90/04/30 از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی در جلسات گذشته حدیثی طولانی از عبدالله بن عمر که از پیامبر«سلام‌الله علیها» نقل کرده بود درباره¬ی آثار محبت به علی «علیه‌السلام» بیان کردیم که به ادامه¬ی آن می¬پردازیم:«... الا و من احب علیا جاز الصراط کاالبرق الخاطف» کسی که محب علی «علیه‌السلام» باشد مانند برق جهنده از صراط عبور می¬کند. دنیا متن جهنم بوده و صراط از متن جهنم عبور می¬کند و ما در حال حاضر در متن جهنم یعنی دنیا می¬باشیم. صراط همان چهارده معصوم و خانواده آسمانی ماست. که ما استقامت در آن را هر روز در نماز می¬خواهیم: «اهدنا الصراط المستقیم صراط الذین انعمت علیهم» در واقع ما از خدا می¬خواهیم که تابع فرهنگ اهل بیت «علیه‌السلام» باشیم و غیر از آنها از کسی اطاعت نکنیم. پس انسانی که نماز می¬خواند باید همه¬ی کارهایش متناسب با ایشان باشد. و اگر غیر از این باشد به دروغ می¬گوید:« اهدنا الصراط المستقیم» و تناسبی با شیعه بودن ندارد. کسی که راست می¬گوید الگوهایش معصومین«علیه‌السلام»، صلحا، شهدا هستند. شهدایی که از همه¬ی دنیای خود گذشته و تا مقام"عنداللهی " رفتند. بین ما و محضر خدا هیچ فاصله¬ای جز علایق دنیایی ما نیست. گذشتن از تعلقات انسان را در آغوش خدا قرار می¬دهد. آیه 24سوره توبه 8 مورد را بیان می¬کند که حایل بین ما و خدا هستند که پدران، فرزندان، برادران، همسران، خاندان و عشیره، اموال ، تجارت ومساکن می¬باشند. شهید به این فوز عظیم نایل شده که از تمام تعلقات هشت¬گانه به خاطر خدا گذشته است. امام باقر«علیه‌السلام» می¬فرمایند:« من طلب شهاده بصدق النیه مات شهیدا و لو کان علی فراشه» کسی که طالب شهادت است با صدق نیت، شهید از دنیا می¬رود ولو اینکه در رختخواب بمیرد. چنین شخصی حتماً خدا، رسول و جهاد در راه خدا عزیز تر از آن تعلقات هشت¬گانه می¬باشد پس به هر صورتی بمیرد شهید از دنیا رفته است. جهاد باید تفریح مؤمن باشد نه تکلیف که اگر از آنها برداشته شد خوشحال شوند. کسی که دلداده¬ی خداست اوقات فراغتش هم به بطالت نمی¬گذرد یا در فعالیتهای عبادی است یا انجام وظایفش در برابر دیگران. وقت گذاشتن با خانواده و چای و میوه خوردن با آنها هم از بزرگترین عبادتهاست. و کفاره گناهان است و لازم نیست که در جمع خانواده حتماً حرفهای آسمانی مطرح شود. حرفهای زمینی و روزمره هم ثواب دارد. مقام انسانها از نوع لذتهایش معلوم می¬شود. کسانی که دغدغه ها و افکار بزرگ دارند به فرمایش علی «علیه‌السلام» در بهشت هم درجه¬ی¬شان می باشند این افراد گرفتاری های وهمی، خیالی و حسی ندارند زیرا بشدت مشغول پرداختن به خانواده¬ی آسمانی می¬باشند وقتی ندارند که صرف امور دنیایی نمایند. اما بعضی افراد به شدت وابسته هستند باید برای هر قطع وابستگی برای آنها دلیل آورد و معلوم هم نیست قبول کنند یا نه. دیدن فیلمها و سریالهایی که نویسنده و کارگردان دغدغه¬ی پیام رسانی فطری به مخاطب را ندارند و صرفاً جهت سرگرمی تهیه شده اند باعث غفلت است. کسی که در مقام عقلانی و فوق عقلانی است تمایلی به چنین فیلمهایی ندارد. اینکه می-فرمایند محب علی«علیه‌السلام» مانند برق جهنده از صراط می¬گذرد یعنی به حدی محو خانواده¬ی آسمانی است که وقت دنیا را ندارد. اما بعضی دیگر خیلی باید تلاش کنند تا بعد از سالها موفق به نظم در نماز اول وقت شوند. اینها محبتشان بسیار ضعیف است. محبین اهل بیت«علیه‌السلام» ممکن است که دچار انواع گرفتاریهای دنیایی باشند که اینها مشکل حساب نمی-شوند. گرفتاری حقیقی غوظه خوردن در حرام است واین که برای کنار گذاشتن هر کدام از گناهان باید سالها وقت صرف کند. ولی اگر عشق علی «علیه‌السلام» به دل انسان بیفتد دیگر نیازی به این تلاشها نیست. انسان از محبتش می¬تواند میزان معرفتش را ارزیابی کند زیرا محبت تابع معرفت است. اینکه غمها و شادی های انسان از چه اموری ناشی می¬گردد تعیین کننده¬ی قیمت انسان است. محب امیرالمؤمنین «علیه‌السلام» تمام تفریحات و برنامه¬ریزی¬هایش آسمانی است. ممکن است در طبیعت هم سیاحت کند اما در همان زمان هم در حال برنامه¬ریزی است که از چه طریقی می¬تواند دل امام زمان«علیه‌السلام» را بدست آورد. چنین شخصی مصداقی از «اسیر الله» است که در جلسه پیش توضیح دادیم که اصلاً فرصت پرداختن به خیال و وهم و ... را ندارد نه اینکه لازم باشد با چنین اموری مبارزه کند بلکه حتی هنگام خواب هم در حال نقشه و برنامه ریزی برای اهداف بلند است ما باید تمام مراتب حسی، خیال، وهم و عقل را تقدیم خدا کنیم. اینگونه است که حتی اگر درگیر بیماری های سخت هم باشد در اختیار خداوند است. شهید چمران در واپسین لحظات عمر خطاب به دست و پایش می¬گفت که یک عمر شما را اذیت کردم کمی تحمل کنید از دست من راحت می¬شوید. افراد اینچنینی علیرغم همه مشکلات همیشه شاد و با نشاط هستند. مؤمن حقیقی هم علامت ایمانش به تعبیر قرآن شادی و آرامش است. در اسلام جهاد برای افراد پیر و بیمار واجب نیست. ولی در جبهه های ما افراد پیر و کسانی که توان جسمی درستی نداشتند و حتی مجروح و جانباز بودند حضور داشتند حتی کسانی که سن آنها اقتضاء نمی¬کرد در شناسنامه¬ی خود دست برده تا بتوانند در جبهه حضور یابند در صورتی که در تمام ارتشهای جهان سرباز ها دنبال بهانه¬ای هستند تا به جبهه های جنگ نروند. زمان دفاع مقدس یکی از رزمندگان از خانواده¬ی بسیار مرفه بود (که البته معجزه¬ی خداست: « یخرج الحی من المیت و یخرج المیت من الحی» خداوند زنده را از دل مرده و مرده را از دل زنده بیرون می¬آورد. اینگونه خداوند از پدر و مادری بی قید چنین فرزندی بوجود می¬آورد همانگونه که «ادواردو آنیلی» در چنین خانواده¬ای تا شهادت هم پیش می¬رود. کما اینکه از دل زنده، مرده بوجود می¬آورد و از پدر معصوم دشمن خدا بوجود می¬آورد) والدین آن رزمنده به سراغ او آمده ولی او به همراه آنها بازنگشت وقتی به مرخصی رفته بود آنها برای دلگرمی او و ممانعت از رفتن او به جبهه برایش ویدئو و موتور سیکلت تهیه کرده بودند و او هر دو را به جبهه آورده بود. اما الان جوانان ما گاهی تردید دارند که موسیقی حرام گوش کنند یا نه، وارد اینترنت شوند و ... استاد و مطالعه و برنامه گرفتن و ... خوب هستند ولی از معدّاتند انسان تا عاشق خدا نشده و «لا اله الا الله» را نفهمد و اینکه دل ما دلبری جز خدا ندارد و ... تلاشهای دیگرش فایده¬ای ندارند. شاید انسان را از جهنم نجات دهند ولی خیلی با عاشق شدن فاصله دارد. کسی نامه نوشته بود که نمی¬تواند به بازیهای کامپیوتری غلبه کند. یعنی واقعاً وقت انسان اینقدر بی ارزش است؟ حسین فهمیده 13ساله اصلاً اهل بازی نبود. در روایت داریم که خدا جوانی را که جوانی نمی¬کند را دوست دارد. یعنی از جوانی¬اش برای عشق متعالی استفاده می¬کند. مانند حضرت قاسم «علیه‌السلام» و حضرت علی اکبر«علیه‌السلام» و حسین فهمیده های دفاع مقدس خودمان. امام صادق «علیه‌السلام» وقتی حالتهای عبادی فرزندشان امام کاظم«علیه‌السلام» را در حین همراهی کردن با بچه های هم سن خود می¬دیدند می¬فرمودند: پدرم فدای کسی که اهل لهو و لعب نیست: «بابی من لا یلهوا و لا یلعب.» ما محبت ها و دلدادگی هایمان بسیار کم است. متأسفانه ما محبتمان کم است اگر عشق و دلدادگی داشته باشیم اصلاً گرفتار جهنم نمی¬شویم. خوابها، افکار و خیالاتمان از این جهت منفی است که دلبسته¬ی طبیعت هستیم و عاشق نشدیم. و به ما گفته شده که اگر می¬خواهی از صراط مانند برق عبور کنی باید عاشق شوی. برای عاشق همه چیز شادی آور و لذتبخش است و دیگر زود رنج و حساس نیست. انسان بد خلق استعداد¬هایش را ضایع می¬کند و خدا می¬داند که با قبر و قیامتش چه می¬کند. کسانی که اهل کینه¬ورزی و نقشه کشیدن برای انتقام از دیگران هستند خیلی کوچک و ضعیف هستند. کسی که ادعای کار برای امام زمان «علیه‌السلام» را می¬کند و با کوچکترین فشاری عقب نشینی می¬کند برای خودش آمده و عاشق خودش است. عشق درمان همه بیماریهای روحی و اخلاقی است بدون زحمت و مرارت و اینگونه است که انسان از صراط مانند برق خاطف عبور می¬کند. برای همین در قرآن به پیامبر«سلام‌الله علیها» امر شده که بگوید اجر رسالتم «موده فی القربی» است. کسانی که اهل مودت نیستند ولی یکسره قرآن و نماز و ... هم می¬خوانند با وجود این دلهایشان پر از غصه و ناراحتی است. علت ضعف جامعه شیعه، ظلم، آلودگی و بی عدالتی و این است که عشق به اهل بیت «علیه‌السلام» به آن حد لازم خود نرسیده است. اگر عشق به اهل بیت «علیه‌السلام» باشد هیچ کس به زیر دست خود ظلم نمی¬کند. کسی تلاش نمی¬کند رئیسی را از مقامش عزل کند تا خودش جانشین او شود... دلداده¬ی اهل بیت«علیه‌السلام» شاد و قوی و قدرتمند است نه یک شخص پر نخوت و متکبر یا ضعیف و زود رنج و ... اگر عشق به خدا و ائمه «علیه‌السلام» به انسان قدرت و شادی ندهد شخص عاشق آنها نیست بلکه عاشق خودش است. بعضی ها دین را تکلیفی پذیرفته¬اند و بعضی کارها را انجام می¬دهند و برخی دیگر را انجام نمی¬دهند. و اصلاً کاری را با عشق انجام نمی¬دهند. افراد عاشق تمام انتخابها، ارتباطات، افکار و رفتارشان بر اساس آسمان است. و هیچ کاری را تکلیفی انجام نداده و به یکایک وظایفش عاشقانه عمل نمی¬کند. و از صحنه های جهنم آفرین سریع عبور می¬کند. این افراد تکیه اشان به خانواده¬ی آسمانی شان است. کسی که با خانواده¬ی آسمانی در دنیا رابطه برقرار نمی¬کند در آخرت هم به کار او نمی¬آیند. آیه¬ی 24سوره توبه آینه¬ی ماست. اگر سه معشوق اصلی که نام برده (خدا ،رسول و جهاد در راه خدا) برای ما از هر چیز و هر کس عزیزتر بودند باطن ما خوب است و گرنه که وضع خوبی نداریم. پاسخ همه¬ی سئوالها برای خوب شدن و متعالی شدن فقط یک چیز است و آن این است که عاشق شویم. میزان زیبایی هرکس به میزان انتسابش به زیبایی مطلق است. ببینیم که کمالات خوک و میمون در او تجلی دارد. با دستورات اساتید مختلف راه را گم نکنید. آخرت حرف هر استاد عرفانی عشق و دلدادگی است. حسین فهمیده با عشق، ره صد ساله را یک شبه رفته است. و این عشق یک دشمن دارد و آن هم گناه است و از آن بدتر تنبلی و بی حوصلگی است. باید با تلقین دل را راه انداخت. دل که راه بیفتد کار راحت می¬شود و انسان حجم زیادی از کارهای منفی را کنار گذاشته و زیبا و قدرتمند می¬شود. اگر عشق را از دینداری بگیریم دین ما را تبدیل به انسانهای بدبخت و غصه¬دار و مفلوک می¬کند. انسان باید خودش را شناخته و قدر خود را بداند.

 90/04/23 از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی در جلسه‌ی قبل روایتی را از پیامبر «صلی‌الله علیه و آله و سلم» نقل کردیم که در ادامه‌ی آن حضرت می‌فرمایند: «... الا و من احب علیا هون الله سکرات الموت و جعل قبره روضه من ریاض الجنه» هرکس علی «علیه‌السلام» را دوست داشته باشد خداوند سکرات مرگ را بر او راحت می‌کند و قبرش را باغی از باغ‌های بهشت قرار می‌دهد. این‌که منظور از باغ چیست را خداوند می‌داند زیرا پیامبر «صلی‌الله علیه و آله و سلم» فرموده‌اند که آنچه که در آخرت وجود دارد با چیزهای مشابه خود در دنیا فقط تشابه اسمی دارد، لذا قابل تصور ما نیست. (کسانی که می‌خواهند اطلاعات بیشتری پیدا کنند یا به مباحث بلا و بهشت مراجعه کنند و یا انسان شناسی قم) «... الا و من احب علیا اعصاء الله بکل عرق فی بدنه حوراء و شفع فی ثمانین من اهل بیته و هم بکل شعره فی بدنه حوراء و مدینه فی الجنه...» هرکس علی «علیه‌السلام» را دوست داشته باشد خداوند به تعداد هر رگی که در بدنش است و هر مویی که در بدنش روییده به او همسری از همسران بهشتی عطا خواهد کرد و به همین تعداد هم شهرهایی در بهشت به او خواهد داد. (در حال حاضر ما نمی‌توانیم درک کنیم که این همه شهر به چه درد ما خواهد خورد مانند جنین که وقتی در رحم است بهره برداری از نعمت‌های دنیا را نمی‌تواند بفهمد. این‌ها نشان‌دهنده‌ی عظمت نفس است و ما چه‌قدر کوچک و محدود زندگی می‌کنیم. ما همین الان می‌توانیم این توانایی و عظمت نفس را بروز دهیم و با کمال تأسف بخش اصلی روح بسیاری از ما بدون فعال شدن به آخرت منتقل می‌شود.) ... و نیز می‌تواند هشتاد نفر از خانواده‌اش را مورد شفاعت قرار دهد. یعنی نوع حیاتش به گونه‌ای بوده که می‌تواند واسطه‌ی بین مردم و خدا شود. نقش داشتن در زندگی دیگران در این امر بسیار مهم و مؤثر است «... من احب علیا بعث الله الیه ملک الموت کما یبعث من الانبیاء» کسی که علی «علیه‌السلام» را دوست داشته باشد، خدا فرشته‌ی مرگ را همان‌گونه که برای انبیاء فرستاده بود برای او می‌فرستد (یعنی با همان هیبت) و البته باطن ما شکل فرشتگانی است که قرار است باعث انتقال ما به آخرت شوند. و همسران و خادمان بهشتی ما به صورت باطن ما هستند. انسان تا قبل از آشنایی با خانواده آسمانی خود به‌طور طبیعی عزیزترین کسانش خانواده‌اش می‌باشند ولی بعد از آشنا شدن با ایشان، آنها عزیزترین کسان او شده و سایر ارتباطاتش با محبت ایشان تنظیم می‌شود. «... و دفع الله عنه هول منکر و نکیر و بیض وجهه و کان مع حمزه سید الشهداء» خداوند هول نکیر و منکر را از محب علی «علیه‌السلام» دفع کرده و صورت او را سفید و نورانی کرده و با حمزه‌ی سید الشهداء «علیه‌السلام» محشور می‌گردد. «... الا و من احب علیا اثبت الله فی قلب الحکمه و اجری علی لسانه الصواب و فتح الله علیه ابواب الرحمه» خداوند در قلب محب علی «علیه‌السلام» حکمت را تثبیت می‌کند (عشق و محب خالص تمام قدرت و کمال معشوق را در عاشق سرازیر می‌کند و اینها آثار دارایی است نه صرفاً دانایی. باید از تلقین و بعد خیال شروع کنیم و بعد این عشق را عملیاتی کنیم و دل معصومین «علیهم‌السلام» را بدست آوریم و از آن جایی که ما نمی‌توانیم آنها را صید کنیم باید کاری کنیم که آنها عاشق ما شده و ما را شکار کنند.) و خداوند سخنان درست را بر زبان او جاری کرده و درهای رحمت را به روی او باز می‌کند. حدیث را ابن عمر از قول حضرت نقل کرده است و نشانی آن در فضایل الشیعه شیخ صدوق صفحه‌ی 5 می‌باشد. «الا و من احب علیا مسمی فی السموات و الارض اسیرالله...»؛ هر کس دلداده‌ی علی «علیه‌السلام» شود در آسمان و زمین او "اسیر خدا" نامیده می‌شود. اسیر کسی است که دیگر خودش چیزی نداشته و همه چیزش برای خداست. خودش هیچ تصمیمی نمی‌گیرد. صیادها وقتی ماهی صید می‌کنند بعضی از ماهی‌ها را که در تور افتاده‌اند برداشته و به دریا برمی‌گردانند زیرا به دردشان نمی‌خورد. آیا ما توری در زندگی کرده‌ایم که ما را نگه دارند؟ یا ما را برمی‌گردانند؟ ما در زیارت جامعه کبیره خطاب به معصومین «علیهم‌السلام» می‌گوییم: «... و عناصر الا برار...» معصومین «علیهم‌السلام» تمام وجود ابرار را تشکیل می‌دهند. ببینیم چند درصد از وجود ما از ایشان است؟ به عبارتی عیارمان چند است؟ اگر کسی چند درصد از خودش را که به اهل بیت «علیهم‌السلام» داده را مطالبه کند، ایشان در مقام ناز هستند همه را پس می‌دهند. به میزانی که ایشان در وجود ما حضور دارند ما قوی هستیم و در مقابل گناه مقاومت می‌کنیم. از مهرت‌ای خورشید جان / چون ذره ام هر سو روان / مجذوب حسن دیگران / ‌ای ماه خوبان نیستم قیمت و ارزش ما در لحظه‌ی مرگ معلوم می‌شود. بعضی‌ها ادعای دلدادگی دارند ولی واقعاً دلشان هرز است و به همه جا می‌رود.‌ ای یکدله صد دله، دل یکدله کن. مهم نیست اینجا ما را تحویل نگیرند، مصیبت آن است که اهل آسمان ما را نپذیرند. امام صادق «علیه‌السلام» فرمودند که اگر کسی می‌خواهد رشد کند اول باید خیال محبوبیت در نزد مردم را از سر خود بیرون کند. یک قاعده‌ی بسیار مهم برای ارزیابی این است که اگر کسی می‌خواهد بداند در نزد خدا چه‌قدر محبوب است باید ببیند خدا در نزد او چه جایگاهی دارد. انسان وقتی می‌گوید؛ «اللهم اجعلنی من حزبک / اللهم اجعلنی من جندک / اللهم اجعلنی من اولیائک»، باید ببینید دغدغه‌های حزب معصومین «علیهم‌السلام» را دارد و تلاشی برای برطرف کردن موانع ظهور حضرت مهدی «عجل‌الله تعالی فرجه‌الشریف» می‌کند یا نه. چگونه انسان می‌شود که ادعای محبت به ایشان داشته ولی زندگی او بر اساس فرهنگ دشمنان آنها تنظیم شود؟ آیا ما به فکر مظلومیت و آوارگی حضرت حجت «عجل‌الله تعالی فرجه‌الشریف» هستیم؟ و تا به حال پنج دقیقه برای ایشان دعا کرده‌ایم؟ و برای ایشان گریه کرده‌ایم؟ اگر عزیزی از ما اسیر شود و یا گرفتاری برای او پیش بیاید مثلاً بیمار شود چگونه برای او اشک می‌ریزیم؟ آیا این‌گونه برای حضرت متأثر هستیم؟ و برای فرج او دعا کرده‌ایم؟ اگر مجلس گرفتن و شام دادن نشانه‌ی محبت است که غیرمسلمانان و حتی برخی کفار هم که این کارها را انجام می‌دهند. کار عملیاتی ملاک است. این‌که ما ایتام آل محمد «صلی‌الله علیه و آله و سلم» را با خانواده اشان آشنا و مرتبط نماییم. آیا واقعاً ما به عنوان سرباز امام زمان «عجل‌الله تعالی فرجه‌الشریف» وارد پایگاه و چادر حضرت شده‌ایم؟ یا این‌که دنیا تمام زندگی ما را پر کرده و ضمن آن صدقه‌ای هم برای سلامتی ایشان می‌دهیم؟ در فیلم‌هایی که از معصومین نمایش داده‌اند می‌بینیم که ایشان یارانی دارند که هرگز از آنها جدا نمی‌شوند این افراد بسیار قیمتی هستند خودشان را وقف امامشان کرده و کار دیگری ندارند. یکی از مراجع نقل می‌کردند در سفر کربلا که بودند آبدارچی هیأت در حال مرگ بود به بالای سر او که رسیدم نتوانست از جای خود بلند شود اما یک مرتبه تمام قد ایستاد و به تک تک معصومین «علیهم‌السلام» سلام داده و خوش آمد گفت و با یکایک ایشان حرف زد پس خوابید و از دنیا رفت. این شخص یک عمر در پایگاه ایشان بوده و خیلی فرق دارد با کسی که مشغول زمین و زمینی‌هاست و گاهی هم دست در جیبش کرده و وجهی می‌پردازد. ما باید به فطرتمان بازگردیم فطرت ما عشق به بی‌نهایت را می‌خواهد زیرا وجود من «و نفخت فیه من روحی» است. امام صادق «علیه‌السلام» فرمودند که روح القدس، فاطمه‌ی زهرا «سلام‌الله علیها»است. همه عمر بر ندارم سر از این خمار و مستی / که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی ما باید به خانواده‌ی اصلی‌مان بازگشت کنیم وگرنه اسیر و تنها زندگی کرده و همان‌طور هم از دنیا می‌رویم. باید زیبا شویم تا ما را به اسارت ببرند. اگر 90٪ مال را استفاده کنیم و 10٪ به آخرت اختصاص دهیم بدسلیقگی کرده‌ایم. تا زمانی که ما را می‌خرند و از ما می‌خرند، باید بفروشیم و ممکن است زمانی دیگر ما را تحویل نگرفته و چیزی از ما نخرند.

1. چه چیزی برای ورود به چادر حضرت امام زمان «علیه‌السلام» نیاز است؟ 1. باور 2. همت و تلاش 3. محبت و عشق. ص 1 2. فطرت‌گراها که اهل بصیرت هستند، تمام عشق‌شان این است که خود را به گروه، چادر و لشگر امام زمان برسانند و تا وارد آن نشوند، احساس موفقیت نمی‌کنند. ص 3 3. کسی که در فراق اردوگاه امام زمان (علیه‌السلام) می‌سوزد،‌ با یک بینش جهانی و بصیرت عمیق خیلی حواسش به خودش است (لذا) در درجه اول خودسازی می‌کند و بعد فعالیت اجتماعی، فرهنگی و سیاسی برای رسیدن به جامعه‌ی الهی و دولت کریمه می‌کند. ص 5 4. اگر انسان بخواهد برای امام زمان (علیه‌السلام) کار کند باید با قلب سلیم کار کند. ص 6 5. با قلب سلیم است که (افراد) در فتنه‌ها ریزش نمی‌کنند. ص 6 6. آنان که در فتنه‌ها ریزش و جدا می‌شوند، کسانی هستند که بدون شک و به قطع و یقین در خودسازی شکست خورده‌اند. ص 6 7. از اصول عقاید (شیطان)، اختلاف است. ص 6 8. مؤمن حق و باطل را با آدم‌ها نمی‌شناسد، بلکه (آن‌ها را) با حق می‌شناسد. ص 7 9. برای بودن در چادر امام زمان (علیه السلام) معرفت،‌ عشق، همت و باور می‌خواهد. ص

 90/04/16 از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی هدف از بحث خانواده آسمانی پی بردن به قدر و قیمت خودمان است. بنابراین باید راه‌های زندگی کردن با ایشان را بیاموزیم. علی «علیه‌السلام» می‌فرمایند: «هلک امر من لم یعرف قدره» کسی که قیمت خودش را نشناسد هلاک می‌گردد. یعنی به انواع نکبت‌ها دچار می‌شود. زیرا تمامی انتخاب‌ها، ارتباطات، افکار و رفتار مشخص بر اساس قیمت حقیقی او تنظیم نمی‌گردد. زیرا نوع ارتباط اعضای یک خانواده‌ سازنده‌ی هر فردی است. در خانواده آسمانی ما از یک طرف فرزندان محمد برای محمد هستیم و از طرفی آن بزرگواران پدران و مادر خانواده هستند و چگونگی زندگی و ادب با بزرگ‌ترها و سایر اعضای خانواده را ایشان به ما می‌آموزند و از آن‌جایی که از عالی‌ترین سطح اطلاعات برخوردار هستند ما باید از آنها اطلاعات کسب کنیم. نحوه‌ی نگاه ما به ایشان یک مسئله است و اینکه ایشان چه چیزهایی را به صلاح ما می‌دانند مسئله دیگری است. در خانواده‌ی زمینی گاهی که افراد به هم نیاز دارند در اثر ‌تربیت‌های غلط یا حیاهای احمقانه نمی‌توانند به هم اظهار نمایند احتیاج دارند یکدیگر را ببوسند یا در آغوش بگیرند ولی خجالت کشیده و یا غرور بیجا به آنها چنین اجازه‌ای را نمی‌دهد. در رابطه با خانواده‌ی آسمانی‌مان نیز گرفتار بخش حیوانی و جنسیتمان هستیم و نوع نگاه و رابطه‌مان را نمی‌دانیم که چگونه تنظیم نماییم. تعصب‌ها، عادت‌های غلط و ‌تربیت اشتباه، عدم رشد اخلاقی و ضعف‌های معنوی مانع برقراری چنین ارتباطی است. برای برداشتن حجاب‌های مابین ایشان و خودمان باید نگاه و ارزیابی ایشان را بشناسیم. این‌که پدری به فرزندش امر کند که زود به خانه بیاید خیلی فرق دارد با اینکه بگوید چون دلم برایت تنگ می‌شود زود برگرد. برخورد بدون ملاطفت بزرگ‌تر باعث می‌شود که فرزند هم نتواند رابطه برقرار نماید. امام سجاد «علیه‌السلام» به حدی هیبت داشتند که حضرت برای این‌که این امر مانع ارتباط دیگران نشود همیشه لبخند به چهره مبارکشان داشتند، حضرت سیدالشهداء و امام صادق «علیه‌السلام» هم این‌گونه بودند. بزرگ‌ترها‌ی خانواده هم باید این‌گونه باشند تا فرزندان به آنها نزدیک شده و راز دلشان را با آنها در میان بگذارند. خانواده آسمانی ما به‌گونه‌ای بودند و زیباترین کلمات را طوری به ما آموختند که ما با آنها از خانواده‌ی زمینی خود نیز راحت‌تر باشیم به همین دلیل ما در زیارت آل یاسین می‌گوییم: «السلام علیک حین تقوم، السلام علیک حین تقعد...» سلام به ایستادن، نشستن، قرائت و رکوع و سجودت... اینها باعث نزدیکی و صمیمیت می‌شود. اگر غیر از این باشد تا آخر عمر، خودمان را محروم از لطف و محبت و عنایت خاص ایشان می‌نماییم برای همین است که حضرت فرمودند: کسی که قیمت خودش را نداند هلاک می‌گردد. زیرا اگر ما این رحمت را درک کنیم در سایه‌ی آن رشد و پرورش می‌یابیم و استعدادهای بی‌نهایتمان شکوفا شده و تا رسیدن به خداوند، بزرگ می‌شویم و پرواز می‌کنیم. شیطان با به رخ کشیدن اشتباهات گذشته قصد دارد که مانع پرواز ما شود. در ماه رجب دعایی از قول امام زمان «عجل‌الله تعالی فرجه‌الشریف» نقل شده که اختصاص به مشاهد مشرفه دارد که این‌گونه آغاز می‌شود: «الحمدلله الذی اشهدنا مشهد اولیائه» خدا را شکر که ما را در ماه رجب به مشاهد مشرفه مشرف کرد. وقتی کلمه «الحمد الله» می‌آید باطن آن شادی است. و ما می‌توانیم سلامت قلب خودمان را با آن بسنجیم که اگر با شنیدن آن شاد شدیم از سلامت قلب برخورداریم و در غیر این‌صورت نظام معرفتی‌مان بیمار بوده و باید درمان شود. بنابراین به‌طور طبیعی انسان باید از این‌که به او اجازه‌ی تشرف به حرم مطهر معصومین «علیهم‌السلام» را داده‌اند خوشحال شود. اگر ما تمایل به زیارت پیدا کردیم خیلی باید شکرگزار باشیم زیرا دعوت از آن طرف صورت گرفته و نشان‌دهنده‌ی سلامت دل است و لااقل گواه بر این است که دل او هنوز حیات دارد. در ادامه می‌فرمایند: «اللهم فکما اشهدتنا مشهدهم... » خدایا حالا که ما را به زیارتگاه مشرف نمودی... « فانجزلنا موعدهم...» پس به وعده‌ی آنها درباره ما وفا کن. ما از دیدگاه امام زمان «عجل‌الله تعالی فرجه‌الشریف» خیلی عزیز هستیم و باید یاد بگیریم که هم به خودمان و هم به کسانی که محبوب حضرت هستند چنین نگاهی داشته باشیم. در این صورت کینه‌ها، حسادت‌ها و تندخویی‌ها و همچنین سایر رذایل اخلاقی از بین می‌رود. «... و أوردنا موردهم...» خدایا! ما را به جایی که آنها را وارد کردی، وارد کن. امام زمان «عجل‌الله تعالی فرجه‌الشریف» از ما می‌خواهند که به کم‌تر از این‌ها راضی نباشید یعنی صرفاً توجه به نیازهای حیوانی، نباتی، و جمادی نکنید. چنین خواسته‌هایی آن هم در زمان شریفی مانند ماه رجب. در نماز عید فطر هم می‌گوییم: «... و ادخلنی فی کل خیر ادخلت فیه محمدا و آل محمد «صلی‌الله علیه و آله و سلم» یعنی بالا‌ترین خواسته را بخواهیم و آنچه که خانواده‌مان در آن داخل شدند نصیب ما هم بشود و حق هر فرزندی است که بخواهد با خانواده‌اش باشد و فقط کسی به این مقام می‌رسد که واقعاً خودش را فرزند امام زمان «عجل‌الله تعالی فرجه‌الشریف» بداند. زیرا در این صورت ارتباطات و انتخاب‌هایش و افکار و رفتارش با آنها تنظیم باشد. نه اینکه ما را از ورود به آن خانه‌ی جاودانگی مانع شود. این دعا را خود حضرت به ما آموخته‌اند: «عشق معشوقان ولی افزون‌تر است/ لیلی از مجنون بسی مجنون‌تر است» در فراز بعدی دعا به‌گونه‌ای می‌شود که شخص زائر روی خود را از خدا به سمت خانواده‌ی آسمانی کرده و می‌گوید: «و السلام علیکم انی قصدتکم و امتکم بمسئلتی و حاجتی...» سلام بر شما همانا من اراده‌ی شما را کرده و به شما تکیه کردم در خواسته و حاجتم... اینکه انسان وقتی ایشان را واسطه قرار می‌دهد چه بخواهد، بسیار مهم است و همین جا فرق شخص عاقل و جاهل معلوم می‌شود. «... و هی فکاک رقبتی من النار...» و حاجت من این است که جهنمی نشوم. اینکه شخص از خانواده‌اش دور باشد یک مسئله است و اینکه ضمن دور بودن شکنجه هم شود مسئله‌ای دیگر. و این شکنجه همان خُلق‌های بد مانند عصبانیت و زود رنج بودن و ناشکری‌ها و... به میزان نارضایتی ما از دنیا خداوند شرایط آن طرف را به گونه‌ای می‌کند که ما راضی نباشیم. کسی که به قضای الهی راضی نباشد حداقل نمره‌ی قبولی که 10 می‌باشد را ندارد. امام زمان «عجل‌الله تعالی فرجه‌الشریف» می‌فرماید که اولین خواسته‌ی شما باید جهنم نرفتن باشد. حضرت زهرا «سلام‌الله علیها» علیرغم عمر کوتاه ساعت‌های بسیاری برای جهنم نرفتن گریه کرده‌اند. کسی به در خانه‌ی ایشان آمده و خبر از فوت امیرالمؤمنین «علیه‌السلام» در قبرستان داد و خانم فرمودند که خیر ایشان از‌ ترس جهنم از هوش رفته‌اند. آیا کسی می‌تواند بگوید در تمام عمرم فقط چند دقیقه به شدت از ‌ترس جهنم غصه خورده‌ام و با گریه از خدا خواسته‌ام که مرا جهنم نبرد؟ آیا کسی پنج دقیقه به‌دلیل عصبانیت بی‌جا‌ی خود غصه‌دار شده است؟‌ ترساندن دیگران خیلی آثار بدی به همراه دارد. کنیز امام صادق «علیه‌السلام» با بی‌احتیاطی سبب مرگ فرزند امام شد و به شدت‌ ترسیده بود و حضرت از‌ ترسیدن او ناراحت شده و وی را تسکین می‌داد. با این وجود اگر کسی کوچک‌ترین آسیبی به جزئی‌ترین لوازم ما بزند چنان واکنش نشان می‌دهیم که به هراس می‌افتد. اگر کسی کوچک‌ترین بی‌ادبی به بزرگ‌تر نماید سال‌ها بلکه قرن‌ها در جهنم گرفتار می‌شود. پیامبر «صلی‌الله علیه و آله و سلم» فرمودند اگر زنی تار مویش را نامحرم ببیند در جهنم چنان شلاق می‌خورد که صدای سگ از او خارج شود. آیا کسانی که رعایت نمی‌کنند این را باور دارند؟ حضرت گزارشی که از عذاب اهل جهنم می‌دهند سبب می‌شود که فاطمه‌ی زهرا «سلام‌الله علیها» ساعت‌ها گریه کنند. اگر غیبت برابر هفتاد زناست پس ما چرا این‌قدر مبتلا بوده و بی‌تفاوتیم؟ برای همین است که اولین خواسته‌ی ما باید جهنمی نشدن باشد، امام حسین «علیه‌السلام» اظهار می‌دارد که خدایا با من در دنیا هر کاری می‌خواهی انجام بده فقط مرا به جهنم نبر! با این حساب ما خیلی شجاع هستیم. به خدا قول بدهیم که از این به بعد در زندگی راضی به رضای خدا باشیم و از خدا بخواهیم که او هم از ما راضی شده و ما را به جهنم نبرد. مطمئن باشید که خدا امضاء می‌کند. در روایت داریم: امیرالمؤمنین «علیه‌السلام» می‌فرمایند: «ما خیر بخیر بعده النار و لا شر بشر بعده الجنه» چیزی که بعد از آن جهنم است خیری ندارد و شر نیست آنچه که بعد از آن بهشت است. «... کل نعیم دون الجنه محقور...» هر نعمتی غیر از بهشت پست است. «... و کل بلاء دون النار عافیه...» و هر سختی غیر از جهنم عافیت بوده و اصلا سختی نیست. خداوند در قرآن خطاب به کسانی که از‌ترس گرما به جهاد نمی‌رفتند می‌فرمایند:« قل نارجهنم اشد حرا لو کانوا یعلمون» ادامه‌ی دعا: «و المقر معکم فی دارالقرار» یعنی استقرار من با شما در دار القرار باشد. «... مع شیعتکم الابرار...» با شما و به همراه نیکوترین شیعیان.«... انا سائلکم و املکم » من به شما نیازمند آرزومند شما هستم. «... فی رجعی بحوائجی و قضائها و امضائها و انجائها و ابراحها و بشئونی لدیکم و صلاحها...» در بازگشت از حرم تمام حوائج دنیایی و آخرتی ام را...»و در خداحافظی می‌فرمایند: «... و السلام علیکم سلام مودع و لکم حوائجی مودع...» در حالی از شما خداحافظی می‌کنم که تمام حوائجم را نزد شما گذاشته‌ام. «...یسئل الله الیکم المرجع... » رفتنم رفتن کسی است که از خدا می‌خواهد که نزد شما برگردد. یعنی این آخرین ملاقات من نباشد. «... و ان یرجعنی فی حضرتکم خیر مرجع الی جناب ممرع...» و اینکه خدا از نزد شما مرا به بهترین شکل بازگرداند به سوی جایگاهی سرسبز و خرم و زندگی وسیع و گوارا و در خوشی و آسایش تا هنگام رسیدن مرگ. «... و خیر مسیر و محل فی النعیم الازل» و بهترین جایگاه را در بهشت پر نعیم ازلی می‌خواهم. «... و العیش المتقبل» و عیش آینده.