بنابراین، اگر ما برای زندگی خود، هدف‌گذاری‌های اشتباه کردیم و آرزوهای کاذب را انتخاب کردیم، حتی اگر به آنها برسیم، خوشبخت ‌نمی‌شویم. پس خوشبختی و آرامش ما، فقط با شکوفایی استعدادهای الهی و کمالات معنوی ما به دست می‌آید. از آنجا که خداوند تبارک و تعالی در قرآن بارها فرمودند که نظام عالم را یک نظام ریاضی خلق کردم و هر چیزی با ریاضیات مقرون می‌باشد. «كُلُّ شَیْ‏ءٍ عِنْدَهُ بِمِقْدارٍ» «قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَیْ‏ءٍ قَدْراً»؛ ریاضیات خلقت انسان نیز به گونه‌­ایست که انسان فقط با اهداف خاصی احساس آرامش و خوشبختی می‌کند و اگر به آن هدف‌ها نرسد، هرگز نمی‌تواند به شادی و آرامش و خوشبختی برسد. عمری هم که خداوند تبارک و تعالی به ما داده، به خصوص جوانی، به خاطر دستیابی ما به همان اهداف داده شده است. برای همین هم پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌و‌آله) می‌فرماید: در قیامت هیچ بنده‌­ای قدم از قدم برنمی‌دارد، مگر اینکه به دو سؤال باید جواب بدهد. یکی اینکه جوانی را در چه راهی گذرانده و دیگر اینکه عمرش را چگونه مصرف کرده است. با اینکه جوانی هم جزء عمر است، اما به طور مستقل از آن سؤال می‌شود و این به خاطر اهمیت دوره جوانی است. اینطور نیست که ما هر طور که دلمان بخواهد بتوانیم جوانی­‌مان را مصرف کنیم. باید به گونه‌­ای زندگی کنیم که با آرامش و شادی و خوشبختی ما تناسب داشته باشد. بنابراین، انتخاب هر آرزویی خوب نیست. باید همانطور که امام زین‌­العابدین(علیه‌السلام) در دعا از خداوند مناسبترین آرزوها را می‌خواهد، ما هم مناسب‌ترین آرزوها را انتخاب کنیم. اما اگر انسان آرزوی غلط و اشتباه را انتخاب کند، حتی اگر در مسیر آرزویش پیشرفت هم بکند، در تمام مدت حرکتش، دائماً از سلامت جسم و روح خودش می‌کاهد. مثلا از طریق فیلم‌ها و تلویزیون یا در محیط های خارجی به افراد القاء می‌شود که به دنبال تجملات برود. در چنین تبلیغاتی فرد هدف‌گذاری می‌کند که من باید به بیشترین درآمد برسم و برای اینکه به بیشترین درآمد برسد، سلامت جسمی و روحی خود و خانواده‌­اش را فدا می‌کند. وقتی هم که به آن آرزوهای نادرست رسید، باید تمام ثروتی را که کسب کرده را صرف به دست آوردن چیزی بکند که قبلاً داشت؛ یعنی سلامتی، طراوت و آرامش. بنابراین قیمت گذاری و هدف گذاری آرزوها خیلی مهم است. با قیمت گذاری آرزوها از حمله شیطان در امان باشید شیطان در حمله از جلو (آینده) با تزیین آرزوها به ما حمله می‌کند. پس اگر آرزوهای ما بی‌ارزش و بدون قیمت‌گذاری انتخاب شوند، یعنی آرزوهای پیش پا افتاده و سطحی باشند، شیطان در این حمله پیروز خواهد شد.  مثلاً برای چیزی که 20 هزار تومان می‌ارزد، نباید یک میلیون تومان هزینه کنیم. اول باید بدانیم که غایت ما چیست؟ باید بدانیم که عمر و جوانی که در قیامت در مورد آن از ما سوال می‌شود، صرف چه نوع آرزوهایی بشود، این آرزوها به نفع ما هستند یا به ضرر ما؟ حرکت‌ها و گام‌های شیطان، خیلی ظریف است. در قدم اول، هدف شیطان این است که ما اصلاً آرزوهای خوب نداشته باشیم؛ نه برای دنیا و نه برای آخرت. اما وقتی زورش نرسد و ببیند انرژی تو برای رسیدن به خواسته‌ات زیاد است و می‌خواهی این انرژی را آزاد کنی و خودت را به گمان خودت خوشبخت کنی و برای خودت کسی بشوی؛ می‌گوید: «خیلی خوب، پس دنبال من بیا؛ خودم تو را می‌رسانم». شما هم دنبالش راه می‌افتید. در طراحی آرزوها، شیطان آرزوهایی را به ما پیشنهاد می‌دهد که قیمت ما نیست. در این آرزوها دائما ما را می‌دواند که گاهی به درصدی از آن و گاهی به همه آن آرزوها می‌رسیم؛ اما به قیمتی که سلامتی، وقت، عمر و جوانی ما صرف می‌شود. عمر ما بینهایت است و مرگی به معنی نابودی نداریم. فرمودند: «خُلِقتُم لِلبَقاء لا لِلفَناء= شما برای جاودانگی خلق شده‌اید نه برای فانی شدن». اما برخی افراد در آخر عمر می بینند که برای یک زندگی ابدی، هیچ چیز آماده نکرده اند.  مثلاً می‌خواهید به مسافرت بروید، وقت برای شما خیلی ارزش دارد تا وسایلی را که احتیاج دارید، مثل مواد غذایی، لباس مناسب، ابزار و آلات متناسب با سفر و اتومبیل تهیه کنید. برای این که شما به تهیه وسایل ضروری نپردازید، شیطان شما را سرگرم تودوزی اتومبیل و نقاشی آن می‌کند؛ رنگش متالیک باشد، فرمانش هیدرولیک باشد و در این بین، از بررسی موتور اتومبیل غافل می‌شوید و زمان را برای تنظیم و بررسی موتور اتومبیل یا وسایل ضروری و حیاتی دیگر که در سفر احتیاج دارید از دست می‌دهید. شیطان با بزرگ و مهم جلوه دادن آرزوهای دنیوی، ابدیت را از یاد انسان می برد از روش‌های شیطان این است که به قدری دنیا را جلوی چشم ما بزرگ و مهم جلوه می‌دهد که ما چیزی به اسم ابدیت را فراموش می‌کنیم. یعنی شیطان برای ما هدف‌گذاری می‌کند و یک قسمت از مسیر را در چشم ما خیلی بزرگ می‌کند و در حالی که مسیر اصلی ما از تولد تا بی‌نهایت است، شیطان مقطع تولد تا مرگ را به قدری بزرگ می‌کند که ما اصلاً فرصت نگاه کردن به مرحله وفات به بعد را پیدا نمی‌کنیم و تمام آرزوهای ما خلاصه می‌شوند در آرزوهای کوچک و مبتذلی که فقط در دنیا تاریخ مصرف دارند و به درد زندگی ابدی ما نمی‌خورند. بعد از وفات و انتقال به آخرت، درباره خیلی چیزها از ما سؤال می‌کنند. روز قیامت50 سؤال از ما می‌پرسند که هر کدام50 هزار سال است. این سوالها مبتنی است بر 50 ایستگاهی که قرآن می‌فرماید:«كانَ مِقْدارُهُ خَمْسِینَ أَلْفَ سَنَةٍ[1]= روزى كه مقدارش پنجاه هزار سال است». امام صادق(علیه‌السلام) فرمود: در هر 1000 سال، یک سؤال می‌پرسند. ما 50 چیز را باید برای خوشبختی ابدی‌­مان تهیه کنیم. از چیزهایی مثل عمر، جوانی، امکانات، عقل، شعور، فطرت، انبیاء، قرآن، امکانات و ثروت‌های علمی زیاد، آدم‌های خوب، علما و دانشمندان، کتاب‌ها، دانشگاه‌ها پرسیده می‌شود که چه کار کردی؟ چه تهیه کرده‌ای؟ چه آورده‌ای؟ انسان جواب ندارد و هر چه فکر میکند، هر چه که داشته فقط در دنیا تاریخ مصرف داشتند. قرآن برای آنها لفظ سراب را به کار برده:«وَالَّذِینَ كَفَرُوا أَعْمَالُهُمْ كَسَرَابٍ بِقِیعَةٍ یَحْسَبُهُ الظَّمْآنُ مَاءً حَتَّى إِذَا جَاءَهُ لَمْ یَجِدْهُ شَیْئً...[2] = و كسانى كه كفر ورزیدند كارهایشان چون سرابى در زمینى هموار است كه آدم تشنه، آن را آبى مى‌‏پندارد؛ اما چون بدان رسد، چیزى نیابد». آنجاست که انسان می‌فهمد که تمام مدت عمرش را در سراب گذرانده است. یعنی در این بیابان به عشق آب کشیده شده و نمی‌دانسته سراب است. خسران یعنی همین. یعنی جلو رفته و عمرش را سپری کرده و انرژی‌­اش از بین رفته، ولی چیزی به دست نیاورده، می‌بیند که دچار خسران شده است. از آن طرف می‌خواهد برگردد، ولی در این بیابان فرصت برگشت ندارد؛ هم تشنه است و هم خسران زده. نه راه پیش رفتن دارد ونه راه برگشت. آیا نباید آرزوهای دنیایی داشته باشیم؟ با بیان بحث آخرت گرایی، این سؤال مطرح می‌شود که پس ما نباید آرزویی در دنیا داشته باشیم و از زینت‌ها، لذت‌هاو زیبایی‌های دنیا و آرزوهای قشنگ دنیایی استفاده نکنیم؟ پاسخ این است که چرا. می‌توانیم آرزوهای دنیوی هم داشته باشیم و از زینت‌های دنیایی استفاده کنیم. چون انسان بدون دنیا نمی‌تواند آخرت را بسازد. پس شما چرا می‌گویید که شیطان آنقدر دنیا را بزرگ می‌کند که انسان از آخرت و آینده ابدی خودش غافل می‌شود؟ منظور ما این است که با شیوه‌ی غلط به سراغ آرزوها نرویم و با دنیا ارتباط غلط برقرار نکنیم. منظور این است که آرزوها را غایت نهایی نبینیم. وقتی آرزوها را هدف غایی می‌­بینی و از تو می‌پرسند که آیا آدم موفقی هستی؟ می‌گویی: بله. می‌پرسند: چرا موفقی؟ می‌گویی: چون من پرفسورم؛ مهندسم؛ دکترم؛ تاجرم؛ کاسبم؛ وزیرم؛ وکیلم؛ رئیس جمهورم. اما هیچ کدام از اینها در آن‌طرف به درد نمی‌خورد. مگر نمی‌بینید که چقدر از انسانها در دنیا به دنبال همین آروزها هستند؟ مثلاً طرف 60 سال زحمت کشیده وزیر، رئیس­جمهور، نخست­ وزیر، نماینده مجلس، سرهنگ، سرتیپ، سرلشکر، ثروتمند، بازرگان، تاجر شده، کاخ داشته و صدها چیز دیگر داشته؛ ولی حالا که می‌خواهد بمیرد و وارد نظام جدیدی بشود و وارد جایی بشود که آب و هوای جدید، شرائط زیستی جدید، معیارهای جدید و خاص خودش را دارد؛ آیا چیزهایی که جمع کرده، با آن شرایط جدید ریاضی زندگی تناسب دارد؟ روحش با آن عالم تناسب دارد؟ می‌بیند که نه؛ اصلاً روحش آمادگی زندگی با آن شرایط جدید را ندارد. می‌بیند که در آن طرف، همه چیز، میلیاردها برابر از دنیا پیشرفته­‌تر، زیباتر، کاملتر و جذابتر است. می‌بیند که نیاز به ابزارهای دیگری برای زندگی در آن شرایط دارد، اما در تمام طول عمرش به کسب آن ابزارها نپرداخته است. اگر ما در این عالم  هدف را درست  انتخاب کنیم و خود را برای زندگی در آن عالم آماده کنیم، هر چه بیشتر به آن سمت می‌رویم، شادی و آرامش و طلب ما بیشتر می‌شود و موت و وفات، برای مؤمن عروسی و شادی می‌شود. اما می‌دانید ما وقتی به لحظه‌ی باشکوه ورود به نظام برزخی و بهشت می‌رسیم؛ و قرار است عروسی و جشن تولد ما باشد، چرا می‌ترسیم؟ علت این است که در دنیا درست هدف‌گذاری نکردیم و اصلاً آن جهان را هدف قرار نداده بودیم، ما درست نقطه مقابل را هدف قرار داده بودیم. شیطان اینگونه ما را در سراب می‌دواند. تقسیم بندی آرزوها موجودات به دسته‌های «جماد، گیاه، حیوان و انسان» تقسیم می‌شوند و هر یک از این دسته‌ها یک کمال به حساب می‌آیند، بر همین مبنا آرزوها نیز تقسیم بندی شده‌اند، آرزوهایی که مربوط به کمالات جمادی، گیاهی، حیوانی، فرشته‌ای و انسانی هستند. در این تقسیم‌بندی «انسان» کاملترین‌ موجود است. هر کدام از این موجودات، کمالات مخصوص به خودشان را دارند و همه­ آنها کمال هستند. هر یک هم کمالاتی دارند. هیچ کدام بد و شر و منفی نیستند. همه مثبت و خوب و همه مظهر، تجلی، ظهور و آیه خدا هستند. اما اندازه‌­ها و رقم‌های‌شان با همدیگر فرق می‌کند. به همین میزان و به همین تقسیم‌­بندی متناسب با هر کدام از این موجودات، ما کمالات داریم: دسته اول- جمادات) «جماد» یعنی موجودی که جاندار نیست. همان که در دروس ابتدایی خوانده ایم و 3 دسته هستند، جامد و مایع و گاز. وزن و حجم و خواص عنصری دارند. طلا یک خاصیت دارد؛ نقره خاصیت دیگری دارد و خاصیت الماس متفاوت از اینهاست. اینها خواص عنصری دارند و همه هم کمال هستند. همه هم منشأ اثرند و کمالات مربوط به خودشان را دارند. دسته دوم-گیاهان) این دسته کمالات بیشتری نسبت به جمادات دارند. یعنی قیمت‌شان بیشتر است؛ چون حرکت و رشد و تا حدودی احساسات دارند و تغذیه می‌کنند. رشد بدنی و قدرت بدنی پیدا می‌کنند. زیبایی و لطافت دارند. تولید مثل می‌کنند و به اینها کمال گیاهی می‌گویند. دسته سوم- حیوانات) حیوانات هم کمالات مخصوص خودشان را دارند؛ یعنی قدرت‌ها، خاصیت‌ها و ظهورات خاص خودشان را دارند؛ مثل غریزه جنسی، گرایش به جنس مخالف و .... به خاطر گرایش‌شان به جنس مخالف تشکیل خانواده می‌دهند. در تشکیل خانواده عواطف و احساسات و مسئولیت‌های خانوادگی پیدا می‌کنند. تعهدات خانوادگی دارند و در این رابطه، مسکن‌­گزینی و تفریح و کار و تلاش برای رفاه بیشتر دارند. زندگی اجتماعی دارند و سلسله مراتب زندگی اجتماعی را طی می‌کنند. مثلاً یک حیوان زمانی عضو ساده‌ی یک گروه است، سپس رهبر گروه می‌شود و به مقام می‌رسد. درجه‌­بندی دارند و برای رسیدن به مقام رهبری گروه که بالاترین مقام به شمار می‌آید، تلاش می‌کنند. حیوانات عواطف دارند و خدمت می‌کنند و به واسطه این عواطفی که دارند به خودشان و خانواده­‌شان و هم‌­نوعان‌شان و غیر هم‌نوعان‌شان هم حتی خدمت می‌کنند. قوه غضب دارند. قوه غضب یعنی نیروی دفع ناملایمات و آنچه که خطر به حساب می‌آید، حیوان به وسیله غضب دفع می‌کند. حیوانات به وسیله قدرت و غضب‌شان از خود و حریم خانواده‌­شان و از حریم همنوع و غیر هم­نوع‌شان دفاع می‌کنند. خصوصیات خوبی مثل امانت‌داری، وفاداری، فداکاری و نسبت به ناموس خودشان غیرت ناموسی دارند. در بعضی از آنها حیا و نجابت هم وجود دارد. یعنی اعمال جنسی­‌شان مخفی است. دفع و ادرارشان مخفی است. برخی تربیت­‌پذیر هستند و می‌توانند دست از توحش خودشان بردارند و چیزهایی را که به آنها آموزش داده می‌شود، یاد بگیرند، مثل آنچه که شما در سیرک‌ها می­‌بینید. اینها زندگی و کمالات حیوانی است. دسته چهارم- فرشته)­ کمال آنها عقلانیت‌شان است. علم و معرفت و عقل جزء کمالات فرشته‌ای یا عقلی هستند. دسته پنجم- انسان) انسان دارای کمال انسانی(فوق عقلانی) می‌باشد؛ یعنی انسان علاوه بر 4 کمال بیان شده، کمال فوق عقلانی نیز دارد و به خاطر آن انسان نامیده می‌شود. چون انسان موجود بی‌نهایت­‌طلب و مظهر کامل اسماء و صفات الهی است. کمال و غایتش این است که مِثل یا مَثَل خداوند تبارک و تعالی بشود و بتواند هر چه را که اراده می‌کند، ایجاد کند. خوشبختی مطلق و تخلق به اخلاق الهی، بی‌نهایتِ مطلق و مطلق بینهایت، الهِ انسان است و بدون رسیدن به آن احساس آرامش و خوشبختی نمی‌کند. قدرتِ تشخیص و انتخاب این کمالات به طور فطری در بشر وجود دارد وقتی از جوانی می‌پرسید: آرزوی تو چیست؟ می‌گوید: من می‌خواهم به جایی برسم که هزارمتر خانه داشته باشم با استخر و لوستر و مبل‌های آنچنانی؛ ویلا داشته باشم؛ اتومبیل و ... داشته باشم. این جوان دنبال کمال جمادی است. طلا و الماس و نقره و اتومبیل که جماد است را می‌خواهد. یعنی شیئ‌ای که خارج از وجود خودش است و به واسطه داشتن اینها احساس بزرگی و دارا بودن و کمال می‌کند؛ در حالی که اینها کمال محسوب نمی‌شوند چون اینها کمال‌های جمادیند، نه کمال انسانی. مثلا وقتی شما می‌خواهید یک ثروتمند را با یک فقیر مقایسه کنید، آیا می‌توانید بگویید کسی که ثروتمندتر است آدمتر است؟ کدام وجدان این را می‌­پذیرد؟ وجدان انسان این را به طور فطری درک می‌کند. زیرا ملاک آدمیت در ثروت نیست. خداوند به طور فطری ما را مسلح کرده که بتوانیم آرزوها را تشخیص بدهیم. یعنی فرمول تشخیص آرزوها و قیمت‌گذاری آنها به صورت فطری در نهاد ما هست و در قرآن فرمود: «الهمها فجورها و تقواها= خدا به انسان الهام کرد که فسق و فجور و تقوا کدام است». یک نفر می‌خواهد زیبا باشد، لباس‌های زیبا را انتخاب کند و بپوشد. اصلاً چون می‌خواهد زیبایی در استخدام او باشد، به چیزهای قشنگ، لطیف و زیبا توجه می‌کند. فقط به لباس بودن توجه ندارد، بلکه به زیبایی و لطافت آن نیز توجه می‌کند. دیگری تلاش می‌کند به رشد بدنی خوبی برسد، مثلاً ورزشکار و قدرتمند بشود و بتواند 200 کیلو وزن را بلند کند؛ یا بتواند سه متر بپرد؛ برای همین می‌رود و ورزش می‌کند. زیبایی اندام کار می‌کند، یک عمر می‌گذارد که دور بازوهایش 50 سانتیمتر بشود؛ یا در فلان رشته ورزشی قهرمان بشود تا به او بگویند تو قویترین مرد دنیا هستی؛ تو سریعترین مرد دنیا هستی؛ یا چند مدال طلا به او بدهند، این ها جزء کمالات نباتی و گیاهی است. نظر استاد شجاعی در مورد برخی مسابقات ورزشی و کمالات گیاهی و حیوانی وقتی می‌خواهیم ارزش گذاری کنیم، کسی که می‌خواهد برای عمرو جوانی‌اش برنامه‌ریزی کند و ارزش خود را فقط به این بداند که 20 سال بعد در یک رشته­‌ی ورزشی قهرمان دنیا بشود؛ این درست نیست. اما فردی قهرمان شدن را در کنار یک سلسله از کمالات دیگر انسانی و مسیری که با هدف خلقت او منطبق است ‌ببیند، هر ورزشی هم که بکند، ارزشمند خواهد بود. زیرا ورزش برایش هدف نیست، بلکه وسیله‌ای است برای سرعت گرفتن در مسیر هدف غایی خلقت. چنین کسی که هدف غایی خلقت را دنبال می‌کند، در حالی که رشد طبیعی خود به سمت هدف خلقت را طی می‌کند، در یک رشته‌ی ورزشی نیز فعالیت می‌کند. این کار هیچ مانعی ندارد و از ارزش او کم نمی‌کند. این شخص اخلاق، دین، عقاید، ابدیت و انسانیت و ارزش‌های انسانی‌اش را به خاطر رسیدن به قهرمانی در یک رشته ورزشی، زیر پا نمی‌گذارد. اما کسی که تمام عمرش را در ورزش می‌گذارد تا فقط خودش را به قهرمانی برساند، اگر در آخر کار به او بگویید تو مثل یک آدم زندگی کردی یا نه؟ چه می‌تواند بگوید؟ چه بسیار ورزشکارهای موفقی بوده‌اند که خودکشی کرده‌اند؛ چرا؟ چون احساس آرامش نداشتند. منظور ما این نیست که ورزش خوب نیست، پس ورزش نکنیم؛ نه. ورزش مثل نماز واجب است. اما باید دقت کنیم که غایت ما ورزش نیست. حواسمان باشد که اگر کسی تمام عمرش را روی ورزش گذاشت و از کمالات انسانی باز ماند، حماقت بزرگ کرده‌است که خودش را به یک کمال گیاهی فروخته است. وقتی که هدف غایی زندگی کسی ورزش شد، در ورزش خودفروخته می‌شود. یعنی «خود» و شخصیت اصلی وجودش را می‌فروشد. به همین علت است که دست به هر عمل خلاف اخلاق هم می‌زند. دوپینگ هم می‌کند تا به امتیاز بیشتری دست یابد. در حالی که هیچ وقت یک انسان حقیقی در ورزش دوپینگ نمی‌کند. چون ورزش برایش وسیله است، هدف نیست. مثل پوریای ولی. پوریای ولی یک انسان درست، خوب و قدرتمند است. کشتی می‌گیرد و پهلوان حقیقی است. وقتی بین مقام پهلوانی و حفظ ارزش انسانی­‌اش مخیر می‌شود؛ انسانیت را به قهرمانی ترجیح می‌دهد. اخیرا شاهد حرکت زیبای یک ورزشکار حقیقی بودیم که می‌رود و به فینال می‌رسد و در فینال به ورزشکار اسرائیلی برخورد می‌کند. میگوید: «پیروزی در فینال را نمی‌خواهم. شخصیتم خیلی مهمتر است تا این که با یک ورزشکار قاصری که نماد رژیمی است که دارد هزاران انسان را از بین می‌برد، روبرو شوم. مواجهه ورزشی من با او، یعنی به رسمیت شناختن یک رژیم جنایتکار. من نمی‌خواهم اینطوری قهرمان بشوم». این ورزشکار پیش خدا قهرمان است. پیش خدا خیلی بزرگ است. رشد انسانی دارد و ورزشکاری است که ورزش برای او وسیله­ است نه هدف. قدرت بدنی در ورزش، جزو کمال گیاهی است و بحث قهرمانی و شهرت در ورزش، جزو کمالات حیوانی است. استفاده از «کمالات طبیعی» برای رسیدن به «کمال انسانی» عبادت است اگر ۴ دسته کمالات (جمادی، گیاهی، حیوانی و عقلی) در راستای رسیدن به کمال (فوق عقلانی) به کار گرفته شود، عبادت است. یعنی اگر یک نفر تلاش کرد و ورزش را برای قدرت بدنی خواست و قدرت بدنی را در جهت اهداف انسانی استفاده کرد، ورزش این شخص عبادت است. پس در حالی که دارد ورزش می‌کند، عابد خداست و ثواب هم به او می‌دهند. قیمت این آدم این طور تعیین می‌شود. اما قیمت فرد دیگری که هدفش این است که همیشه غذاهای خوب و خوشمزه در بهترین رستوران‌ها بخورد و تلاش می‌کند که در خانه‌اش بهترین خوراکی‌ها و غذاها وجود داشته‌باشد و هدفش فقط همین است، چیست؟ امیرالمؤمنین(علیه‌السلام) در مورد این فرد می‌فرماید: کسی که همتش فقط خوردن است، قیمتش هم چیزی است که از او خارج می‌شود. گاهی در مسابقات ورزشی که جزو کمالات گیاهی هستند عده‌ای همدیگر را می‌کشند. جوانی که خدا او را آفریده تا مثل خدا بشود و به بینهایت برسد و تمام اسماء و صفات خدا را بتواند ظهور بدهد در مسابقات فوتبال بر اثر فشار عصبی سکته می‌کند و می‌میرد. چقدر ما دروازه‌­بان داشته‌ایم که موقع گُل خوردن کشته شده‌اند. در مسابقات مثلا فوتبال، آنها دارند بازی می‌کنند، اما طرفداران نادان اینجا همدیگر را می‌زنند و می‌کشند یا به بیت المال خسارت می‌زنند. گاهی بچه­‌ها برای دیدن این مسابقات پای تلویزیون می‌نشینند و حواسشان نیست، نیم کیلو تخمه خورده‌اند و چربی زیادی وارد بدنشان شده‌است. بعد هم به تیم خودشان که گُل خورده فحش می‌دهند. بددهانی، بی‌­عفتی می‌کنند و هزار و یکجور آلودگی اعصابشان را خرد می‌کند، سردرد و دردهای دیگر می‌گیرند. ببینید آدم به چه ابتذالی کشیده می‌شود. آیا این ورزشی است که قرار است انسان در آن ساخته بشود؟ شیطان برای ما ورزش را خوب طراحی کرده. وقتی شیطان می‌گوییم، آنهایی هم که تحت ولایت شیطان هستند جزء حزب او به حساب می‌آیند. بی‌خود جام­‌جهانی و المپیک برای ما طراحی نمی‌کنند؛ بی‌خود لیگ نمی‌گذارند؛ بی‌خود سوپرجام برای ما نمی‌گذارند و مسابقات باشگاهی، کشوری، استانی، قاره‌­ای، جهانی برگزار نمی‌کنند. نگاه کنید چطور ده‌ها میلیون انسان را سر کار می‌گذارند و وقت و عمر و استعدادها هدر می‌رود؛ این در حالی است که قرار است این انسان خلیفۀ الله بشود. مرحوم تختی این گونه نبود. او در مسابقه‌ها حتی در مسابقه جهانی، وقت نماز که می‌شد، مسابقه را متوقف می‌کرد. اگر در تمرین بود متوقف می‌کرد و نماز اول وقتش را می‌خواند. او هدفش را شناخته بود، پهلوان و جوانمرد بود و برای همین هم ماندگار شد. چون با حق تعالی و با کسی که باقیست، پیوند داشت. خدا و دین همه چیزش بود، نه ورزش. از پول و شهرت برای بالارفتن توسط مردم و پز دادن و فخرفروشی استفاده نمی‌کرد. وقتی زلزله می‌آمد، یک گونی دستش می‌گرفت و در این خیابانها می‌گشت و برای زلزله­‌زده‌ها پول جمع می‌کرد. این انسان است. قدرت بدنی، زیبایی، لطافت، تغذیه خوب، قهرمانی کلاً کمالات گیاهی و حیوانی بد نیستند، به شرط این که آنها را غایت‌مان قرار ندهیم. وقتی که اینها هدف و غایت قرار نگیرند، هر چه بیشتر به سمت شان برویم آرام‌تر می‌شویم. زیاده روی در کمالات طبیعیِ غیر انسانی، دنیای امروز را به حماقت کشانده است امروز دنیا در استفاده از کمالات طبیعی (جمادی، گیاهی، حیوانی، عقلی) چنان زیاده‌روی کرده که برای انسان جز حماقت ثمری نداشته است. در دنیای امروز آنقدر حماقت بالا رفته که در تلویزیون نشان می‌دهند که عده‌ای مسابقه می‌گذارند که چه کسی می‌تواند بیشتر بخورد و بنوشد. این چه کمالی است که آدم برایش سرمایه‌­گذاری کند؟ واقعاً یک عده سرمایه­‌گذاری می‌کنند و دغدغه­‌شان این است که در سال آینده در فلان جا در مسابقه خوردن برنده شوند و معده‌شان را در طول سال بزرگ می‌کنند که در مسابقه مثلاً بتوانند 24 بطری نوشابه را به طور کامل سر بکشند. اینها مسابقه در شأن حیوانی است. کمالات گیاهی هم در دنیا داریم که برایش مسابقه برگزار می‌کنند. مثل مسابقه بزرگترین ناخن، بزرگترین سِبیل. سالانه مسابقه دارند و یک روز مشخصی در سال جمع می‌شوند، سبیل شان را به رخ هم می‌کشند و مدل و مقدار سبیل و ریش را اندازه می‌گیرند. آدم به کجا می‌رسد که تمام دغدغه‌­اش این است که سال بعد در مسابقه سبیل، من اول بشوم. دنیا را نگاه کنید به کدام سمت دارد می‌رود که گوجه پرت کردن به سمت همدیگر، رنگ پاشیدن به سمت همدیگر، مسابقه در گِل پریدن ارزش می‌شود. یک مشت آدم جمع می‌شوند و در گِل می‌پرند که چه کسی می‌تواند از گِل در بیاید و بدود و به کجا برسد. شیطان/ آرزوها/   [1] - معارج/4.   [2] - نور/39.

در فقره «معدن الرحمه» به شرح رحمت عام و خاص رسیدیم. وقتی گفته می‌شود معصومین رحمت خداوند هستند، هر دو رحمت را شامل می‌شود؛ هم رحمت رحیمیه و هم رحمت رحمانیه.  رحمت عام خداوند شامل همه انسان‌ها می‌شود و رحمت خاص، رحمت ویژه است و فقط برای انسان‌هائی است که خودشان را در مسیر این رحمت ویژه قرار می‌دهند. رحمت ویژه‌ی خداوند شامل مؤمنینی که ایمان آورده و عمل صالح انجام می‌دهند و تواصی به حق و تواصی به صبر دارند، می‌شود.  امام باقر (علیه‌السلام) در روایتی فرمودند: «إنّ اللّه َ تباركَ و تعالى الحَلیمُ العَلیمُ ، إنّما غَضَبُهُ على مَن لَم یَقبَلْ مِنهُ رِضاهُ و إنّما یَمنَعُ مَن لَم یَقبَلْ مِنهُ عَطاهُ و إنّما یُضِلُّ مَن لَم یَقبَلْ مِنهُ هُداهُ= خداوند تبارك و تعالى بردبار و داناست. در حقیقت بر كسى خشم مى‌گیرد كه خشنودى او را نپذیرد؛ و از كسى دریغ مى‌كند كه عطاى او را نپذیرد؛ و كسى را گمراه مى‌گذارد كه هدایتش را نپذیرد». خداوند تبارک و تعالی بسیار حلیم و علیم است و به کسی غضب نمی‌کند؛ اما اگر کسی رضای خدا را نخواهد و به دنبال این نباشد که خداوند از او خوشنود باشد، اینجاست که غصب خدا شامل حال چنین فردی می‌شود. رحمت و غضب الهی براساس اختیار انسان است؛ اگر کسی خودش را از ریزش باران الهی محروم کند؛ از رضای الهی دور می‌شود. یعنی اساساً تا شخص خودش نخواهد، تغییری در امورش انجام نمی‌شود. پس وقتی کسی خودش را از بارش باران رحمت الهی محروم کند و کار به جایی برسد که دیگر رحمت خدا برایش مهم نباشد، اینجاست که خودش با اختیار خودش، خود را از رحمت الهی محروم کرده و به غضب خدا گرفتار می‌شود. بنابراین، خدا رحمتش را از کسی دریغ می‌کند که رضای او را نمی‌خواهد. امام باقر (علیه‌السلام) فرمودند: «و از كسى دریغ مى‌كند كه عطاى او را نپذیرد». خدا از کسی رحمتش را دریغ می‌کند و به او عطا نمی‌کند که خودش نخواسته باشد. بالاخره ما باید تکلیف خودمان را مشخص کنیم که آیا می‌خواهیم به خانواده آسمانی خود که همان رحمت الهی هستند، یعنی اهل بیت (علیهم‌السلام) برسیم و خود را شبیه آن‌ها کنیم یا اصلا این را نمی‌خواهیم؟ این تصمیم و تکلیفی است که باید هر فرد خودش آن را انتخاب کند. در مساله ی«موفقیت و جذب در اسلام»نزدیک به هزار قانون وجود دارد استاد شجاعی می‌گوید: من یک تحقیق یکساله درباره «قوانین موفقیت و جذب در اسلام» داشته‌ام که بسیار مفصل است. غربی‌ها در مورد قوانین جذب تبلیغات زیادی می‌کنند؛ ولی نظرات آنها در این خصوص دارای اشکال است. من در این تحقیق، نزدیک به هزار قانون جذب در اسلام را کشف کرده‌ام که اگر آن‌ها را به دنیا عرضه کنیم، دنیا متحیر و در جهان علم، انفجارها و انقلاب‌های فرهنگی ایجاد می‌شود. افتخار ما این است که در اسلام، بیش از هزار قانون برای «موفقیت و جذب» داریم که باید اینها را برای اجرا طراحی کرد. الان در کشور کلاس‌های موفقیت تشکیل می‌دهند و چند صدهزار تومان هم بابت هر یک از این  کلاس‌ها اخذ می‌کنند و فقط چند تا قانون موفقیت را می‌گویند. در صورتی که اگر قوانین موفقیت اسلامی را بخواهیم تدریس کنیم، چندین ساعت تدریس آن طول می‌کشد. تفاوت این قوانین جذب با آن چه که دیگران می‌آموزندُ این است که قوانین اسلامی، قوانینی است که خود صاحب جذب، یعنی خداوند متعال به ما یاد داده است. اگر بخواهیم نزولات «جمادی، گیاهی، حیوانی، عقلانی و فوق عقلانی» را دریافت کنیم، مثلا پولدار شویم؛ یا وضع جسمی خوبی داشته باشیم؛ چه کارهایی باید انجام دهیم؟ برای تمام این موفقیت‌ها اسلام عزیز دستوراتی داده و به ما آن را یاد داده است. اما ما چون از معصومین (علیه‌السلام) غفلت کرده‌ایم، دچار چنین مشکلاتی شده‌ایم. جای تاسف است که در کشور با پول بیت‌المال، کتاب‌هایی با عنوان موفقیت چاپ می‌شود که سراسر آن احکام کفرآمیز است که مجموعه‌ای از این کتاب‌های موفقیت نوشته‌ی ترامپ رئیس جمهور کنونی آمریکا است. این چه موفقیتی است که ترامپ می‌خواهد به ما یاد بدهد؟ متاسفانه در کشور ما کتاب‌های این فرد به عنوان قوانین موفقیت معرفی می‌شود. روح این کتاب‌ها ناسالم است و قوانین ناسالمی را معرفی می‌کنند. چون آن‌ها موفقیت را به «نتیجه کار» معنی می‌کنند و نه به مجموعه سلامت. مثل این که به کسی بگویند برای موفقیت «فست فود» بخورد، یا خوردن فست فود یک موفقیت است. شاید به ظاهر زیبا باشد؛ ولی باطن آن مرگ و مریضی است. موفقیت باید با ساختار زندگی آخرتی و ابدیت انسان سازگار باشد. پس باید به سراغ «معدن‌رحمت» که اهل‌بیت(علیهم‌السلام) هستند برویم و ببینیم برای ما چه چیزی تجویز کرده‌اند. موفقیتی که اهل بیت(علیهم‌السلام) تعریف می‌کنند، منطبق با ساختار حقیقی نیازهای دنیوی و اخروی انسان طراحی شده است. خداوند عطایش را از کسی منع نمی‌کند یکی از قوانین جذب، این است که امام باقر (علیه‌السلام) از آن خبر داده و می‌فرماید: «و انما یمنع من لم یقبل منه عطاه= خداوند از کسی منع می‌کند که عطایش را نمی‌خواهد». یکی از اسم‌های خداوند اسم «دائم» است، یعنی اینکه من باید بدانم هر فیض و کرم و نعمتی از سوی خداوند است. پس باید باید برای دوام هر نعمتی با گفتن اسم دائم، از خداوند دوام آن را درخواست کنم. مثلاُ خداوند به کسی نعمتی را عنایت کرده و او نمی‌خواهد خداوند آن نعمت را از او بگیرد و استفاده از اسم دائم، باعث دوام داشتن این نعمت می‌شود. انواع نعمت‌ها اعم از مادی، گیاهی، حیوانی و عقلی و فوق عقلی را اگر بخواهیم از ما گرفته نشود، باید طبق قوانینش عمل کنیم. کسی که خودش نمی‌خواهد این نعمت‌ها را از خدا دریافت کند، عطائی هم به او نمی‌شود. چرا برخی با دعا و گرفتن چله و ذکر، باز هم مشکل‌شان حل نمیشود؟ چرا برخی افراد با وجود این که چله‌های مختلف می‌گیرند؛ یا سر کتاب باز می‌کنند و به دعانویس مراجعه می‌کنند؛ اما هیچ گرهی از مشکلات‌شان باز نمی‌شود؟ علتش این است که بخش «منعیات» خود را بررسی نکرده‌اند؛ نگاه نکرده‌اند در این بخش چرا خداوند فلان نعمت را از او گرفته؛ یا فلان نعمت را چرا به او نمی‌دهد؟ به عنوان مثال در ادارات، حقوق کارمندان را در آخر هر ماه به حسابشان واریز می‌کنند، اما یک کارمند یک روز می‌رود بانک می‌بیند حقوقش واریز نشده و جلوی حسابش بسته است. اعتراض می‌کند که چه شده؟ می‌گویند چون گزارش کار در این ماه نداشته‌ای یا اینکه جایی بدهکار یا ضامن بوده‌ای و جلوی حقوقت بسته شده‌است، یعنی اینکه آن اداره جلوی حقوقش را نبسته، بلکه خودش کاری کرده که جلوی حقوقش بسته شده‌است. در اینجا انسان در بخش منعیاتش کاری کرده که خودش جلوی فلان نعمت را بسته است. این است که امیرالمؤمنین(علیه‌السلام) می‌فرماید: «الهم اغفر لی الذنوب التی تغیر النعم= خدایا! آن گناهانی که نعمتها را تغییر می‌دهد ببخش». اگر خداوند حاجتتان را نمی‌دهد و مشکلتان حل نمی‌شود، به خاطر این است که در زندگی یک جایی را بسته‌اید باید آن را باز کنید تا این باز شود. شما یک جای زندگی با پدر یا مادرتان مشکل دارید؛ اما جمکران می‌روید و دعا می‌کنید و بعد می‌گویید چرا اینقدر جمکران رفتم و دعا کردم مشکلم حل نشد؟ در صورتی که شما در جای دیگر، مثلا با شکستن دل پدر یا مادر، راه را بسته‌اید. اول باید سراغ آن‌ها بروید تا راه بسته باز شود. اگر هم پدر و مادرتان فوت کرده‌اند، آن‌ها در برزخ از شما ناراضی هستند. باید برایشان کارهای خیر بکنید. فاتحه خواندن کمترین آن اعمال است. شب‌های جمعه نماز والدین بخوانید و آن‌ها را راضی کنید. بنابراین، رحمت الهی عام و خاص خداوند تبارک و تعالی درش به روی همه باز است و منعی برای هیچ کس ندارد. این ما هستیم که این در را می‌بندیم. با لجبازی‌هایمان خدا و پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله) را می‌آزاریم و رضای خدا را قبول نداریم. اینجاست که رزق ما بسته می‌شود. پس آنجایی که عطای الهی نیست، به خاطر آن است که ما در را بسته‌ایم. ببینید، کجا این در را بسته‌اید که اکنون به مشکل برخورده‌اید؛ ببینید کجا نمک نشناسی کرده‌اید، لجبازی یا قلدری کرده‌اید یا دلی را شکسته‌اید یا کسی را سرزنش کرده‌اید؛ ناموسی از نوامیس الهی را زیر پا گذاشته‌اید؛ در خانه به نماز و قرآن توهین کرده‌اید؛ شاید اصلاً کسی در خانه قرآن نمی‌خواند و قرآن را مهجور نموده‌اید. هزار چیز مانند اینها هست که باعث شده در رحمت بر روی شما بسته شود و گرفتار شوید. پس نگویید کسی ما را سحر و جادو کرده است. این خودتان هستید که در را به روی خود بسته‌اید. زیارت/ رحمت الهی و خاص/علل بسته شدن رزق

قبلاً گفتیم که ما یک آینده مشکوک یعنی دنیایی داریم و یک آینده قطعی یعنی ابدی داریم که نمی‌دانیم چقدر طول می‌کشد. حمله شیطان از جلو به معنی به مخاطره انداختن هر دو آینده است. شیطان می‌خواهد ما هم دنیای‌مان را از دست بدهیم و هم آخرتمان را. اگر ما روش‌های شیطان را خوب بدانیم، می‌توانیم هم آینده­ مشکوک (دنیایی) و هم آینده قطعی و مسلم‌مان (حیات آخرتی) را خوب بسازیم. آرزوها در زندگی ما نقش بسیار مهمی دارند، در واقع روح یک انسان با آرزو زنده است. اما با از دست دادن آرزوها انسان دلیلی برای زنده بودن و انگیزه‌­ای برای هیچ نوع حرکتی ندارد. «آرزو» موتور حرکت انسان و سلطان قلب اوست. انسان باید دقت کند که چه سلطانی را بر وجود خودش حاکم می‌کند. آرزوها اگر خوب انتخاب شوند، انسان را به هدف‌های خوب و اگر بد انتخاب شوند، به هدفهای بد می‌رسانند. تمام انسانها براساس آرزوهایشان حرکت می‌کنند. شیطان در آرزوهای ما تصرف می‌کند و آرزوهایی را به ما پیشنهاد می‌کند که ما با پرداختن به آن آرزوها، هم خوشی و سعادت دنیا را از دست بدهیم و هم خوشی و سعادت آخرت را. شیطان درباره آرزوها و آینده دنیایی ما چند نوع ترفند و چند نوع فکر را در ما تولید می‌کند. یک فکر همان بحث «ترس» بود که عرض کردیم. شیطان اساساً با سعادت و خوشی دنیایی ما سازگاری ندارد و دوست ندارد ما را خوش و شادمان ببیند. برای همین اگر شما هر تصمیمی بگیرید که برای دنیای‌تان خوب و مناسب باشد، شیطان شما را در این کار می‌ترساند و در شما اضطراب ایجاد می‌کند و آن کار را خیلی بزرگ نشان می‌دهد تا شما شجاعت و جرأت حرکت به سمت آن را نداشته باشید. ترفند عجیب شیطان در بحث آرزوها شیطان اول تلاش می‌کند تا جلوی تصمیمات خوب ما را بگیرد که ما نتوانیم اصلاً تصمیمی که مناسب با دو آینده‌مان باشد بگیریم. وقتی موفق نشود، اینجاست که ترفند یا فنِ «بدل» را به کار می‌برد. این که ما نه دنیای خوبی داشته باشیم و نه آخرت خوبی، مطلوب شیطان است. بنابراین، در وهله اول تلاش او این است که ما در دنیا یک آدم بدبخت، بیچاره، فقیر، فلک‌­زده و گرفتار باشیم؛ اما اگر ببیند که تو تصمیم جدی داری که خودسازی بکنی و دنیای خوب و آینده خوبی برای خودت بسازی، اینجاست که فن بدل را به ما می‌زند. مثلاً در کُشتی یک موقع شما به حریف فشار می‌آوری و او را به زمین می‌زنی. ولی زمانی فن بدل می‌زنی. یعنی وقتی حریف با تمام قدرت و نیرو به تو فشار می‌آورد که تو را به زمین بزند، تو از نیرو و فشار او علیه خودش استفاده کرده و او را به زمین می‌زنی. در حرکت اول شیطان تلاش می‌کند اساساً جلوی تصمیمات قشنگ و خوب ما را بگیرد که ما اصلاً تصمیمات خوب و قشنگ برای آیندهمان نگیریم. اگر نتوانست و دید قدرت ما بیشتر از اوست و می‌توانیم او را کنار بزنیم؛ اینجا حرکت بدل شروع می‌شود و شیطان یک جریان موازی با ما ایجاد می‌کند و در طول مسیر ما را همراهی می‌کند، اما در این همراهی کم کم آرزوهای ما را تغییر می‌دهد و ما را به سمتی می‌برد که به آرزوهای‌مان نرسیم و خسته شویم و ناکام هم از دنیا برویم. کسی که می‌خواهد هم در دنیا و هم در آخرت آدم موفقی باشد، باید روی مهندسی آرزوها کار کند. اما اگر مهندسی و چینش آرزوها را بلد نباشد، گرفتار انواع حوادث خواهد شد. آرزو باید با ساختار وجودی انسان تناسب داشته باشد. به طوری که انسان بعد از یک مدت احساس آرامش بکند و زمینه­‌های رشد برای مراحل بعدی زندگی او هم فراهم بشود. در دعا از زبان معصوم داریم که می‌فرماید:«اللهم ربَّ العالمین ... اَسئَلُکَ مِنَ الآمالِ اَوفَقَها= ای رب العالمین ای کسی که ربوبیت و تربیت من به دست توست. از تو مناسبترین آرزوها را می خواهم». آشنا نبودن با مهندسی آرزوها و پیامدهای آن این توفیق بزرگی است که انسان بتواند در بین آرزوهای مختلفی که بر سر راهش قرار می‌گیرد، مناسبترین آرزو را انتخاب کند. اما آشنا نبودن با مهندسی آرزوها و انتخاب آرزوی نامناسب باعث شکست می‌شود و انواع و اقسام بیماری‌های جسمی و روحی را به دنبال دارد. ما کسانی را سراغ داریم که در زندان یا در تیمارستان هستند، کسانی که مراجعات زیاد به روانپزشکان و روانشناسان دارند و قرص مصرف می‌کنند. وقتی ریشه یابی می‌کنید، می‌بینید که اینها غالباً در آرزوهایشان شکست خورده‌اند. سالها زحمت کشیده و تلاش کرده اند که به آرزوی قشنگ و خوبی برسند؛ اما نرسیده‌اند. گاهی انتخاب غلط آرزویی باعث شده که شخص در یک لحظه جنون به سراغش بیاید و کاملاً دیوانه شود. اگر سری به تیمارستان بزنید، می‌بینید که آدم‌های بزرگ و تحصیل کرده، افرادی که زمانی موفقیت‌های خوبی در زندگی‌شان داشته‌اند، ولی جهت­‌دهی به آرزوهای‌شان چنان غلط بوده و چینش آنها چنان اشتباه بوده که دچار بن­بست شده‌اند و سر از تیمارستان درآوردند. فکر نکنید آنهایی که خودکشی میکنند، همه آدمهای آس و پاس، بی­‌سروپا و بدبخت و بیچاره بودند، بلکه از سلاطین، رئیس­‌جمهورها، وزرا، هنرپیشه‌­ها و ورزشکارهای موفق، قهرمان‌ها، ستاره‌­ها، پزشکان و مهندسان بیشترین آمار را دارند که یا خودکشی کرده اند، یا سر از زندان درآورده‌اند، یا بیماری روحی روانی گرفته‌اند و قرص دارو مصرف می‌کنند و یا به شدت افسردگی دارند و یا در نهایت سر از تیمارستان درآورده‌اند. چطور یک دفعه فشار و تنشی به آنها وارد آمده که عقلشان را از دست داده‌اند؟ یا چطور فردی در یک لحظه به حالتی رسیده که یک دفعه سکته کرده است؟ سن سکته در کشور ما و آمار سکته به 30 ـ 35 سال رسیده است. چه می‌شود که انسان سکته می‌کند، سکته همیشه به خاطر چربی و قند و فشار خون نیست؟ بیشتر مواقع علت این است که این افراد بلد نبوده‌اند درست آرزو بکنند و یاد نگرفته اند، چگونه هدف­‌گذاری کنند و یا در اثر ناآشنایی با انواع آرزوها، مثل آرزوهای نامناسب و متضاد و آرزوهای اشتباه و نشدنی گرفتار شده اند. آرزوهای متضاد، آرزوهای نامناسب و آرزوهای اشتباه و غلط، فاجعه­‌های زیادی را متوجه ما می‌کنند. امروز ما جوانانی داریم در دانشگاهها و دبیرستان‌ها که سطح اضطراب و غصه­‌هایشان خیلی بالاست. از هر 10 نفر، 3 نفر فقط «افسردگی رشته» دارند که حاصل هدف گذاری اشتباه بوده است. «افسردگی رشته علمی و دانشگاهی» در ایران، بسیار فراوان است. بنده در درصد بالایی از مشاوره­‌هایم با آدم‌های نخبه‌­ای مثل فارغ­‌التحصیلان دانشگاه‌ها از فوق لیسانس به بالا سروکار دارم که اینها زمانی که 17 ـ 18 سالشان بوده یا در دوران کارشناسی بوده اند، در انتخاب رشته علمی خود، هدف‌­گذاری غلط داشته اند. این افسردگی ها در حالی است که دیگران از بیرون به آنها «به­به و چه چه» می‌گویند، اما خودشان از داخل می‌سوزند و اصلاً راضی و شاد نیستند. آمار بالای طلاق که بیشتر مربوط به قشر تحصیل کرده ما است نیز، بیانگر انتخاب نادرست و چینش غلط آرزوهاست. به همین ترتیب، دقت نکردن در انتخاب دوست، انتخاب شغل، انتخاب کیفیت زندگی و ... هدف‌گذاری‌های غلط باعث ایجاد ناآرامی و غصه و اضطراب می‌شود. به همین دلیل معصوم(علیه‌السلام) دستش را بالا می‌برد و از خدا مناسب‌ترین آرزوها را می‌خواهد. خواستن مناسب‌ترین آرزوها شعور و معرفت می‌خواهد و هنر هر کسی نیست؛ به ویژه در انتخاب همسر. خوشبختی به انسان نزدیک است، ولی شیطان با آرزوها آن را دور می کند خداوند سازو کار عالم را طوری مهندسی کرده که انسان در فاصله خیلی کم و خیلی کوتاه می‌تواند آنچه که به او آرامش و شادی می‌دهد و خوشبختش می‌کند را به دست بیاورد. اما شیطان کاری می‌کند که انسان به خاطر بی‌سلیقگی و داشتن آرزوهای غلط و اشتباه و آرزوهای نامناسب، از کنار این آرامش رد می‌شود و خودش را در دریایی از اضطراب و نگرانی می‌اندازد. در آخر کار هم ناکام در سراب آرزوهای خودش سکته می‌کند.   بعد از 10 -15سال پس از رسیدن به آرزوی نامناسب، تازه می‌فهمد که تمام این مدت علیه خودش کار کرده و به عشق دستیابی به خوشبختی و پیروزی، برای شکست تلاش کرده است. اینجاست که افسوس می خورد و دوست دارد یک بار دیگر به گذشته‌ی خوب خود برگردد. اما دیگر دیر شده است.  به قدری مسئله چینش آرزوها مهم، و غلط انتخاب کردن آن شایع است که وقتی به اکثر افراد بگویید اگر 10یا 15 سال به عقب برگردی، دوباره همین مسیر را انتخاب می کنید؟ اکثراً می گویند: نه. خیلی کم هستند کسانی که می‌گویند: بله، همین مسیر را می‌آییم. این خیلی غم‌­انگیز است و به این معنی است که هدف­گذاری‌های ما غلط و آرزوهایمان اشتباه و نامناسب بوده اند. مهمترین کاری که والدین و مسئولین فرهنگی باید انجام دهند بزرگترین و مهمترین کار و خدمتی که والدین و مسئولین فرهنگی باید انجام دهند، این است که در شناسایی و مهندسی درست آرزوها به افراد کمک کنند. ما گاهی آرزوهایی داریم که برای رسیدن به آنها، همسر، پدر و مادرمان را له می‌کنیم؛ یا کارهای خلاف انجام می‌دهیم و آدم‌های زیادی زیر دست و پای ما له می‌شوند تا ما به آن آرزو برسیم. در حالی که آن آرزو اصلاً مناسب نبوده، بلکه خطرناک هم بوده است. برخی افراد به رغم این که دریافته اند آرزوهایی غلطی داشته اند که بلای جانشان شده، ولی باز هم می‌گویند نه این راه را تعیین و انتخاب کرده‌ایم و باید تا آخر برویم. در این راه پدر و مادر قربانی می‌شوند، فرزند و همسر و دوستان زیاد و حتی خیلی از ارزشها قربانی می‌شوند، از خدا و ائمه جدا می‌شویم، قیامت و ابدیت را از دست می‌دهیم، اما حاضر نیستیم از راه نادرست برگردیم. بزرگترین خدمتی که پدر و مادرها، مسئولین فرهنگی و آنهایی که مسئولیت تربیت عده‌ای از انسانها را دارند می‌توانند انجام دهند، این است که به فرزندان و افراد تحت تربیت شان «مهندسی آرزوها» را آموزش دهند. ما باید در این مورد به داد مردم و به داد جوانانمان و فرزندان‌مان برسیم که مسیر زندگی را اشتباه انتخاب نکنند. خیلی از پدر و مادرها وقتی می‌خواهند هدف‌­گذاری کنند، می‌گویند تو بهتر است این کاره بشوی و خیلی از پدر و مادرها هدف‌هایی که خودشان داشته‌اند و به آن نرسیده‌اند را برای بچه‌­ها ترسیم می‌کنند و می‌خواهند فرزندشان به آنجا برسد. فرزند خود را تشویق میکنند به او تحمیل می‌کنند و فشار می‌آورند. خیلی از بچه‌­ها چنین چیزی را نمی‌پسندند ولی تحت تأثیر و فشار والدین، آن کار را انجام میدهند. گاهی فرزندان چنان شیفته ی والدینِ خود هستند که همان اهدافی را که والدین می‌گویند، انتخاب می‌کنند و بعداً می‌فهمند که سرشان کلاه رفته و وقت و عمر و جوانی شان تلف شده است. علامت آرزوی خوب و مناسب چیست؟ علامت آرزوی مناسب این است که شما وقتی به سمت آن می‌روید، روزبه‌­روز به آرامش و قدرت و شادی بیشتری نزدیک شوید و احساس می‌کنید که هر لحظه دارید ذره‌­ای و مقداری از آن هدف را به دست می‌آورید. نکته فوق­‌العاده مهمی که ما در بحث مهندسی و چینش آرزوها باید در نظر داشته باشیم، این است که ما به خود رها شده نیستیم و باید نسبت به مصرف عمر و جوانی مان در درگاه الهی پاسخگو باشیم. این از اولین اموری است که در قبر ازما سوال می‌شود. یک سلسله از آرزوها هستند که با ما تناسب دارند؛ چه آرزوهای دنیایی و چه آرزوهای ابدی. اگر آنها را شناسایی و به سمت آنها حرکت کردیم، روزبه‌­روز شادتر، آرامتر می‌شویم و دنیای قشنگتر دنیای شیرین‌­تر و البته حیات ابدی موفق و مقرون به خوشبختی خواهیم داشت. در غیر این صورت، هم دنیای ما و هم آخرت ما خراب می‌شود و سرمایه‌ی ما از دست می‌رود و ما به هدف نمی‌رسیم که اصطلاحاً به این حالت «خسران» می‌گویند. یعنی انسان اصل سرمایه را از دست داده و به آنچه که می‌خواسته نرسیده است و علاوه بر آن پشت سرش خیلی خرابکاری هم به وجود آورده است. شیطان آرزوهای غلط را جلوی چشم ما می‌چیند و ما را تحریک و تشویق می‌کند که به سمت آنها حرکت کنیم. او آنها را برای ما بزرگنمایی می‌کند و خیلی باشکوه جلوه می‌دهد. مثلاً می‌گوید چقدر خوب است تو مثل فلانی بشوی؛ مثل این کسی که در تلویزیون نشان می‌دهند؛ مثل این کسی که در مجله یا روزنامه می‌بینی؛ یا مثل این کسی که در ماهواره می‌بینی؛ یا مثل این شخصیتی که در رمان می‌خوانی؛ و ... یک دفعه می‌بینیم که فاجعه اتفاق افتاد. پس قبل از اقدام به هر عملی، تنظیم آرزوها خیلی مهم است. گاهی ما چندین هدف و دو یا چند آرزو انتخاب می‌کنیم که یکی از آنها ما را به نوعی از کارها دعوت می‌کند و دیگری ما را به کارهای دیگری دعوت می‌کند و به سمت دیگری می‌کشاند، بنابراین احساس میکنیم که در بین چند تا آرزو داریم تکه­‌تکه می‌شویم. حس می‌کنی وجودت را از چند طرف دارند می‌کشند و این خیلی فشار جسمی و روحی زیادی به انسان تحمیل می‌کند و منجر به حوادث بدی می‌شود که بخشی از آنها بیان شد. شیطان/ مهندسی آرزوها

ما حسی در درون‌مان داریم که به آن «حب ذات» می‌گویند. حب ذات یعنی انسان اساساً عاشق خودش است و همه چیز را برای خودش می‌خواهد و خودش را دوست دارد. دنیا و آخرت را برای خودش می‌خواهد، بنابراین ترفند شیطان در اینجا این است که اولاً، آن خودی را که ما نسبت به آن حب و عشق داریم، محدود به خود دنیایی، یعنی تولد تا موت می‌کند. ثانیاً، ما را از فکر کردن به «خود ابدی» منع و آن را از نظر ما می‌پوشاند. شیطان از نیروی وهم ما سوء استفاده کرده و مقدمات منطقی می­‌چیند که نتیجه‌­اش دروغ است. ولی ما فکر می‌کنیم که راست است. مثلاً می‌گوید: اگر تو صدقه بدهی، از مالت کم می‌شود. در حالی که صدقه یکی از کارهای خوبی است که آثار خیلی زیادی دارد. یکی از چیزهایی که باعث می‌شود ما فکر کنیم که اگر به دیگران صدقه بدهیم و انفاق کنیم، خودمان ضرر می‌کنیم، این «محدودبینی» است. یعنی با این طرز فکر که جزء القائات شیطان است، ما خود را موجودی محدود می‌بینیم. بزرگان دین به ما گفته‌اند: شما اگر هر چه بیشتر صدقه بدهید و از خودتان به نفع دیگران خروجی بیشتری داشته باشید، ورودی بیشتری خواهید داشت. این حس غلط است که تو فکر کنی اگر از ماده برداشت کنیم، کم می‌شود. جالب اینجاست برای این که ما خدای نکرده وسوسه نشویم و گرفتار این توهم شیطانی نشویم، پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله)می‌فرماید: من تضمین می‌کنم هیچ مالی از صدقه کم نشود. یعنی تضمین کردند که نه تنها مالی با صدقه کم نشود، بلکه اضافه هم بشود؛ حتی فرمودند که آثار صدقه اقتصادی و مالی فقط در مادیات نیست که مثلا اگر ما چند تومانی صدقه دادیم، جایش چند برابر فقط پول بیاید؛ بلکه همین صدقه اقتصادی، علاوه بر آثار مادی، آثار معنوی زیادی نیز، در دنیا و آخرت دارد. شیطان برای همین است که می‌ترسد و تلاش می‌کند تا تو صدقه ندهی. نتیجه وسوسه شیطان فقط این نیست که اگر صدقه بدهی، مال تو کم می‌شود، پس این کار را نکن؛ بلکه مسئله این است که او می‌داند که تو با دادن صدقه نه تنها رشد اقتصادی پیدا می‌کنی، بلکه رشد معنوی، شادی، آرامش، اطمینان و امید نیز دریافت می‌کنی. امام باقر(علیه‌السلام) می‌فرماید:« إنّ الصَّدَقَةَ لَتَدفَعُ سَبعینَ عِلَّةً مِن بَلایا الدنیا مَعَ مِیتَةِ السُّوءِ؛ إنَّ صاحِبَها لا یَموتُ مِیتةَ سُوءٍ أبدا[1] = صدقه ۷۰ بلا از بلاى دنیوى و مردن بد و دلخراش را دفع مى‌كند. صدقه دهنده هرگز با مرگ دل خراش نمى‌میرد».   صدقه 70 نوع بلای دنیایی را از انسان برطرف می‌کند که شیطان می‌تواند در تمام اینها در ما ترس و اضطراب ایجاد کند. اما با صدقه دادن، ترس از بین می‌رود و آرامش می‌آید. نه ترس فقط در مسائل اقتصادی؛ بلکه در مسائل معنوی و عاطفی و مسائل دیگر هم صدقه برطرف کننده آن موانع معنوی و عاطفی است. آقایی به من مراجعه کرده و می‌گفت: «بعد از مدتها خدا به من یک دختر داده، خیلی به او علاقه دارم. ولی از وقتی که این دختر به دنیا آمده، روزگارم سیاه شده». گفتم: چرا؟ گفت: «با آن که هر دفعه او را می‌­بینم، بغلش می‌کنم، می­‌بوسمش. اما با خود می‌گویم: خدایا اگر او بمیرد من چه کار کنم؟» ببینید شیطان با انسان چه کار می‌کند و حتی با داشتن نعمت‌ها چگونه ترس ایجاد می‌کند؟ هر بلایی که می‌ترسی و هر چیزی که نسبت به آن دلشوره داری، می‌توانی با صدقه برطرفش بکنی و حتی مرگ بد را. اگر می‌ترسی که یکی از عزیزانت مرگ بدی داشته باشد، با صدقه درمانش کن و خود و عزیزانت را محافظت کن که اصلاً مریض نشوید. در دوره دروس دشمن شناسی، ما باید بشناسیم که این‌گونه افکار و خیالات ناصحیح، اصلاً مال ما نیست. اینها مال شیطان است و نباید به آن اهمیت بدهیم. هر چیزی که شما در مورد آن دلشوره دارید، صدقه آن را برطرف می‌کند؛ چه صدقه‌­های اقتصادی و چه صدقه‌­های معنوی. خروجی‌های قشنگ مثل محبت، خندیدن، مهربانی کردن، خیرخواهی برای دیگران، تواضع، ادب و دعا کردن برای دیگران، همه‌ی اینها بلاها را دفع می‌کند. دعا برای دیگران، کار خیر و صدقه است دعا برای خود و دیگران، یکی از کارهای قشنگی است که مانند صدقه اثرات مثبت مادی و معنوی زیادی دارد. یکی از اولیاء خدا مستجاب الدعوه بود و هر وقت برای هر کس دعا می‌کرد، مشکل او برطرف می‌شد. یک بار گفت: این همه سال برای دیگران دعا کردم، یکبار هم برای خودم دعا کنم. دعا کرد و اجابت نشد. پرسید: خدایا چرا اجابت نشد؟ خدا فرمود: زبان تو برای دیگران پاک است. برای همین در روایت داریم که «با غیر از زبانی که گناه آلود است، دعا کنید تا خدا دعای شما را اجابت کند». پرسیدند: مگر می‌شود ما که همیشه با زبان‌مان گناه کرده‌ایم. زبان ما که پاک نیست. فرمود: دیگران با زبان شما گناه نکرده‌اند. دیگران وقتی در حق شما دعا می‌کنند، اجابت می‌شود. این یعنی همه‌ی شما برای دیگران، نزد خدا دعاهای اجابت شده دارید. وقتی دستت را بالا می‌بری و برای مشکلات همه مردم از نزدیک‌ترین کسان خودت تا دورترین افراد، از صمیم قلب دعا می‌کنی، این دعا به اجابت نزدیکتر است و باعث می‌شود خیلی‌ها هم برای تو دعا کنند. «صدقه درمانی» عجیب ترین مهندسی نظام خلقت است یگانه خالق نظام خلقت، سیستم شگفت انگیزی را مهندسی و طراحی کرده و قانونی وضع کرده به نام «مکتب صدقه و انفاق» که به کمک آن می‌توانیم همه مشکلات، علل، امراض و غم‌ها را درمان کنیم.    با «صدقه درمانی» نه تنها مشکلات و مرگ بد و غصه‌ها را درمان می‌کنیم، بلکه با آن رشد می‌کنیم و به کمال می‌رسیم. انسان‌ها به وسیله «مکتب صدقه» خیلی زود به هدف خلقت نائل می شوند. نبی اکرم(صلی‌الله‌علیه‌و‌آله) فرمود:«تَصَدَّقُوا و داوُوا مَرضاكُم بالصَّدَقَةِ؛ فإنَّ الصَّدَقةَ تَدفَعُ عنِ الأعراضِ و الأمراضِ، و هِیَ زیادَةٌ فی أعمارِكُم و حَسَناتِكُم[2]  = صدقه بدهید و بیماران خود را با صدقه درمان كنید ؛ زیرا صدقه از پیشامدهاى ناگوار و بیماریها جلوگیرى مى كند و بر عمر و حسنات شما مى افزاید». جایی که شیطان از دادن صدقه شاد می‌شود در حالی که صدقه باید شیطان را اذیت کند، اما گاهی که ما صدقه می‌دهیم، شیطان از صدقه دادن ما خوشش می‌آید. یکی از جاهایی که شیطان از صدقه دادن ما خوشش می‌آید این است که ما خسیس گونه صدقه بدهیم. مثلا بنده برای بچه‌­ام میلغ ۵ هزار تومان چیپس می‌خرم؛ اما وقتی می‌خواهم صدقه بدهم، هزار تومان می‌دهم. تازه جیبم را می‌گردم که اگر مبلغ کمتری هست، آن را بدهم. این خوب نیست. صدقه باید واقعاً آدم را اذیت کند. یعنی مبلغی باشد که خودت دردت بیاید. صدقه باید کریمانه و با اعتماد به خدا باشد. انسان با اخلاق الهی باید نگاه کند. زیرا ما می‌خواهیم شبیه خدا بشویم. در غیر اینصورت شیطان از این گونه صدقه دادنِ خسیسانه ما خوشش می‌آید. حتی اگر به نیازمند بودن سائل شک داری، از دادن صدقه خودداری نکن امام صادق (علیه‌السلام) می‌فرماید: اگر ما شک هم داشته باشیم که کسی واقعا نیاز دارد یا نه، باید به شک خود توجه نکنیم و صدقه بدهیم. چون اگر واقعاً نیاز داشته باشد و ما بخل کرده باشیم و ندهیم، روی این حساب که از کجا معلوم نیاز دارد، ما مسئول خواهیم بود. پس حتی اگر تردید دارید که طرف نیازمند است یا نه، باز هم بدهید. اصلاً او چه کاره است، قرار است تو شبیه خدا بشوی. پس صدقه بده که این به نفع تو است. سائل فرستاده خداست و آمده در خانه تو که تو آدم بشوی و شبیه خدا بشوی، اگر فقیری پولی را از شما قبول کرد، از او تشکر کنید. چون همین صدقه، شما را به مقام خیلی بزرگی می‌رساند. پس باید بهانه‌­های شیطانی را کنار بگذاریم که می‌گوید: از کجا معلوم که این صدقه درست باشد؛ از کجا معلوم که.... یعنی شیطان القائاتی می‌کند که شما را از صدقه دادن باز دارد. اما باید دانست که «آنقدر که ما به پرداخت کردن احتیاج داریم، به دریافت کردن احتیاج نداریم». ما آمده ایم تا شبیه خدا بشویم و اخلاق الهی پیدا کنیم. بنابراین، برای نیل به این مقصود، یکی از نیازهای ما این است که کسی باید باشد تا تولیدی من را دریافت کند. چون اگر فقیری نباشد تا از من بپذیرد، رشدی نمی‌کنم و متوقف می‌شوم. برای همین است که سیدالشهداء(علیه‌السلام) می‌فرماید: «إنَّ حَوائِجَ النّاس إلَیکُم مِن نِعَمِ الله عَلَیکُم فَلا تَمُلُ النِعَم = نیازهای مردم به شما از نعمتهای خداست بر شما؛ پس از این نعمتها ملول نشوید». یعنی اگر کسی در خانه شما را زد، نگویید چرا فقط سراغ ما می‌آید. پس هیچ کس را تحقیر نکنید و به او ریز نگاه نکنید؛ با تحقیر و منت به کسی کمک نکنید. ما با دادن‌ها و عطا کردن بزرگ شده و شبیه خداوند و به خدا نزدیکتر می‌شویم و از همه قشنگتر خنده‌ی رضایت خداست. من خدا را می‌خندانم. خیلی عُرضه می‌خواهد کسی بتواند خدا را بخنداند. توصیه شیطان به موسی علیه‌السلام در خصوص صدقه دادن شیطان به حضرت موسی (علیه‌السلام) می‌گوید:«إذا هَمَمتَ بِصَدَقَۀٍ فَامضِها فَإذا هَمَّ العَبد بِصَدَقَۀٍ کُنتُ صاحِبَهُ دُونَ أصحابی حَتّی أحُولُ بَینَهُ وَ بَینَهُا= هر وقت خواستی صدقه بدهی، زود بده. پس هر گاه بنده ای اراده می‌کند که صدقه دهد، من نمی‌گذارم هیچ کدام از شیطان‌ها و شیطانک‌ها و اصحابم بیایند. بلکه خودم شخصاً می‌آیم و جلوی طرف را می‌گیرم و وسوسه­‌اش می کنم که صدقه ندهد». شیطان خودش دارد وسوسه می‌کند؛ خودش هم دارد به موسی یاد می‌دهد و می‌گوید: هر وقت خواستی این کار را بکنی، معطل نکن. زیرا من سراغ شما می‌آیم و نمی‌گذارم. «إذا هَمَمتَ بِصَدَقَۀٍ فَامضِها» موقعی که همت می‌کنی که صدقه­ بدهی، زود انجام بده و کار را تمام کن. کار خیر اینگونه است. اگر قرار است با کسی آشتی کنی، نگو حالا باشد تا بعدا با او آشتی می‌کنم؛ بگذار امتحاناتم تمام بشود؛ بعدا به او زنگ می‌زنم. نه؛ همین الان تلفن را بردار زنگ بزن. اگر قرار است از کسی معذرت­‌خواهی بکنی، نگو: باشد بعداً. همین الان زنگ بزن و معذرت‌­خواهی کن. هر کار قشنگی را معطل نکن. «عجلوا بالخیر= در کار خیر عجله کنید» یعنی این. صدقه جزء اولین شروط تقوی و هدایت است صدقه در شمار اولین شرائط برای بهره مند شدن از تقوا و قرآن و هدایت ویژه الهی است. قرآن می‌فرماید:«ذلكَ الْكِتابُ لا رَیْبَ فِیهِ هُدىً لِلْمُتَّقِینَ؛ الَّذِینَ یُؤْمِنُونَ بِالْغَیْبِ وَ یُقِیمُونَ الصَّلاةَ وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ یُنْفِقُونَ[3] = این است كتابى كه در [حقانیت] آن هیچ تردیدى نیست [و] مایه هدایت تقواپیشگان است؛ آنان كه به غیب ایمان مى ‏آورند و نماز را بر پا مى دارند و از آنچه به ایشان روزى داده‏ ایم انفاق مى كنند». قرآن فقط آدم‌های باتقوا را هدایت می‌کند. صدقه فقط پول دادن به گدا نیست. هر چه که روزی­ انسان می‌شود، باید از بخشی از آن را خودش رد کند و در خودش نگه ندارد. من باید در اجتماع مولد و خَیِر باشم. باید یک تکه نور باشم. خَیِر یعنی کسی که تمام وجودش خیر است. وقتی فقط یکبار کار خیر می‌کنیم، خَیِر نمی‌شویم. خَیِر یعنی کسی که دائماً اهل خیر است. چه مادی و چه معنوی. من باید تولیدگر باشم. فقط صدقه نیست. کارهای زیبای دیگری نیز هست که به ما آرامش می‌دهند و تمام ترفندهای شیطان را نابود می‌کنند. ما اگر اینها را یاد بگیریم، خیلی وقتها می‌توانیم از دست شیطان در امان باشیم و آرامش فکری داشته باشیم. از طرف دیگر، جهان جای حوادث است. اصلاً طبیعت، گذرگاه حادثه‌­هاست. ما در محاصره‌ی انواع حوادث هستیم. ذات طبیعت اینطوری مهندسی شده و ساخته شده. عالمی بر روی منبر سکته کرد و مُرد. خدا رحمت کند حضرت آیت الله توسلی را که در حین سخنرانی قلبشان گرفت و به رحمت ایزدی رفت. این جهان جهان حادثه‌هاست. طبیعی است که هر لحظه ممکن است برای هر کس اتفاقی بیفتد. پس اگر می‌خواهی اتفاق نامناسبی برایت نیفتد، از «مکتب صدقه» کمک بگیر. صدقه مکتبی است که از همه جهت به انسان امنیت می‌دهد. پس احتیاط‌های لازم را بکنید و صدقه هم بدهید. دعا هم مؤثر است. دعا همه انواع بلا را برطرف می‌کند. حتی اگر مقدر شده باشد که اتفاقی بیفتد، از آن جلوگیری می‌کند. ما چقدر سرطانی داشتیم که با دعا شفا گرفتند. حوادث تلخ زیادی داشته‌ایم که با دعا برطرف شدند. ذکر و یاد خدا به انسان کمک می‌کند. وقتی انسان حواسش به خدا است، دیگر شیطان سراغش نمی‌آید. اما هر وقت رفاقت و صمیمیتت را با خدا از دست می‌دهی، باید منتظر هر اتفاقی هم باشی. خداوند راه‌های زیادی برای جلوگیری از حوادث برای ما گذاشته و ورای این طبیعت، دست‌های زیادی است که دارند از ما حفاظت می‌کنند. سگ بازها چطور جلوی ورود فرشته را  می گیرند «افراد سگ باز» از این مساله مهم غافلند که چطور با آوردن سگ یا تصویر آن به خانه و محل زندگی خود، فرشته‌ها را از خود دور میکنند. معصوم علیه‌السلام فرمود: لا تدخل الملائکة بیتا فیه کلب= فرشتگان به خانه ای که در آن سگ باشد، وارد نمی‌شوند. خداوند نیز در قرآن می‌فرماید:« له معقبات من بین یدیه و من خلفهم= برای انسان فرشتگانی هست که از پیش رو و پشت سر از او پاسداری می‌کنند»(رعد/11). خداوند فرشته را برای حفاظت از ما قرار داده است؛ اما این خود ما هستیم که خواسته و ناخواسته؛ دانسته یا ندانسته، با برخی اعمال نادرست، از ورود این فرشته‌ها جلوگیری می‌کنیم. یکی از این کارها آوردن سگ یا تصویر آن به محل زندگی ماست. گاهی راننده‌ای را می‌بینیم که سگ یا مجسمه یا عروسکِ سگ یا عکس‌های آن را برای زینت در اتومبیلش می‌گذارد. حتی سگ یا تصویرش را به خانه می‌آورند. معصوم(علیه‌السلام) می‌فرماید: هر جا سگ یا عکس یا صورت سگ باشد، فرشته­‌ها به آنجا نمی‌آیند. پس به خاطر نبود فرشتگانی که خدا برای حفاظت و مراقبت از ما قرار داده است، خیلی از حادثه ممکن است اتفاق بیفتد. مهندس عالم این گونه به ما زندگی کردن  و سبک زندگی اسلامی را یاد می‌دهد. پس این مجسمه‌ها و عروسک‌های سگی را بردار و به جای آنها چیزهای قشنگی مثل آیه الکرسی بگذار که حفاظت کننده است. عکس‌های شهداء و اولیای خدا و آدم‌های مؤمن را بگذار. انسان باید گرایش معنوی­ خود را در نظر بگیرد. گرایش معنوی به صورت‌های زیبا و صورت‌های ملکوتی و انسانی است. به جای اینکه عکس یک هنرپیشه خارجی اهل فحشا و فساد را روی اتومبیلت یا در خانه‌­ات بگذاری، عکس کسی را بگذار که خیر و برکت می‌آورد و راه ورود فرشته‌­ها را به محل زندگی شما باز می‌کنند.  این نص قرآن است که خداوند فرشته را برای حافظت شما از جلو و عقب همراه شما می‌فرستد. اما من که خود سگ یا صورت و مجسمه سگ را دارم یا یک کار فسقی دارم، فرشته خوشش نمی‌آید و می‌رود، در نتیجه حادثه‌ها اتفاق می‌افتد. شیطان/ترس/ کار خیر/دعا/ صدقه/ فرشتگان/سگ   [1] - بحار الأنوار : 96/135/68 . [2] - كنز العمّال : ۱۶۱۱۳. [3] - بقره/ 2و 3.