از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی در بحث دعا مسئله‌ی «اِخبار» و «انشاء» را توضیح دادیم. آیه‌ای مانند: «سبحان ربّک ربّ العزّه عما یصفون و سلام علی المرسلین و الحمدلله رب العالمین» صرفاً گزارشی را که خدا داده، بیان کرده و حالت اِخباری دارد. در صورتی که وقتی از جانب خودمان بخوانیم و در واقع از وجود ما تراوش کند حالت انشائی خواهد داشت. تمام سوره‌های قرآن و اذکار در نفس ما وجود دارند ما باید آن‌ها را کشف کرده و شهود کنیم سپس به زبان بیاوریم: «اشهد ان لا اله الا الله» من شهود کرده‌ام که هیچ الهی جز کمال مطلق «الله» وجود ندارد. اگر غیر از این باشد ما از دیگران تقلید کرده‌ایم. اگر کسی «لا اله الا الله» را شهود کند در حصن خدا قرار گرفته و با تکرار آن روز به روز قوی‌تر می‌شود. ما باید خداوند را ببینیم تا بتوانیم حقیقتاً بگوییم: «ایاک نعبد و ایاک نستعین» در این صورت ما با کمترین توجه خدا را دیده و آغوشش را حس می‌کنیم. اگر احساس انسان نسبت به کسی جدی باشد این حس از طریق پیامک، نامه و ایمیل قابل انتقال است. دعا و اذکار تا انشاء نشوند اثر ندارند. کسی که «سبحان الله» از درونش تراوش کند امکان ندارد در سخت‌ترین مشکلات از خداوند شکایت کند زیرا او را منزه از هر عیب و نقصی می‌داند. تا ذکر از جانب خودمان بیان نشود رشدی نمی‌کنیم. انشاء در همه‌ی دعاها و اذکار، اصل است. پس ما به جای اینکه خودمان را در عبادت خسته کنیم باید معشوقمان را یافته و شهود کنیم در این صورت حتی اگر حجم عبادت کم باشد اثر فراوانی به همراه دارد. ما باید همیشه با خداوند در خیالمان عشق‌بازی کنیم. این تمرین بسیار خوبی برای شهود حق تعالی است. همسر مرحوم علامه «رحمت الله» نقل می‌کردند: بعد از سال‌ها که در نجف بودند، ساکنِ قم شده بودند روزی در حال خواندن زیارت عاشورا بودند که آرزو کردند ای کاش در کربلا بودند. ناگهان مشاهده کردند در حرم سیدالشهدا «علیه‌السلام» هستند. اگر انشاء باشد، سریع انسان را می‌برند. «لیلی از مجنون بسی مجنون‌تر است». اگر در ما صدق ببینند راه را باز می‌کنند. اگر عزاداری‌های ما حقیقت داشته باشد باید به فریاد «حسین زمان» برسیم و او را یاری کنیم. در غیر اینصورت زیارت عاشورا و همه‌ی عزاداری­مان انشاء نبوده بلکه اِخبار بوده است. ما برای انتقام خون امام حسین «علیه‌السلام» باید کار عملیاتی کنیم در حالی که اصلاً نمی‌دانیم (انتقام خون سیدالشهدا «علیه‌السلام») و «انتقام من» یعنی چی؟ در جبهه دوستی داشتم که بسیار اهل دل بود هر وقت گرفتار می‌شدیم خیلی آرام و خونسرد یک صلوات می‌فرستاد و مشکل برطرف می‌شد؛ صلوات را انشاء می‌کرد نه اِخبار. خدمت یکی از اولیاء الهی بودیم برای یکی از دوستان که در تهران بود به ایشان التماس دعا جهت شفا گفتم، این ولیّ خدا قندی به من داده و فرمودند: از طرف من یک حمد بخوان و به قند بِدَم و بده بخورد. در جبهه کسانی بودند که با یک «یاحسین» و یا یک «یا مهدی» کلی از مشکلات جنگ را برطرف می‌کردند. زیرا ذکرشان انشاء بوده نه اِخبار. دعا و قرآن اگر انشاء شوند اثر گذار هستند. امام جواد «علیه‌السلام» می‌فرمایند: «القصد الی الله تعالی بالقلوب ابلغ من اتعاب الجوارح بالاعمال» کسی که با قلب به سمت خدا برود زودتر به مقصد می­رسد تا اینکه جوارحش را به سختی بیندازد. ما باید در خلوت، تمرکز و تمرین داشته باشیم. صلواتهای ما اثر ندارد، زیرا شرایطش رعایت نشده است. پیامبر «صلی الله علیه و آله» می‌فرمایند: در صلوات باید «معرفت» و «محبت» داشته باشید. «الحمدلله»، «سبحان الله» و «لا اله الا الله» و ... را یکبار ولی با معرفت و عشق بگوییم. ما که نمی‌توانیم مانند اولیاء خدا نماز بخوانیم ولی لااقل یک قسمت از آن را انشاء کنیم. اگر در نماز موفق نشدیم خداوند فرصت «خواندن تعقیبات» را به ما داده است، تعقیبات را با حالت انشاء چه عربی و چه فارسی بخوانیم. مداح­ها وقتی مداحی می‌کنند مطالب را انشاء می‌کنند به همین دلیل اثرگذار هستند و گاهی کارشان در انتقال احساسات به ما از علماء هم مهم‌تر است. اگر انسان متوجه شد دعایی که می‌خواند انشاء نیست، باید آن را رها کند چون فایده‌ای ندارد. امام سجاد «علیه‌السلام» در جایی می‌فرمایند: «عبدک بفداک...» اصلاً غیر از این آرام نمی‌گیرند باید فدای خدا شوند. اگر دعاهای ما اخباری است باید به انشاء تبدیل کنیم. باید در طواف خانه‌ی خدا، دور خدا بگردیم و «لبیک اللهم لک لبیک» را با تمام وجودمان بگوییم و الا ظاهر امر که ارزش چندانی ندارد. هنگامی که می‌خواهیم عازم مکه شویم باید ببینیم آیا با خدا و معصومین «علیه‌السلام» - در مدینه - حرفی داریم؟ بعضی‌ها وقتی به مشهد و کاظمین و سامرا و ... می­روند فقط گنبد بارگاه و آینه­کاری­ها را می­بینند. برخی یک هفته­ای که در زیارت هستند فقط در حال خواندن انواع و اقسام دعاها هستند (البته به صورت اخباری) مثل اینکه این‌ها حرفی برای گفتن به حضرت ندارند. خوش به حال کسانی که جامعه‌ی کبیره را انشاء می‌خوانند: «... فما احلی اسمائکم و اعظم شأنکم...» چه قدر اسم‌های شما شیرین و شأن شما عظیم است... این‌ها را از زبان خودمان بگوییم، نه از جانب امام هادی «علیه‌السلام». اگر حجم انشاءهایمان را بالا ببریم از همه قوی‌تر شده و برد پروازمان بالا می‌رود. در این صورت است که کیفیت دعای کوتاه می‌تواند از دعاهای بسیار ولی بی‌کیفیت اثرگذارتر باشد. شخصی بر پیامبر «صلی الله علیه و آله» وارد شد و گفت: وقت ندارد در جلسات حضرت شرکت کند، حضرت هم به شخصی فرمود: به او قرآن بیاموزد و او هم سوره‌ی زلزال را به وی آموخت و وقتی آن شخص رفت حضرت فرمودند: او فقیه بازگشت. ما باید ببینیم چه دعایی را می‌توانیم انشاء کنیم، همان را بخوانیم. اگر متن دعاها خیلی قوی است مفاتیح را بسته خودمان با خدا حرف بزنیم. ما وقتی در سجده هستیم در واقع سرمان روی پای خداست. اگر به این نکته توجه کنیم خیلی حرف با خدا داریم. نماز هم آغوشی و روبوسی با خداست. هر کس عشقبازی مربوط به خودش را دارد. نباید از هم تقلید کنیم. اصلاً قابل تقلید نیست. امام باقر «علیه‌السلام» می‌فرمایند: «ان الله عزو جل یقول: ... الذین یستکبرون عن عبادتی سیدخلون جهنم داخرین» کسانی که از عبادت (خواستن از من) من تکبر می‌کنند به زودی با خواری وارد جهنم می‌شوند. جهنم همین الان برقرار است و همان فشارهای روحی و تکبر و حقارتمان جهنم ماست. همین که ما مربی­مان را ندیده و با او رابطه نداریم جهنم سوزان ماست. مانند اینکه انسان در کلاسی شرکت کند ولی مربی و یا اصلاً تکبر کند که از مربی کمک بگیرد. چه مجتهدهایی که سر کلاس رفته ولی از بس خودشان را قوی می‌دانند حاضر نیستند از استاد چیزی بیاموزند. شخصی به استادی چندین بار مراجعه می‌کند و اظهار می‌دارد که می‌خواهد از علم او بیاموزد هر بار استاد آب را در لیوان می‌ریزد به حدی که لبریز می‌شود، وقتی آن شخص علت را جویا می‌شود استاد می‌فرماید: تو با کلّی اطلاعات درست و غلط اینجا آمده‌ای به حدی که لبریز شده‌ای، اول خودت را از اطلاعات تخلیه کن تا من بتوانم مطالب را به تو منتقل کنم. ما باید به در خانه خدا و معصومین «علیهم‌السلام» فقیرانه رفته و گدایی کنیم و باید مهارت اظهار فقر را داشته باشیم. معصوم «علیه‌السلام» بلد است چگونه در خانه‌ی خدا برود: «یا محسن قد اتاک المسیء و انت المحسن و انا المسیء قد امرت المحسن ان یتجاوز عن مسیی» ای نیکوکار! بدکار آمده است و تو نیکوکاری و من بدکار، همانا تو امر کردی که نیکوکار از بدکار بگذرد. «استغفرالله الذی لا اله الا هوالحی القیوم.... و اسئله ان یتوب علیّ توبه عبد... لا یملک لنفسه نفعاً و لا ضرّاً و لا موتاً ...» ما بلد نیستیم اینگونه و خالی از هر چیز به محضر خداوند برویم و با همه‌ی دنیایمان سر سجاده می‌رویم. حضرت علی «علیه‌السلام» به سلمان می‌فرماید: روی سنگ قبرش بنویسد: «وفدت علی الکریم بلازاد من الحسنات و القلب سلیم و اقبح کلّ شی حمل الزّاد اذا کان الوفود علی الکریم» میهمان کریمی شدم بدون زاد و توشه‌ی حسنات و قلب سلیم و زشت‌ترین چیز این است که انسان وقتی میهمان کریم می‌شود با خود توشه ببرد. انسان باید خودش را از همه‌ی کمالات و دارایی‌های دنیا تخلیه کرده و به درگاه خداوند برود و الا چیزی نصیبش نمی‌شود. همان‌طور که وقتی به کلاس اول می‌رود خالی و مبتدی است لذا او را آموزش می‌دهند. سپس حضرت می‌فرمایند: «... و افضل العباده الدّعا» دعا و خواستن بهترین عبادت است. صبح بلافاصله بعد از نماز خودمان را تخلیه کرده و صد مرتبه «یا عفوّ» بگوییم و پس از آن صد مرتبه «یا غفور» و بعد دعا و زیارت روز را بخوانیم. باید به معصوم «علیه‌السلام» پناهنده شویم: «... فَأضِفنی و أجِرنی...» صبح و آخر شب صدقه بدهیم و استغفار کنیم. ذکرمان را هم در حال خوابیده بگوییم. این بسیار مهم است که وقتی سر به بالین می‌گذاریم با خدا بخوابیم و با استغفار خودمان را تخلیه کنیم. اگر چهل روز مداوم تکرار کنیم شاید بتوانیم چهل سال خرابکاری را جبران کنیم. «... الذین یذکرون الله قیاماً و قعوداً و علی جنوبهم....»   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته

از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی دعا در رسیدن ما به هدف از خلقت اثرات زیادی دارد همچنین وسیله‌ی بسیار مهمی در ایجاد ارتباط بین ما با خدا و خانواده‌ی آسمانی­مان بوده و نیز عامل مهمی برای خنثی کردن نقشه‌های شیطان می‌باشد. ما در طول دوران زندگی دشمنان جنّی و انسی بسیاری داریم که دشمنان جنّی همان شیطان و جنود او بوده که برای رشد ما بسیار ضروری هستند. انسان از قِبَل تضادها و نوع برخورد با دشمنان حق است که می‌تواند عشقش به حق تعالی را ثابت کند. دوستی و دشمنی در واقع یک سکه‌ی دو روست که یک روی آن عشق به خدا و خانواده‌ی آسمانی است و یک روی آن دشمنی با دشمنان آن‌هاست. امکان ندارد کسی، یک نفر را دوست داشته باشد ولی با موانع رسیدن به او دشمنی نکند. اگر دشمنان خارجی نباشند انسان از دریافت بسیاری از اسماء اللهی محروم می‌شود. همین دشمنان هستند که انسان را به مقام «عند ربهم یرزقون» می­رسانند. نظام خلقت معصوم بوده و به گونه‌ای طراحی شده که انسان بتواند تمام اسماءالهی را جذب کند. انسان باید میادین مختلفی از تخالف و تضاد را طی کند تا اسمائی که از خداوند تبارک و تعالی در او وجود دارد شکوفا شود. دعا در این مسیر بسیار مؤثر است. در روایت آمده: «الدّعا مفاتیح النجاح و مقالید الفلاح» دعا کلیدهای کامیابی و رستگاری است. وقتی دعا را کلید معرفی می‌کنند یعنی عامل گشایش کامیابی و رستگاری می‌باشد. هر یک از بخش‌های وجود ما با زوج خود کامروا می‌شود. حس با محسوسات، خیال با مخیلات، وهم با موهومات، عقل با معقولات و فوق عقل با کمال مطلق به کامیابی می‌رسد. و البته برای هر بخش این پیوند لازم است. اگر کسی قدرت خیال پردازی درست نداشته باشد نمی‌تواند پرواز کند و از مفاسد غم‌ها، غصه‌ها و خود کم بینی و ... خارج شود. روابط عاشقانه با خدا و خانواده‌ی آسمانی با خیال تحقق پیدا می‌کند. عقل اگر اطلاعات کسب نکند رشد نمی‌کند: «جانور فربه شود از راه نوش/ آدمی فربه شود از راه گوش» انسان با شنیدن اوج گرفته و پرواز می‌کند. کامیابی بخش فوق عقلانی ما فقط با خداست و خانواده‌ی آسمانی واسطه است. انسان باید وقتی از دنیا می‌رود باید از حق تعالی کام . متأسفانه روی قبر کسانی که ازدواج نکرده‌اند می‌نویسند: «جوان ناکام». در صورتی که بسیاری از انسان‌ها بدون کام گرفتن از خدا از دنیا می‌روند. بهترین تعبیر را پیامبر «صلی الله علیه و آله» دارند که به این شخص، «عطشان» می‌گویند: «کلّ احدٍ یموتُ عطشاناً إلا ذاکرالله» همه عطشان از دنیا می‌روند مگر ذاکر حق تعالی. ما باید در دعا رسیدن به هدف اصلی خلقت را از خدا بخواهیم و درباره‌ی جزئیات آن، کار را به خدا واگذار کنیم. اگر به عهده‌ی انسان‌ها باشد تقدیرهای مختلفی را برای خودشان تعیین می‌کنند که شاید هیچ کدام به صلاحشان نباشد. آمار جهانی نشان می‌دهد اکثر انسان‌ها از بیشتر انتخابهایشان پشیمان می‌شوند. ما واقعاً قدرت تشخیص بسیاری از مصالحمان را نداریم. تعقیب نماز عشاء صریحاً این موضوع را مطرح کرده است. «اللهم انّه لیس لی علم به موضع رزقی و انما اطلبهُ به خطرات تخطر علی قلبی...» سعی کنیم به این دعا مداومت داشته باشیم. ماهر چه را که به ذهنمان خطور می‌کند تمنا کرده و از جایی به جایی برای طلب رزقمان می­رویم و در آن چیزهایی که می‌خواهیم حیرانیم. (خدایا): نمی‌دانم رزقم در صحراست یا کوه، در خشکی است یا دریا، و یا در دست چه کسی است ولی میدانم که علم نزد تو و اسبابش به دست توست. (خدایا): رزقت را به لطفت قسمت کرده‌ای و با رحمتت وسیله‌ساز آن شده‌ای. پس پروردگارا رزقت را برای من وسیع گردان و طلب آن را راحت و محل تهیه‌ی آن را نزدیک و مرا در طلب آنچه که برایم مقدّر نکردی به زحمت نینداز پس همانا تو از عذاب من بی‌نیازی و من به رحمت تو نیازمندم. خدا اگر ببیند انسان نیاز به خلوت دارد حتماً او را فارغ از کارهای دنیایی‌اش می‌کند. اگر انسان مصالح خداوند را در نظر نگیرد ممکن است سال‌ها به دنبال رزقی بدود که اصلاً روزی او نبوده است. وقتی خداوند به فاطمه «سلام الله علیها» سلام می‌رساند و می‌فرماید چه می‌خواهد؟ حضرت عرض می‌کنند: می‌خواهم چیزی از خدا نخواهم. فکر ما محدود است پس بهتر است خدا جای ما فکر کند. اگر چیزهایی داریم که به انتخاب خودمان نبوده بلکه نصیبمان شده، و آن‌ها را نخواهیم خیلی بی‌ادبی است. انسان خودش پدر و مادر را انتخاب نکرده، ولی ممکن است در انتخاب همسر یا فرزنددار شدن (که اختیار با اوست) پختگی لازم را نداشته و آنچه که دوست نداشته نصیبش شده باشد. اگر ما به این انتخابهای خدا احترام بگذاریم خدا با همین‌ها ما را به خودش می‌رساند. اکثر قریب به اتفاق کسانی که قدر همسرشان را نمی‌دانند به بلاهای زیادی دچار می‌شوند. (البته با موارد استثناء کاری نداریم انبیاء و ائمه «علیهم‌السلام» هم گاهی کارشان به طلاق کشیده است). بیشتر طلاق‌ها ناشی از فرار کردن و عافیت‌طلبی است که بعد از آن خیری نیست. در جای دیگر امیرالمؤمنین «علیه‌السلام» دعا را «مصابیح النّجاح» نامیده‌اند. دعا واقعاً وسیله و اسلحه است. بهترین زمان استجابت بعد از نمازهای پنجگانه است بخصوص در نماز جماعت. در روایت آمده: اگر کسی بتواند به نماز جماعت برود و کوتاهی کند مسلمان از دنیا نمی‌رود. کسی که بلافاصله بعد از نماز به سمت کارهای دنیایی فرار می‌کند مثل این است که روزی‌اش به غیر از دست خداست. اگر ما کسی یا چیزی را به خدا ترجیح دهیم خدا ما را به آن واگذار می‌کند. «الدّعا مفتاح الرحمه» دعا کلید رحمت است. (درباره‌ی شرایط دعا به شرح صحیفه مراجعه نمایید.) «... و مصباح الظلمه» «... و چراغ تاریکی‌هاست.» روایت دیگر: «اکثرالدّعا تَسلِم من صوره الشیطان» زیاد دعا کنید تا از گزند شیطان در امان باشید. انسانی که اهل دعاست اگر آسیب ببیند به سرعت آن را ترمیم می‌کند. ولی کسانی که اهل دعا نیستند گاهی سال‌ها جبران یک آسیب برای آن‌ها طول می‌کشد. صدماتی که ما می‌خوریم چون در مملکت خداوند به ما رسیده است خدا، هم ترمیم می‌کند و هم به ما عوض می‌دهد. ثروتمندترین افراد در آخرت کسانی هستند که در دنیا بلا و مصیبت زیاد تحمل کرده‌اند. لذا فرمودند: نزدیک‌ترین انسان‌ها به خدا کسانی هستند که بیشترین بلا را تحمل کرده‌اند: «... الانبیاء ثمّ الامثل فالامثل...» «... انبیاء و پس از آن‌ها شبیه‌ترین افراد به ایشان». شیطان حتماً از چهار جهت به ما حمله می‌کند و با ما نجوی هم می‌کند و ... . به طور کلی شیوه‌های حمله‌هایش به ده‌ها صورت است. دعا به انسان امان می‌دهد. حمله‌های شیطان برای اهل دعا در حد یک سرماخوردگی، و قابل درمان است ولی برای دیگران در حکم سرطان و کشده است. روایت بعدی روایتی است که باید دائماً جلوی چشمانمان باشد. «اعلم النّاس بالله سبحانه کثر هم له مسئله» خدا شناس ترین مردم کسی که بیشتر از همه از خداوند درخواست می­کند. در سیره‌ی اهل بیت «علیهم‌السلام» این مسئله بسیار مشهود است. باید درباره‌ی سیره‌ی ایشان بسیار مطالعه کنیم. کسی که خدا را بشناسد می‌داند که او «مالک یوم الدین» است و همه‌ی خزائن زمین و آسمان در دست اوست. مهربان، رحیم و کریم هم است و همه این‌ها را برای ما می‌خواهد. ابن سینا می‌فرماید: بیشترین کسی که در انبساط و شادی است، خداوند است. کلمه‌ی مبتهج را آورده است پس اگر کسی شاد نیست به معنای واقعی به خدا نزدیک نشده است. برای همین است که آثار ناشی از ارتباط با خدا و خانواده‌ی آسمانی در ما مشهود نیست. رایحه‌ی هر گلی بر روی روح و جسم انسان آثار بسیار شگفت‌انگیزی دارد. بسیاری از بیماری‌های روحی و روانی اینگونه درمان می‌شود. حتی انواع بوها بر بیماری­های معنوی اثرگذار هستند. ولی بعضی از عطرها در برخی محیط‌ها که انسان استشمام می‌کند او را طبیعت­گرا می‌کنند. از چنین عطر و ادکلن­ها نباید استفاده کرد. بعضی از عطرها روی انسان به اندازه‌ی ده پزشک می‌گذارند، لذا پیامبر فرمودند: اگر دو سوم پولتان را برای عطر بپردازید اسراف نکرده‌اید. چه بسا نمازها و زیارت‌هایی که صرفاً به طور موقت روی انسان اثر می‌گذارند. خداوند شاد است زیرا قائم به ذات بوده و به هیچ چیزی نیاز ندارد و همه کمالات را به طور مطلق دارد. کسی که به اندازه‌ی یک قدم حقیقتاً به خدا نزدیک شده باشد شاد است. در غیر این صورت نزدیکی‌اش توهمّی است. اگر انسان در مسجد کفش‌هایش را بدزدند باید خدا را شکر کند کسی که نیازمند بوده در مال او سهیم شده است. زیرا بهترین مال آن است که دست بیشتری در آن باشد. اگر صدمات زندگی را شکست دانستیم باید در معرفتمان تجدید نظر کنیم آسیب‌ها، غنائم و دارایی آخرت هستند. باید از آن‌ها بهترین شادی­ها را دریافت کند. مصائب را خودمان، دیگران و یا خدا بر ما وارد کرده‌اند؛ خدا هم تضمین کرده که همه را می‌خرد، پس غصه بی‌معناست. با این نگاه باید همه‌ی سختی‌ها را به «الله» تبدیل کنیم. سیدالشهداء «علیه‌السلام» در ازای علی اصغرش بهشت نه، بلکه خدا را دریافت می‌کند: «الهی رضاً برضائک...» انسان باید از خدا بخواهد که در نظام ابدی خوشبختش کند. با معرفت­ترین انسان‌ها کسانی هستند که بیشتر دعا می‌کنند زیرا فهمیده‌اند: «لا املک لنفسی نفعاً و لا ضراً و لا موتا و لا حیوه و لا نشورا» یعنی ما عین ربط و خدا غنی علی الاطلاق است. انبیاء اصلاً به آنچه که نزد خودشان بود توجه و اعتماد نداشتند. انسان باید ضمن اینکه وظایفش را انجام می‌دهد فقط به خدا تکیه کند. مثلاً خوب درس بخواند ولی به خدا توکل کند که بتواند در امتحان موفق شود. یا اگر عازم مکه است و حال خوشی دارد باید از خدا بخواهد آنچه شایسته است به او بدهد. کسی که برای همه چیز نزد خدا می‌رود خیلی زیرک است زیرا هم خدا را خوب شناخته هم خودش را. انسان به محض اینکه در هر زمینه‌ای به خودش اعتماد کند زمین می‌خورد. مادر حضرت مریم «سلام الله علیها» فرزندش را به خدا می‌سپارد: «... اعیذها بک و ذریتها من الشیطان...» پناه می‌دهم او و نسلش را به تو از (شرّ) شیطان. ابن سینا می‌گوید: من وقتی به مشکل علمی برمی‌خورم دو رکعت نماز می‌خوانم، حل می‌شود. آیا ما واقعاً در کارهایمان از نماز کمک می‌گیریم؟ مگر گنجینه‌های زمین و آسمان‌ها به دست خداوند نیست؟ کدامیک از ما تا به حال دو رکعت نماز فقط برای درخواست تعجیل در ظهور حضرت خوانده است؟ قیمت ما از نوع هوسهایمان معلوم می‌شود. عده‌ای به محض اینکه مبلغی علاوه بر هزینه‌هایشان به دست می‌آورند سریع بلیت رفت و برگشت به مشهد تهیه کرده و یک شب با حضرت رضا «علیه‌السلام» صفا می‌کنند. شاگرد خاص آقا شیخ جعفر مجتهدی «رضوان الله» نقل می‌کرد: روحانی با صفایی دائماً به ایشان مراجعه می‌کرد که دعا کنند شرایطی فراهم شود که ماهی دو سه بار به محضر امام رضا «علیه‌السلام» تشرف پیدا کند. ضمناً آن شخص بسیار فقیر بود. به حدی که عبایش نیز پاره بود. پس از مدتی پولی جمع کرده عبای نو خرید. از قضا در خیابان به سید روحانی‌ای برخورد می‌کند که عبایش خیلی کهنه بود از جهت سید بودن ایشان حیا می‌کند و عبای خود را که تازه خریداری کرده بود را با ایشان عوض می‌کند. وقتی به محضر آقا شیخ جعفر مجتهدی «رضوان الله» وارد می‌شود ایشان می‌فرمایند: تو با این کاری که کرده‌ای حضرت فاطمه «سلام الله علیها» را از خودت راضی کرده‌ای لذا مقرر شده که در ماه سه هفته در مشهد باشی و امام رضا «علیه‌السلام» را در بیداری مشاهده خواهی کرد. این آقا (آقای گل محمدی) تعریف کرد که وقتی در مشهد عازم هیئت بوده شخصی را با لباس معمولی که پالتو ویژه‌ای به تن داشته و کلاه خاصی به سر گذاشته و بسیار زیبا بودند با ایشان سلام و احوالپرسی کرده و فرموده بودند: رفتی قم سلام مرا به شیخ جعفر آقا مجتهدی برسان. بعد از آن متوجه شده که سعادت ملاقات حضرت نصیبش شده است. اگر کسی یک قدم به سمت خدا برود خدا یک ذراع به سمت او می‌آید و اگر کسی یک ذراع برود خداوند یک باع به سمت او می‌آید. کسی که صادق باشد خدا و اهل بیت «علیهم‌السلام» و فرشتگان به سرعت به سوی او می‌آیند. کسانی که خودشان را می‌شناسند زیاد دعا می‌کنند. قیمت ما به اندازه‌ی میل­ها، هوس­ها، خیال­ها و خوابهایمان است. ما اصلاً بلد نیستیم جوانی کنیم: «سعدیا اگر عاشقی کنی و جوانی         عشق محمد بس است و آل محمد»   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته

از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی بحث ما درباره ی شیطان به عنوان عامل تضعیف کننده‌ی رابطه‌ی ما با خدا و با محمد و آل محمد «صلی الله علیه وآله» می‌باشد. و اگر ما به سراغ ربّ، اله و پادشاهمان که همه‌ی قدرت‌ها در دست اوست نرویم به هیچ وجه به سعادت دنیا و آخرت نخواهیم رسید. از آنجا که او تنها اله ماست باید از لحاظ عشق هم فقط به او پناه ببریم. گاهی ما با خدا به عنوان پادشاه کار داریم که باید از این حیث به او پناهنده شویم. امکان ندارد که انسان اله و ربّ را در دل داشته باشد و به او پناه ببرد ولی خدا پناهش ندهد. زمانی که احساس شکست و بدبختی و بیچارگی داریم حتماً ربّ، اله و مَلِک خود را گم کرده‌ایم. کما اینکه انسان وقتی بدن خود را تقویت کرده باشد به راحتی ویروس‌ها و میکروب‌ها نمی‌توانند به آن آسیب برسانند. بدنی به راحتی بیمار می­شود که آمادگی داشته باشد. ما باید ارتباطمان با خدا را به عنوان ربّ، اله و ملک حفظ نماییم، در غیر اینصورت از حیطه‌ی مدیریتی و ربوبیتی او خارج شده‌ایم. مانند ورزشکاری که با مربی‌اش قطع رابطه می‌کند. کسی که اله خود را گم کند حتماً دچار وسوسه می‌شود. انسان وقتی اله ندارد دچار خلاء شده و شیطان اله او می‌شود. «افأ رأیت من اتّخذ الهه هواه» آیا دیدی آن کسی که را که هوای نفسِ خود را اله گرفته؟» اگر کسی خدا را اله گرفت امکان ندارد صدمه ببیند، نه در زندگی اجتماعی، نه زناشویی و نه هیچ ارتباط دیگری. به محض اینکه انسان وارد مجموعه‌های شیطان مدار شود دچار آسیب می‌گردد، زیرا شیطان او را مورد ولایت خودش قرار می‌دهد: «... والذین کفروا اولیائهم الطاغوت یخرجونهم من النور الی الظلمات اولئک اصحاب النار هم فی‌ها خالدون». ارتباط ما با رب، ملک و اله به سه گونه‌ی مختلف است. ربّ جلوه‌ی ربوبیت، ملک جلوه‌ی پادشاهی و اله جلوه‌ی محبوب و معشوق بودن «الله» است. تمام کسانی که گدای تکیه کردن به زمینی‌ها هستند حتماً با آسمان قطع ارتباط کرده‌اند. از امام صادق «علیه‌السلام» سؤال شد: چرا انسان باید در زمین عاشق افراد شده و یک عمر سختی و ذلت بکشد؟ حضرت پاسخ می‌فرمایند: این جزای کسی است که عشق آسمان را کنار می‌گذارد. کسی که بخش پنجم یعنی فوق عقلش را با خدا پر نکرده است خلاء داشته و دائماً تلاش می‌کند که از معشوق‌های زمینی، عشق را گدایی کند. چنین اشخاصی به حدی بدبخت‌اند که حتی نمی‌توانند چند ساعت تنها باشند. ولی کسی که با اله، ملک و ربش پیوند خورده باشد از هیچ چیزی ترس ندارد. اضطراب، ناراحتی، حساسیت و ضعف مخصوص کسانی است که از آسمان جدا شده‌اند. چنین اشخاصی هر قدر هم با زمینی‌ها رابطه داشته باشند احساس تنهایی‌شان برطرف نمی‌شود. کسی که خود را گم کرده باشد حتماً خانواده‌اش را هم نمی‌شناسد. انسان اگر خود را بشناسد خدا و خانواده‌ی آسمانی‌اش خودبه‌خود در کنار او هستند. ... . یار در خانه و ما گرد جهان می‌گردیم. «متی غبت حتّی تحتاج الی دلیل یدلّ علیک؟» تو کی غایب بودی که نیاز به دلیلی باشد که برتو دلالت کند؟ جایی نیست که خدا و معصوم «علیه‌السلام» در آنجا حضور نداشته باشند. کسی نمی‌تواند جایی رفته، گناه کند و خدا و امام زمان «عجل الله تعالی فرجه الشریف» او را نبینند. این‌همه سخن از کمک گرفتن از خدا: «ایاک نعبد و ایاک نستعین» برای پیدا کردن خود حقیقی است. بچه تا 5/2 سالگی شخصیت نداشته و خودش را وابسته‌ی به پدر و مادر می‌داند. ولی بعد از آن هر کاری را می‌خواهد خودش انجام دهد. مادر باید اجازه بدهد که کودک شخصیتش را بسازد حتی اگر از پنج قاشق غذا دو قاشق را به جای دهان به قسمت دیگر صورت ببرد. بعضی‌ها فکر می‌کنند که بچه لجبازی می‌کند و حرکت او به سمت استقلال را درک نمی‌کنند. ما تا زمانی که «من اصلی» را نشناخته‌ایم استقلال پیدا نمی‌کنیم حتی معنویت را هم فقط در جمع جستجو می‌کنیم و هنوز مجبوریم از روح جمعی کمک بگیریم. انسان تا زمانی که نتواند به تنهایی به زیارت رفته به مسائل معنوی بپردازد استقلال نیافته است. انسان وقتی واقعاً کسی را دوست داشته باشد دلش می‌خواهد که با او خلوت داشته باشد. اگر با خدا اهل رابطه‌ی خصوصی نیستیم خیلی ضعیف هستیم و باید خود حقیقی‌مان را تقویت کنیم. خلوت با خدا و معصوم نشانه‌ی بزرگ شدن و استقلال شخصیت می‌باشد. بعضی‌ها نمی‌توانند یک رابطه‌ی پنج دقیقه‌ای در خلوت با خود خدا داشته باشند. گاهی باید قرآن و مفاتیح را هم کنار بگذاریم و با خدا تنها باشیم. بعضی افراد با متن‌های عربی سر خودشان را گرم می‌کنند، انسان باید بفهمد که چه می‌خواند یا باید عربی را به خوبی بداند و یا باید فارسی بخواند تا رابطه‌ی عاشقانه‌ی فردی برقرار شود. گاهی انسان سال‌ها با مفاتیح است و با خدا ارتباط ندارد. چه بسا سال‌ها عزاداری برای سیدالشهدا «علیه‌السلام» کرده‌ایم ولی هرگز ملاقات و دیداری با ایشان نداشته‌ایم. تا زمانی که نتوانیم به تنهایی به ملاقات خدا و معصوم برویم و به جمع تکیه کنیم نمی‌توانیم آن لذتی که باید ببریم را تجربه کنیم. تا «... انفسکم فی النفوس ...» را درک نکنیم از لذت خلوت بهره‌مند نخواهیم شد. اگر اهل دعا نباشیم پروردگار به ما کاری ندارد: «قل ما یَعبؤُبکم ربی لولا دعائکم...» فرقان/ 77. دعا به حدی مهم است که پیامبر «صلی الله علیه و آله» می‌فرمایند: «ترک الدّعا، معصیه» و قرآن می‌فرماید: «انّ الذین یستکبرون عن عبادتی سیدخلون جهنم داخرین...» کسانی که از عبادت من تکبر می‌ورزند به‌زودی با خواری وارد جهنم می‌شوند. خدا به عبادت ما نیاز ندارد. اساساً ترک عبادت خودش جهنم است. انسان تا خود اصلی‌اش را نشناسد نیازش به دعا را نخواهد فهمید. کسی که خودش را نشناخته نماز، روزه و دعا و ... به دردش نمی‌خورد. باید «من حقیقی» را بشناسیم تا از آن‌ها بهره برده و لذت ببریم. وقتی احساس نیاز نمی‌کنیم بخش انسانی­مان خیلی ضعیف و یا اینکه مرده است. «الدّعا مخّ العباده و لا یهلک مع الدّعا احد» پیامبر «صلی الله علیه و آله»: دعا مغز عبادت است و با دعا کسی به هلاکت نمی‌رسد. دعا به معنای خواستن است که حضرت اینگونه درباره‌اش سخن می‌گویند. دعا باید به این معنا باشد: «... خذ بیدی...» کسی که تردید دارد نمی‌تواند اینگونه دعا کند. بارها توصیه کرده‌ام: قبل از هر کار معنوی ابتدا باید تردیدهایمان را برطرف کنیم و به این منظور لازم است که عزیزان برنامه گرفته و از ابتدا شروع کنند. ما نباید خجالت بکشیم و باید کفرآمیزترین سوالاتمان را نیز مطرح کنیم. البته باید اول شکمان را برطرف کنیم. کسی می‌تواند درخواست داشته باشد که به باور رسیده باشد. حضرت می‌فرمایند: با دعا کسی هلاک نمی­شود. به همین دلیل، همیشه تأکید داریم صبح را با دعا و زیارت روز آغاز کنیم. اولِ روز، خودمان را با دعا به الله و با زیارت به خانواده‌ی آسمانی بسپاریم. در حدیث دیگر نبی اکرم «صلی الله علیه و آله» می­فرمایند: «الدّعا سلاح المؤمن». کسی اسلحه به همراه بر می‌دارد که دشمن دارد. چه بسیار شیطانی که روز و شب به ما حمله می‌کنند. قبل از خواب صدقه دادن، وضو گرفتن و تسبیحات حضرت زهرا «سلام الله علیها» و خواندن چهار قل و ... خیلی مؤثر است. کسی که با وضو می‌خوابد با الله خوابیده و شیطان با او کاری ندارد. اما کسی که تصاویر نامناسب دیده با مجموعه‌ای از کثافات به رختخواب رفته و قطعاً شیاطین به او حمله می‌کنند و خواب‌های وحشتناک می‌بیند. صبح هم خسته و کوفته از خواب بر می‌خیزد. ما باید خودمان را تخلیه کرده و به رختخواب برویم. طبیعت، انسان را آلوده می‌کند و ارتباط با مردم انسان را آلوده می‌کند، باید غروب و شب به مسجد رفته خودمان را پاکیزه کنیم بعد به رختخواب برویم. وقتی حضرت می‌فرمایند اسلحه، یعنی حتماً ما دشمن داریم؛ اگر کسی غیر مسلح باشد حتماً مورد حمله قرار گرفته و آسیب می‌بیند. افراد خبیثی هستند که سلام، لبخند و حتی خوراک­شان باعث انتقال آلودگی به ما می‌شود. ما باید حرز و دعا داشته باشیم. ائمه «علیهم‌السلام» با اینکه قویترین انسان‌ها بودند ولی همیشه مجهز به حرز و دعا بوده‌اند. یک انگشتر همراه انسان بودن برخی حوادث با بردهای کوتاه را از انسان دفع می‌کند. البته دل ما هم باید حرز داشته باشد. نباید هر تصویر و فیلیمی را ببینیم و هر سخنی را بگوییم و بشنویم، و إلا سر نماز هم کر و هم کوریم. نمازی که معراج مؤمن است نیز نمی­تواند ما را پرواز دهد. در صورتی که ما برای پرواز، به این وسیله نیاز داریم. در حدیث دیگر داریم: «الدّعا سلاح المؤمن و عمودالدّین...» عمود بودن دعا خیلی مهم است؛ مانند عمود خیمه که اگر نباشد خیمه‌ای بر پا نمی‌شود، دعا هم که نباشد دینی باقی نمی‌ماند. کسی که اهل دعا، خلوت، ذکر، مسجد و حرم نیست و استاد و معلم ندارد در واقع هیچ چیز ندارد. پیامبر «صلی الله علیه و آله» در حدیث دیگر می‌فرمایند: «عمل البرّ کلّه نصف العباده و الدّعا نصف» همه‌ی اعمال خیر، نصف عبادت است و دعا نصف دیگر است. یعنی این‌قدر دعا مهم است. بعضی دانشجوها هنگام اذان درس و مطالعه را کنار گذاشته وضو می‌گیرند و با آرامش به نماز می‌ایستند ولی بعضی دیگر حتی حاضر نیستند 67 بار یا سلطان و 67 بار یا محیط را برای احاطه‌ی علمی قبل از مطالعه، و 18 بار یا حیّ را هنگام امتحان دادن بگویند و بهانه‌شان این است که وقت ندارند این خیلی خباثت می‌خواهد. این‌ها به هوش و توانایی خودشان خیلی مغرورند. کسانی که ضمن درس خواندن جدی ذکر را فراموش نمی‌کنند و فقط به خدا تکیه دارند موفق‌اند. مرحوم مقدس اردبیلی همیشه از همدرسی اش موفق­تر بود و هر چه هم مباحثه ای اش تلاش می‌کرد نمی‌توانست از او پیشی بگیرد نهایتاً معلوم شد که مقدس اردبیلی «رضوان الله تعالی علیه» به اندازه مطالعه می‌کردند ولی اهل عبادت و تهجد بودند لذا موفق عمل می‌کردند. انبیاء بدون خدا هیچ جا نمی‌رفتند. به محض اینکه ما فکر کنیم به خدا نیاز نداریم خدا رهایمان می‌کند ببیند که چه کار می‌کنیم. پیامبر «صلی الله علیه و آله» می‌فرمایند: «هر کس دوست دارد بی‌نیازترین مردم باشد باید به آنچه که در نزد خداوند است بیشتر اعتماد داشته باشد تا آنچه در دست خودش می‌باشد. کسانی که به خودشان اعتماد ندارند به خوبی به خدا اعتماد می‌کنند: «لا أملک لنفسی نفعاً و لا ضرّاً و لا موتاً و لا حیوهً و لا نشوراً» کسی که از خدا کمک بگیرد خدا خودش به او کمک می‌کند و حتی ملائکه را هم به یاری او نمی‌فرستد. ما در تجارت، ازدواج، تحصیل، تربیت فرزند، تدریس و هر کار دیگر اول باید از لحاظ علمی و توانایی نهایت تلاشمان را بکنیم بعد حتماً باید دعا و توکل داشته باشیم.   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته

از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی در بحث موانع ارتباط ما با خانواده‌ی آسمانی مواردی را از دیدگاه حضرت سجاد «علیه‌السلام» عرض کردیم. اساساً در وجود انسان اقتضائاتی است که اگر پرورش صحیح داده شود ما می‌توانیم تا قرب الهی و تشبه کامل به حق تعالی اوج بگیریم. تخلّق به اخلاق الهی یعنی خدا گونه شدن. دعای جوشن کبیر را حتماً مطالعه کنید زیرا به غیر از تعداد اندکی از هزار اسم، بقیه‌ی آن‌ها در ما وجود داشته و می‌توانیم به فعلیّت برسانیم. اسامی را که فعال می‌کنیم دارایی روز قیامت ما می‌باشد. همچنان که جنین به میزانی که اسم می‌گیرد یعنی توانایی و دارایی کسب می‌کند، هنگام تولد از سلامت برخوردار است، اسامی مانند: بینا، شنوا، ماشی و ... اگر ما در اینجا حداقل اسامی را دریافت نکنیم نمی‌توانیم از آخرت با آن همه پیچیدگی و عظمت بهره‌برداری لازم را داشته باشیم. جنین باید تمام اعضاء، اندام و توانایی را برای دنیا تهیه کند درحالی‌که در رحم مورد استفاده‌اش قرار نمی گیرد. انسان اگر در دنیا اسم عفوّ، غفور و حلیم و... را کسب نکرده باشد امکان ندارد شب اول قبر نجات پیدا کند. اگر ذره‌ای کینه داشته باشد قطعاً به بهشت راه نمی‌یابد. مگر اینکه در جهنم درمان شود. همه‌ی انسان‌ها چه مؤمن و چه کافر اقتضائات تخلق به اخلاق الهی را دارند. امکانات، استاد و امداد الهی و ... دائماً به صورت‌های مختلف در اختیار انسان هستند؛ اما مشکل اصلی موانعی است که در درون خودمان داریم. بیش از اینکه در زمینه‌ی عبادات و کارهای مثبت سرمایه‌گذاری کنیم باید موانع را به‌طرف کرده و سبک زندگی‌مان را تغییر دهیم. امکان ندارد انسان برنامه‌های ماهواره‌ای را ببیند و توقع «اشک» «پرواز» و «خواب‌های زیبا» و ... داشته باشد. کسی که خودش را درگیر سریال‌های غیر تخصصی می‌کند قطعاً در خودش مانع ایجاد کرده است. مهم‌ترین اقدام ما در سبک زندگی، تهیه لقمه‌ی حلال است؛ زیرا اگر لقمه مشکل داشته باشد بهترین اَعمال هم به انسان کمک نمی‌کنند. اساساً باید همه‌ی ورودی‌هایمان، اعم از چشم، گوش، خیال، وهم و ... غذای سالم دریافت کنند. کسی که دچار سوء ظن، بدبینی، تجاوز و فضولی در کار دیگران است تبدیل به موجودی هار می‌شود که این را در قبر می‌فهمد. به همین دلیل امام سجاد «علیه‌السلام» به بیان موانع پرداخته‌اند. آلودگی‌ها در درون ما نفوذ کرده که در برقراری ارتباط مانع داریم. انسان وقتی می‌خواهد برای انجام اعمال حج مُحرِم شود، ابتدا باید کاملاً خودش را تخلیه کرده حتی جنسیت را هم باید کنار بگذارد و با صرف‌نظر از آن‌ها به زیارت خانه‌ی خدا برود. اگر غیر از این باشد عبادات ما نه تنها حالمان را بهتر نمی‌کنند بلکه گاهی بدتر هم می‌شویم. مانند کسانی که اظهار می‌کنند: از وقتی به دستورات برنامه‌شان عمل می‌کنند حالشان بدتر شده است. البته اگر موقّت باشد کاملاً طبیعی است. ولی اگر پس از گذشت مدت‌ها هم، چنین باشد معلوم است سبک زندگی‌اش به گونه‌ای است که دائماً آلودگی جذب می‌کند. باید ارتباطمان با غافلین و بطّالین به گونه‌ای تنظیم شود که تأثیر نپذیریم. در فراز بعدی می‌فرمایند: «... او لعلّک لم تحبّ ان تسمع دعائی فباعدتنی» شاید دوست نداری دعای مرا بشنوی پس مرا دور کردی. صلوات بهترین دعایی است که می‌تواند موانع درونی انسان را برطرف می‌کند. امام صادق «علیه‌السلام» درباره‌ی دعا می‌فرمایند: خدا به حدی از صدای بعضی بندگان خوشش می‌آید که به ملائکه دستور می­دهد حاجت این بنده را دیرتر بدهید تا صدایش را بیشتر بشنوم. ولی از صدای بعضی‌ها به حدی بدش می‌آید که تا چیزی می‌خواهند، خداوند امر می‌کند زود خواسته‌اش را بدهید که برود و دیگر یاد من نیفتند. به همین دلیل نمی­شود قضاوت کرد بعضی زودتر حاجت گرفته پس عزیزترند و برخی دیرتر حاجت می‌گیرند پس خدا به آن‌ها توجه ندارد. بعضی افراد سال‌ها دعا می‌کنند ولی حاجت نمی‌گیرند و چه بسا در همان حال هم می‌میرند. خیلی خوب است انسان دعاهایی در پرونده‌اش باشد که حاجت نگرفته باشد. ما باید فکر کنیم چرا در طول روز هوس همه چیز را می‌کنیم ولی میلی به خواندن و شنیدن کلام الهی یعنی قرآن نداریم. بعضی‌ها سال‌ها اشتهای زیارت حرم، نماز شب و مناجات و ... را در خود نمی‌بینند. بعضی دیگر دائماً با خدا و قرآن و معصوم «علیه‌السلام» و آسمان انس دارند. باید دلمان را بررسی کنیم که آیا میل به آسمان دارد یا نه؟ نکند خدا با ما قهر کرده و دوست ندارد صدای ما را بشنود که میلی به آن نداریم. اگر به چنین نتیجه‌ای رسیدیم باید سریع اقدام به درمان کنیم. حضرت زهرا «سلام الله علیها» مادر همه‌ی ما بوده و یکپارچه نور هستند ولی متأسفانه ما با ایشان رابطه‌ی شخصی نداریم. اگر با ایشان یا هر کدام از معصومین «علیهم‌السلام» رابطه‌ی شخصی برقرار کردیم بسیار مبارک است. بعضی‌ها اظهار می‌کنند: همه‌ی ائمه را دوست دارند ولی فلان امام را طور دیگری دوست دارند این یعنی ارتباط و علاقه‌ی شخصی و خصوصی. نداشتن چنین رابطه‌ای نگران کننده و دارویش صدقه و استغفار است. استغفار همان استفراغ آلودگی و شستشوی درون است. انسان باید نگران انس نداشتن با معصومین باشد. حضرت زهرا «سلام الله علیها» با آن همه مهربانی می‌فرمایند: بعضی از شما کاری می‌کنید که سیصد هزار سال طول می‌کشد تا دستم به شما برسد و به نزد خودم ببرم. ما باید مانند بچه‌های اهل باشیم که در زندگی خیلی از پدر و مادر فاصله نمی‌گیرند و تا کوچک‌ترین فاصله‌ای بین آن‌ها و پدر و مادرشان می‌افتد گریه و بی‌تابی می‌کنند. باید کلیه انتخاب‌ها، ارتباطات، افکار و رفتارمان را به گونه‌ای مهندسی کنیم که از خانواده­آسمانی­مان فاصله نگیریم. تمام کارها هرقدر هم خیر باشد بدون رابطه‌ی با اهل بیت فایده‌ای ندارد. بعضی به حدی به خانواده‌شان نزدیک هستند که حتی بشیر و مبشر را هم نمی‌بینند و یک‌باره به آغوش خانواده‌شان منتقل می­شوند. مسافر وقتی از راه می‌رسد چشمش دنبال کسانی است که به پیشواز آمده و انتظار او را می‌کشند این‌گونه آرام می‌گیرد. بعضی افراد در لحظات آخر عمرشان پنج تن را مشاهده می‌کنند. چه صحنه‌ی زیبایی است! خبری از بشیر و مبشر و سایر فرشتگان نبوده و فقط حضرت عزرائیل «علیه‌السلام» حضور دارد. وقتی در آستانه‌ی مرگ خانواده‌ی آسمانی‌مان را مشاهده می‌کنیم، رفتن چه قدر لذت‌بخش است و پس از آن که می‌رویم چه هم آغوشی‌ها و بوسیدن‌هایی در انتظار ماست. در دعای ماه مبارک رمضان از خدا می‌خواهیم که نکیر و منکر به سراغمان نیایند: «... و ادرأ عنّی منکراً و نکیراً و ارعنی مبشراً و بشیراً...» ما باید برای رسیدن به این آرزوها از الان کلیه‌ی انتخابات، ارتباطات، افکار و رفتارمان را متناسب با این اهداف نماییم. مبادا کاری کنیم عزرائیل «علیه‌السلام» اخم آلود به سراغمان بیاید، چون عزرائیل شبیه جان ما، به نزدمان می‌آید. ما باید بررسی کنیم که چقدر دلمان هوای خانواده­آسمانی­مان را می‌کند. کسی که حضرت زهرا «سلام الله علیها» را خوشحال کند حتماً مورد دعای خاصّان آن بزرگواران قرار می‌گیرد. چقدر حضرت غصه می‌خورند اگر منتظر ما باشد ولی هنگام تحویل گرفتن ما به ایشان بگویند این‌ها باید به بیمارستان جهنم منتقل شوند و درمانشان تا قیامت طول می‌کشد. در قیامت هم به دنبال فرزندانشان می‌گردند تا آن‌ها را از سایرین جدا کنند. فاطمه یعنی جدا کننده. فاطمه «سلام الله علیها» مانند مرغی که دانه‌ها را جدا می‌کند فرزندانشان را از دیگران جدا می‌نمایند. چه حالی می‌شوند وقتی بعضی از فرزندانِ ایشان، با خودشان کاری کرده‌اند که گاهی صدها هزارسال باید در جهنم بمانند. انسان نباید از خانواده‌ی زمینی و آسمانی‌اش فاصله بگیرد. شرط رابطه با خانواده‌ی آسمانی مأنوس بودن و رعایت حقوق خانواده‌ی زمینی است. چه بسا کسانی در خارج از کشور زندگی می‌کنند ولی رابطه‌ی آن‌ها با خانواده‌ی آسمانی شان گرم و صمیمی است. در عوض کسانی در امّ القری هستند ولی با همه‌ی اهل آسمان بیگانه‌اند. «... او لعلّک به جرمی و جریرتی کافیتنی...» یا اینکه شاید به سبب گناهانم مرا دچار مکافات کردی. اولین اثر گناه بی‌اشتهایی است. همین بی‌میل به مناجات با خداوند بدترین عذاب است. قهر خداوند خیلی خطرناک است. انسان نمی‌تواند بی­اعتنایی کسی را که دوست دارد تحمل کند حتی حاضر است آن شخص او را کتک بزند ولی در را به رویش نبندد. اگر نمی‌توانیم سحر داشته و احیاء بگیریم حتماً مصداقی از تحویل نگرفتن خداست. «.... او لعلّک به قلّه حیائی منک جازیتنی...» یا اینکه به دلیل کم حیاء کردن از تو، مرا مجازات کرده‌ای. حضرت فرمودند: من «مرتکب شونده به گناه کبیره» را شفاعت می‌کنم ولی کسی که نماز را سبک بشمارد از شفاعت من محروم است. زیرا در مورد اول ممکن است هوای نفس بر شخص غلبه کرده باشد ولی اینکه انسان صدای اذان را بشنود و به خدا بگوید وقت ندارم، بی‌حیایی است. در صورتی که ما از سبک شمردن نماز به اندازه‌ی گناه کبیره خجالت نمی‌کشیم. اگر کسی می‌خواهد در مسیر سرعت بگیرد باید حیای میان خود با خدا و خانواده‌ی آسمانی و فرشتگان را بالا ببرد. هر چه حیاء بیشتر شود قدرت و سرعت هم افزایش پیدا می‌کند. بی‌حیایی فقط بی‌حجابی و بی‌ادبی نیست این بی حیایی ها سطحی است. بی‌حیایی این است که انسان در محضر خدا حسودی، بداخلاقی، زودرنجی، بی‌نمازی و ... داشته و یا اینکه برای امور دنیایی متأثر شده، گریه کند و یا عصبانی شود. فحشای ظاهری پایین‌ترین حدّ بی‌حیایی است. انسان با پشتوانه‌ی عظیمی مانند خدا و خانواده‌ی آسمانی نباید حسود، عصبانی و تحقیر کننده‌ی دیگران باشد. حضرت در ادامه می‌فرمایند: «فان عفوت یا ربّ فطال ما عفوت عن المذنبین قبلی...» پس اگر بگذری ای پروردگار، سابقه‌ی عفو تو از گنه‌کاران قبل از من طولانی است. سعی کنید هر شب دعای ابوحمزه را به اندازه‌ای که از آن لذت می‌برید بخوانید. لازم نیست که یک‌باره همه‌ی آن را بخوانید.   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته