90/07/07 از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی در جلسه­ ی گذشته به مبحث عملی خانواده­ی آسمانی پرداختیم که باید برای استمداد از ایشان اولاً معرفتمان را افزایش داده و ثانیاً مستقیماً رابطه برقرار کرده و طلب یاری کنیم. کسی که افسرده است به احساس حقیقی نسبت به معصوم نرسیده است. زیرا نفس رابطه­ی با ایشان انسان را به آرامش می­رساند یعنی آرامش اثر ذاتی این ارتباط است. مانند چراغ که ذاتاً روشن کننده و منیر است. اگر چراغ نور ندهد قطعاً در مجموعه­ی سیستم مشکل وجود دارد. معرفت حقیقی به اهل بیت «علیه‌السلام» ذاتاً تولید آرامش، انبساط، قدرت و امید و عزت و شرافت می­کند و اگر اینگونه نبود معلوم می­شود که حقیقی نبوده و صرفاً ذهنی می­باشد و ذهن روشن بوده و دچار ابهام و سوال نیست اما هنوز این روشنایی به دل منتقل نشده است. یا خیلی ضعیف است. نکته­ی بسیار مهم در استمداد از ایشان شناسایی ضعفها و نیازهایمان است در غیر این صورت بسیاری از دعاهایی که می­کنیم و اجابت می­شوند پس از مدتی به این نتیجه می­رسیم که مناسب ما و به مصلحتمان نبوده است. ما باید علاوه بر اینکه در خصوص قالب و بخش حیوانی ا­مان دعا کنیم، برای بخش اعظم وجودمان که ابدی است باید بسیار بیشتر دعا نماییم. ما برای زندگی جاودانه­ امان باید موانعی را برطرف کنیم و ثروتها و قدرتهایی کسب کنیم. و از طرفی یک بهشت جاودانه و یک جهنم جاودانه در انتظار ماست که باید مراقب باشیم که دنیا را تا آخر به سلامت طی کنیم. چه بسا کسانی که سوابق درخشانی داشته و استاد بزرگی بودند و در نهایت همه اعتقادات شان را از دست دادند. کسانی بودند که در مدح ائمه «علیه‌السلام» شعر می­گفتند و در حال حاضر توهین و دشنام به حضرات می­نمایند. جهنم اصلاً شوخی بردار نیست. در روایت داریم که در آن شدت عذاب کسی به انسان نگاه هم نمی­کند و صدای ناله­ اشان را کسی نمی­شنود زیرا در واقع خودش را در دنیا حبس و از برخورد با مظاهر بهشت محروم کرده­است: «ربّ لم حشرتنی اعمی و قد کنت بصیراً کذالک اتتک آیاتنا فنسیتها فکذالک الیوم تنسی.....» پروردگارا برای چه مرا کور محشور کردی در حالی که من بینا بودم؟ بله چنین است، آیات ما را دیدی و آنها را فراموش کردی پس امروز فراموش شده­ای. انسانی که در دنیا خودِ ابدی­اش را فراموش کند ظهورش در قیامت به این صورت است. زیرا فقط با یاد خود طبیعی زندگی کرده­است. اینکه ائمه «علیه‌السلام» چند بار به قبر ما وارد شده و در چه کلاسهایی شرکت خواهیم کرد و در کدام طبقه­ی بهشت خواهیم بود و .... را خودمان در دنیا تعیین می­کنیم. پس ما باید گرفتاری های حقیقی­ امان را حتماً بشناسیم، گرفتاریهای دنیا و مصائب آن که عین رحمت است: «ربّ مرحوم من بلائه و هو دوائه» چه بسیار گرفتارهایی که گرفتاری اشان عین دارو و درمانش است. علی «علیه‌السلام»: همان فقر، مردن عزیزان، بدهکاریها و ... انسان را بهشت می­برد. و ما برای خروج از آنها دعا و تضرع می­کنیم ولی توجهی به گرفتاریهایی که ما را جهنمی می­کنند نداریم. ما باید به خدا اینگونه اظهار کنیم که می­دانم تو اله و معشوق من هستی و مرا برای خودت خلق کردی، من جز تو کسی را ندارم و فقط از تو کمک می­خواهم. ما باید با معصوم به گونه­ای باشیم که در دنیا و آخرت با ایشان باشیم. باید خود­مان را بشناسیم و دشمنانمان را که افکار ما را پریشان می­کنند را نیز شناسایی کنیم. ما باید با کمک استاد بتوانیم و از مجموعه­ی چیزهایی که در اطرافمان هستند نور بگیریم و نار نگیریم. و این استاد و مربی باید معصوم باشد. ما سابقاً نزد خدا بوده و مراحل قوس نزول را طی کرده و در دنیا بدن گرفته­ایم و هیچ کدام از ما نمی­دانیم که چه زمانی عمر دنیایی ما به سر می­آید. علی «علیه‌السلام» می­فرمایند: «اقرب الشی الاجل» نزدیکترین چیز (به انسان) اجل است. نوع حرکت دنیایی ما هم به فرمایش حضرت اینگونه است: «انکم الی الاخره صائرون و علی الله معرضون» شما به سوی آخرت صائر (شونده) هستید و بر خداوند عرضه خواهید شد. «صیرورت» حرکت مکانی نیست بلکه مانند جنین که در رحم ثبات داشته و دائماً در حالت شدن یعنی تغییر و کسب توانایی، استعداد و ... است. انسان در حال حاضر رحم در دنیاست و یکسره تغییر و تحول دارد و اینکه در زمین جابجا هم می­شود چندان قابل توجه نیست. در نتیجه­ی این حرکت ممکن است انسان منطبق با بهشت باشد و خدا نکند که منطبق نباشد زیرا باید به بیمارستان بهشت یعنی جهنم منتقل شود تا آنچه که زائد است بسوزد و مطابق با شرایط بهشت شود. همانطور که در دنیا اگر طفل از رحم چیزی اضافه آورده باشد از او جدا می­کنند ولی این عمل در جهنم بسیار طولانی و عذاب آور است. انسان در دنیا می­تواند در مدت زمان کوتاه رذائل را از خود جدا کند در غیر اینصورت باید عذاب های شدید جهنم را تحمل کند. حقیقت انسان باید برای آخرت دارایی (اسماءا...) کسب کند. فقیرهای آخرت هیچ اسمی را در دنیا جذب نکرده و فعال و شبیه نشده اند. کور آمده و کور رفته است. در این مسیر ما باید عاجزانه از خدا و معصومین «علیه‌السلام» یاری بگیریم. استاد ما می­فرمودند: شخصی که شب با کینه­ی کسی بخوابد صبح یک حیوان در روح خود متولد کرده­است. بعضیها از والدین کینه می­گیرند که این نهایت پستی است، چون میلیونها محبت و خوبی را نمی­بیند و کوچکترین بدی ها را عقده می­کند. کینه­ی از والدین، استاد، اولیاء الهی، مؤمنین و ... خیلی خباثت است. بعضیها از خدا هم کینه دارند. سختیهای دنیا، قرضها، بدرفتاریهای دیگران، زبان نفهمی ها و .... در جهت تراش دادن و شبیه تر شدن ماست. تضادها برای این است که ما از دل آنها نور بدست آورده و پاک شویم. کسی که با همه مشکل داشته و از هیچ چیز و هیچ کس نور دریافت نمی­کند دلش جهنم است. زیرا قلب ما قبر ماست. اگر اینچنین هستیم باید دست به دامان معصومین «علیه‌السلام» شویم. و همینطور امام زادگان. حضرت عبدالعظیم «علیه‌السلام» که زیارتش ثواب زیارت سیدالشهدا «علیه‌السلام» را دارد یا حضرت معصومه «علیه‌السلام» که در باره­ی شهر ایشان (قم) فرموده­اند که لانه­ی (عُشّ) اهل بیت «علیه‌السلام» است. ما اگر سراغ ایشان برویم امکان ندارد که توجه نکنند. ما باب الحوائجی به آن عظمت حضرت علی اصغر «علیه‌السلام» در اختیار داریم و اصلاً به او متوسل نمی­شویم. ما حتی از رفتن سر قبر پدر و مادر و شهدا و ... می­توانیم حاجت بگیریم، خدا که جای خود دارد. ما وقتی می­گوییم سبحان الله یعنی او هیچ نقصی نداشته و «الحمدلله» یعنی همه­ی خوبیها از خداست. کسی که با وجود این خدا افسرده است در واقع عرضه­ی استفاده از خدا نداشته است. ما باید همه­ی کارهایمان را با عملکردهای کاملترین جلوه­های خدا (معصومین ع) هماهنگ کنیم تا شبیه آنها شده و به خدا نزدیک شویم. وظیفه­استاد این است که دست ما را در دست معصوم قرار دهد و گر نه حتی نگاه به او حرام است. از آن جایی که حرکت ما صیرورت است دائماً با تضاد مواجه هستیم. جنین با وجود تضاد است که اندام زایی می­کند. تضادها کمک می­کنند که شخصیتی به نام انسان به وجود آید. انسان هر چه به معصوم شبیه تر شود ثروتمندتر و خوشبخت تر است. در صیرورت اول باید حریفها و دشمنانمان را بشناسیم. بچه­ی انسان اصلاً خطرات را تشخیص نمی­دهد و فقط پدر و مادر هستند که خطرات را شناخته و از او محاظفت می­کنند. حتی افراد بزرگسال هم به دلیل نشناختن خطرات در سال تعداد زیادی از آنها دچار مرگ و میر می­شوند که در مورد خطرات جاده و پلیس به ما هشدارهای لازم را می­دهد. و در حرکت به سمت آخرت معصومین «علیه‌السلام» هستند که به ما هشدار داده و از ما مراقبت می­کنند. امام صادق «علیه‌السلام» می­فرمایند: «والله لیأتی علی الرجل خمسون سنه و لم یقبل منه صلاه واحد» به خدا قسم کسی پنجاه سال نماز می­خواند و یک رکعت آن قبول نمی­شود. (این حدیث به تأیید حمیده همسر حضرت در لحظات پایانی عمر ایشان بوده، یعنی از مهمترین سخنان ایشان است که ما کسی را که نماز را سبک بشمارد شفاعت نمی­کنیم). یکی از اولیاء می­فرمودند: که برای رسیدن به یک نماز حقیقی تقریباً ده سال وقت لازم است تا به محضر نماز رسیده و از نمازش نور بگیرد. بزرگترین دشمن انسان طبیعت انسان است: «اعداء عدوّک نفسک التی بین جنبیک» بزرگترین بدبختی انسان این است که فراموش کند آسمانی است. مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاک                        چند روزی قفسی ساخته اند از بدنم از جمله مشکلات قالبی انسان این است که مثلاً کسی عاشق شخصی شده که به او نداده­اند و بیست سال است دچار افسردگی است. و معشوقهای جاودانه­اش را فدای جنس مخالف کرده­است. قحطی عشق معشوقهای آسمانی را از او گرفته است: چنان خشکسالی شد اندر دمشق                 که یاران فراموش کردند عشق مناجات خمس عشر را به این ترتیب بخوانید که از جمعه شروع کرده، تا مناجات هفتم بخوانید و مناجات هشتم را هم تا چهاردهم را هم به ترتیب از جمعه تا پنجشنبه بخوانید که روزی دو مناجات خوانده می­شود و مناجات پانزدهم هم به شب جمعه اختصاص دارد. در مناجات شاکّین (روز شنبه) ما از کسانی که ما را از اصل خودمان دور کرده به درگاه خدا شکایت می­کنیم. (البته این برای کسانی نیست که نفس اماره و شیطان رفیق آنها بوده و سبز و آبی هستند) آیا ما واقعاً تا به حال از این همه گرفتاری های نفس به خدا شکایت کرده­ایم؟ و یا از ترس اینکه مبادا در حالی که حق الله و حق الناس به گردنمان باشد و بمیریم گریسته و به خدا پناهنده شده­ایم؟ انسان فقط در سایه­ی معرفت است که می­فهمد مشکل چیست و باید به خدا پناه ببرد. خدا به ما قدرتی داده که ما بدون اینکه با آنها بجنگیم بر آنها غلبه خواهیم کرد. و می­توانیم مانند شهدا ره صدساله را یک شبه طی کنیم. اولین چیزی که از آن شکایت می­کنیم «نفس خودمان» است. ما به حدی از خودمان متشکریم که بیان پیامبر «سلام‌الله علیها» خار را در چشم دیگران می­بینیم ولی شاخه را در چشم خودمان نمی­بینیم. هیچ دشمنی بدتر از خود شیفتگی و خودخواهی نیست. در مناجات شاکین حضرت می­فرمایند: «الهی کیف اشکوا نفساً بالسّوء اماره...» خدایا چگونه شکایت کنم از نفسی که به شدت مرا به بدی امر می­کند؟ شدت به بدی کشاندن نفس به حدی است که می­تواند انسان را تا خدا، خدایی می­کند در جهنم نگاه دارد یعنی حجابی بین ما و خدا ایجاد می­کند که بعد از میلیاردها سال نمی­توان آن را پاره کرد. خلیفه­ی عباسی از شدت جنایت و گناه به جایی رسید که هنگام مرگ گفت که خدایا می­دانم که مرگم فرارسیده و به فکرم افتاده که توبه کنم ولی توبه نمی­کنم چون از تو بدم می­آید. خصوصیتهای دیگر نفس و ابعاد دیگر نفس و دشمنان را در جلسه­ی بعد توضیح می­دهیم. والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته .

90/06/31 از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی از این جلسه به بحث کاربردی خانواده­ ی آسمانی می­ پردازیم که چگونگی پیوند با خانواده­ی آسمانی جهت سعادت دنیا و آخرت را بررسی می­نماییم. مباحث نظری «دانایی» است و مباحث عملی تبدیل آنها به «دارایی» یا «توانایی» است. خداوند تبارک و تعالی اصلی را زیر بنای خلقت قرار داده که تمام نظام آفرینش براساس این اصل حرکت و رشد می­کند و جلوه­ی خداوند از عالیترین عالم تا ماده براساس این اصل یعنی «اصل تضاد» است. که به آن اصل تقابل و تخالف نیز می­گویند. «تضاد» یا «تقابل» اصلی است که اساساً هر رشد و حرکتی براساس آن صورت می­گیرد. در غیر این صورت جلوه، فیض وَ جودی نخواهد بود و اگر هم باشد دوام نخواهد داشت. اگر در محیطی تضاد نباشد رشد و حرکتی وجود نخواهد داشت. لذا از ریزترین اجزاء عالم که الکترونها و پروتونهای هسته­ی اتم هستند تا کهکشانها با قاعده­ی زوجیت، نر و ماده و مثبت و منفی و تضاد بین آنها، حیات دارند. در انسان هم اصلِ تضاد تضمین کننده­ی فیض الهی است. در اثر تضادهای درونی انسان است که در او قدرت و رشد ایجاد می­شود. در بدن انسان که پوست سراسر آن را پوشانده است قسمتهایی که بیشتر با زمین یا اشیاء مرتبط هستند مثل کفِ پا یا دست تدریجاً از ضخامت بیشتری برخوردار می­شوند. زیرا با زبری و خشونت مواجه بوده­اند. اینکه امر کرده­اند کودک تا زیر هفت سال باید به راحتی شیطنت کند برای این است که شخصیت سازی کرده و هوش او تقویت و عضلاتش قوی شود. در غیر این صورت کودک ضعیف و مریض بار می­آید. بچه باید اینقدر آب و غذا را زمین بریزد و اشتباه کند تا یاد بگیرد که چگونه باید ظرف آب یا غذا را در دست گرفته و بخورد. کسانی که بیش از حد بهداشت را رعایت می­کنند بیش از سایرین در معرض بیماری ها هستند زیرا بدنشان با میکروب و مقابله­ی با آن آشنایی ندارد. پیامبر (صلی الله علیه و آله) می­فرمایند: «التّراب ربیع الاطفال» خاک بهار اطفال است. بچه باید خاک بازی کند، با بچه ها دعوا کرده، کتک زده و کتک بخورد و اسباب بازی­اش را از او بگیرند و ... بالاخره باید تضاد را تجربه کند. حضرت رسول «صلی الله علیه و آله و سلم» بهترین فاصله­ی سنی بین فرزندان را سه سال می­داند که بچه ها با هم بزرگ شوند و در محیط شان تضاد وجود داشته باشد. در غیر این صورت اگر فاصله­ی سنی زیاد باشد و فرزند هیچ تخالف و تضادی را تجربه نکرده باشد در آینده با کوچکترین مشکلی از پا در می­آید. مرد اگر همسرش از گل بالاتر به او بگوید او را به باد کتک و فحش گرفته و شیشه می­شکند و ... در روایت داریم که غیبت کار آدمهای ضعیف است که چاره­ای جز «پشت سر حرف زدن» ندارد. کسانی که امکانات نداشته و سختی کشیده­اند خیلی قوی بار آمده­اند مانند حضرت یوسف «علیه السلام» و یا پیامبر (صلی الله علیه و آله) و یا حتی امام امت «رضوان الله علیه». کسانی که رشد نمی­کنند کسانی هستند که در زندگی تخالف و تضاد نداشته­اند و در عوض می­بینیم که کسانی از یک پنجم امکانات او برخوردار بوده اند خیلی رشد کرده­اند. روز قیامت هم خداوند افرادی را که بدون امکانات کافی رشد کرده­اند را پیش روی ما قرار می­دهد. کسانی که منطقی و به مرور زمان سختی بیشتری تحمل می­کنند (مانند وزنه بردارها) خیلی قوی و قدرتمند می­شوند. برای خوش­اخلاقی باید صبور بود و برای غفور بودن باید گذشتِ از افراد را تجربه کرد و .... ما باید «اسم» دریافت کنیم و این بدون تضاد امکان ندارد. هیچ مهندسی بدون سختی و زجر به این درجه یا اسم نرسیده است. معصومین «علیه السلام» با امتحانات سخت به این درجه رسیده­اند در زیارت حضرت زهرا «سلام الله علیها» می­خوانیم: «السلام علیک یا ممتحنته الذی امتحنک الله....» سلام بر «مورد امتحان قرار گرفته­ای» که خدا او را امتحان کرده... امتحان کربلا در نظر بگیرید یا شعب ابیطالب را که حضرت زهرا «سلام‌الله علیها» درآن زمان طفل خردسالی بودند در آنجا ده نفر یک خرما را می­خوردند، در محاصره­ی دشمن همبودندکدام یک از ما به خاطر اسلام گرسنگی کشیده، سیلی خورده و یا آبرویمان رفته است؟ «اسم» از ترکیب ذات و صفت به وجود می­آید. ذات یعنی موجود «ذی شعورِ ذی روح» مثل انسان یا حتی حیوان زیرا حیوانات هم برای کسب توانایی ها مثل پرواز کردن تمرین کرده و زحمت می­کشند. گیاه هم برای رشد و درخت شدن و میوه دادن و ... تضادهای بسیاری را تحمل می کند. صفت هم در اثر تمرین و گذراندن تضادها حاصل می­شود که از اتحاد ذات و صفت، اسم به وجود می­آید. انسان به عنوان ذات، می­خواهد مهارت رانندگی کسب کند باید سختی پول دادن، وقت گذاشتن، تحمل استرس و ... را پشت سر بگذارد تا بتواند اسم «راننده» را تحصیل کند. هر مهارتی اینگونه است. پس جذب اسم خداوند به راحتی امکان ندارد، باید یک نیروی مخالف برای ما تضاد ایجاد کند و ما در برخورد با آن اسماءالهی را جذب کنیم. ما قبلاً در بحث «نار و نورِ اسماء الله» گفتیم که هر چیزی دو جنبه دارد: نار و نور. اگر کسی ما را اذیت کرد و عصبانی شدیم نار آن را دریافت کردیم واگر صبوری کردیم نور آن را گرفته­ایم. در صورتی که پیشرفت و موفقیت کسی را تحمل کرده و خوشحال شدیم به نور می­رسیم و اگر حسادت ورزیدیم از آن، نار دریافت کرده­ایم. اکثر کسانی که با پیامبر «صلی الله علیه و آله» بودند جهنمی شدند، زیرا پیامبر هم مثل قرآن است: «یُضلّ به کثیراً و یهدی به کثیراً» بسیاری را گمراه و بسیاری را هدایت می­کند. باید عرضه داشت تا از نور، نور دریافت کرد. عده­ای با خدا به بهشت می­روند و عده­ای هم به جهنم، شیطان با خدا درگیر شد و جهنمی شد. اگر به انسان سجده می­کرد بهشت می­رفت ولی حسادتش مانع شده و جهنمی شد: «.... اُخرج ...» این گونه مقرب، رجیم شد. بعضی می­گویند که خدا به فرشته ها دستور داد، شیطان که فرشته نبود تا متابعت کند او جن بود. باید گفت که وقتی شیطان که جن بود به مقام فرشتگان راه یافت احکام ایشان هم شامل او می­شود. یکی از زیباییهای خدا همین تضاد دائمی است که انسان می­خواهد به سجده بیفتد. کسی که احیاء می­گیرد در واقع به خوابش غلبه کرده­است و حتی اگر در آنجا خوابش هم ببرد این عمل شرافت دارد. گاهی شیطان با خواب دیدن ها انسان را جهنمی می­کند انسان عاقل بلد است که چگونه از آن عبور کند تا جهنم را رد کند. پدر و مادر هم نار دارند و هم نور. اگر احترامشان کنیم نور دریافت کرده و در غیر این صورت نار ایشان را دریافت کرده­ایم. کسی که ادعا می­کند کمال مطلق معشوق اوست باید برای رسیدن به او به خطر و سختی بیفتد و گرنه دروغ می­گوید. به همین دلیل است که بزرگان دین «لیلی و مجنون» «شیرین و فرهاد» و ... می­نویسند. ببینیم که مجنون به عشق لیلی و فرهاد به عشق شیرین چه کارهایی کرده­اند. خطاط شدن و نقاش شدن و مینیاتوریست شدن و ... خیلی صبر و حوصله می­خواهد چه برسد به رسیدن به عشق کمال مطلق، معلوم است که باید سخت ترین راه ها را تحمل کرد. برای جواد شدن باید پول خرج کنیم و برای کریم شدن باید بتوانیم به کسانی هم که لیاقت ندارند پول بدهیم. برای غفور شدن باید نه تنها از کسی که به ما بد کرده چیزی به دل نگیریم بلکه باید با او مهربان و رفیق هم باشیم. «عفو» (بخشیدن و انتقام نگرفتن) و «صفح» (نادیده گرفتن) با هم «غفران» می­شوند. پیامبر «صلی الله علیه و آله و سلم» غلامشان را دنبال کاری فرستادند، دیدند که رفته زیر سایه­ی درخت خوابیده حضرت بالای سر او رفته و او را باد می­زدند که گرمش نشود. «غفور» یعنی وقتی گنکهاری را می­بینیم دلمان بسوزد و لعنت کنیم کسانی را که او را مریض کردند نه اینکه با او دشمنی کند. امیرالمومنین «علیه‌السلام» می­فرمایند: «ینبغی للعاقل ان یخاطب الجاهل مخاطبه الطبیب المریض» شایسته است که برخورد عاقل با جاهل از نوع برخورد طبیب با مریض باشد. طبیب که با بیمار دعوا نمی­کند بلکه نگران او و در صدد معالجه­ی او می­باشد. ما دائماً بر سر گنهکار زده و از او کینه به دل می­گیریم ولی خداوند اتفاقاً گنهکاران را خیلی دوست دارد. معلوم نیست این خوراکهایی را که ما دریافت کرده ایم و به جایی نرسیدیم اگر به او رسیده بود خیلی از ما بهتر می­شد. زمانی انسان با کسی برخورد می­کند که بداند با او اتمام حجت شده است. خداوند می­فرماید: «و ما کنّا معذّبین حتّی نبعث رسولاً...» ما هیچ کس را عذاب نمی­کنیم مگر اینکه برایش رسول برانگیخته باشیم. (اتمام حجت شده باشد) تمرین لازم است تا انسان بتواند فحش و توهین و ... را تحمل کرده کینه به دل نگرفته و با طرف مهربان هم باشد. و نیز به او کمک کند تا دست از این کارها بردارد. در این صورت است که انسان «عفّو»، «کریم» و «غفور» و ... شود مگر ممکن است زن و شوهر دقیقاً مثل هم باشند؟ حتماً بین آنها تضاد وجود دارد. اصلاً از معجزات خلقت است که مرد با خصوصیات جلالی و زن را با خصوصیات جمالی آفریده تا عاشق هم شوند کهدر برخورد با تضادها ولیّ خدا بوجود بیاید. کسی که با تضادهای خانواده که عزیز هستند نمی­تواند کنار بیاید و رشد کند با غریبه­ها که اصلاً نخواهند توانست. کسانی که یکسره از مخالفتهای دیگران شکایت دارند باید بدانند که اصلاً زندگی همین است واین تضادها و تخالفها را برای ما قرار داده تا رشد کنیم و نور دریافت کنیم. اینها مانند کسانی هستند که می­خواهند مدرسه بروند ولی از مشق بیزارند. قهرمانان ورزشی خیلی زحمت کشیده­اند تا اینگونه در رشته­ی خودشان ورزیده شده­اند. «کشتی گیر» اول گوشش می­شکند. «اسکی بازها» و «موج سوارها» چندین بار دست و پایشان می­شکند تا به این مهارت می­رسند. کسی که می­گوید: «ان یجعلنی معکم ...» باید خودش را به خدا بسپارد تا به گونه­ای تراشش دهد که لایق معیت با امام حسین «علیه‌السلام» باشد. پس در این مسیر باید شباهت به امام حسین «علیه‌السلام» پیدا کند. کسی که بهشت می­خواهد، بداند که بهشت جای خوش تراشهاست. در غیر این صورت باید با عذاب جهنم تراش داده شود تا لایق بهشت شود. فقط تخلی های زندگی است که انسان را خوب تراش می­دهد. کسی که تراش خدا را نپذیرد هنگام مرگ، سگ، خوک، و میمون و ... شده و او را به بهشت راه نمی­دهند، زیرا بهشت «دارالسلام» (خانه ی سلامت) است و بیمارها را راه نمی­دهند. در دنیا در مدت زمان کوتاه می­توان بیماری های روح را درمان کرد و اگر کسی این کار را نکند باید هزاران سال رنج و عذاب جهنم را تحمل کند تا درمان شده و متناسب با بهشت شود، دنیا خاصیت رحمی دارد و پر از قوه و استعداد است. حال که متوجه شدیم دنیا سرشار از تضادهاست پس باید برای رشد «قدرت»کسب کنیم. در درون ما خداوند شهوت و غضب و در بیرون شیطان را برای تمرین دادن و رشد ما گذاشته است و نیز قوه­ی خیال و واهمه را مربی ما قرار داده است. اولیای دین فرموده­اند که هر کس به هر جا رسیده از برکت وجود شیطان است. اگر شیطان وسوسه و تضاد ایجاد نمی­کرد و ما مقاومت نمی­کردیم رشدی در کار نبود. شیطان «نار» عرضه می­کند و ما باید آن را به نور تبدیل کنیم. در مقابل قواهایی که انسان را وسوسه می­کنند خداوند خانواده­ی آسمانی را قرار داده است. متأسفانه ما اجازه­ی ورود و وسوسه­ی قواها را می­دهیم ولی به خانواده­ی آسمانی اجازه نمی­دهیم که روی ما کار کنند. ما اصلاً خودمان را به مربی نمی­سپاریم. «ربّ» و «مربّی» یعنی کسی که از نقاط ضعف، قوت می­سازد و مسیر این حرکت را تدریجی قرار می­دهند، نه اینکه یکباره تمرینهای فوق توان شخص را تجویز کنند مثلاً دفعه­ی اول بگویند که چهل روز روزه بگیرد و ... چه بسا کسانی که کارشان به بیمارستان روانی کشیده است. بعضیها شهوت استادی داشته و دستورالعمل های اینچنینی می­دهند. استاد کسی است که خودش مسیر را طی کرده و واقف به نفس طرف مقابل باشد. اسم گرفتن سه مرحله دارد: 1- آموزش دقیق، 2- تمرین، 3- دریافتِ اسم. بعضی ها حوصله­ی آموزش دارند ولی اهل تمرین نیستند لذا به اسم نمی­رسند و هر چه آموخته­اند روز قیامت علیه آنها حجت می­شود و خیلی­ها به دلیل اینکه اطلاعات ندارند جهنم می­روند و کسی هم که آموزش ندیده در جهنم دو برابر اولی معذب است. چنین کسی دائماً از شیطان، شهوت و غضب ضربه می­خورد زیرا بلد نیست که با آنها مقابله­ی درست نماید. اهل بیت «علیهم‌السلام» به ما می­آموزند که چگونه نارهای سر راهمان را تبدیل به نور کنیم. یعنی از برخوردهای بد دیگران و ظلمهای ایشان نور و هدایت دریافت کنیم. همانگونه که آسیه با همسری مانند فرعون تا ولی اللهی رفته است،ولی زنهای نوح و لوط در کنار پیامبر خدا تا جهنم پیش می­روند. خدا و اهل بیت «علیهم‌السلام» مربی ما هستند باید از ایشان کمک بگیریم. وقتی دستمان را بالا گرفته و «یا ربّ» می­گوییم توجه داشته باشیم که ما ضعیفیم و باید او دست ما را بگیرد. امام سجاد «علیه‌السلام» به خدا عرض می­کند: «فانّا لک»: خدایا من مال تو هستم. «... الهی الیک اشکوا نفساً...» : خدایا من خیلی از خودم شکایت دارم. در این صورت باید پناهگاه خودمان را شناسایی کنیم. «یا عماد من لا عمادله و یا سند من لا سند له...» کسی که می­فهمد چه بلایی دارد بر سر او می­آید پناهنده می­شود. در مناجات شاکّین پناهندگی بسیار بارز است. حضرت یوسف «علیه‌السلام» می­فرماید: «و ما اُبریءُ نفسی انّ النّفس اماره بالسوء الا ما رحم ربّی...» در میان این همه دشمن فقط خدا باید به ما رحم کند در این صورت است که برای انسان توسل معنا پیدا می­کند، و موقع نماز می­فهمد که از دست چه کسانی به خدا پناه می­برد. باید به این رمز پی ببریم که ما ربّ، پناه، سند و کهف می­خواهیم: «ایاک نعبد و ایاک نستعین». والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته .

90/06/24 از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی در جلسه ­ی قبل دعای امام سجاد «علیه‌السلام» را بیان کردیم که حضرت در ادامه می­فرمایند: «و حبابتک لی بنعمه موصوله... » خدایا با نعمتهای متوالی است به من محبت کن. «... بکرامه تبلغ بی شرف الجنه و مرافقه محمدا و اهل بیته... » خدایا به من کرامتی کن که مرا به شرافت بهشت و رفاقت با محمد و ال محمد«سلام‌الله علیها» برساند. به ما توصیه شده که بهشت و جهنم را فراموش نکنیم و بهشت جایی است که انبیاء با یاد آن به پاکی و اخلاص رسیدند که از خدا و قرب او بهشت محسوب می­شود تا مراتب پایین و مادی آن. «... انا اخلصناهم بخالصه ذکر الدار» ما انبیاء را با یاد بهشت خالص گرداندیم. هدف انسان باید دائماً باید جلوی چشم انسان باشد تا برای آن تلاش کند. کسی که یکسره در نیازهای دنیا غوطه می­خرود به سمت ابدیت اوج نگرفته است. «ذکر» یعنی یاد. باید دائماً بهشت در خیالمان باشد تا اوج بگیریم. باید ملحق شدن به خانواده­ی آسمانی دائماً در فکر ما باشد. یک ورزشکار، پزشک، نقاش و ... اول هدف را در نظر می­گیرد و سپس تمام برنامه­هایش را بر اساس آن تنظیم می­کند همچنین کسی که می­خواهد یک سیاستمدار، نماینده مجلس و ... شود. در جلسات مجلس شرکت کرده در شورای شهر فعالیت می­کند و ... تا به هدفش برسد. با هنر پیشه های جدید که مصاحبه می­کنند می­گویند که مثلاً ما آرزو داشتیم با این هنر پیشه های پیش کسوت فیلم بازی کنیم و امروز به آرزویمان رسیده­ایم. برای بسیاری از هنرمندان به حدی شغلشان مهم است که در زندگی آنها شاهد ازدواج و طلاقهای مکرر هستیم و شغلشان در اولویت است. مااگر حقیقتاً می­گوییم: « اسئل الله ان یجعلنی معکم فی الدنیا و الاخره» و «اسئله ان یبلغنی المقام المحمود لکم عندالله...» باید برنامه هایمان را متناسب با اهدافمان تنظیم کنیم و خودمان را برای رسیدن به آنها فارغ کنیم. در حدیث داریم که خداوند می­فرمایند به اندازه ای که قرار است با من زندگی کنی با من انس بگیر. ما اگر حقیقتاً در گفتن«لا اله الا الله» خدا را معشوق حقیقی می­دانیم باید با او انس گرفته و کلیه انتخابها، ارتباطات، افکار و رفتارمان را متناسب با او تنظیم کنیم. وقتی می­گوییم «اشهد ان لا اله الا الله» یعنی شهود کردیم که او تنها معشوق ماست. استاد، کتاب و فعالیتهای جمعی به انس ما کمک می­کند. و ما باید بتوانیم به تنهایی با معشوقمان خلوت و انس داشته باشیم و باید بتوانیم با عشق نامه­ی معشوقمان (قرآن) را بخوانیم. بعضی ها پرداختن به زبانهای انگلیسی و فرانسه و ... وقتی برای زبان معشوق (عربی) ندارند. امام صادق «علیه‌السلام» می­فرمایند: «اتعلم العربیه» عربی را بیاموزید. خداوند با این زبان با بشر سخن گفته است. این زبان به حدی گسترده است که فارسی بعد از هزار و چهارصد سال هنوز نتوانسته است یک «بسم الله الرحمن الرحیم» آن را ترجمه کامل نماید. همه­ی قرآن همینطور است فقط جهت تقریب به ذهن است. کسی که می­خواهد در خارج از کشور زندگی کند باید زبان مربوطه را بیاموزد و کسی هم که می­خواهد در بهشت زندگی کند باید زبان آنجا را بیاموزد. البته معارف دینی تا 80-70 درصد ترجمه شده اند ولی برای بردهای متوسط هستند نه طالبان پروازهای بلند. در دنیا اگر کسی بخواهد مثلا یک ویلای هزار متری داشته باشد چهل سال باید زحمت بکشد آن هم از هر چند نفر یک چنین موفقیتی را کسب کرده است. در جلسات آینده خواهیم گفت که در ارتباطاتمان چگونه برنامه­ریزی کنیم که مهارت کسب بهشت وسیع را داشته باشیم. باید همت کرد و تنبلی و بی حوصلگی که به قولامام باقر «علیه‌السلام»کلید همه­ی بدبختی های انسان است را کنار بگذاریم. انسان با سبک جهنمی به بهشت راه نمی­یابد. در زمان معصومین «علیه‌السلام» بسیاری افراد سر درس ایشان می­رفتند ولی شیوه­ی زندگی اشان را نمی­توانستند تغییر دهند مانند کسانی که به امام حسین «علیه‌السلام» اسب و شمشیر دادند ولی ایشان را یاری نکردند کسانی بودند که حاضر نشدند که سبک زندگی اشان را تغییر دهند. کسی که با خداست باید زنگ خدا را بگیرد: «و من احسن من الله ضبغه» کسی که می­خواهد به رنگ خدا در بیاید باید آن را بپذیرد. یک کوهنورد باید کفش و لباس مناسب کوهنوردی بپوشد چطور ممکن است بدون تناسب با بهشت به بهشت راه یافت؟ بسیاری از تازه مسلمانهای خارج از کشور تا به سبک زندگی معصوم«علیه‌السلام» آشنا شدند خودشان را تطبیق دادند. با تغییر روش زندگی: «ان یجعلنی معکم فی الدنیا و الاخره» و «اللهم اجعلنی من جندک، من حزبک و ...معنا پیدا می­نماید. ما اصلاً به خدا اشتیاقی نداریم، و تا صادقانه نخواهیم، فایده­ای ندارد. «... بکرامه تبلغ بی شرف الجنه ...» ما باید از گفتن این فقره از دعا لذت ببریم تا در ما انگیزه­ی حرکت به سوی بهشت تشدید گردد. « ... و مرافقه محمد و اهل بیته» یعنی دوستی با فاطمه­ی زهرا «سلام‌الله علیها» و امیر المؤمنین «علیه‌السلام» و سایر معصومین و شهدا و ... بعضی از ما اصلاً میلی به رفاقت با اینها نداریم. «مرافقه» یعنی دوستی و رفاقت دوطرفه. بسیاری از افراد جوگیر شده، کار و حرفه و رشته­ی ورزشی را شروع می­کنند ولی کمتر کسی تا آخر ادامه می­دهد و بی حوصلگی ها و بی انگیزگی ها مانع ادامه می­شوند. الفاظ آخرت، ابدیت و بهشت و ... برای ما خیلی عادی شده است. خدا و معصوم درباره­ی چیزی بفرمایند: «عظمتین» خیلی عظمت دارد چرا که در مورد دنیای ظاهراً به این بزرگی می­فرمایند:«لهو و لعب» ما باید اخلاقی متناسب با بهشت کسب کنیم. علی «علیه‌السلام» می­فرمایند که در قیامت سیصد هزار سال طول می­کشد تا دست ما به یک شیعه­ی مسرف برسد. امام (رضوان الله) فرمودند که اگر کسی بدخلق از دنیا برود برای هر یک خلقش چند قرن باید در جهنم بسوزد. ما اصلاً اخلاق را جدی نگرفته ایم. آیت الله بروجردی نیت می­کند که اگر یک بار دیگر عصبانی شوم باید یکسال روزه بگیرم. علی «علیه‌السلام» کلام مذکور را در مورد اسراف آنجا فرمودند که مواظب باشید به آرزوهایتان تکیه نکنید فقط به خدا و عملتان تکیه کنید. «شعار المومن العمل» هر کس حتی هدف دنیایی هم که دارد به گونه­ای عمل می­کند که عملش فریاد می­زند که این شخص هدف دارد. معصومین «علیه‌السلام» برای ما مرافقت با خودشان را خواسته اند. انسان حتی اگر چهل سال گناه کرده باشد راه بازگشت دارد و این شیطان است که می­خواهد با به رخ کشیدن گناهان مانع از رفاقت من با ایشان شود و ما نباید از اهداف عالی دور شویم. اگر کسی با اغوای شیطان از بردهای بزرگ ناامیدشود شیطان به پرواز او در بردهای متوسط راضی می­شود و این برای مومن خیلی حسرت به همراه دارد. سوره­ی اسری /71 فرمول بسیار مهمی است. « یوم ندعوا کل اناس بامامهم» قیامت روزی است که هر کس با امام خودش می­آید. که امام باقر«علیه‌السلام» درباره­ی آن می­فرمایند: در آن روز رسول خدا «سلام‌الله علیها» و حضرت امیر و حسن بن علی و حسین بن علی «علیه‌السلام» با قوم خود می­آیند و هر کس در عصر هر امامی از دنیا رفت با آن امام محشور می­شود. خوش به حال کسی که در آن روز با امام زمانش محشور شود یعنی در واقع در دنیا به او انس و مرافقت و هم خوبی داشته است. روز قیامت از ما می­پرسند که در مقابل امام خود که به قول علی «علیه‌السلام» «هو الطرید الشرید الفرید الوحید» (طرد شده­ی آواره­ی تنها و یگانه بوده چه کار می­کردی؟ وای به حال ما اگر اصلاً ایشان را نشناختیم چه رسد به انس و دوستی: «من مات ولم یعرف امام زمانه مات میته الجاهلیه» کسی که بمیرد در حالی که امام زمانش را نشناخته به مرگ جاهلیت مرده است. از پیامبر«سلام‌الله علیها» پرسیدند که مرگ جاهلیت یعنی چه؟ فرمودند: «به کفر و ضلال و نفاق» یعنی شناخت باید ما را از کفر و ضلال ونفاق نجات دهد و مارا شاد و آرام کند. باید بررسی کرد که امام «علیه‌السلام» چه قدر در ابعاد مختلف زندگی ما نقش دارد؟ ارتباط  با حضرت باید وارد سبک زندگی ما شود. و امروز و فردا کردن کار شیطان است. فرموده اند اولین کاری که می­کنید تغییر ملاک دوستی هایتان است که نیاز به معرفت دارد. تمام هدفمان عشق به امام زمان و محشور شدن با ایشان باشد و روز شماری برای دیدن ایشان نماید: متی ترانا ونراک؟ (حتما ولو یکبار ترجمه­ی دعای ندبه را بخوانید امام صادق «علیه‌السلام» وظایف ما را معلوم کرده اند) ارزش تمام عبادات ما به این است که آیا در ما اشتیاق به امام زمانمان را ایجاد کرده اند یا نه؟ مانند آب که باید خاصیت رفع عطش داشته باشد. آیا تا به حال در خواب دیده ایم که حضرت ملک الموت با آن چهره­ی نورانی ما را دعوت به ملاقات با پنج تن می­نماید؟ زان شبی که وعده کردی روز وصل                           روز و شب را می شمارم روز و شب دلتنگی برای معصومین, شهدا و ابرار و ... ناشی از معرفت است. چنین افرادی دیگر دنیا را خیلی راحت می­گیرند. کسانی که سخت می­گیرند خودشان, آخرت و بهشت را فراموش کرده اند. این همه دعا را برای ما گفته اند اگر قیمتمان این است پس باید شروع کنیم و خودمان را عضو گروه انبیاء, صدیقین, صالحین و شهدا بدانیم. سلمان با تبعیت کامل بود که « السلمان منا اهل البیت» شد. چه لذتی دارد که این بزرگواران بیایند و به نکیر و منکر بگویند که بروید اینها متعلق به ما هستند و سئوال نیاز ندارند. چنین افرادی در قیامت هم سئوال ندارند. سئوال برای بدهکاران است. خدا ایشان را نزد خودش می برد.« ان المتقین فی جنات و نهی فی مقعد صدق عند ملیک مقتدر» در صحنه­ی قیامت هم به اذن خدا برای شفاعت حاضر می­شوند. امام صادق «علیه‌السلام» می­فرمایند: آیا حمد خدا را به جا نمی­آورید وقتی که قیامت می­شود هر قومی را به سوی کسی می­خوانند که دوستش می­داشتند. ما دست به دامان رسول خدا می­شویم و شما دست به دامان ما. والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته .

90/06/03 از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی در فراز های پایانی از حدیث پیامبر «سلام‌الله علیها» که در جلسات قبل بیان کردیم اینگونه می­فرمایند: «... من احبّ آل محمد امن من حساب و الصراط و المیزان» عشق به محمد و آل محمد «سلام‌الله علیها» با انسان کاری می­کند که در صحرای قیامت از معطلی حساب و صراط و میزان در امنیت باشد. البته منظور محبتی است در عمل جلوه کند و حقیقتاً شخص به مودت رسیده باشد. عظمت این روایت را کسی می­فهمد که با مقوله­ی حساب رسی قیامت آشنا باشد. صراطی که از مو باریکتر و از شمشیر تیزتر است و مسافت آن سه هزار سال راه است. میزان و سنجش هم بسیار مهم است. بین افراد صمیمی اصلاً چنین چیزهایی نیست و هر کدام سعی در فداکاری برای دیگری دارند. و اساساً قاعده­ی «هو انت» بین ایشان حاکم است. رابطه­ی مادر با فرزند حقیقی ترین مصداق چنین رابطه­ای است و همچنین احساس پدر به فرزند. بین همسران شاید بسیار به ندرت چنین رابطه­ای حاکم باشد. پدر و مادر هر فداکاری که بتوانند برای فرزند انجام می­دهند چون فرزندان را ادامه­ی خودشان می­دانند. و اگر غیر از این باشد شاید در چند میلیون، موردی استثناء باشد. این علاقه قابل محاسبه نیست. شخصی به حضرت صادق «علیه‌السلام» عرض کرد که مادرش را کول کرده و به مکه و مدینه برده حضرت فرمودند اگر چهل بار هم این کار را انجام دهی مطابق یک شب بیخوابی او نمی­شود. اگر انسان متوجه شود که فرزند حقیقی خانواده­ی آسمانی خود است و با این بینش کارهای روزمره­ی خود را آغاز نموده و انتخابها، و متأسفانه، ما با این که آسمانی هستیم ولی با هویت زمینی زندگی می­کنیم و تمرین نکردیم که با هویتی که خدا به ما داده زندگی کنیم و از زندگی آنطور که باید، لذت ببریم. لذا بسیاری از استعدادهای انسان تلف می­شود و از پرواز و شادی و نشاط محروم می­شود و هم از لذت دنیا و هم لذت آخرت نیز باز می­ماند. وقتی انسان به آغوش اهل بیت «علیه‌السلام» باز می­گردد آنها تمام گذشته­ی انسان را نادیده می­گیرند و البته که گذشت اهل بیت «علیه‌السلام» وسعت بیشتری دارد. انسان اگر با اهل بیت «علیه‌السلام» رفاقت حقیقی داشته باشد، در صمیمیت حساب و کتاب معنا ندارد. ما باید سعی کنیم که معنای صمیمیت با معصومین «علیه‌السلام» را بنویسیم تا تدریجاً در وجودمان ایجاد و گسترش دهیم و به جایی می­رسیم که خداوند نه تنها گناهان را نمی­بیند بلکه تبدیل به نورانیت می­کند. این فقط در دستگاه الهی امکانپذیر است و عشق به خدا «اکسیر اعظم» است و اگر با گذشته­ی انسان برخورد کند همه اش را نورانی می­کند. معصومین «علیه‌السلام» در رسیدن به این هدف جایگاه ویژه دارند و امام زمان «عجل‌الله تعالی فرجه‌الشریف» به حدی اهمیت دارند که اگر کسی با سیزده معصوم دیگر رابطه­ی صمیمی داشته باشد ولی با ایشان رابطه­اش ضعیف باشد از او پذیرفته نمی­شود. اگر با امام زمان «عجل‌الله تعالی فرجه‌الشریف» کسی صمیمی شود از صراط حساب و میزان عبور می­کند به همین دلیل امام هادی «علیه‌السلام» در زیارت جامعه می­فرمایند: «.... بموالاتکم علمنا الله معالم دیننا و اصلح ما کان فسد من دنیانا...» هر چه که از دین به ما رسیده فقط به واسطه­ی مودت اهل بیت «علیه‌السلام» است. و اصلاح آنچه که ما در گذشته خراب کردیم توسط مودت اهل بیت «علیه‌السلام»، انسان را به شوق وا می­دارد. یکی از مظاهر پوشاننده­ی گناهان «صلوات» است که اسم اعظم است. کسی که هنگام خواب و زمانهای دیگر صلوات بر زبانش است شقی و بدبخت از دنیا نمی­رود. بخصوص اگر با «عجّل فرجهم» باشد. علامت مودت، شادی و آرامش، امید و قدرت و نشاط است. کسی که ادعای مودت دارد ولی عصبی و زودرنج و نا امید و ضعیف است مودتش به او کمک نکرده است. ولی کسی که مودتش حقیقی است شکست او را از پا در نمی­آورد و همیشه قدرت و نشاط برای شروع مجدد را دارد گاهی انسان توهم مودت می­کند ولی حقیقتاً ندارد لذا کمکی هم به او نمی­کند. ولی با مودت حقیقی تمام گذشته­ی تلخ پایان یافته و انسان شاد و قوی و با انگیزه می­شود. مقام منتظر خیلی عالی است علی «علیه‌السلام» فرمودند که منتظر حقیقی با من و هم درجه­ی من در روز قیامت است. آن هم قیامتی که ایشان فرموده اند برای یک اسراف انسان سیصد هزار سال در جهنم می­ماند، یا یک گناه که توبه نکرده باشد یا یک اخلاق بد چند میلیون سال عذاب به همراه دارد از قبیل حسادت و تند خویی و تکبر و .... تصور کنید که انسان هم درجه­ی امیرالمومنین «علیه‌السلام» باشد خیلی عظمت دارد. البته منتظر هم علامت دارد. امام صادق «علیه‌السلام» می­فرمایند: «منتظر سه علامت دارد: 1- پرهیزگار است. 2- خوش اخلاق است. 3- اهل عمل است. انسان بداخلاق که دچار کبر و غرور و حسادت است منتظر جهنم است نه امام زمان «عجل‌الله تعالی فرجه‌الشریف»، کسی هم دارای حسن خلق است روی خودش کار کرده و با علی «علیه‌السلام» هم درجه است. و تا به آنجا و آن مقام نرسیده­ایم می­توانیم بگوییم انشاءا... ما در راه هستیم ولی نه اینکه اصلاً اهل انتظار نباشیم. پس اینکه با مودت و انتظار گذشته­ی فاسد اصلاح می­شود نتیجه­ی قدرت پاکیزه سازی معصومین «علیه‌السلام» است. مانند خاصیت روشن کنندگی نور و طهور بودن آب. کسی که به دنبال ساختن یک دنیای خوب با شادی و آرامش است باید با ایشان پیوند بخورد. البته در دنیا همواره سختیها و مشکلات وجود دارد زیرا خاصیت دنیا آزمایش و ابتلاست ولی مؤمن شاد و آرام است: هر که در این بزم مقرب تر است             جام بلا بیشترش می­دهند انسان باید گرفتاریهایش در ذهنش باشد ولی دلش را برای خدا نگاه دارد. اگر غیر از این باشد مثلاً وقتی عصبانی می­شود تا جهنمی نشود رها نمی­کند. ولی انسان مومن ممکن است عصبانی شود ولی قدرت کنترل دارد. «... الا من مات علی حبّ ال محمد صلی الله علیه و آله فانا کفیله فی الجنه مع الانبیاء...» آگاه باشید کسی که بر حبّ ال محمد «سلام‌الله علیها» بمیرد من ضمانت می­کنم در بهشت با انبیاء باشد شخصی تعریف می­کرد که پدرش اواخر عمر دچار آلزایمر شده بود همه کس را فراموش کرده بود و نمی شناخت ولی نماز و صلوات و نام اهل بیت «علیه‌السلام» را به خاطر داشت. زیرا به جز اینها چیزی دیگری ذاتی او نشده بودند. آلزایمر امور ذهنی را از بین می­برد آنچه وارد قلب او شده، که در واقع ذات اوست را نمی­تواند از بین ببرد. پیامبر «سلام‌الله علیها» کسانی که ظاهراً عقل شان را از دست داده بودند را دیوانه نمی­دانست بلکه می­فرمود اینها بیمار هستند. دیوانه کسی است که آخرت خود را به دنیایش فروخته است. یکی از این بندگان خدا در جایی بود کتابهایی را برداشته بود و نمی­داد مسئول مسجد که او را می­شناخت به او گفت که اگر آنها را بدهد او را مکه و کربلا می­برد و او آن کتابها را باز گرداند. در مقابل دیوانه هایی هم هستند که فحش و ناسزا می­دهند. همه اینها به ذات بستگی دارد. انسان بعد از عمل، موقع به هوش آمدن اول نام محبوب ها و معشوقهایش را به زبان می­آورد. پزشکی هنگام عمل مغز بیمارش صدای بیمار را که زیارت عاشورا را می­خواند را ضبط کرده بود. اگر اینها ذاتی انسان شود هنگام مرگ خیلی زیبا می­میرد. قرآن هم علاقه­ی به سه چیز را نشانه­ی آدم بودن می­داند: خدا، قرآن و معصومین «علیه‌السلام»: «قل ان کان ابائکم و ابنائکم .... » سوره توبه آیه 24. غیر از این هیچ چیز به فریاد انسان نمی­رسد. «.... و من مات علی بغض آل محمد لمم یشمّ رائحه الجنه» کسی که با بغض آل محمد از دنیا برود هرگز بوی بهشت به مشام او نمی­رسد.» امام باقر «علیه‌السلام» می­فرمایند: «لا یحبّنا عبد و لا یتوّ الا نا حتی یطهر قلبه» هیچ بنده­ای ما را دوست ندارد و ولایت ما را نمی­پذیرد مگر اینکه خدا قلب او را پاک گرداند. این را کسی می­فهمد که بداند که قلب چقدر در دنیا و قبر و برزخ و قیامت کارآیی دارد. وسعت بهشت مومن به میزان وسعت دل اوست. ما از وسعت قلبمان می­توانیم همین الان قبرمان را اندازه گیری کنیم. بعضی ها نه تحمل حرف حساب را دارند و نه تحمل حرف نامناسب. درود بر کسانی که انتقادِ بجا را می­پذیرند و روحیه­ی عذرخواهی دارند. یکی از امور دوازده گانه که امام صادق «علیه‌السلام» در حدیث عنوان بیان فرمودند تحمل حرف ناحساب بوده که شخص زود به هم نمی­ریزد و تلافی نمی­کند بلکه وسعت داشته و می­گوید که اگر تو درست می­گویی خدا مرا ببخشد و گر نه که خدا تو را ببخشد. متأسفانه هر وقت خدا می­خواهد دل ما را پاک و بزرگ نماید مقاومت می­کنیم. و در عین حال می­گوییم: «... ان یجعلنی معکم فی الدنیا و الاخره ...» کسی که می­خواهد بزرگ شود باید خودش را به خدا بسپارد تا هر طوری که خواست به او وسعت بدهد و نباید از مشکلات فرار کنیم. حکایت قصه­ی مولاناست: شیر بی یال و دم و اشکم .... رساله، اخلاق، استاد، ماه رمضان و ... انسان را تراش داده و می­رساند مدیری که در طول سال پانزده نفر را اخراج کرده معلوم است که اشکال دارد و نمی­تواند با کسی بسازد. البته گاهی مدیری، همه از او راضی هستند و اتفاقاً با یک نفر مشکل دارد، این ایرادی ندارد. در خانواده هم همین طور است گاهی یک نفر از انسان راضی نیست ولی گاهی همه ناراضی هستند اینجاست که واقعاً اشکال از اوست. «.... و لا یطهّر الله قلب عبد حتی یسلّم لنا...» و خدا قلب کسی را پاک نمی­کند مگر اینکه قلبش را تسلیم ما کند. یعنی باید انسان دلش را تسلیم کند تا آن را پاک کند. شاگردی که خودش را به استاد می­سپارد قادر به کسب توانایی های استاد می­باشد. شهید صمد مرادی چنین شاگردی بود. هر چه استاد می­گفت او می­شد. می­گفت استاد من به هیچ چیز عادت ندارم. یعنی هیچ چیز بر او سلطه نداشت و ذلیل هیچ چیز نبود. سلمان «علیه‌السلام» خودش را به معصوم سپرده بود تا هر طور می­خواهند او را بتراشند که شد: «السلمان منّا اهل البیت» سلمان از ما اهل بیت است. در پاسخ اعتراض کسی که می­گفت چرا در اشتباهات ما واکنش نشان نمی­دهید گفتم شما ظرفیت ندارید و ممکن است اصلاً کافر شوید. استاد ما می­گفت که در جمع شاگردانم، استادم مرا ضایع کرد اصلاً ناراحت نشدم بلکه بعداً پاهای او را بوسیدم. به بعضی ها می­گویم که جمکران نرو، زیارت عاشورا نخوان، سخنرانی نکن و ... اصلاً زیر بار نمی­روند. در حدیث مذکور تطهیر را به خداوند نسبت داده است و اهل بیت «علیه‌السلام» چه مقامی دارند که خداوند هر که را تسلیم ایشان باشد را پاک می­کند، این فقط مقام خلیفه اللهی است. «.... و یکون سلم لنا....» یعنی با ما آشتی و محرم باشد. خیلی ها حرف معصوم را می­پذیرند ولی سلم نداشته و عاشق نیستند و الگوهایشان دیگران هستد. «سلم» یعنی وقتی می­خواهی تراشیده شوی باید عاشقِ تراش دهنده باشی. بعضی ها تسلیم استاد می­شوند ولی دل چرکین هستند. خداوند می­فرمایند: «لا یؤمنون حتی یحکّموک فیما شجر بینهم ثمّ...» ایمان نیاورده اند تا اینکه در اختلافات شان تو را حاکم کنند و سپس از قضاوت تو هیچ ناراحتی دردل آنها پیدا نشود. در همین جاست که خیلی ها کم می­آورند. علی «علیه‌السلام» می­فرمایند: «اگر بینی مومنی را ببرم از من بغض نمی­گیرد و اگر تمام دنیا را به منافق بدهم هرگز مرا دوست نخواهد داشت» خیلی ها زور شان به خدا نمی­رسد حرف گوش می­کنند ولی در سلم نیستند. این نکته بسیار ظریف، مهم و تعیین کننده است. نتیجه­ی سلم را در جلسه­ی آینده توضیح خواهیم داد. والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته .