باید شما به آن در اربعین معرفت پیدا کنید و بفهمید، معرفت ماهیت مهدوی اربعین است. یعنی بدانی در اربعین چه اتفاقی می‌افتد و اگر کسی اربعینی شد و برای آن سرمایه گذاری کرد، دارد چه‌کار می‌کند؟ چه سرمایه‌گذاری مالی، چه آبرویی، چه وقت و زمان، چه علمی، تخصصی، عشق و دلدادگی و… حالا این سرمایه‌گذاری را چه‌کار کند؟ اگر کسی بخش‌های دیگرش را برای اربعین خرج کرد، قطعا در چادر امام زمانQ است، حالا چهبرای زیارت اربعین برود، چه نرود. مهم این است که اینجایی که هستید، اصلا در شهر خودتان شخصیت و روح شما اربعینی باشد و فرهنگ اربعین را زنده نگه دارید و هر جور می‌توانید این فرهنگ اربعین را تبلیغ کنید. برپایی باشکوه روز اربعین با رعایت پروتکل‌های بهداشتی میسر است امسال می‌گویند به خاطر کرونا باید پروتکل‌ها و فاصله اجتماعی رعایت شود که اصلا هم منافاتی با کار کردن برای اربعین ندارد و مردم ما امتحان خود را در دهه اول محرم پس دادند که می‌توانند تعظیم شعائر اسلامی را با رعایت قوانین بهداشتی انجام دهند و پر رعایت‌ترین و دقیق‌ترین افراد جامعه در رعایت این پروتکل‌های بهداشتی، همین عزاداران حضرت ابا‌عبدالله(ع) و اربعینی‌ها هستند که از بقیه مردم هم بیشتر رعایت کردند و می‌کنند. اما کسانی که اربعینی و عاشورایی نیستند، دیدید که در این تعطیلات عاشورا در جاده‌های شمال بودند و کجا می‌رفتند؟ آن‌ها اصلا عزادار نبودند و این چیزها برای آن‌ها قابل درک و فهم نیست. بنابراین، ملت ما در روز اربعین هم می‌توانند زیباترین و باشکوه‌ترین مناسک را در خانه، محله، حسینیه و مساجد با حفظ مسائل بهداشتی اما باشکوه برگزار کند و این امکانش برای همه هست. اربعین متفاوت

راهپیمایی اربعین؛ مقدمه‌ای برای پذیرش حکومت امام معصوم  است پذیرش حکومت امام معصوم، چیزی است که در زمان هیچ پیغمبر و امامی اتفاق نیفتاده است و این یک اتفاق فوق‌العاده مهم است که با اربعین و بزرگداشت آن، زمینه ی حکومت حضرت فراهم می شود و ما اگر اربعین را درست نفهمیم، عظمت آن را درک نمی‌کنیم و نمی‌توانیم از آن بهره‌برداری کنیم. اربعین به‌قدری مهم است که مقدمه‌سازی آن از هزار و چند صد سال قبل صورت گرفته است. زمانی که بعد از حادثه عاشورا خاندان امام حسین (علیه السلام)، در اربعین خود را به کربلا می‌رسانند تا یک سنت پیاده‌روی و زیارت اربعین را برای الان ما بگذارند تا جهان آهسته آهسته احساس نیاز به امام معصوم کند و آمادگی پذیرش متخصص معصوم را پیدا کند. قبلا چنین نبوده و هیچ‌گاه در طول تاریخ بشر به اندازه چهل ساله ی بعد از انقلاب در جهان، آمادگی پذیرش رهبر الهی وجود نداشته است. پیامبران تا الان آمده‌اند و هیچ زمانی جهان اینقدر آمادگی پذیرش یک امام را نداشته است. دنیا یک تحول عظیم پیدا کرده و یک اتفاق بزرگ در حال شکل گرفتن است و اگر آن را نفهمیم، فریب یک سری مسائل ظاهریِ این موضوع را می‌خوریم و فکر می‌کنیم که الان دنیا در حال انفجار است و چه خواهد شد؟ در صورتی که دنیا در حال گرایش شدید به سمت متخصص معصوم است. معصومین (علیهم السلام) این نقشه را چقدر زیبا طراحی کردند که امام حسن عسکری (علیه السلام) در روایتی می‌فرمایند که مؤمن پنج علامت دارد که یکی از این علامت‌ها خواندن زیارت اربعین است. شاید تا قبل از برپایی این راهپیمایی عظیم، کسی منظور امام از این روایت را نمی‌فهمید. ضعف معرفت اولیای الهی، سعادت را از انسان می گیرد انسان در طول زندگی‌اش با حقایق مختلفی روبرو می‌شود و نمی‌تواند از آن حقایق استفاده کند و عمده مشکل انسان در رشد و سعادت دنیوی و آخرتی ضعف معرفت است که اگر انسان معرفتش قوی باشد، هم به سعادت دنیا و با کمترین امکانات در این دنیا در اوج خوشی و سعادت و آرامش زندگی می‌کند و هم سعادت ابدی را به‌دست می‌آورد. اما اگر معرفت نباشد، در عین حالی که همه امکانات را دارد و با همه قدرت‌ها همراه است، توانایی بهره برداری از آن‌ها را ندارد. گاهی یک انسان با معرفت، حتی از یک صدم امکانات یک انسان بی‌معرفت نیز برخوردار نیست، اما هم سعادت دنیا و هم سعادت آخرت را به‌دست می‌آورد. مشکل انسان نفهمیدن قدرها و قدر ندانستن‌هاست. باور نکردن قدرها و اندازه‌هاست. در یک زمان مردمی بودند که پیامبر (صلی الله علیه و آله) را در اختیار داشتند و همزمان امیرالمؤمنین (علیه السلام)، حضرت زهرا (علیها السلام) و حسنین را داشتند، ولی دیدید با این خانواده چگونه برخورد شد و مردم نتوانستند از آن‌ها استفاده کنند. ایرانیان مورد تمجید پیامبر ص بودند و آیاتی در فضیلت آنها نازل شده است برای ایرانیان ۱۰ آیه در قرآن درباره فضیلت آن‌ها نازل شده که شیعه و سنی آن را نقل کرده‌اند. پیامبر (صلی الله علیه و آله) درباره ایرانیان اینقدر تعریف و تمجید می‌کنند و می‌فرمایند سلام مرا به برادران من برسانید که اصحاب سؤال می‌کنند: مگر ما برادران شما نیستیم؟ حضرت می‌فرمایند: شما اصحاب من هستید. برادران من کسانی هستند که نه من و نه هیچ یک از اوصیا مرا ندیده‌اند، اما به نوشته ی روی کاغذ سفید ایمان می‌آورند. ایرانی‌ها انتخاب شده‌اند برای تغییر مسیر تاریخ و خداوند انقلاب مقدمه‌ساز منجی را به ایرانیان سپرده است، چون ایرانی‌ها قدر می‌دانند. ببینید ایرانی‌ها با یک امام رضای ندیده چه‌کار کرده‌اند؟ با یک پیامبر (صلی الله علیه و آله) با ائمه (علیهم السلام) و با امام زمان (علیه السلام) و حتی امامزادگان ندیده چقدر روابط قدرتمند و عاشقانه و حقیقی برقرار می‌کنند. این قدر دانستن باعث قدر یافتن می‌شود. اما مشکل اساسی ما ضعف معرفت است. کسی که خدا کنارش هست، اما غصه می‌خورد و ناراضی و عصبانی است؛ چون نمی‌فهمد کنار چه کسی است و متوجه نیست. ندانستن قدر، این بلاها را سر انسان می‌آورد. راهپیمایی اربعین؛ حادثه‌ای بی‌نظیر با حضور همه مسلمانان و ادیان الهی است اربعین یک مصداق قدر‌شناسی است. حادثه‌ای در جهان اتفاق افتاده که در طول تاریخ بشر بی‌نظیر است و هیچ‌وقت در طول تاریخ بشر سراغ ندارید که مردم قدر یک امام را اینقدر بدانند که در تمام کره زمین برای ایشان عزاداری کنند. آن وقت نه فقط مسلمانان و شیعیان مرتبط با این امام، بلکه تمام مسلمانان دقیقا مثل شیعیان این امام عمل می‌کنند و نه فقط مسلمانان، بلکه پیروان دیگر ادیان صدها کیلومتر راهپیمایی می‌کنند و حتی هزینه می‌کنند و این‌گونه عاشقانه در اربعین شرکت می کنند و هیچ جای دنیا چنین چیزی سابقه ندارد. حضور مسیحیان، یهودیان، بوداییان، زرتشتیان و دیگر ادیان در این راهپیمایی عظیم اربعین چه معنایی دارد؟ چه‌طور می‌شود برخلاف تمام مسیر تاریخ، مردم کره زمین آن هم نخبگان کره زمین، دانشمندان و برجستگان همه ادیان بیایند و همه اختلافات نژادی، زبانی، عقیدتی، مذهبی خود را کنار بگذارند و بعد با هم متحد شوند و عاشق یک امام و یک شخصیت شوند و به یک راهپیمایی بیایند. تبدیل شدن اربعین به یک نماد بین‌المللی یک فرصت ویژه است مراسم اربعین در گذشته به دلیل عدم امکان تردد به این شکل نبود، اما الان اربعین یک نماد بین‌المللی است و اصلاً تعلق به جهان اسلام ندارد و بزرگان و پیروان سایر ادیان نیز، اربعین را از خود می‌دانند و برای رسیدن به اربعین روزشماری می‌کنند. این چیزی است که انسان باید به آن فکر کند که چه اتفاقی دارد در جهان می‌افتد؟ اینکه مقام معظم رهبری فرمودند: اربعین نماد پیروزی ما در جنگ نرم است، به این معنا است که اربعین بین‌المللی شده است. ۴۰ سال دشمن تلاش کرد که این انقلاب را نابود کند و از بین ببرد و انقلاب و امامان و شیعه را بد جلوه دهد؛ ده‌ها مؤسسه در دنیا با بودجه‌های میلیاردی تشکیل شد تا شیعه را در جهان تخریب کند. دو سوم ماهواره‌های جهان فقط اختصاص به ایران دارد تا با پخش برنامه‌های مبتذل، افکار مردم را منحرف کنند. بعد از ۴۰ سال و با وجود اینکه ما ریزش هم داشته‌ایم. اما رویش‌های زیادی هم داشته‌ایم و دشمن می‌بیند آن چیزی که باعث پیشرفت ایران شده و آن نماد دیگر اختصاص به ایران و شیعه هم ندارد. حتی اهل سنت، مسیحیان، یهودیان و سایر ادیان جهان به این شخص اقتدا می‌کنند و دشمن می‌بیند بعد از ۴۰ سال حتی در پایتخت خودش و در بزرگترین شهرهای خود استکبار جهانی، راهپیمایی و عزاداری برای امام حسین (علیه السلام) برپا می‌شود. در صورتی که آن‌ها می‌خواستند نور اهل بیت (علیهم السلام) را خاموش کنند. اما بعد از گذشت ۴۰ سال از عمر انقلاب ایران، این نور بیشتر شده است و این معجزه است و کار بشر نیست. این اراده ی الهی است که امام حسین (علیه السلام) و فرهنگ حسینی معشوق شماره یک جهان شده‌است. در آیه ۳۳ سوره مبارکه توبه آمده است: «هُوَ الَّذِی أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِینِ الْحَقِّ لِیُظْهِرَهُ عَلَى الدِّینِ کُلِّهِ وَلَوْ کَرِهَ الْمُشْرِکُونَ= او کسى است که پیامبرش را با هدایت و دین درست فرستاد تا آن را بر هر چه دین است پیروز گرداند، هر چند مشرکان خوش نداشته باشند». جهان تمام قدرت خود را در این ۴۰ سال به کار گرفت تا نور اهل بیت (علیهم السلام) را خاموش کند، اما نتوانست. الان بزرگان مذاهب دیگر، خودشان را به کربلا می‌رسانند و در مقابل قبر حضرت سجده می‌کنند. این یعنی چه که حتی اصحاب رسانه و نخبگان جهان و غیر مسلمانان، با آن همه سختی، به راه به کربلا می‌آیند و سال بعد هم با شکوه‌تر می‌آیند؟ اربعین؛ ذخیره خدا برای تشکیل ارتش جهانی امام زمان (عج) است اربعین ذخیره خدا برای تشکیل ارتش جهانی امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) است و هیچ وقت حضرت به این اندازه عاشق و شیفته و پیرو نداشته است و همه کسانی که در اربعین شرکت می‌کنند، نخبه‌ها هستند و اینها تازه نماینده صدها نفر از همه کره زمین هستند و همه آماده هستند در لشکر حسین بن علی (علیه السلام) برای صلح و عدالت و وحدت جهانی حضور داشته باشند. یکی از نمادهای اربعین، خستگی جهانی از وضع موجود است. وقتی همه مردم جهان از همه ادیان، حتی ادیان غیر الهی و حتی لائیک‌ها که دین ندارند به اربعین می‌آیند، به این معناست که از اوضاع جهان خسته شده‌اند و نمی‌خواهند جنگ داشته باشند و می‌خواهند همه دور هم باشند و با هم در صلح زندگی کنند و این‌گونه عاشقانه در مسیر کربلا به هم خدمت هم می‌کنند. اگر ما باطن اربعین را ببینیم و بفهمیم، آن موقع است که ارتقای شخصیت پیدا می‌کنیم. اگر کسی معرفت پیدا کند، نه اینکه فقط بشناسد، بلکه بفهمد و معرفت داشته باشد و این معرفت با قلبش پیوند بخورد و اربعینی شود، مقام عظیمی پیدا خواهد کرد. اربعین یک بشارت دارد و چیزی که در اربعین اتفاق افتاده، این است که مردم قدر امام و معصوم را می‌فهمند. مرحوم آیت‌الله حائری شیرازی می‌فرمود تا وقتی انسان قدر امام را نفهمد، شخصِ امام کمک خاصی به فرد نمی‌کند. مگر شخص امام را مردم نداشتند و حتی یک مدت شخص امام زمان (علیه السلام) هم بوده. اما مردم از او استفاده نکردند و با دست همین مردم امامان شهید شدند. اما ببینید مردم این زمان با امام حسین (علیه السلام) چه‌ کار می‌کنند! آن زمان امام در بین مردم بود. ولی مردم معرفت به امام نداشتند و امام کشته و خاندانش اسیر شدند. اما الان امام نیست، ولی مردم معرفت به امام دارند. بنابراین، امام زمان (عج) زمانی ظهور می‌کند که مردم قدرش را بدانند و قدر امام، مهمتر از شخص امام است و وقتی قدر امام را دانستند، مردم به پیشرفت می‌رسند. انقلاب اسلامی یک نمود از قدر فهم امام است. مردم دیدند به یک نائب عام امام توهین شده بود و این انقلاب اسلامی ایران شکل گرفت و قدرتی ایجاد شد که جلوی همه ابرقدرت‌ها ایستاد و رژیم توهین‌کننده را هم نابود کرد و فرهنگ عشق به امامت و معصوم را در جهان گسترش داد و این اتفاقی بود که در ایران افتاد و الان صدها میلیون انسان در سراسر جهان، این عشق را پیدا کرده‌اند. نتیجه اینکه آن مأموریتی که انقلاب داشت و ائمه در مورد انقلاب ایران گفته بودند، تحقق پیدا کرد. امام حسین (علیه السلام) خود را خادم امام زمان (عج) می‌داند اگر مردم امام زمان (علیه السلام) را بشناسند و بدانند این امام حسینی که دنیا برایش تکان خورده و این‌گونه در اربعین همه مردم از همه ادیان به زیارتش می‌آیند، همین امام حسین (علیه السلام) می‌فرماید من و همه بچه‌هایم خادم امام زمان (علیه السلام) هستیم و اگر ما او را ببینیم، همه عمر خادم او هستیم، طور دیگری به امام زمان عج نگاه می کنیم. این مردم غیر مسلمانی که به راهپیمایی اربعین می‌آیند، اگر امام زمان (علیه السلام) بیاید، او را هم یاری می‌کنند. مسئله مهم فهم قدر دانستن است. اگر کسی قدر را فهمید، حتی کسی که در یک روستا با کمترین امکانات یا فردی بی‌سواد اگر این قدر را فهمید، می‌تواند خود را به معصوم برساند؛ اما اگر کسی این قدر را نفهمید، ممکن است در حوزه علمیه هم درس بخواند و مجتهد هم شود، ولی از امام زمان (علیه السلام) خیلی فاصله بگیرد و در لشکر حضرت نباشد. عاشورا دقیقاً در این حجم عظیم صدها میلیونی تکرار می‌شود. چه کسانی در روز عاشورا به چادر حضرت رفتند؟ کسانی که قدر امام را دانستند. در صورتی که کسان دیگری بودند که امکانات زیادی هم داشتند و حتی سابقه‌های انقلابی و جهادی بیشتری هم داشتند، اما چون معرفت و قدر نداشتند، از حضور در رکاب امام حسین (علیه السلام) محروم شدند و عمرشان هم هدر رفت. امام حسین (علیه السلام) فقط کسانی را جذب کرد که قدردان بودند و می‌دانستند امام یعنی چه و همراه او شهید شدن به چه معناست؟ الان هم در دولت حقه امام زمان (علیه السلام) جایگاه هر فرد در حکومت حضرت، به میزان فهم امام زمان (علیه السلام) است که شما در زمان غیبت، چقدر فهم قدر امام زمانی را دارید و چقدر می‌خواهید برای او فداکاری کنید و خود را وقف امام کنید. اربعین، مسابقه جهانی تقرب به امام زمان (علیه السلام) است اربعین یعنی بفهمید یک مسابقه جهانی برای تقرب و عضویت در لشکر امام زمان (علیه السلام) شروع شده است که ایشان موعود همه ادیان هستند و در اربعین هم همه ادیان حضور دارند. کسانی هستند که خدا به آن‌ها توفیق کار و خدمت می‌دهد، اما تنبل و بی‌حوصله و ناسپاس هستند و نمی‌توانند از این موقعیت استفاده کنند و دنبال بهانه می‌گردند که کار نکنند و کارها تعطیل شود. فهم اربعین ما را بالا می‌برد و درجات برای خود ماست، به شرطی که بدانیم اربعین چه اتفاقی افتاده و دارد می‌افتد. از ۷۰۰ کیلومتری این جاده شلوغ است و مردم به سمت کربلا می‌روند و آن هم با چه عشقی افراد پیر و زن و بچه و جوان به سمت حرم امام می‌روند و یک عده در این مسیر در حال خدمت و یک عده هم در حال حرکت به سمت حرم هستند. امسال که نمی‌توانیم به راهپیمایی اربعین برویم، چه کار کنیم؟ حالا امسال ما از راهپیمایی عظیم اربعین به خاطر کرونا محروم هستیم، اما رفتن شرط نیست. مهم معرفت داشتن است که باید این معرفت حاصل شود که چه اتفاقی در دنیا دارد می‌افتد. اگر ماهیت مهدوی اربعین را فهمیدید و درک کردید، به درجات عالیه می رسید. نه اینکه فقط علمی فهمیدید، بلکه معرفت قلبی پیدا کردید و اربعینی شدید. آنگاه است که به مقام حضرت رسیده و در چادر حضرت هستید. کسانی نمی‌خواهند اربعین برپا شود و هر جور شده می‌خواهند این مراسم اربعین در سطح جهان تعطیل شود و یا شکوه آن را بگیرند و این مراسم باشکوه، این همه دشمن دارد و یک عده اربعین را نمی‌فهمند و بر علیه آن تبلیغات هم می‌کنند. مهم این است که من الان که نمی‌توانم بروم، باید چه کار کنم؟ اول معرفت و قدر دانستن امام است. خیلی‌ها کعبه نرفته‌اند و حاجی نشده‌اند، اما مقام آن‌ها از کسانی که ده‌ها بار به حج و مکه رفته‌اند، بالاتر و تقرب آن‌ها بیشتر است. اصلا در بین همین دشمنان امام حسین (علیه السلام) که سر حضرت را بریدند، کسانی بودند که بیش از ۵۰ بار به حج رفته بودند، اما بی‌معرفت به امام بودند. ممکن است کسی توفیق پیدا نکند به زیارت برود، اما مهم فرهنگ اربعین است. اولین بخش از چیزی که باید شما به آن در اربعین معرفت پیدا کنید و بفهمید، معرفت ماهیت مهدوی اربعین است. یعنی بدانی در اربعین چه اتفاقی می‌افتد و اگر کسی اربعینی شد و برای آن سرمایه گذاری کرد، دارد چه‌کار می‌کند؟ چه سرمایه‌گذاری مالی، چه آبرویی، چه وقت و زمان، چه علمی، تخصصی، عشق و دلدادگی و… حالا این سرمایه‌گذاری را چه‌کار کند؟ اگر کسی بخش‌های دیگرش را برای اربعین خرج کرد، قطعا در چادر امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) است، حالا چه برای زیارت اربعین برود، چه نرود. مهم این است که اینجایی که هستید، اصلا در شهر خودتان شخصیت و روح شما اربعینی باشد و فرهنگ اربعین را زنده نگه دارید و هر جور می‌توانید این فرهنگ اربعین را تبلیغ کنید. برپایی باشکوه روز اربعین با رعایت پروتکل‌های بهداشتی میسر است امسال می‌گویند به خاطر کرونا باید پروتکل‌ها و فاصله اجتماعی رعایت شود که اصلا هم منافاتی با کار کردن برای اربعین ندارد و مردم ما امتحان خود را در دهه اول محرم پس دادند که می‌توانند تعظیم شعائر اسلامی را با رعایت قوانین بهداشتی انجام دهند و پر رعایت‌ترین و دقیق‌ترین افراد جامعه در رعایت این پروتکل‌های بهداشتی، همین عزاداران حضرت ابا‌عبدالله (علیه السلام) و اربعینی‌ها هستند که از بقیه مردم هم بیشتر رعایت کردند و می‌کنند. اما کسانی که اربعینی و عاشورایی نیستند، دیدید که در این تعطیلات عاشورا در جاده‌های شمال بودند و کجا می‌رفتند؟ آن‌ها اصلا عزادار نبودند و این چیزها برای آن‌ها قابل درک و فهم نیست. بنابراین، ملت ما در روز اربعین هم می‌توانند زیباترین و باشکوه‌ترین مناسک را در خانه، محله، حسینیه و مساجد با حفظ مسائل بهداشتی اما باشکوه برگزار کند و این امکانش برای همه هست. قا/269 امام حسین/زیارت اربعین

معرفت پشه‌ها  برای دیدن یکی از دوست های جانبازم، رفته بودم آسایشگاه امام خمینی (ره) که در شمالی ترین نقطه تهران است. فکر می کردم از مجهزترین آسایشگاه های کشور باشد، که نبود. بیشتر به خانه ای بزرگ شبیه بود. دوستم نبود، فرصتی شد به اتاق های دیگر سری بزنم. اکثر جانبازها آنجا قطع نخاع بودند، برخی قطع نخاع گردنی، یعنی از گردن به پایین حرکت نداشتند، بسیاری از کمر، بعضی نابینا بودند، بعضی جانباز از هر دو دست. و من چه می دانستم جانبازی چیست، و چه دنیایی دارند آن ها... جانبازی که ۳۵ سال بود از تخت بلند نشده بود پرسید؛ "کاندیدا شده ای! آمده ای با ما عکس بگیری؟" گفتم نه!  ولی چقدر خجالت کشیدم. حتی با دوربین موبایلم هم تا آخر نتوانستم عکسی بگیرم. می گفت: اینجا گاه مسئولی هم می آید، البته خیلی دیر به دیر، و معمولا نزدیک انتخابات! همه اینها را با لبخند و شوخی می گفت. هم صحبتی گیر آورده بود، من هم از خدا خواسته! نگاه مهربان و آرام اش به من تسلی می داد. وقتی فهمید در همان عملیاتی که او ترکش خورده من هم بوده ام، خیلی زود با من رفیق شد. رسیدم خانه هم می روی؟ گفت هفته ای دو هفته ای یک روز، نمی خواست باعث مزاحمت خانواده اش باشد! توضیح می داد خانواده های همه جانبازهای قطع نخاع خودشان بیمار شده اند، هیچکدام نیست دیسک کمر نگرفته باشند. پرسیدم اینجا چطور است؟ شکر خدا را می کرد، بخصوص از پرسنلی که با حقوق ناچیز کارهای سختی دارند. یک جور خودش را بدهکار پرسنل می دانست. گفتم: بی حرکتی دست و پا خیلی سخت است، نه؟ با خنده می گفت نه!  نکته تکاندهنده و جالبی برایم تعریف کرد، او که نمی توانست پشه ها را نیمه شب از خودش دور کند، می گفت با پشه های آنجا دیگر دوست شده است... می گفت: "نیمه شب ها که می نشینند روی صورتم، و شروع می کنند خون مکیدن، بهشان می گویم کافیست است دیگر!" می گفت خودشان رعایت می کنند و بلند می شوند، نگاهم را که می بینند، می روند. شانس آوردم اشک هایم را ندید که سرازیر شده بودند. نوجوان بوده، ۱۶ ساله که ترکش به پشت سرش خورده و الان نزدیک ۵۰ سالش شده بود. و سال ها بود که فقط سقف بی رنگ و روی آسایشگاه را می دید. آخر من چه می دانستم جانبازی چیست! صدای رعد و برق و باران از بیرون آمد، کمک کردم تختش را تا بیرون سالن بیاوریم، تا باران نرمی که باریدن گرفته بود را ببیند. چقدر پله داشت مسیر! پرسیدم آسایشگاه جانبازهای قطع نخاع که نباید پله داشته باشد. خندید و گفت اینجا ساختمانش مصادره ای است و اصلا برای جانبازها درست نشده است. خیلی خجالت کشیدم. دیوارهای رنگ و رو رفته آسایشگاه، تخت های کهنه، بوی نم و خفگی داخل اتاق ها... هر دقیقه اش مثل چند ساعت برایم می گذشت. به حیاط که رسیدیم ساختمان های بسیار شیک روبرو را نشانم داد. ساختمان هایی که انگار اروپایی بودند. می گفت اینها دیگر مصادره ای نیستند، بسیاری از این ساختمان ها بعد از جنگ ساخته شده، و امکاناتش خیلی بیشتر از آسایشگاه های جانبازهاست. نمی دانستم چه جوابش را بدهم. تنها سکوت کردم. می گفت: فکر می کنی چند سال دیگر ما جانبازها زنده باشیم؟ یکه خوردم. چه سئوالی بود! گفتم چه حرفی می زنی عزیزم، شما سرورِ مایید، شما افتخار مایید، شما برکت ایرانید، همه دوستتان دارند، همه قدر شما را می دانند، فقط اوضاع کشور این سال ها خاص است، مشکلات کم شوند حتما به شما بهتر می رسند. خودم هم می دانستم دروغ می گویم. کِی اوضاع استثنایی و ویژه نبوده؟ کِی گرفتاری نبوده. کِی برهه خاص نبوده اوضاع کشور... چند دقیقه می گذشت که ساکت شده بود، و آن شوخ طبعی سابقش را نداشت. بعد از اینکه حرف مرگ را زد. انگار یاد دوستانش افتاده باشد. نگاهش قفل شده بود به قطره های ریز باران و به فکر فرو رفته بود. کاش حرف تندی می زد!  کاش شکایتی می کرد! کاش فریادی می کشید و سبک می شد! و مرا هم سبک می کرد! یک ساعت بعد بیرون آسایشگاه بی هدف قدم می زدم. دیگر از خودم بدم می آمد. از تظاهر بدم می آمد. از فراموش کاری ها بدم می آمد. از جانباز جانباز گفتن های عده ای و تبریک های بی معنای پشتِ سر هم. از کسانی که می گویند ترسی از جنگ نداریم. همان ها که موقع جنگ در هزار سوراخ پنهان بودند. و این روزها هم، نه جانبازها را می بینند، نه پدران و مادران پیر شهدا را... بدم می‌آمد از کسانی که نمی‌دانند ستون‌های خانه‌های پر زرق و برق‌شان چطور بالا رفته! از کسانی که جانبازها را هم پله ترقی خودشان می‌خواهند! کاش بعضی به اندازه پشه‌ها معرفت داشتند وقتی که می‌خوردند، می‌گفتند کافیست! و بس می‌کردند، و می رفتند، ما چه می‌دانیم جانبازی چیست... به یاد آنهایی که تن مقدس شان زیر شنی های تانک های دشمن له شد ولی اجازه ندادند غیرت ملی و دینی شان له شود. ما امروز میراث داران آنهاییم.    کانال خبری تحلیلی خواص یک رزمنده گمنام

وفاداری و همدلی، ظاهرا دو واژه‌ی مجزا، اما در باطن، بسیار نزدیک به هم‌اند...! هر دو را می‌توان اینگونه معنا کرد: پا گذاشتن روی هر آنچه که پر پرواز انسان را زنجیر می‌کند...؛ خواه دلبستگی بیش از حد مجاز تعیین شده  توسط آفریدگارمان، به پدر و مادر و همسر  و فرزند و شغل و علم و ثروت* و آبرو و... باشد؛  یا صفاتی چون خودخواهی، انحصار طلبی، برتری جویی، حسادت، تکبر، غرور و...، که پنهان می‌مانند و آنجا که اتحاد لازم است، یا قرار است کار جمعی کوچک یا بزرگی، انجام گیرد، خود را نشان می‌دهند...! پا گذاشتن روی تمام مسابقه‌دادن‌هایی که به مقصدی جز نگاه الله، ختم می‌شوند! شیعیانش کم نیستند اما شیعیان آزاده‌اش؛ چرا...! و همین " منیّت " ما، مسیریست که گاهی، صد سال هم، کفاف پشت سر گذاشتنش را نمی‌دهد؛ اما گاهی، به یک شب، طی می‌شود؛ شبیه حر! آری...  تمام مسیر به او رسیدن، از غیر او بریدن است و یک شبه می‌توان رسید... بستگی دارد چقدر طالب رسیدن باشیم! ‌____________________ *) قُلْ إِنْ كَانَ آبَاؤُكُمْ وَ أَبْنَاؤُكُمْ وَ إِخْوَانُكُمْ وَ أَزْوَاجُكُمْ وَ عَشِیرَتُكُمْ وَ أَمْوَالٌ اقْتَرَفْتُمُوهَا وَ تِجَارَةٌ تَخْشَوْنَ كَسَادَهَا وَ مَسَاكِنُ تَرْضَوْنَهَا أَحَبَّ إِلَیْكُمْ مِنَ اللهِ وَرَسُولِهِ وَجِهَادٍ فِی سَبِیلِهِ فَتَرَبَّصُوا حَتَّىٰ یَأْتِیَ اللهُ بِأَمْرِهِ ۗ وَاللهُ لَا یَهْدِی الْقَوْمَ الْفَاسِقِینَ؛ (ای رسول ما! امت را) بگو که اگر شما پدران و پسران و برادران و زنان و خویشاوندان خود و اموالی که جمع آورده‌اید و مال‌التجاره‌ای که از کسادی آن بیمناکید و منازلی را که به آن دل خوش داشته‌اید، بیش از خدا و رسول و جهاد در راه او دوست می‌دارید، منتظر باشید تا خدا امر خود را جاری سازد. (و اسلام را بر کفر غالب و فاتح گرداند و شما دنیاطلبان بدکار از فعل خود پشیمان و زیانکار شوید) و خدا فسّاق و بدکاران را هدایت نخواهد کرد. (آیه‌ی ۲۴ سوره‌ی مبارکه‌ی توبه) t.me/ostad_shojae‌ ‌ twitter.com/m_shojae1‌ ‌ aparat.com/ostad.shojae‌ ‌ soundcloud.com/master_shojae