90/03/05 از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی درباره‌ی آثار محبت به اهل بیت «علیهم‌السلام» به حدیثی از برادران اهل سنت رسیدیم که در بحار الانوار، ج/23.ص/233 آمده است. پیامبر«صلی الله علیه و آله سلم» فرمودند: هر کس به محبت آل پیامبر «صلی الله علیه و آله سلم» از دنیا برود شهید از دنیا می‌رود و دارای مقام «عنداللهی» است. در شهادت، انسان فدای خدا شده و به فرمایش حضرت از آن بالاتر مقامی وجود ندارد. کسی که به چنین محبتی بمیرد «مغفورٌ له»، «تائب» و «مستکمل الایمان» و... است. قرآن فقط مؤمن را خوشبخت می‌داند و رسیدن به ایمان کامل (مستکمل الایمان) فقط از طریق محبت است. چنین شخصی مانند عروس به سمت قبرش برده می‌شود و از قبرش دو در بهشت باز می‌شود و قبرش زیارتگاه فرشتگان رحمت می‌شود. البته محبتِ با اطاعت و تبعیت نه محبت صرف. انسان در صورتی به سعادت و شادی دنیا و آخرت نایل می‌شود که سطح زندگیش را به حد حب و عشق برساند. هر اثر و حتی معجزه‌ای که ما بخواهیم می‌توانیم از زندگی عاشقانه به آن دست یابیم. در زندگی توأم با عشق، انسان با عشق چهارده معصوم از خواب بیدار شده با عشق و هم‌آغوشی ایشان زندگی را سپری و در آغوش گرم معصومین «علیهم‌السلام» به خواب می‌رود. مانند کودکی هر لحظه به حضور والدین و گرمای وجودشان دلگرم است و حتی زمانی که پدر، او را به طرف بالا پرت می‌کند، می‌خندد زیرا مطمئن است که پدر او را خواهد گرفت. انسان محب تمام فعالیت‌های روزمره‌اش با عشق به خدا و اهل بیت «علیهم‌السلام» انجام می دهد. زمانی که ما خودمان را گم می‌کنیم و خودمان را آن‌گونه که هستیم معنا نمی‌کنیم، خدا و چهارده گوهر نورانی و مادری همچون فاطمه زهرا «سلام الله علیها» که سیزده معصوم دیگر به او تکیه دارند را گم می‌کنیم. امام سجاد «علیه‌السلام» به خداوند عرض می‌کند که من مال تو هستم و قرار است که به نزد تو بیایم. این سؤال پیش می‌آید که؛ خدایی که در تصور ما در آسمانهاست، چگونه می‌تواند ما را کمک کند؟ ما زمانی به آسمان دست پیدا می‌کنیم که از زمین دست برداریم. بچه زمانی می‌تواند شیر بخورد که خون خوردن در رحم مادر را‌ ترک کند. شرط زندگی حُبّی، دست برداشتن از زمین است. به همان اندازه که ما به آسمان بی‌اعتنا و بی‌توجه باشیم در زندگی صدمه می‌خوریم. یعنی مشکلات می‌توانند به ما آسیب وارد کنند. حضرت زینب «سلام الله علیها» با آن همه مصیبت فرمودند: «و ما رأیت الا جمیلا». ما در نماز هم «ایاک نعبد و ایاک نستعین» را با توجه و اطمینان نمی‌گوییم. کسی که سلطنت خودش را فراموش می‌کند (و إذا رأیت ثم رأیت نعیماً و ملکاً کبیراً) در مشکلات غصه می‌خورد و ممکن است از پا درآید. پایین‌ترین شخص در بهشت یک میلیون خادم دارد. تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل وقتی بهشت با آن عظمت تضمین شده است، غصه‌های دنیایی بسیار بی‌معناست. اهل بصیرت می‌فهمند که انسان در ازای محرومیت‌های دنیا چه سلطنت و دارایی‌هایی در انتظار اوست. حضرت فرمودند: در بهشت بیش از هر گروهی، فقرا هستند (البته نه افراد تنبل و بی مسئولیت بلکه اشخاصی که با وجود تلاش بسیار فقیر ماندند.) کسانی که از پدر و مادر، همسر و فرزند و...خیر چندانی ندیدند، آن طرف بسیار ثروتمندند و البته این محرومیت‌ها تعمداً صورت نگرفته باشد. کسی که تلاش می‌کند و از خداوند هم می‌خواهد ولی بهره‌ی چندانی ندارد، خیلی ذخیره در آخرت دارد. انسان عاشق در هیچ لحظه‌ای تنها نیست و خدا و معصومین «علیهم‌السلام» همواره با او هستند: «...أن یجعلنی معکم فی الدنیا و الاخره...» اگر زندگی تکلیفی بود نه حبی، هیچ لذتی نداشت و انسان همیشه محتاج و ذلیل نگاه و توجه دیگران بود. انسان با خدا هیچ چیز کم ندارد. از مهرت ‌ای خورشید جان / چون ذره ام هر سو روان / مجذوب حُسن دیگران /‌ای ماه خوبان نیستم کسی که عاشقانه زندگی کرده هنگام مرگ می‌داند که ملائک مقرب نزد او آمده و او را به امر عظیمی مژده می‌دهند و تا چند ساعت دیگر چشمش به جمال پنج تن «علیهم‌السلام» و لبخند ایشان روشن می‌شود. همان‌گونه که در زیارت جامعه می‌خوانیم: «خدا مرا از کسانی قرار دهد که چشمش به جمال شما روشن شود» دیدن ایشان چه سرمستی‌هایی به همراه دارد. اصلا انسان سیر نمی‌شود. حبّ است که انسان را «مغفورُ له»، «مستکمل الایمان»، «شهید»، «تائب» و...می کند و هنگام مرگ او را مانند عروس با عشق، توجه و اکرام و... به آن طرف می‌برند. زندگی حُبی، اشرافی است، ولی اگر زندگی حُبّی نباشد توأم با خفت و خواری است. فاطمه‌ی زهرا «سلام الله علیها» فرموده‌اند که بعضی افراد در آخرت سیصد هزار سال طول می‌کشد تا به ما برسند زیرا آنها در دنیا خیلی بین ما و خودشان فاصله انداختند. این سخنان عالی‌ترین حرفی است که یک استاد می‌تواند به شاگردانش بگوید. ما اول باید عشق‌بازی خیالی کنیم. مثلاً فرشته‌هایی را که هنگام اذان صبح نزد ما می‌آیند و به جای ملائکه شب حاضر می‌شوند، اکرام کنیم و با آنها صحبت کنیم. این فرشته‌ها در آینده از ما گله خواهند کرد که مدت‌ها با ما بودند و ما به آنها اعتنایی کردیم. ما باید از طبیعت جدا شویم و به این‌ها توجه کنیم. به آنها سلام کنیم و با آنها حرف زده و به فرشتگان ساعات قبل توسط آنها سلام و پیغام برسانیم. در دعای مخصوص فرشتگان در صحیفه‌ی سجادیه از ما خواسته شده که کاری کنیم که فرشتگان با خاطرات خوش از نزد ما بروند. فرشته‌ها محافظ ما هستند و حضرت فرمودند: هر وقت که بلایی سر شما آمد بدانید که به واسطه‌ی عملی که مرتکب شدید، فرشته‌ی شما توجه و محافظتش را از شما برداشته است. حتی یک خیال آلوده و نقشه‌ی پلید در ذهن ما منجر به قطع توجه فرشتگان از ما می‌شود. خداوند ایشان را برای مراقبت از ما گذاشته است و ما با تأثیرپذیری از شیطان باعث سلب توجه ایشان می‌شویم. بعضی به حدی توجه دارند که برای فرشتگان خود هدایایی مثل صلوات می‌فرستند. زیرا اینها حق عظیمی به گردن ما دارند. خیلی موارد بوده که از گناهان ما جلوگیری کرده و مراقب ما بوده‌اند. ما عادت کرده‌ایم که انتظار داشته باشیم که دیگران به ما چیزی بدهند. مثلا در تولد معصومین «علیهم‌السلام» از آنها توقع داریم در صورتی که در مورد تولد غیرمعصومین ما برای ایشان هدیه تهیه می‌کنیم ولی درباره‌ی آن بزرگواران هدیه طلب می‌کنیم و حاضر نیستیم حتی یک جزء قرآن، زیارت و... به ایشان اهداء کنیم و یا صدقه‌‌ای برای هدایت دیگران بدهیم، پولی داخل ضریح بیاندازیم و... البته بزرگ‌ترین هدایای ما حکایت ران ملخ به درگاه سلیمان «علیه‌السلام» بردن است. پیامبر «صلی الله علیه و آله و سلم» فرمودند: اگر کسی پای یک گوسفند را برای من هدیه بیاورد من می‌پذیرم. خدا از ما هدیه می‌پذیرد. شخص مسیحی‌ای اظهار می‌کرد که تعدادی بچه در ایام عزاداری امام حسین «علیه‌السلام» از او خواسته بودند میخی را برای نصب پرچم و... برای آنها به دیوار بزند و ایشان قبول کرده بود.  شب در خواب دیده بود که صحنه‌ی قیامت است و او را به جهنم می‌برند و امام حسین «علیه‌السلام» به دلیل همان میخی که ایشان به دیوار زده بودند شفاعت او را می‌نمایند و این خیلی بد است که ما حوائجمان را با عنوان مزد عزاداری از معصومین «علیهم‌السلام» می‌خواهیم. البته این‌که ما از ایشان حاجت بخواهیم منافاتی با ابراز علاقه به ایشان ندارد ولی نه به نام مزد عزاداری! یکی از دوستان فرزند نوجوانی داشت که مبتلا به سرطان بود. برای زیارت رفتند کربلا به محض بازگشت از سفر فرزندش فوت می‌کند. اصلاً آشفته نشد بلکه گفت: فدای علی اکبرحسین«علیه‌السلام»

90/03/05 از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی درجلسه ی گذشته بحث ما درباره ی اهمیت و جایگاه محبت به اهل بیت (ع) در روایات رسید که روایتی را بیان کردیم و در این جلسه به ادامه ی آن می پردازیم: «... من مات علی حب محمد فتح له فی قبره بابان الی الجنه . الا و من مات علی حب الی محمد جعل الله قبره مزار ملائکه الرحمه ... » هر کس به محبت ال محمد (ص) از دنیا برود دو در از قبر او به بهشت باز می شود و هر کس بر محبت ال پیامبر از دنیا برود قبر او را خداوند مزار فرشته های رحمت قرار می دهد ...» باید بررسی شود که باطن این محبت چیست که انسان این همه مقام دریافت میکند: شهید، مغفورله، مستکمل الایمان و ... و اینکه ملک الموت به او بشارت بهشت می دهد و همچنین نکیر و منکر به او این نوید را می دهند و مانند عروس به جایگاه خودش در بهشت بدرقه می گردد و قبرش زیارتگاه فرشتگان رحمت می شود و ... این محبت به تدریج خو دانسان را در وجود معشوق ذوب می کند. یعنی مقاومتهای خیالی و طبیعی او به مردور کم می شود تا اینکه از بین می رود و چیزی ندارد که در مقابل معشوق مقاومت کند . و از اینجا به بعد دینداری برای او تکلیف نیست بلکه عشقبازی و خدمت عاشقانه به معشوق است و حتی درد و خستگی هایش لذت دارد. حضرت زهرا(س)شب عروسی لباس عروسی خود را به فقیر می بخشد. کسی که چنین کاری انجام می دهد گرفتار کمالات جمادی و توهمات نیست که تجمل باعث شود که خود حقیقی اش را بفروشد . هیچ زنی در طول تاریخ به اندازه فاطمه ی زهرا (س) فعالیت سیاسی و اجتماعی نداشته است و این قدم گذاشتن به اجتماع برا یاین بوده که این کار او را به محبوب و معشوقش نزدیک کند. کسی که حب چنین بانویی در دلش قرار می گیرد ایثار و از خود گذشتگی که طبق روایات «تاج المکارم» است را از ایشان می آموزد. در داستان این محبت تدریجا کمالات جمادی،نباتی و حیوانی در انسان کمرنگ و کمالات نورانی هر رنگ تر می شود. وبه سراغ عقلانیت و علم تازمانی می رسد که به معشوقش نزدیک شود و به علم مستقل نگاه نمی کند. و آن را با رابطه عاشقانه با حق تعالی عوض نمی کند. محبت اهل بیت (ع) باطل ها را به مرور زمان در وجود ما ذوب کرده و عاشقانه خود را در اختیار چهارده معصوم قرار می دهیم. و می گوید شما مرا از خودم بیشتر دوست دارید و من تسلیم شما بوده و خودم را به شما می سپارم تا برای من برنامه ریزی کنید. نه اینکه خودمان برنامه داشته باشیم وایشان را هم در کنار برنامه ی خودمان دوست داشته باشیم. باید در کنار این دوست داشتن از بین رفتن مقاومت ها و ایجاد تبعیت وجود داشته باشد. خداوند در قران می فرمایند: «قل ان کنتم تحبون الله فاتبعونی یحببکم الله » "قل" هر جا بیاید بسیار مهم است. یعنی بگو اگر خدا را دوست دارید از من پیروی کند تا محبوب خدا شوید. رحمت رحمانیه خدا که درباره ی همه وجود دارد ولی باید دید انسان چگونه با این محبت و تبعیت محبوب ویژه و خاص خدا می شود ؟ خیلی فرق است بین این شخص و سایر افراد و تعیین می کند که وقتی می خواهیم منتقل به آخرت شویم فرشتگان و پنج تن چگونه نزد ما می آیند؟ آیا با شادی خواهد بود یا با خشم وافسوس؟ آنجا چگونه ا زما استقبال می شود؟ انسان وقتی از این دنیا جدا می شود قبل از اینکه برای محاسبه برود اول یک ملاقات با خود خدا دارد و این خیلی سنگین است. این ملاقات خیلی سنگین است ما باید سعی در درک و تجسم آن داشته باشیم و خودمان را آماده کنیم. یک ملاقات چند لحظه ای با خدا که معلوم می شود ما در دنیا با خودمان چه کرده ایم؟ و ما در این ملاقات سخت به لبخند خدا نیاز داریم . حاضریم در تمام عمر تلخی دیده باشیم ولی آنجا با برخورد گرم خدا مواجه شویم. حالا حضرت به ما می گوید اگر می خواهید بدانید در آنجا چه رفتاری از خدا و ملائک الله و پنج تن می بینید و اینک آیا این ملاقات خوشحالتان می کند قاعده اش این است: « کسی که دوست دارد بداند که خدا دوستش دارد پس به طاعت خدا عمل کند.»شکار خدا کار خیلی سختی است و بزرگان توصیه کرده اند که اگر می خواهید خدا را شکار کنید باید سعی کنید که شکار خدا شوید. یعنی کاری کنید که محبوبتان شما را انتخاب کند این کار خیلی راحتتر است. برای مثال خداوند فرموده اند: "ان الله یحب التوابین" اگر واقعا هل توبه باشیم و در مسیر جبران گذشته باشیم خدا ما را شکار می کند. " ان الله یحب الصابرین" ، "ان الله یحب المتوکلین" و ... باید بدانیم چه کارهایی مارا محبوب خداوند می کند. ادامه ی حدیث: «... و لیتبعنا...» و از ما (اهل بیت علیهم السلام ) پیروی کند. پس کسی که دوست دارد محبوب خدا باشد علاوه بر طاعت خدا از اهل بیت (ع) نیز پیروی نماید. "... الم یسمع قول الله عزوجل لنبیه ؟قل ان کنتم تحبون الله فاتبعونی یحببکم الله و یغفر لکم ذنوبکم "هم محبوب می شوید و هم مورد مغفرت خدا قرار می گیرد. اینطور نیست که فقط مانع جهنم رفتن شود،بلکه اساسا چیزی از گذشته بر ما نیست. ما وقتی با خانواده ی آسمانیمان ارتباط برقرار می کنیم به حرمت ایشان پاکی ای پیدا می کنیم که گویا گناهی مرتکب نشده ایم. در ایجا امام صادق (ع) چند سوگند می خورد: "... و الله لا یطیع الله عبدا ابدا الا ادخل الله علیه فی طاعته اتباعنا..."به خدا قسم هیچ بنده ای خدا را اطاعت نکرد مگر اینکه خدا در مسیر هدایتش پیروی ما را هم قرار داده است ..." «...*و الله لا یتبعنا عبدا ابدا الا احب الله ...» و به خدا قسم هیچ بنده ای از ما تبعیت نمی کند مگر اینکه محبوب خدا می شود.«... و لا والله لا یدع احد اتباعنا ابدا الا ابغضنا و لا والله یبغضنا احد ابدا الا عصی الله و من مات عاصیا لله اخزی الله و اکبر الی وجهه فی النار و الحمد لله رب العالمین. » به خدا سوگند هیچ بنده ای پیروی از ما را فرو نمی گذارد (یعنی برای شخص دستورات اهل بیت (ع) مهم نیست نه در زمینه خانوادگی نه عبادی نه اجتماعی و... ) مگر اینکه با ما دشمنی کرده باشد. (ممکن است خودش این را نخواهد ولی به طور طبیعی با اهل بیت دشمنی می کند چرا که وقتی تابع ایشان نباشد تابع شیطان می شود ما اگر حق را رها کنیم گمراهی نصیبمان می شود: فماذا بعد الحق الا الضلال) به خدا سوگند هیچ کس با ما دشمنی نمی کند مگر آن که از خدا نافرمانی کرده باشد(خدا از هیچ کس رابطه ی با خودش بدون اهل بیت(ع) را نمی پذیرد چون دروغ است و خدا رها کردن جلوه ی کامل خودش را نمی پذیرد.) و هر که در حال نافرمانی خدا را کند خدا او را خوار کرده و ره رو او را در آتش می اندازد و الحمد لله رب العالمین. این الحمد لله را امام و شیعیانشان می توانند خوب بگویند زیرا شیعیان واقعی خدا و اهل بیت(ع) را داشته و به فقه ایشان عمل می کنند و تقید به معارف و اخلاق معصومین(ع) داشته و این"الحمد الله " بعد از آتش است یعنی الحمد الله ما از کسانی نیستیم که قرار است به رو در آتش بیفتند. ما نمی توانیم از خدا تشکر کنیم. ما در نعمتهای مادی خیلی حواسمان جمع است و تشکر می کنیم. ولی اصلا توجهی به نعمتهای معنوی نداریم و نمی فهمیم اینکه به واسطه ی محبت اهل بیت (ع) از آتش نجات پیدا می کنیم یعنی چه؟ اینکه مرگ با حب ال محمد (ص) تائب، مغفورا له، شهید شدن و ... را در بردارد به این دلیل است که حب با تبعیت انسان را از جهنم بیرون می آورد. امام فرمودند: "دنیا بطن جهنم است." « الله ولی الذین امنوا یخرجهم من الظلمات الی النور...» ما روز قیامت از صراط که در داخل جهنم است عبور می کنیم: « ان منکم الا واردها» کسانی که در دنیا به محبت اهل بیت(ع) از جهنم نجات پیدا کردند روز قیامت هم از صراطشان سریع عبور می کنند آخرین حرف کسانی که موفق به عبور از صراط و رسیدن به جهنم شده اند این است: « و اخر دعواهم ان الحمد الله رب العالمین» یعنی همه ی سختی ها و ترسها به پایان رسید: « لا خوف علیهم ولا هم یحزنون» انسان اگر قدر این نعمتها را بداند هیچ یک از تعلقات او برایش از خدا بالاتر نخواهد بود که اگر یکی و یا همه ی آنها را هم از دست بدهد رابطه اش با خدا خراب شود. اگر غیر از این باشد نمک نشناسی است. بالاتر از هر چیز "ولایت" است که به ما داده اند و فقط  حیوان است که این را نمی فهمد و فقط( مثلا) علفش را می خواهد. ما باید ببینیم که چه جاهایی شاد هستیم و چه جاهایی دلمان می گیرد و افسرده و ملول می شویم تا شخصیتمان را بشناسیم. امام صادق (ع) می فرمایند: ( در این روایت نیز امام قسم می خوردند و قسم زمانی است که ما در معرض خطریم و شیطان با حمله از یکی از چهار جهت می تواند ما را مورد تهاجم قرار دهد. ) " و الله ما احب الله من احب الدنیا و ...غیرنا و من عرف حقنا و احبنا فقد احب الله تبارک و تعالی" به خدا قسم هرگز دوست ندارد خدا را هر که دنیا را دوست دارد و به دنبال ولایت غیر از ما می گردد( الگوهایش غیر از ما هستند و آنها را ترجیح داده اند مانند بچه ای که الماس را با شکلات عوض می کند چون که الماس را نمی شناسد: ... الذی هوادنی بالذی هو خیر اهبطوا ... حالا که چیز بهتر را کنار گذاشته و بدتر را ترجیح دادی پس برو پائین، فقط کسی ولایت معصوم را صد در صد می پذیرد که قیمت خودش را بشناسد و الگوی ما کسانی هستند که با معصوم سنخیت دارند: انبیا، صدیقین، شهدا و صالحین) " کسی که حق ما را بشناسد و با شناخت به این حق ما را دوست داشته باشد حتما عاشق خداست" و هر کس عاشق خدا باشد محبوب خدا می شود: عشق معشوقان بسی افزونتر است        لیلی از مجنون بسی مجنون تر است

90/02/29 از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی در جلسه‌ی گذشته حدیثی را از پیامبر«صلی‌الله علیه و آله و سلم» عرض کردیم که در بخشی از آن این‌گونه فرموده‌اند: «من مات علی حب آل محمد مات شهیدا و من مات علی حب آل محمد مات مغفورله/تائبا / مستکمل الایمان ... بشره ملک الموت بالجنه ثم منکرا و نکیرا» وقتی کسی که حب آل محمد «صلی الله علیه و آله و سلم» را داشته باشد، محب ایشان حتی اگر به مرگ طبیعی بمیرد شهید است، زیرا شهادت یعنی فانی شدن اراده‌ی شخص عاشق در اراده‌ی معشوق. اگر غیر از این باشد عشق نیست بلکه توهم است. عشق باید سبب ایجاد سنخیت و شباهت شود وگرنه معنایی ندارد. خداوند در قرآن می‌فرماید: «قل لا اسئلکم علیه اجرا الا الموده فی القربی»، «الا ان شاء أن یتخذ الی ربه سبیلا» اجر یعنی معادل و ما به ازاء. وقتی می‌فرمایند: «... الا و من مات علی حب آل محمد مات مغفورا له...» یعنی این عشق لحظه به لحظه از معصیت و خطا، شخص عاشق را جدا می‌کند. بنابراین کسی که دائماً به معصیت می‌پردازد نمی‌تواند ادعای محبت ایشان را داشته باشد. درباره‌ی مغفرت لازم به توضیح است که مغفرت غیر از عفو است. «عفو»، بخشش است ولی شخص مورد عفو جایگاه و موقعیت سابق را نمی‌یابد و گویی مهر آن گناه پریشانی اوست ولو بخشیده شده باشد. ولی در مغفرت علاوه بر بخشیده شدن به جایگاه سابق خود نیز بازمی‌گردد. عاشقی یعنی بی‌ارادگی و دقیقا عقل و منطق مدافع این معناست. زیرا انسان به اقتضای عقل، اراده‌اش را در اراده‌ی معشوقش فانی می‌کند تا به کمال مطلق که اصل و ریشه‌ی خود آرمانی اوست نزدیک شود. کسی که اظهار محبت می‌کند ولی دست از گناه بر نمی‌دارد محبتش حقیقت ندارد. ابراهیم«علیه‌السلام» زمانی که خنجر را روی گلوی اسماعیل «علیه‌السلام» می‌گذارد قبل از آن بر روی یک عُلقه‌ی پدر و فرزندی پا گذاشته و خنجر کشیده بود. بسیاری از افراد هستند که در طول زندگیشان هرگز موقعیت جنگ و جبهه را تجربه نکرده‌اند ولی به‌گونه‌ای زیسته و با خانواده و سایر افراد پیرامون خود رفتار کرده‌اند که گویا جهاد کرده و حتی شهید شده‌اند، زیرا به آنها با نگاه امام زمانی نگاه کرده اند. قرآن کریم مقام شهید را این‌گونه بیان کرده: «ولا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیاء عند ربهم یرزقون» بالاترین مقام و مرتبه‌ی بهشت «جنت اللقاء» است که به فرمایش حضرت، خبری از قصر و حوری و باغ و شراب نیست، فقط خداوند است و بس. به فرمایش امام باقر «علیه‌السلام» فقط با موالات معصومین «علیهم‌السلام» می‌توان به آن رسید. از رسول الله «صلی الله علیه و آله و سلم» پرسیدند چرا شهید سئوال و جواب ندارد؟ فرمودند: زیرا شهید سؤالهایش را زیر برق شمشیر پاسخ داده است. کسی که وقتی مورد اصابت شلیک دشمن قرار می‌گیرد و «الله اکبر» و «یا زهرا» می‌گوید، حقیقتاً عاشقی کرده. عاشق، تمام انتخابها، ارتباطات، رفتارها و افکارش متناسب با معشوقش تنظیم می‌شود. «تائب»، «مستکمل الایمان» و «مغفور له» و... درباره‌ی کسی است که عشقش توأم با تبعیت باشد و در ادامه‌ی حدیث مذکور می‌فرمایند که محب ، همچون عروس ، با شکوه و جلال به بهشت مشایعت می‌شود و این اتفاق زمانی می‌افتد که همه دچار هول و هراس و وحشت هستند. انسان هر چه عاشق‌تر می‌شود در عین حال معشوق‌تر هم می‌شود: «ان کنتم تحبون الله فاتبعونی یحببکم الله» زیرا عاشق هر چه پیش می‌رود و ناخالصی‌هایش کمتر باشد و به معشوق شبیه‌تر شود، در نتیجه نزدیکتر و محبوبتر می‌شود. همه‌ی ما در وجودمان فاطمه، حسین و مهدی و... داریم و هرچه کمالات طبیعی، وهمی و خیالی را کمتر می‌کنیم ایشان ظهور و بروز بیشتری در ما پیدا می‌کند. بعضی‌ها مثل چوبِ ‌تر هستند حرارت را نمی‌گیرند فقط دود می‌کنند ولی برخی مانند چوب خشک حرارت را دریافت کرده و آب نهائی آنها تبخیر و نهایتا ذغال می‌شوند. اما بعضی دیگر خودشان ذغال هستند و با کمی حرارت یکپارچه آتش می‌شوند. و بعضی مانند دینامیت بوده و کوچک‌ترین حرارتی آنها را دچار انفجار می‌کند. قرآن عبور برخی از صراط را به سرعت برق تشبیه می کند. برخی مانند اسب سوار، برخی پیاده و بعضی دیگر سینه‌خیز می‌گذرند. اما تعدادی نیز هستند که وقتی از آنها می‌پرسند چگونه گذشتید به تصریح قرآن می‌گویند که ما از آن گذشتیم در حالی که خاموش بود (یعنی اصلاً نسوختند) در هر صورت آخرین قدم بسیار با شکوه و لذت‌بخش است، البته برای کسی که دنیا و برزخ و پنجاه هزارسال قیامت و صراط را به سلامت رد کرده است. قرآن می‌فرماید: «و آخر دعویهم أن الحمدلله رب العالمین» از این به بعد هیچ غم و حسرتی نبوده و شادی و نشاط جاودانه است. جاودانگی به حدی لذت‌بخش است که 80 بار در قرآن آمده است انسان این همه مار و عقرب و موجودات وحشتناک و گزنده را رد می‌کند و و رد کردن این‌ها در گرو حب و عشق است و سختی‌ای در کار نیست. کسانی که به شیرینی با والدین رفتار خداپسندانه داشته‌اند وجودشان شایسته‌ی بهشت است و معطلی ندارند ولی در غیر این صورت گرفتار و معطل خواهند شد. در یک کلام عشق تمام سختی‌های دنیا و آخرت را هموار می‌کند. کسی که عاشق است نمی‌تواند نماز نخواند ولی اگر عاشق نباشد کافی است. اگر نماز چهار رکعتی او دو رکعت شود بسیار خوشحال می‌شود. در ادامه‌ی حدیث آمده است: «الا و من مات علی حب آل محمد فتح له فی قبره... الی الجنه» آگاه باشید! کسی که بر حب آل محمد «صلی الله علیه و آله و سلم» بمیرد، در قبرش دو در به سوی بهشت گشوده می‌شود.

بدون دلدادگی حقیقی و مشروط (به شرط تبعیت) امکان ندارد که انسان به کمال مطلق نزدیک گردد. وقتی شخصی به خدمت امام رضا «علیه‌السلام» در نیشابور مشرف شدند، ذیل حدیث معروف سلسله الذهب می‌فرمایند: «کلمه لا اله الا الله حصنی فمن دخل حصنی امن من عذابی» و این حدیث را از پدرانش تا رسول گرامی اسلام و سپس جبرئیل نقل می‌فرمایند: طبق این حدیث تنظیم رابطه‌ی ما با همه چیز باید با در نظر گرفتن «لا اله الا الله» باشد تا از شر همه‌ی غصه‌ها، اضطراب‌ها و نگرانی‌ها و... در امان باشد و این در صورتی است که در این مورد به شهود باطنی رسیده باشد. برای همین است که «لا اله الا الله» مادر تمام اذکار است و سنگ بنای تمام انسانیت انسان همین ذکر است و تأمین‌کننده‌ی غذای دل انسان است. ضمن این‌که انسان باید به تمام ابعاد دیگر خود نیز احترام گذاشته و از تغذیه‌ی سالم بهره‌مندشان گرداند. خداوند اساساً انسان را عاشق آفریده است. حکمت حق در قضا و قدر ما را عاشق یکدیگر کرد. معشوق مناسب دل انسان هم فقط «الله» است و برای این‌که بتوانیم اسماء را درک کرده و شبیه او شویم خداوند تجلیات کامل خود را برای انسان قرار داد و تبعیت از ایشان را واجب گردانید. امام رضا «علیه‌السلام» در ادامه‌ی حدیث فرمودند: «... بشرطها و شروطها و أنا من شروطها» یعنی لازمه‌ی رسیدن به حق تعالی محبت و تبعیت از معصوم است. زیرا تنها الگوی کامل خداوند است. تمام مظاهر خداوند جلوه‌ی او هستند ولی نه جلوه‌ی کامل بلکه هر کدام برخی اسماء خداوند را متجلی ساخته‌اند. انسان زمانی می‌تواند تمام وجود خودش را در آینه ببیند که آینه‌اش تمام قد باشد. تمام مخلوقات خداوند حتی کهکشانها آینه‌های محدود خداوند هستند وقادر به تجلی همه اسماء خداوند نمی‌باشند و فقط معصومین «علیهم‌السلام» به عنوان خلیفه‌ی خداوند در زمین آینه‌ی تمام نمای حق بوده و محبت و تبعیت از ایشان، انسان را به محبت و وصال خداوند نزدیک می‌کند: «... من أحبّکم فقد أحبّ الله...» آینه زمانی به کار می‌آید که ما با او نگاه کنیم نه این‌که به او نگاه کنیم. مانند خورشید که اگر به آن نگاه کنیم کور می‌شویم ولی اگر با او نگاه کنیم قادر به دیدن می‌شویم. اگر استادی شما را به خودش دعوت کرد حتماً خطاست و اگر شما هم از استاد به سوی «الله» عبور نکنید هم حتما خطاست. مانند کسانی که «علی اللهی» یا «حسین اللهی» می‌شوند. زیرا آینه صاحب صورت را نشان می‌دهد. تمام عرفان‌هایی که اخیراً مانند قارچ همه جا روییده‌اند، اساس نداشته و از سر توهم است و انسان را به خودشان دعوت می‌کنند نه به خداوند. اگر کسی می‌خواهد به خداوند برسد باید از معصوم عبور کند. «من اراد الله بدأ بکم» امام باقر «علیه‌السلام» می‌فرمایند: «حُبّنا اهل البیت نظام الدین» مانند نخ تسبیح که به دانه‌های تسبیح نظام می‌دهد. نظام دین به نماز، روزه، حج و جهاد و... نیست. زیرا نمی‌توانند همه چیز را یک‌جا جمع کنند و فقط تنها کسانی که می‌توانند فلسفه‌ی همه اجزای دین را به ما بیاموزند، معصومین «علیهم‌السلام» هستند لذا صدیقه‌ی کبری «سلام الله علیها» در خطبه‌ای که در مسجد قرائت می‌فرمایند بیان می‌کنند که خداوند امامت ما را نظام دین قرار داده است. در اینجا به برخی از روایات اهل بیت «علیهم‌السلام» می‌پردازیم که از برادران اهل سنت نقل شده است. و فخر رازی و بسیاری از علمای دیگر اهل سنت از نبی اکرم «صلی الله علیه و آله و سلم» نقل کرده‌اند: «من مات علی حبّ محمد مات شهیدا...» هر کس به محبت آل محمد «صلی الله و آله و سلم» بمیرد، شهید مرده است. مسئله شهادت در اینجا بسیار مهم است. یعنی از زمانی که شخص عاشق شد، شهید است. جایگاه شهید را خداوند این‌گونه بیان فرموده است: «ولا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله أمواتا بل احیاء عند ربهم یرزقون» عاشق اهل بیت جایگاهش نه بهشت بلکه نزد خود خداوند است. بعداً خواهیم پرداخت که این محبت در قبر، قیامت و بهشت و... با ما چه خواهد کرد. اگر اینها را در دنیا بفهمیم خیلی قدرت، سرعت و نشاط خواهیم داشت. این محبت رمز بسیار مهمی است. «... من مات علی حبّ آل محمد مات مغفورا له» همان‌گونه که پدر و مادر ضعف‌های فرزندشان را نمی‌بینند و فقط با کمالات فرزندشان زندگی کرده و نقاط قوت فرزندانشان را می‌بینند اگر کسی به محبت اهل بیت «علیهم‌السلام» بیفتد تمام زشتی‌هایش پوشیده شده و زیبا دیده می‌شود. قاعده این است: خداوند زیباست و زیبایی‌ها را دوست دارد. «ان الله جمیل و یحب الجمال» بعد از خداوند بیشترین زیبایی را معصومین «علیهم‌السلام» داشته و پس از ایشان کسانی که شبیه‌تر به معصومین «علیهم‌السلام» هستند، محبوب‌تر می‌شود. انسان باید زیبایی‌های ظاهری را هم رعایت کند هرچند امور دنیایی در محبوبیت انسان مؤثر است. زیبایی‌ها باید به عشق زیبای مطلق به استخدام درآورده شوند. نه این‌که سبب معصیت و فخرفروشی گردند. زیبایی‌ها باید در استخدام فرشته باشند نه شیطان. در روایت داریم: «النظافه من الایمان» و نیز آمده: «النظافه نصف الایمان» به این دلیل است که انسانی که عاشق می‌شود نمی‌تواند زشت به نزد معصوم برود باید زیبا شود. انسان وقتی عاشق کسی باشد به عشق او به نظافت می‌پردازد زیرا می‌خواهد محبوبش به او توجه کند. تزیین جایی است که ما می‌خواهیم چیزی را به کسی نشان دهیم. گر نه کارت دلبری و غارت و یغماستی / پس چرا این سان جمال خویشتن آراستی؟ گر نه شیدای توأم ‌ای شاهد یکتای من / پس چرا جوش و خروشم در دل شبهاستی؟ کسی که می‌خواهد خدا و چهارده معصوم «علیهم‌السلام» را شکار نماید باید خودش را زیبا کند. وقتی او خودش را زیبا کرد خدا و معصومین «علیهم السلام» خودشان او را صید می‌کنند ولی شخص آلوده قادر به نشان دادن زیبایی‌ها نیست. آفتی نبود بَتَر از نا شناخت / تو بر یار و ندانی عشق باخت یار را اغیار پنداری همی / شادی‌ای را نام بنهادی غمی از آن جایی که آلودگی ایجاد کردیم شادی را غم می‌پنداریم. اگر پاک باشیم خداوند خودش سراغ ما می‌آید. میرزا اسماعیل دولابی «رحمه‌الله علیه» می‌فرمودند که من مدتهاست با خدا کاری ندارم، خدا مرا رها نمی‌کند. امام سجاد «علیه‌السلام» می‌فرمایند: «إن راحل الیک قریب المسافه» (دعای ابوحمزه) در مثنوی آمده که بین رومیان و چینی‌ها در دربار شاهی مسابقه‌ای برگزار شد که در زمینه‌ی کار هنری بود که یک گروه نقاشان چیره دست بودند و گروه دیگر پیشنهاد دادند که بین دو گروه پرده کشیده شود و شروع کردند به شفاف کردن دیوار به طوری که با برداشتن پرده تصویر نقاشی آن گروه روی دیوار افتاده و بسیار زیبا جلوه کرد. انسان‌هایی که خیلی بزرگ شدند از طریق گناه نکردن بوده و حجم عبادات و البته عبادت با کیفیت مؤثر است. زیرا کیفیت را از پاکی و گناه نکردن کسب کرده‌اند و هر کس در هر جایی باشد و گناه نکند محبت اهل بیت به قلب او می‌افتد. در بسیاری از کشورها کسانی هستند که اهل گناه نبوده و متناسب شناخت خودشان عمل می‌کنند و به همین دلیل نور ایمان در دلشان تابیده مسلمان و شیعه شدند. در جامعه کبیره داریم: «طیبا لخلقنا و طهاره لأنفسنا و تزکیه لنا و کفاره لذنوبنا» ولایت ایشان سبب پاکی خلقت ما و طهارت ما گردیده است. چه خوش صید دلم کردی بنازم چشم مستت را / که کس مرغان عاشق را از این خوشتر نمی‌گیرد محبت اهل بیت مارا پاک می‌گرداند و کفاره‌ی گناهان ما (پوشاننده‌ی گناهان) می‌شوند. امام صادق «علیه‌السلام» درباره‌ی کسانی که شیعه نبوده ولی اعمال خوبی دارند، فرمودند: «خبیث الروح و طیّب العمل» هستند و درباره‌ی شیعیان گنهکار فرمودند: «طیب الروح خبیث العمل» برای همین است اگر کسی کینه مؤمنی را داشته باشد به بهشت راه پیدا نمی‌کند. بین دل و عمل، دل مهمتر است. زیرا حقیقت انسان است. «...بموالاتکم علمنا الله معالم دیننا و اصلح ما فسد من دنیانا ...» به عشق ایشان است که خدا دین را به ما آموخته و خرابکاری‌های ما را اصلاح می‌کند.