از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی عرض کردیم: اگر ما میل به دعا، نماز و خلوت با خدا نداریم و یا به معرفت خود حقیقی و معشوق آن که خدا و معصومین «علیهم‌السلام» هستند نرسیده‌ایم بیمار شده‌ایم که غذای خودمان را طلب نمی‌کنیم. گاهی که انسان ضعف داشته و گرسنه است غذا خورده و ضعفش برطرف می‌شود ولی گاهی شخص ضعیف و گرسنه میل و اشتها ندارد. انسان باید بررسی کند و ببیند نیازش را از چه طریقی می‌تواند برطرف کند. اگر انسان از عبادتی لذت لازم را نمی‌برد باید طور دیگر جبران کند. مثلاً: اگر با نماز نمی‌تواند ارتباط برقرار کند باید با تعقیبات و قرآن، لذت فوق عقلش را تأمین کند. گاهی ملاقات با یک عالم مؤمن حال انسان را عوض می‌کند. در دعای ابوحمزه حضرت ده دلیل برای بی‌اشتهایی ذکر می‌کنند. یکی از دلایل این است: «... لعلّک فقدتنی من مجالس علماء...» نکند مرا در مجالس اهل علم نیافته‌ای. انسان باید از علمای ربّانی استفاده کند. مانند اینکه ما نیاز داریم به پزشکان متخصص متعدد مراجعه کنیم. بنده خودم در ماه حدود پنجاه جلسه از محضر چند عالم استفاده می‌کنم. علاوه بر آن از طریق صوت و تصویر هم استفاده می‌کنم. اگر غیر از این باشد ما می‌میریم. انسان باید غذای با کیفیت مصرف کند و گر نه پر خوردن که فایده ندارد. اگر کسی میل به غذای فوق عقلش ندارد بیمار است، حداقل آن گناه است. شک و تردید بدتر از گناه، بلکه بدترین مرض زندگی انسان است و مخرب‌ترین عامل است. همه‌ی بدبختی‌های انسان از نداشتن یقین و ضعف ایمان است. دل ما به حق تعالی، معاد، شب اول قبر و بازتاب اعمالمان تردید دارد و همین ما را بدبخت می‌کند. هر کس به هر سطحی از ایمان و آرامش می‌رسد مدیون اعتماد به خدا و ایمانش است. هر چه ناخالصی کمتر می‌شود قدرت افزایش می‌یابد. مانند طلا که هر چه عیار آن بیشتر است از ارزش بیشتری برخوردار می‌باشد. انسان هر قدر شرک را از خودش دور کند قوی‌تر و مؤمن‌تر می‌شود. هر ضعفی داریم ناشی از تردیدهای ماست. مهم نیست که شخص چقدر کتاب خوانده و استاد دیده است مهم باوری است که کسب کرده است. با شک و شرک انسان به هیچ جا نمی‌رسد. ما بررسی خواهیم کرد که چرا دعاهایمان به اجابت نمی‌رسد و با گفتن «ایاک نستعین» کمکی نمی‌رسد. چرا نمازمان «تنها عن الفحشاء و المنکر» نیست و چرا با ذکر قوّت نمی‌گیریم. از طرف خدا و اهل بیت «علیهم‌السلام» بخلی نیست. خداوند می‌فرماید: آن‌قدر رشد کنید که مَثَل من شوید، اگر کسی به آنجا برسد بهشتی به اندازه زمین و آسمان‌ها به او می‌دهم که خودش سلطنت و ربوبیت کند: «... أن یبلغنی المقام المحمود لکم عندالله...» خانواده یعنی همین. والدین هرگز بخل ندارند از اینکه فرزندشان به مقام آن‌ها برسد. فاطمه زهرا «سلام الله علیها» دوست دارند همه‌ی ما در خیمه‌ی خودشان باشیم. فقط خدا می‌داند حضرت برای تولد سالم ما به برزخ چه غصه‌هایی که نمی‌خورد. معصومین «علیهم‌السلام» برای تک‌تک ما به شدت دل‌شوره و اضطراب دارند تا اینکه سالم متولد شویم. اگر سالم متولد شویم خوشحال می‌شوند ولی اگر مشکل داشته باشیم متأثّر و غصه‌دار می‌شوند و از اینکه ما برای درمان باید به بیمارستان جهنم منتقل شویم خیلی نگران می‌شوند. وقتی زندگی شهدا را می‌بینم متوجه عقب‌ماندگی خودمان می‌شویم؛ آن‌ها عُرضه داشتند ائمه «علیهم‌السلام» را شاد کنند. بعضی‌ها وجودشان مصیبت است و  برای ائمه «علیهم‌السلام» مصیبت زایی می‌نمایند. سرپرست خانواده که نتواند وظایفش را در قبال اعضای خانواده انجام دهد و ایشان را ضایع کند مورد لعنت پیامبر «صلی الله علیه و آله و سلم» قرار گرفته است. زن عطش محبت و اعتماد دارد و مرد از او دریغ می‌کند. مرد نیاز دارد، زن دریغ می‌کند و یا به عطش فرزندان پاسخ نمی‌دهند. بعضی‌ها از خودشان رضایت چندانی ندارند ولی دیگران را ضایع نمی‌کنند. برای خانواده چیزی کم نگذاشته و وظایف را انجام می‌دهند. هر جا بی‌میلی به سراغ انسان بیاید یا محصول شرک است یا شک و یا گناه. البته در عین حال نباید امیدمان را از دست بدهیم؛ زیرا در این صورت به خداوند بدبین هستیم. البته مغرور هم نباید شویم. امیرالمؤمنین «علیه‌السلام» می‌فرمایند: «ما جفت الدموع الا لقسوه القلوب و ما قست القلوب الا لکثره الذنوب» چشم خشک نمی‌شود مگر به سبب قساوت قلب و قلب قسی نمی‌شود مگر به سبب کثرت گناه. مشکل طبیعی در نیامدن اشک و اشکال در غدد اشکی است. ولی مشکل معنوی قساوت قلب است. اشک هدیه‌ای از جانب اهل بیت «علیهم‌السلام» به انسان است. خدا و اهل بیت «علیهم‌السلام» اگر به کسی چیزی بدهند ظهورش در دل و به صورت اشک است. گناه راه را بسته است که اشک درنمی‌آید. گناه ممکن است تندی و سخت‌گیری، بدگویی، تجاوز به حریم دیگران و ... باشد. انسان با مضایقه‌ی محبت، بوسه، نوازش، عدم تشکر و .... دچار قساوت می‌شود. وقتی بخل می‌کنیم و راه دیگران را می‌بندیم راه خودمان بسته می‌شود. زیرا: «هوَ انت» از دیدگاه خداوند، همه‌ی خانواده و مردم در واقع خودِ ما هستند. قرآن می‌فرماید: «و من یبخل فانّما بخل عن نفسه» کسی که بخل می‌کند حتماً در حق خودش بخل ورزیده است. اگر انسان با عذرخواهی و جبران آن را برطرف کند راه باز می‌شود. شخصی خدمت امام «علیه‌السلام» رسید و از اینکه نمی‌توانست نماز شب بخواند شکوه کرد؛ حضرت فرمودند: «انت الرجل الذی قیدتک ذنوبک» تو کسی هستی که گناهانت تو را به زنجیر کشیده‌اند. اگر میل به نماز و حرم و خلوت ندارید حتماً گناه کرده‌اید. حوصله‌ی روزنامه و تلویزیون و ... دارید ولی به عبادت بی‌میل هستید. انسان طوری است که نامه‌ی معشوقش را بارها می‌خواند و هزاران بار به عکس او نگاه می‌کند و خسته نمی‌شود. ولی انگار قرآن برای ما فرستاده نشده است و اهمیتی ندارد که خون چند هزار پیامبر پشتوانه‌ی آن است. چرا از اینکه میل به دعا و نماز و قرآن نداریم احساس کمبود نمی‌کنیم؟ اذان و اقامه، تعقیبات و زیارت و کلاس و ... برایمان اهمیتی ندارد. معصوم «علیه‌السلام» با صراحت ما را بیمار و درمان را لازم می‌دانند و غذا درمانی را تجویز می‌کنند نه داروهای تلخ و آزاردهنده. ما به جای اینکه با گل، گیاه، میوه و غذا، بیماری‌هایمان را برطرف کنیم باید با داروهای پر از عوارض و جراحی و ... به درمان بیماری‌هایمان بپردازیم. البته زحمت‌های علم پزشکی قابل تقدیر است. خدا در قران می‌فرماید: برای بیماری‌های روحی و جسمی شما، در بسیاری از چیزها شفا قرار دادم. چه بسا بیمارهایی که با ورزش درمان می‌شوند و اساساً ریشه‌ی بسیاری از بیماری‌ها ورزش نکردن است. حتی برخی از بیماری‌های روحی و معنوی از ورزش نکردن و ضعف بدنی ناشی می‌شود. استحمام هر شب یا حداقل یک شب در میان در سلامتی بسیار مؤثر است. بدن‌های ضعیف برای پرواز قدرت نداشته و آمادگی دریافت ندارند. کسی از ضعف بدن به حضرت شکایت کرد فرمودند: گوشت را به صورت کباب بخور. در واقع روش خوردن هم مؤثر است. کارشناسان تغذیه معتقدند: اگر ماهی در روغن سرخ شود تمام خواصش را از دست می‌دهد بنابراین باید کباب شود. در بخش معنوی من با قاطعیت می‌گویم: منشأ بسیاری از گناهان ورزش نکردن است. بدن ضعیف آمادگی انواع گناهان را دارد. بسیاری از زودرنجی‌ها، عصبانیت‌ها، غصه‌ها، اضطراب،ها ناامیدی‌ها و ... از ضعف بدنی نشأت می‌گیرد. در مورد معنویت ما باید غذای مناسب روح بخوریم. قرآن می‌فرماید: اگر ذکر خدا را نمی‌گویی بیمار هستی ولی در عین حال اگر می‌خواهی درمانش کنی باید ذکر خدا را بگویی. انسان وقتی به اعجاز کلام معصومین «علیهم‌السلام» می‌اندیشد دلش می‌خواهد جانش را فدای ایشان کند. علی «علیه‌السلام» به حدی ستودنی است که فرشتگان غبطه می‌خوردند و به خداوند عرض می‌کنند: در زمین قدر علی را نمی‌دانند و به او ستم می‌کنند کاری کن که ما بتوانیم دور وجود ایشان بگردیم و خداوند تمثالی از علی «علیه‌السلام» را برای ایشان قرار می‌دهند تا در آسمان او را طواف کنند. حضرت و همسرشان فاطمه‌ی زهرا «سلام الله علیها» به حدی در زمین غریب بودند که هر دوی ایشان را غریبانه و شبانه به خاک سپردند. حضرت زهرا «سلام الله علیها» هنوز قبرشان مخفی است. امیرالمؤمنین «علیه‌السلام» نیز تا ده‌ها سال مکان قبرشان معلوم نبود. حال که فهمیدیم مشکل داریم و به بیماری روح و بی‌میلی معنوی اعتراف کردیم باید به دنبال راه چاره باشیم. به ما توصیه می‌شود: تلاش کنیم انس بگیریم در این صورت تدریجاً دلمان به سمت انس می‌رود و نهایتاً انس می‌گیرد. علی «علیه‌السلام» می‌فرمایند: «ذکرالله ینی البصائر و یونس الضمائر» یاد خدا دیده‌ها را روشن می‌کند. (بصیرت ایجاد می‌کند) و باطن‌ها را اهل انس می‌کند. (باعث انس گرفتن باطن‌ها می‌شود) برای درمان باید از روش‌های خشن استفاده نکنیم مثلاً: زنجیر به خودم ببندم و به دل کوه بروم تا خدا مرا ببخشد. فقط باید اعلان آشتی با خدا کنیم خداوند به‌قدری ما را دوست دارد که می‌پذیرد. نباید از روش تلخ استفاده کنیم. نکاتی که در احادیث آمده را حتماً به خاطر بسپارید چون داروی ماست و به آن‌ها نیاز داریم هر کدام آن‌ها اسم اعظم است. اگر در سفر آخرت آن‌ها را همراه نداشته باشیم شیاطین ما را نابود می‌کنند. با کوچک‌ترین اشتباه به ما القاء می‌کنند: اصلاً تو به آن طرف تعلق نداری و از خود ما هستی. در حدیث دیگر حضرت می‌فرمایند: «الذکر مفتاح الانس» ذکر کلید انس است. در هر حالی با خدا انس داشته باشیم. «الذین یذکرون الله قیاماً و قعوداً و علی جنوبهم...» باید سرمان روی دست خدا باشد نه بالش. وقتی سر نماز نگران کارهایمان می‌شویم و شیطان مانع از گفتن اذان و اقامه و تعقیبات می‌شود به او بگوییم: اسباب و علل همه‌چیز دست خداست و من می‌خواهم با او خلوت کنم. اگر انسان زودتر از نماز به مسجد رفته و منتظر اقامه نماز شود، از عمرش حساب نمی‌شود و اگر حساب کند تا آخرین لحظه کار کند و سر نماز خودش را برساند کار درستی نکرده و انسی برقرار نمی‌شود. انتظار نماز اتفاق خوبی در وجود انسان به همراه دارد. در صورتی که شخص برای دیدن یک مسابقه‌ی فوتبال خیلی زودتر با روشن گذاشتن تلویزیون به استقبال می‌رود و اگر با شخصی عادی قرار ملاقات بگذارد سعی می‌کند به موقع خودش را برساند و حیا می‌کند تأخیر یا خلف وعده داشته باشد. اما حیا نمی‌کند از اینکه نمازش را اول وقت نخواند و تا آخر وقت تعلل می‌کند. انسان هر لحظه می‌تواند شروع کند و با خدا آشتی کند. حضرت درباره‌ی روح‌های شیعیان می‌فرمایند: مانند الماس‌هایی هستند که گرد و غبار روی آن نشسته است. بنابراین خیلی آمادگی شروع داریم. آن‌ها اصلاً دوست ندارند از ما کاری سر بزند که مورد مذمّت قرار بگیریم. انسان اگر از کسی هم خوشش نیاید به مرور که ارتباط برقرار می‌کند انس می‌گیرد. ولی متأسفانه ما اصلاً شروع نمی‌کنیم تا این انس برقرار شود. در این وقت گذاریها است که انس و الفت برقرار می‌شود. حتی اگر حال ذکر و دعا هم نداریم در حرم بمانیم همین منجر به انس می‌شود. گاهی لازم نیست حتماً در حرم قرآن و دعا بخوانیم. می‌شود که فقط بنشینیم، تدریجاً آن اتفاقی که باید بیفتد، خواهد افتاد. اینکه انسان با اضطراب نگران خواندن دعاهای مختلف و ذکرهای گوناگون باشد چیزی به او نمی‌رسد.   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته

خدا هم منتظر است رها کشاورز: «آواره طرد شده تنهای یگانه». اینگونه است امام زمانمان و خدا هم منتظر ماست که ببیند ما بالاخره به این وفاداری و همدلی نسبت به معشوق می‌رسیم یا نه، بالاخره کی قرار است حسین زمان خود را دریابیم، کی قرار است در آغوش امام زمانمان، پدر حقیقی‌مان آرام بگیریم. «وطن امروز» در گفت‌وگو با استاد «محمد شجاعی»، پژوهشگر دینی و استاد حوزه و دانشگاه به بررسی این موضوع پرداخته است. ***  ‌چرا کمتر از 300 سال بعد از بعثت آخرین پیامبر الهی، خداوند متعال تصمیم گرفت، ولیّ خود، امام شیعیان و بهترین بنده خود بر روی زمین را غایب کند؟ بسم الله الرحمن الرحیم. مساله غیبت به ساختار وجودی انسان بازمی‌گردد. در آموزه‌های دینی ما برای انسان سه مرحله حیات ذکر کردند، یک مرحله، قبل از دنیاست که همه ما یک روح بودیم- تعبیر قرآنی‌اش مثل اعلی است یا نور محمد(ص) و نور اهل‌بیت- مرحله بعدی زمانی است که در دنیا این نور به جنین‌های مختلف در رحم مادران تعلق می‌گیرد و ما با شخصیت‌های فعلی‌مان به دنیا می‌آییم.  این کلمه به دنیا آمدن خود توضیح دارد؛ وقتی می‌گوییم فلان کس به اینجا آمد، یعنی کسی بوده، جایی بوده، از جایی به اینجا آمده است. متاسفانه اکثرا وقتی می‌گوییم به دنیا می‌آید فکر می‌کنند یعنی به وجود می‌آید در حالی که وجود داشته، سابقه قبل را داشته و حالا آن حقیقت الهی– به تعبیر قرآن، نفخه الهی- به دنیا می‌آید یعنی از جایی وارد دنیا می‌شود. بعد، مدتی در دنیا زندگی می‌کند، که قرآن می‌فرماید: «و لکم مستقر»؛ شما در زمین استمرار و بهره‌مندی موقت دارید تا مدت مشخص. بعد هم به سوی آن مرکز اصلی که آمده به سوی اصل و ریشه خود یعنی «الله» بازمی‌گردید. من اگر از شما سوال کنم شما کی به منزلتان بازمی‌گردید؟ شما می‌گویید مصاحبه تمام شود، بازمی‌گردم. این معنی‌اش این است که شما قبلا منزل یا محل کارتان بودید؛ از آنجا آمدید و حالا بازمی‌گردید. پس پذیرش بازگشت انسان و معاد منوط به این است که بپذیریم انسان قبلا جایی بوده؛ به دنیا آمده و حالا بازمی‌گردد، می‌رود. چون وقتی می‌گوییم می‌رویم پیش خدا و می‌گوییم معاد، غالب مردم متاسفانه این طور فکر می‌کنند که ما عاقبت و قیامت داریم و می‌رویم به معاد. در حالی که این رفت نیست؛ برگشت است؛ اسلام می‌گوید بازگشت. پس ما از جایی آمدیم به دنیا و حالا برمی‌گردیم به همان جا بنابراین یک اصل و ریشه داریم. پس مرحله حیات ما سه مرحله است. از جایی که آمدیم، یک مرحله سفر ماست. در جایی که هستیم یعنی دنیا و بعد هم، به آنجایی که بودیم بازمی‌گردیم. ما هم‌اکنون در مرحله دنیا هستیم و در حال رفتن به مرحله‌ای هستیم که ته ندارد و بی‌انتهاست. خداوند برای ما مرگ و پایانی قرار نداده است.  پیامبر اعظم(ص) فرمودند: «شما برای جاودانگی خلق شدید نه برای فانی شدن». ما یک مسیر جاودانه بی‌پایان داریم که باید آن را طی کنیم حالا اینکه ما این مسیر بازگشت را خوشبخت طی می‌کنیم یا غیرخوشبخت، بستگی به این دارد که در دنیا چگونه زندگی کنیم یعنی نوع زندگی ما در دنیا، تعیین‌کننده زندگی جاودانه ما و حیات ابدی ماست. حال اگر ما بخواهیم در دنیا به‌گونه‌ای زندگی کنیم که هم در دنیا خوشبخت باشیم هم در آخرت، منوط به این است که ما بدانیم به کجا می‌رویم. به همین جهت هم حضرت امام علی(ع) می‌فرمایند: «رحمت خدا شامل کسی می‌شود که بداند از کجا آمده، در کجا هست و به کجا بازمی‌گردد». پس ما نیاز داریم ضمن اینکه بدانیم از کجا آمدیم، در کجا هستیم؛ در دنیا، به کجا می‌رویم؛ به آخرت. ما الان نمی‌بینیم فضای آخرت چگونه است که زندگی خود را براساس فضای جاودانگی آن برنامه‌ریزی کنیم و کسی که نمی‌داند می‌خواهد به کجا برود، هیچ وقت نمی‌تواند خودش را برای آنجا آماده کند.  به طور طبیعی وقتی به شما می‌گویند فردا قرار است بروید ماموریت یا اردو، اولین سوال شما چیست؟ اینکه قرار است به کجا برویم. چون فطرت انسان اینگونه است که اگر نداند می‌خواهد برود، نمی‌تواند تصمیم بگیرد و خودش را آماده کند بنابراین ما یک زندگی جاودانه داریم. و خداوند دشمن می‌دارد هر عالِم به دنیایی که جاهل به آخرت است یعنی دنیا را خوب می‌شناسد با دنیا و مسائل دنیا آشناست، علوم دنیایی را بلد است؛ زبان، کامپیوتر، شیمی، فیزیک، سیاست، مدیریت و... اما چیزی از آخرت نمی‌فهمد چیزی از اینکه می‌خواهد به کجا برود، نمی‌داند. پس ما باید دو حیات را همزمان با هم بسازیم یک حیات دنیایی، به‌گونه‌ای که خوشبخت باشیم در دنیا، یک حیات جاودانه که آن را هم ما باید بسازیم. عمر ما محدود است و تکرارپذیر هم نیست و ارزش عمر ما یک ساعتش معادل میلیون‌ها سال آخرت است. لذا ما باید این عمر را درست و کامل مصرف کنیم. از این به بعد ما به یک سلسله اطلاعات تخصصی احتیاج داریم درباره این سه مرحله. مرحله‌ای که من کجا بودم، کجا هستم و قرار است به کجا بروم. اگر قرار است بروم و خوشبخت شوم، چطور باید زندگی کنم. کیفیت زندگی و سبک زندگی من باید چگونه باشد که هم در دنیا خوشبخت باشم و هم زمان وفات من- وفات یعنی تولد به آخرت- رسید، وقتی وارد آن فضا می‌شوم، خوشبخت باشم.  استاد! این مراحل چگونه است؟ خب! ما یک مرحله زندگی ملکوتی داریم تا قیامت. قیامت مرحله‌اش جداست. قرآن می‌فرماید بعد از آن 50 هزار سال، تازه زندگی جاودانه ما آغاز می‌شود یعنی تازه اول زندگی ماست و انتهایی هم ندارد. به عبارت دیگر عمر هر کدام از ما به اندازه عمر خداست. یعنی ما ته و انتها نداریم. این مساله تکلیف‌مان را خیلی سنگین می‌کند. ما باید با یک محدوده کوچکی مثل زندگی دنیا یک فضای بی‌نهایت را بسازیم بنابراین نوع انتخاب‌های هر کس، ارتباطات، نوع رفتارها و چینش‌های فکری هر کس و در مجموع سبک زندگی هر کس، تعیین‌کننده نظام آخرتی اوست.  پس ما با هر سبک زندگی و با هر آیینی و با هر فرمولی نمی‌توانیم زندگی کنیم به گونه‌ای که هم در دنیا خوشبخت باشیم هم سعادت ابدی را داشته باشیم، قطعا چون در هر سه مرحله حیات انسان قاعده و قانون قرار دارد، فقط در صورت خاصی ما می‌توانیم هم سعادت دنیا را به دست بیاوریم هم سعادت آخرت را. پس باید خودمان را با قوانین خلقت تنظیم کنیم و با نظام خلقت، آیین خدا و وجود الهی آشنا شویم. براساس آن فرمول‌ها و آیینی که خداوند به ما پیشنهاد می‌دهد، زندگی‌مان را تنظیم کنیم که همه اینها به واسطه دین اتفاق می‌افتد. از اینجاست که ما به یک چیزی به نام «راهنمایی الهی» نیاز پیدا می‌کنیم. این راهنمایی‌های الهی به چند گونه به ما عرضه می‌شود.   قانون اساسی دین ما چیست؟ کتاب الهی، قرآن کریم، قانون اساسی دین ماست که بدون مجری توانایی عملی شدن ندارد، احتیاج به مفسر و تبیین‌کننده دارد و خداوند در قرآن خطاب به پیامبر اعظم می‌فرماید: «ما این کتاب را بر تو نازل کردیم تا تو بیانش کنی برای مردم». این متخصصان را خود قرآن معرفی می‌کند. اینها فقط اهل بیت پیامبر هستند که از آنها در قرآن در سوره واقعه با عنوان «مطهرون» نام برده شده است.  مطهرون؛ پاک‌شدگان. کسانی که به شیوه خاصی پاک شدند که اشتباه نکنند، اشتباه نفهمند، اشتباه نگویند و اشتباه رفتار نکنند. این کلام در سوره واقعه اینگونه بیان شده است که هیچ‌کس دست پیدا نمی‌کند به باطن قرآن مگر مطهرون، یعنی کسانی که پاک شده‌اند به شیوه خاصی. پس کسانی می‌توانند قرآن را تعبیر کنند که خود در فهم قرآن اشتباه نکنند چون اگر اشتباه کنند، سیستم انسان به خطر می‌افتد، انسان نیاز به استاد و مربی معصوم دارد، چون غیر از معصوم، لایق انسان نیست. چون مربی‌ای که اشتباه کند، ما را به اشتباه وادار می‌کند و ما دقیقا نمی‌توانیم طبق فرمول آخرت زندگی کنیم چراکه آخرت قانونمند است و نمی‌شود با اشتباه، سالم متولد شد به آخرت. بنابراین نیاز به کسانی داریم که پاک باشند، کاملا معصوم باشند و خوب قرآن را بفهمند. این پاک شده‌ها هم چه کسانی هستند، باز در آیه‌ای‌ دیگر هم این افراد را معرفی می‌کند؛ خدا اراده کرده است که شما اهل بیت را از هر نوع پلیدی پاک کند و شما را پاک کردن ویژه‌ای پاک کند. این را شیعه و سنی قبول دارند. همه متفق‌القول هستند که منظور از مطهرون، اهل بیت است. در واقع ما با این دو منبع که پیامبر در غدیرخم برای ما گذاشت، قرآن و عترت باید حرکت کنیم به سمت آخرت. از اینجا نقش امامان پیش می‌آید که ائمه چه کاره هستند. ائمه کارشان هدایت مردم و رهبری مردم به سمت اهداف الهی است و هدف خلقتشان؛ تامین سعادت دنیا و سعادت آخرت مردم.  اگر قرار است اینگونه باشد، وظیفه مردم در مقابل امام چیست؟ جواب، تنها یک کلمه است؛ «پیروی». در همه زمینه‌ها؛ در اقتصاد در مدیریت، در هنر در تعلیم و تربیت، تعلیم و تعلم در سبک زندگی، کلا آنها هستند که تعیین‌کننده‌اند.  در این میان واقعیت تاریخی چیست؟ واقعیت تاریخی این است که بعد از پیامبر با اینکه پیامبر(ص) امامان را مشخص کرده است، مردم پیروی نکردند؛ جز معدودی از اصحاب. نه از امیرالمومنین، نه از حضرت مجتبی، نه از سیدالشهدا و تمام امامان. قدر این حضرات را ندانستند و یک به یک اینها به شهادت رسیدند. الان نوبت رسیده به آخرین نفر. اگر خداوند بخواهد همین‌طور مردم را به حال خود بگذارد، اینها امام زمان را هم می‌کشند کمااینکه مادر امام زمان وقتی باردار بودند، دشمنان بارها به درون خانه‌شان ریختند و بازرسی کردند. حتی مادر امام زمان را بازرسی می‌کردند که مبادا این بچه وجود داشته باشد. خداوند کاری کرد که حداقل برای مردم این یک دانه رهبر زنده بماند.  حالا چرا امام زمان غایب شد؟ چون اگر ظاهر بود می‌کشتندش و مردم دیگر از متخصص معصوم محروم می‌شدند. اگر بنا بود این 12 نفر بشود 120نفر، باز مردم این امامان را می‌کشتند، چون پیروان به این بلوغ نرسیده بودند که می‌توانند از امامشان دفاع کنند.  بنابراین خداوند به فضل و کرمش امام زمان(عج) را غایب نگه داشت تا زمانی که مردم به این بلوغ برسند پس رمز غیبت چیست؟ پاسخ، عدم آمادگی ماست. در درجه اول ما آماده نیستیم که از امامان دفاع و پذیرایی کنیم و در درجه دوم ما آماده نیستیم خودمان را کاملا در اختیار ایشان بسپاریم و از ایشان اطاعت کنیم. پس علت غیبت مشخص شد.  امام زمان در نامه‌ای که هزار سال پیش به شیخ مفید نوشتند، هم علت غیبت خود را بیان می‌کنند و هم اینکه شرط ظهورشان چیست. آنجا فرمودند: «اگر شیعیان دو صفت داشته باشند، من با عجله می‌آیم»، پس این خیلی مهم است که حضرت عجله دارند و می‌خواهند زودتر بیایند تا ما را نجات دهند. ولی آن دو صفت که حضرت فرمودند «اگر آنها را داشته باشید من می‌آیم» را ما نداریم،‌ پس اگر الان امام زمان در میان ما ظاهر نیستند به خاطر این است که آن دو صفت هنوز در ما به وجود نیامده است اما آن دو شرط: یکی وفاداری و عاطفه‌ای که باید نسبت به حضرت داشته باشیم و دوم همدلی. یعنی وحدت داشته باشیم حول محور امام زمانمان و همگی کمک کنیم به برطرف کردن موانع ظهور حضرت. خب! وفاداری که در ما ضعیف است، ما از دو جهت باید وفادار باشیم به حضرت. اینجا لازم است من نسبت‌های حضرت با خودمان را بگویم. معصومین با ما دو نسبت دارند؛ یک نسبت، نسبت حقوقی است که تا الان توضیح دادیم یعنی اینها متخصصان معصومی هستند که عقلاً و شرعاً اطاعت از آنها واجب است. هر جا متخصصی است عقل می‌گوید باید از متخصص پیروی کرد. ما در ساختمان، در اتومبیل، در کارهای الکترونیکی‌مان، در امور پزشکی‌مان، در همه کارهای‌مان به متخصص مراجعه می‌کنیم. متخصص انسان هم امامان هستند. پس یک رابطه حقوقی داریم. از باب رابطه حقوقی باید به متخصص وفادار باشیم و هر چه می‌گوید، گوش کنیم و اطاعت کنیم. معصومین(ع) با ما یک رابطه مهم‌تر هم دارند و آن رابطه حقیقی است. خداوند تبارک و تعالی حقیقت ما را از آنها خلق کرده است پس آنها در واقع اصل و ریشه ما و به تعبیر خودشان، پدران حقیقی ما هستند. بنابراین ما فرزندان حقیقی ائمه هستیم و آنها پدران حقیقی ما و خانواده آسمانی ما هستند و ما باید این خانواده را بشناسیم و ارتباطاتی با آنها داشته باشیم. ما وظایفی نسبت به این خانواده آسمانی داریم، وظایفی مهم‌تر از آنچه نسبت به خانواده زمینی‌مان داریم. یعنی همان‌طور که قرآن می‌گوید، معصومین باید از پدر، مادر، همسر و فرزندانمان برای‌مان مهم‌تر باشند. ما باید نسبت به این دو رابطه‌ای که با معصومین داریم وفادار باشیم و متاسفانه هیچ کدامش الان در ما نیست، یعنی ما نه دلمان برای پدران آسمانی و خانواده آسمانی‌مان تنگ می‌شود، نه عاطفه فرزندی داریم به اینها. باید برای امام زمانمان دلتنگی‌ها داشته باشیم و برای تنهایی ایشان گریه کنیم. دیگر اینکه وفاداری علمی نداریم به ایشان.  ما باید به سمت آنها برویم و اطلاعات تخصصی را فقط و فقط از متخصصان بگیریم. اما الان سبک زندگی و الگوهای زندگی‌مان در کشور خودمان هم معصومین نیستند. اکثر مردم سبک و الگوهای زندگی‌شان را از غیر از متخصص می‌گیرند، این یعنی خیانت و وفادار نبودن به متخصص. مثل یک فردی می‌ماند که در محلشان یک پزشک متخصص داشته باشد، برود از یک آدمی که اصلا نمی‌داند پزشکی چیست و تنها آدمی مدعی است، دستور عمل پزشکی بگیرد. متاسفانه هنوز به این بلوغ نرسیده‌ایم که زن، مرد و دختر و پسرمان سبک زندگی‌شان را از معصوم بگیرد. اگر کشور ما در طلاق جزو رتبه‌های اول دنیاست و اگر سه‌چهارم ازدواج‌های ما با شکست مواجه می‌شود، اگر ما این همه مشکلات روحی- روانی در کشور داریم و آن مشکلاتی که رهبر حکیم انقلاب در سفرشان به خراسان شمالی به آنها به عنوان مشکلات سبک زندگی اشاره کردند حدود 20 مورد، ‌این یعنی جامعه اسمش اسلامی است اما هنوز مردم به اینکه اینجا کشوری اسلامی است که مردم باید واقعا از اسلام در همه مراحل و سبک زندگی‌شان، پیروی کنند، نرسیده‌اند. چون این سبک زندگی متخصصانه که نیست؛ خرافی هم هست، غلط است. تقلید از کسانی است که آنها هم انحرافات زیادی دارند. این همه مسائل در جامعه وجود دارد. پس ما باید به اینها وفادار باشیم. دلمان برای حضرت تنگ شود. حضرت امام علی(ع) درباره امام زمان فرمودند: آواره طردشده تنهای یگانه. این تعبیر را در بحار الانوار می‌گویند. با این آوارگی 1180 سال منتظرند ببینند ما چه کار می‌کنیم. خدا هم منتظر ماست که ببیند ما بالاخره به این وفاداری و همدلی نسبت به معشوق می‌رسیم یا نمی‌رسیم. بنابراین ما نسبت به ایشان این حس را نداریم و هنوز رابطه عاطفی نداریم. ما این رابطه عاطفی را نسبت به پدر زمینی‌مان داریم نسبت به دوستانمان، نامزدمان، با همسرمان و با بچه‌ها داریم ولی هنوز نتوانسته‌ایم با ایشان به عنوان پدرمان رابطه عاطفی برقرار کنیم. همچنین نتوانسته‌ایم با معصومین به عنوان متخصص هم، رابطه علمی برقرار کنیم.  پس به خاطر همین مساله است که انسان و جهان بشریت به محروم بودن از حضور امام زمان(عج) مبتلا شده است؟ بله! چون مردم خود را از متخصص محروم کرده‌اند. نکته دوم همدلی است. یعنی فراهم کردن شرایط ظهور ایشان احتیاج به کاری جمعی دارد که همه مردم باید ایشان را بخواهند. همه مردم باید این طلب در آنها اتفاق بیفتد و بخواهند واقعا با سبک زندگی معصومین کار کنند. اگر این آمادگی در دلشان ایجاد شود، خب! حضرت چه لزومی دارد در غیبت باشند، خودشان هم دوست ندارند؛ نه خودشان نه خداوند دوست ندارند حضرت در غیبت باشند ولی ما هستیم که باید خودمان را آماده بکنیم و زمینه ظهور را فراهم بکنیم.  حداقل کاری که ما می‌توانیم برای حضرت انجام دهیم، چیست؟ چیزی که خود حضرت از ما خواستند و ما می‌توانیم انجام دهیم، دعا کردن است. روایت داریم: «برای تعجیل فرج دعا کنید». خب! دعا چگونه باید باشد. دعا باید صادقانه باشد و از صمیم قلب تا استجابت در آن باشد و به اجابت برسد. حضرت امام صادق(ع) درباره نحوه دعا برای امام زمان یک داستان تعریف کرده‌اند تا ما خیلی خوب با این داستان حس بگیریم و بتوانیم یک شبیه‌سازی بکنیم که چطور باید دعا کنیم. ایشان داستان بنی‌اسرائیل را نقل می‌فرمایند که خداوند برای بنی‌اسرائیل 400 سال آوارگی و در به دری تقدیر کرد برای آنکه آنها به انبیا پشت می‌کردند و انبیا را اذیت می‌کردند و انبیا را می‌کشتند که مورد غضب خدا قرار گرفتند.  270 سال از این 400 سال گذشت، مردم خیلی اذیت شدند 270 سال مردم بدون رهبر اذیت شدند، سختشان بود. مشکلات زیادی داشتند. همگی به این نتیجه رسیدند که باید بروند توبه کنند برای ظهور یک پیغمبر، برای آمدن یک رهبر و برای اینکه خداوند هدایتشان بکند و مشکلاتشان را برطرف بکند دعا کنند چون گرفتار فرعون شده بودند. فرعون هم به آنها خیلی ظلم می‌کرد. قرآن می‌فرماید مردهایشان را می‌کشت و زن‌هایشان را رها می‌کرد. اینها آمدند 40 شبانه روز به معنای حقیقی دعا کردند، خداوند به اینها رحم کرد و 130 سال را بخشید.  امام صادق(ع) وقتی این داستان را نقل می‌کنند، می‌فرمایند: شما هم باید اینگونه برای فرج ما دعا کنید. اگر شما اینگونه دعا کنید فرج ما حتما خواهد رسید؛ اگرنه تا زمان مقرر پایان خودش، ادامه پیدا می‌کند. پس ما باید به دعا برسیم اما متاسفانه مردم ما حتی در دعا هنوز به این اضطرار نرسیده‌اند اضطرار یعنی اینکه انسان آن حالت نیاز به شخص را احساس بکند و بداند چقدر نیاز به طرف دارد، بداند این نیاز، یک نیاز ضروری و آخرتی است. هم برای حیات دنیایی ما هم حیات آخرتی ما و حالا بیفتد به گریه اما ما چنین گریه‌ای را نداریم. البته ما دعا می‌کنیم و می‌گوییم «اللهم عجل لولیک الفرج» و الهی آمین می‌گوییم، اما اضطرار حالتی است که شخص به بیچارگی بیفتد، مثل اینکه به یک فرد بگویید تو سرطان داری، چگونه به حالت اضطرار می‌افتد و گریه می‌کند. می‌گویند پسرت، نامزدت، شوهرت، زنت، مادرت در حال مرگ است؛ دعا کن. چگونه دعا می‌کنید؟ آن حالت را می‌گویند اضطرار. هنوز به ما چنین حالت‌هایی برای دعا کردن برای حضرت دست نداده است یعنی نیفتادیم به اضطرار که خدا! ما به آقا نیاز داریم، این آقا را برای دنیا و آخرتمان می‌خواهیم بنابراین حداقل کاری که می‌توانیم انجام بدهیم، دعاست که متاسفانه آن هم هنوز به فرهنگش نرسیده‌ایم. بعد از دعا می‌ماند اینکه انسان باید برنامه زندگی خودش را با برنامه امامش تنظیم کند یعنی سبک زندگی خودش را به‌گونه‌ای تنظیم کند که حرکت‌ها، انتخاب‌های او، ارتباطات او، رفتارهای او، کارهای اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و خانوادگی تربیتی که می‌کند، هر کاری که دارد، کارهای هنری او هر چه هست در جهت برطرف کردن موانع ظهور حضرت باشد. اگر از این غفلت کند در واقع خیانت بزرگی به مردم، به خودش و امام زمان کرده چون حضرت هر 24 ساعت می‌فرمایند «هل من ناصر ینصرنی» اما کسی نمی‌رود کمک بکند. مردم دوست دارند برای آن حسینی که سال 61 هل من ناصر ینصرنی گفته است گریه کنند، عزاداری کنند، پول خرج کنند ولی برای آن کسی که زنده است، نه! ما به ایشان احتیاج داریم و هر روز هم از ما کمک می‌خواهند، اما هیچ اقدامی نمی‌کنیم و در حرکت نیستیم. بنابراین انسان‌ها به چند دسته تقسیم می‌شوند؛ یکی، دسته‌ای هستند که الان جزو سربازان امام زمان هستند و خودشان را واقعا به چادرهای حضرت رسانده‌اند. دوم کسانی که فهمیده‌اند نسبت به حضرت چه وظایفی دارند؛ در حال حرکت هستند تا خودشان را به حضرت برسانند و سوم کسانی که بی‌خیال هستند و هیچ برنامه‌ای برای رسیدن به حضرت ندارند. این دقیقا مثل عاشوراست. امام حسین(ع) در عاشورا می‌گفتند: هل من ناصر ینصرنی. این مردم به سه قسمت تقسیم شدند؛ عده‌ای رساندند خودشان را و با حضرت همراه شدند و آمدند تا کربلا و ماندند، عده‌ای بعدا ملحق شدند و در راه بودند و نرسیدند، خیلی‌ها بودند که دوست داشتند برسند و نرسیدند و عده‌ای برگشتند یا وقتی شنیدند اصلا همراهی نکردند که ما لعنت می‌کنیم اینها را در زیارت وارث و زیارت عاشورا. در زیارت وارث می‌گوییم خداوند لعنت کند کسانی که تنهایی شما را شنیدند و نیاز شما را به کمک شنیدند و به این تنهایی راضی شدند. حالا ما هم الان این‌طوری هستیم. در جامعه ما الان مردم به چند گروه تقسیم شده‌اند؛ یا کسانی هستند که با امام زمان اصلا کاری ندارند، اگر هم دارند یک رابطه انگلی است، مثلا شوهر می‌خواهند، زن می‌خواهند، چک برگشتی دارند، شفا می‌خواهند، برای خودشان نیازهای حیوانی را می‌خواهند؛ از حضرت کمک می‌گیرند اما با خود حضرت کاری ندارند. اصلا حضرت در زندگی‌شان نیست. در چادر حضرت نیستند. در کارهایشان، فعالیت‌های اجتماعی‌شان، اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و... چیزی از این کارها به حضرت نمی‌رسد.  ‌یعنی مثل حل‌المسائل که هر وقت جواب سوال را می‌خواهیم، بازش می‌کنیم پیدایش می‌کنیم و بعد می‌بندیم و وقتی دوباره لازم داشته باشیم، به آن مراجعه می‌کنیم. دقیقا همینطور است! این مشکل در ما هست و هر کسی در رسانه است، مراکز فرهنگی، معلمان، روحانیون، علما، کسانی که دست‌اندرکار فرهنگی هستند و... همه این رسالت را دارند که پیام غربت و مظلومیت حضرت را به همه مردم برسانند و نسبت‌هایی که حضرت با مردم دارند را برای مردم بگویند و شناخت و معرفت را نسبت به امام زمان ایجاد کنند. باید ضرورتی که اقتضا می‌کند ما باید خودمان را به حضرت برسانیم برای مردم تشریح شود و آثار مخربی که نبودن حضرت و صدمه‌هایی که ما از نبودن حضرت می‌خوریم و خسارت‌هایی بسیار وحشتناکی که از نبودن حضرت در جامعه می‌بینیم، آن هم در سطح جهان نه فقط در سطح کشور خودمان، مطرح شود و آن را برای مردم تبیین کنیم تا مردم به این معرفت برسند حداقل کاری که می‌کنند یک دعای مضطرانه باشد. حالا حرکت و یاری در مراحل بعدی قرار می‌گیرد.  دلیل اینکه خدا به مدت ۶۹ سال غیبت صغری قرار داد و اکنون بیش از ۱۱۰۰ سال از غیبت کبری می‌گذرد، چیست؟ آیا ممکن بود با خواست مردم؛ غیبت صغری به پایان رسیده و غیبت کبری لازم نباشد؟ غیبت صغری امتحانی برای مردم بود که آیا واقعا می‌خواهند ظهور امام زمان را یا نه، امام زمان(ع) آن موقع با چهار نایب خود ارتباط داشتند اما آن موقع هم این آمادگی در مردم ایجاد نشد. برای همین، چون حضرت دیگر ناامید شده بودند از مردم که اینها حالاحالا‌ها ما را نمی‌خواهند، دوران غیبت کبری آغاز شد.  دنیا چه باید بکند تا این غیبت پایان یافته و حضرت صاحب حکومت عدل جهانی‌شان را تشکیل دهند؟ دعا، همدلی و وفاداری. البته دعا کردن اولین کار و اولین قدم است بعد کمک کردن و یاری حضرت است. باید یاری، یاری حقیقی باشد. فایل pdf صفحه روزنامه

1. حدیث از امام باقر (ع) : بهشت پیچیده شده با سختی ها و صبر. 2. آن چه که مانع می شود آن امانت خدا در وجود ما کار خودش را بکند اشتغالها و سرگرمی های بخش حیوانی است. 3. انسان به میزانی که با خود حقیقی اش آشتی است و ارتباط برقرار می کند و دوست است که با خدا دوست باشد. 4. بهشت یعنی جایی که من حقیقی می تواند به همه آرزوهایش برسد. 5. زمانی می توانی به بهشت بروی که بوسیله انواع سختی ها و صبر حیوانیت را از بخش انسانی جدا کنی. 6. هر کسی به نفسش شهوت و لذت بدهد این شخص داخل آتش می شود . 7. روایت : بدترین و دورترین حالت انسان به خدا زمانی است که شکمش پر است. 8. روایت از امام صادق علیه السلام : عاجز و زمین گیر و ناتوان است کسی که نمی تواند برای هر بلایی صبری را آماده کند آدمهایی که نمی توانند برای بلا صبر آماده کنند وقتی که بلا می آید به ذلت و خواری و غصه خوردن می افتند به جزع و فزع و اخم و قهر کردن می افتند اینها انسان های بسیار عاجزی هستند. 9. نفس خودت را به صبر کردن وادار کن. 10. روز عاشوراء روز ظهور عشق است روز لا اله الا الله است. 11. خدا آدمهای فاسق را هدایت نمی کند یعنی : غیر طبیعی ( فاسق ) 12. خدایا محبت خودت را به من بده محبت دوستان خودت را به من بده محبت هر عملی که مرا به تو نزدیک می کند به من بده. 13. حر یعنی : اراده یعنی : آدم آزاده سنگ نیست – محتاج نیست- گدا نیست – وابسته نیست. 14. هر قدر روح و فکرت قوی تر باشد نیاز به طبیعتش کمتر می شود – قانع تر می شود – ساده گیر تر می شود. 15. مومن آسان خرج است ولخرج نیست یعنی سخت گیر نیست.

1. بی تابی تو بر مصیبت برادرت بهتر از صبر کردنت است. 2. روایت: اگر برای کسی که دچار مشکل است حتی اگر هیچ کاری از دستت بر نیاید حداقل کار این است که همراهش باشی. 3. صبر در مصیبت خودت بهتر از جزع و فزع کردن و بی تابی است. 4. حضرت کاظم علیه السلام : مصیبت بر کسی که صبر می کند یک مصیبت است که صبور است اما برای کسی که بی تابی می کند مصیبت دو برابر می شود. 5. در حمله از عقب شکست هایی که اتفاق افتاد و آن را زنده می کند هر وقت یادش می افتم گریه می کنم و غصه می خورم . 6. امام علی (ع) : هرگز مصیبتی را که در مقابل ان پاداش و ثواب از طرف خدا به تو می رسد مصیبت ندان چون تو یک سختی را تحمل میکنی که چند برابر به تو پاداش می رسد. 7. امام صادق (ع) : این است که صاحب مصیبت اجرش را از دست بدهد- در جواب کسی که سوال کردند که چگونه تشخیص دهیم و مصیبت بدانیم چیزی را ؟ 8. روایت از حضرت رسول ( ص) : از ما نیست کسی که در مصیبت بر صورت خود ضربه بزند و لطمه بزند. 9. حضرت علی علیه السلام : هر کس با دست بر روی پای خود بزند هنگام مصیبت اجر خود را از دست داده است. 10. اگر کسی نعمت آخرت را می خواهد باید بر مسائل دنیا صبر کند. 11. حضرت علی (ع) : صبر بر مصائب و سختی ها انسان را به بلندی مراتب می رساند هر بار صبر کردن مساوی اوج گرفتن و با او رفتن است. 12. هر چه تحمل شخص بیشتر باشد رشدش بیشتر است. 13. حضرت علی (ع) : مصیبت که به سراغت آمد مدتی دارد و این مدت دوره دارد و دوره اش تمام شدنی است. 14. اگر می خواهید همدیگر را ملاقات کنید یک روز در میان باشد تند تند دل تنگی برای هم نکنید به خاطر این که محبت کم می شود. 15. کسانی که می خواهند عجله کنند که مدت را کم کنند در واقع مصیبت را بیشتر و گرفتاریها را هم بیشتر می کنند.