از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی آرامش و شادی؛ حق مسلم نفس نفس، امانت خداوند در دستان ماست. فراموش نکنیم که غم، بیماریِ نفس است. ما حق نداریم، زمینه غم های بی پایه و اساس را برای خودمان فراهم کرده و نفسمان را به بیماری بکشانیم. بدهکاری ها، از دست دادن ها، بیماری ها، کمبودها و هیچ کدام از مشکلات زندگی، نباید غمی را به زندگی ما وارد نمایند. پذیرفتن چنین غمهایی، خیانت در امانتی است که خداوند با نام نفس در وجود ما قرار داده است، چرا که شادی و آرامش نیازِ اساسی و لازم نفس بوده و بدون آنها، حقش ضایع خواهد شد. اگر هدف ما از زندگی، بزرگ شدن به وسعت الله است، باید هزینه های رسیدن به این هدف را پرداخت کرده و تلاشمان، متناسبِ با هدفمان باشد. یکی از صفات خداوند آن است که اشتغال او به شأنی، او را از شئون دیگر باز نمی دارد؛ (لا یشغلهُ شأنٌ عن شأن). ما باید بیاموزیم که سبک زندگی خویش را به گونه ای تنظیم کنیم که پرداختن به امری، ما را از پرداختن به امورات دیگر و رعایت حق امانت های زندگی مان باز ندارد. جریانِ ربوبیت خداوند، گاهی به این امر منتهی می شود که ما در یک زمان واحد، به اجبار مسئولیت چند موضوع را بر عهده بگیریم، مشغولیت های چند وجهیِ ما در زندگی، سبب می شود تا بیاموزیم که پرداختن به یک مورد مهم و رعایت حقِ یک امانت، ما را از پرداختن به امور دیگر و رعایت حقوق امانات دیگر باز ندارد. این آموختن ها و تمرین ها، آرام آرام ما را به سعه وجودی رسانده، و قدم به قدم به خداوند شبیه تر می شویم. تقرب ما به الله و تشبّه مان به خانواده آسمانی که تجلی کامل خداوند در زمینند، مستلزم افزایش سطح طاقت ها و حوصله هایمان می باشد، تا بتوانیم حقِ تمام امانت هایمان را در زندگی کاملاً ادا کنیم. نفس ما زمانی به آرامش و شادی می رسد که قوه فوق عقل ما (کودک عزیز روان ما) خوراکِ لازم را دریافت نموده وکاملاً ارضاء شده باشد. خلوت، ذکر، سَحَر، نماز، زیارت، ارتباطات با اعضای خانواده آسمانی، استاد، مطالعات، قرآن و ... خوراک های بخش فوق عقلانی هستند، که می توانند نفس ما را به آرامش و شادی برسانند. عدم رساندن این خوراک ها به بخش فوق عقلانی، خیانتی است بزرگ در حق نفس. اساساً تمام قوای 5 گانه، امانت های خداوند در دستان ما هستند و ما باید خوراک های لازم و صحیح را به هر کدام از این 5 قوه برسانیم. فراموش نکنیم که ما باید سالم متولد شویم. یعنی آن فطرت سالمی را که خداوند در وجودمان قرار داده است، به سلامت به او بازگردانیم. مشغول بودنِ ما به خودمان برای این دغدغه بزرگ، ما را از مشغول شدن به عیوب دیگران باز می دارد. خائن کسی است که به جای اشتغال به نفس خویش، به ضعف های دیگران مشغول شده و از پرداختن به بزرگترین امانت خدا در وجود خودش باز بماند. امام زمان، امانتِ حیّ خدا در زمین امام زمان، به عنوان تنها تجلیِ کاملِ زنده خداوند در عصر ما و تنها راه شناسِ معصومی که می تواند ما را به سلامت به مقصد برساند، امانت عظیمی است که حقوقِ واجبی بر گردن ما دارد. هزار و صد و هشتاد سال است که نه صدای «هل من ناصر» او را شنیده ایم و نه گامی برای آمدنش برداشته ایم. آنقدر با او بیگانه ایم که آوارگی و تنهایی و طردشدگی او، آزارمان نمی دهد. دورماندن از او به عنوان تنها کارشناس معصومِ صراط مستقیم، اصلاً نگرانمان نمی کند. راستی به کجا رسیده ایم که به غیبتِ او، آسان، عادت نموده ایم؟ و برای خیانت در حق این امانتِ عظیم، چه پاسخی در حضور خداوند خواهیم داشت؟ ... کمی جدی تر به او فکر کنیم!!! دوستان فطری، دستاویزهای بهشتی داشتن چند رفیق از جنس فطرت، که به بلندای ابدیت دوستمان داشته باشند، برای بخش فوق عقلانی ما، لازم و واجب است. ما به مدد چنین دوستانی، قدرت گرفته و بزرگ می شویم. به زمین افتادن های ما و در دنیا گیر کردن های ما دستاویزی برای تمام شدن می خواهند. دوستان فطری، آنهایی هستند که در این لحظاتِ اضطراب آور، به فریاد مان رسیده، دستمان را می گیرند و از زمین بلندمان می کنند. چنین دوستانی را از نفس خویش دریغ نکنیم.   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته

از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی ریشه بسیاری از دروغ ها در چیست؟ چرا انسان ها اکثراً دروغ می گویند؟ چرا صداقت کمرنگ شده است؟ چرا... . مراتب مقام صدق گفتیم برای رسیدن به مقام صدق، باید مراتب آن را در سه مرحله زیر در نظر بگیریم؛ 1-      صدق در عقائد                     2- صدق در اعمال               3- صدق در رفتار و زبان لازم است بدانیم که اگر در مرحله اول (عقائد) به صدق نرسیم، قطعاً در مراحل بعدی نیز به مقام صدق نخواهیم رسید. صدق در عقاید در مباحث گذشته انسان را به درخت واژگونی تشبیه نمودیم که ریشه اش، خداوند تبارک و تعالی (روح الله) می باشد. درکِ این واقعیت که انسان، حقیقتی جز نفخه خدا نیست و غایتی جز تشبّه به او ندارد، اساسِ رسیدن انسان به مقامِ صدق در عقائد می باشد. کسی که خودِ حقیقی اش را نشناخته است، آن را با خودِ کاذبش، اشتباه می گیرد. و درک اشتباهِ خودِ حقیقی انسان، یعنی پایه ریزی تمامِ زندگی براساس یک دریافتِ دروغین. در اینصورت تمام انتخاب ها، ارتباطات، افکارها و رفتارهای انسان، اشتباه صورت می گیرند و به مسیرهای کاذب منتهی می گردند. می دانیم که خداوند نظام خلقت را با اندازه و مقدارهای معین آفریده است (إنّا کلَّ شیءٍ خلقناهُ بقدرٍ) و اندازه ها و تقدیرهای خداوند نیز قابل تجاوز نمی باشد. یعنی نمی توان از مسیرِ اشتباهی راه پیمود و حدودی را غیر از آنچه خداوند مقدر فرموده، رعایت کرد، ولی به هدف نهایی هم رسید. خداوند بارها در قرآن، حقیقتِ انسانی ما را که از روحِ خودش می باشد، به ما تذکر داده است. بنابراین، اگر حقوق بخش فوق عقلانی مان را به رسمیت نشناخته و برای ارضاء و ارتقا این بخش، تلاش نکنیم، به هیچ پایان خوشایندی در زندگی نمی رسیم. این اولین و اصلی ترین دروغی است که منشأ تمام دروغهای دیگر در زندگیِ اغلب انسانها و جوامع انسانی می باشد؛ «پذیرفتن انسان در قالبِ مادی، بدون در نظر گرفتن اصل و ریشه ی حقیقی اش.» ممکن نیست در جامعه ای، روح صدق حاکم شود، مگر آنکه تک تک افراد جامعه به یک دریافتِ حقیقی از خویش دست یابند. اگر انسانی با اله حقیقی خود به صدق رسیده و اطاعتِ راستینِ او را برگزید، آنگاه در تمام روابطش نیز، صادق خواهد بود. شهودِ صادقانه و حقیقیِ لا اله الا الله و رسیدن به صدق الله، شهودِ نبوت و ولایت را بر انسان آسان می سازد. کسی که خود حقیقی اش را و رابطه اش را با الله درک کرده، به آسانی می تواند به نقش نبی و ولی در عالم اعتراف کند. او می داند که بدون خانواده آسمانی (معصومینی) که اطاعتشان، همان اطاعت از قوانین الله است، راه به جایی نمی برد. پس صدق با الله، در مرحله بعد، صدق با پیامبر و خانواده آسمانی را برای انسان رقم خواهد زد. قل إن کنتم تحبّون الله، فاتّبعونی، یحببکم الله... ای پیامبر بگو اگر خداوند را دوست دارید، از من پیروی کنید تا محبوب خدا شوید. اما در اینجا یک سؤال بوجود می آید؟ قرن ها از زمان از دست دادن پیامبر گذشته است، باید برای پیروی و نزدیکی به او چه راهی را برگزید؟ قل لا أسئلُکُم علیه أجراً، إلاّ المودّه فی القربی... برای اطاعت از پیامبر و در نهایت محبوب خدا شدن، راهی جز مودت اهل بیت نداریم. مودت، محبتِ تنها نیست، بلکه معیت است، پای کار ایستادن است، اطاعتِ بی چون و چرا است. اینکه الان امام عصر ما، چه انتظاری از ما دارد؟ فراموش نکنیم که شهادت تمام پیامبران و امامان معصوم، به خاطر فقدان یک ویژگی در میان امت شان بود؛ مودت! امام زمان ما نیز به خاطر نبودن روح مودت در میان شیعیانش هزار و صد و هشتاد سال است، که آواره و طردشده و تنها و یگانه باقی مانده است. مقام صدق با خانواده آسمانی زمانی برای انسان حاصل می شود که اگر نسبت به آنها ابراز عشقی کردیم، در این عشق، صادق بوده و هزینه های آن را پرداخت کنیم. رستگاری در صدق با خانواده آسمانی هرگز از یاد نبریم که همه ما تنها در دو حالت زیر رستگاریم، در غیر اینصورت حتماً شرمنده پیامبر خواهیم شد. 1-      سبک زندگی ما به گونه ای است که خودمان را به چادر امام زمان مان رسانیده ایم و شخص موفقی در حمایت از حضرت هستیم. 2-      سبک زندگی مان را به گونه ای تنظیم نموده ایم که در حال حرکت به سمت چادر امام زمان هستیم. فقط در این دو حالت است که به صدق رسیده ایم. تمام عزاداری های ما لحظه ای میوه خواهد داد، که ما رابطه خودمان را با امام حسین «علیه السلام» درک کرده و خود را منتقم خون حسین بدانیم و برای این انتقام، مبارزه را آغاز کنیم. آنگاه یک عزادار حقیقی خواهیم بود. پس برای رسیدن به رستگاری، اولین مرحله مهندسیِ آرزوها و اصلاح سبک زندگی برای رسیدن به صدق با الله و سپس صدق با خانواده آسمانی و مبارزه برای تحقق اهدافِ خانواده آسمانی مان است. در این راه، هیچ کدام از محدودیت ها و کمبودهای بخشهای حسی و ... نباید مانع از حرکت ما باشند. اگر صدق در عقائد برای ما حاصل نشود، قطعاً در مراتب پایین تر نیز به صدق نخواهیم رسید. پس برای مبارزه با کذب و دروغ در هر رابطه ای، ابتدا باید کذب را در مراتب بالا (ارتباط با الله، با رسول و خانواده آسمانی و جهاد) از بین برد. صادق شدن با الله و آل الله، قطعاً ما را در مراتب بعدی صدق یاری خواهد کرد.   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته

از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی عرض کردیم: اعضای وابسته به خانواده آسمانی باید با هم صادق باشند هم در کلام و هم در رفتار. در این قسمت از حدیث امام رضا «علیه السلام»، ایشان از شیعیان خواسته اند که با هم صادق باشند. در این زمینه قواعدی را ذکر می کنیم که بسیار مهم است و درک آنها انسان را در ارتباطاتش با سایر افراد حتی غیر مسلمان قوی می کند و کار را برای او راحت می کند. خداوند ابتدا نور محمد «صلی الله علیه و آله» که مثل اعلی است، را خلق می کند که کاملترین مخلوق و نزدیکترین و شبیه ترین آنها به خداست بعد از اشتراک سلول تخمک و اسپرم و تشکیل نطفه، رشد آن به مرحله ای می رسد که آمادگی پذیرش نفخه الهی را پیدا می کند. «نفخه» که به همه جنین ها تعلق می گیرد یک حقیقت فوق مجرد واحد است. بنابراین موجودی که به همه انسانها تعلق می یابد ماده نبوده فلذا قابل تقسیم نمی باشد، حد و مرز نداشته و در ظرف نمی گنجد و برای همین با ماده یا بدن نمی تواند رابطه ظرف و مظروف داشته باشد. روح نه داخل بدن و نه خارج آن است بلکه روح و نفس، بدن را به استخدام خود گرفته اند. رابطه مجرد و ماده از نوع تعلق می باشد. الله هم با مخلوقاتش چنین رابطه ای دارد، به قول علی «علیه السلام»: «داخل فی الاشیاء لا بالممازجه...» داخل همه اشیاء است ولی نه به صورت ممزوج شدن؛ و همه خلقت را اسماء الهی فرا گرفته اند: «... و باسمائک التی ملأت ارکان کلّ شی» خداوند در همه خلقت حضور دارد بدون اینکه مزج و ترکیب گردد. وقتی قند در آب حل می شود در واقع با آن ترکیب شده و به طور طبیعی نمی توان آن ها را از هم جدا کرد. مجرد ماده را به استخدام در می آورد و ماده، خودش جلوه ای از مجرد است یعنی حقیقت واحدی است که دائماً به صورتهای مختلف اعم از مجرد و مادی ظهور می کند که هستی و وجود مطلق و بی نهایت است که یکسره در حال تجلی است؛ «کلّ یوم هو فی شأن». «هو» ذاتی است که همواره به صورتهای مختلف جلوه می کند. استادی که سخن می گوید و قصد رشد شاگرد و حضور در نفس او را دارد، از مقام فوق عقلانی جلوه می کند بدون ترک آن مقام، اول به مقام عقل رسانده و مطلب را تعقل می کند سپس آن را خیال نموده و بعد از آن به صوت یعنی ماده تبدیل می نماید. به همین ترتیب است که استاد ماده خلق می کند. شاگرد نیز صوت (ماده) را دریافت و به خیال رسانده و پس از تخیل، آن را تعقل کرده و به معنا (کاملاً مجرد) تبدیل کرده و اگر از طهارت روح برخوردار باشد تبدیل به فوق عقل می کند. وقتی یک انگشتر را در نظر می گیرید، تصویر آن را تخیل کرده و در حافظه تان ضبط می کنید وقتی مجدداً آن را می بینید با تصویر ذهنی خود مقایسه کرده و تأیید می کنید همان است. تصویری که از انگشتر در ذهن ماست مادی نیست. در واقع انسان قابلیت تبدیل مجرد به ماده و ماده به مجرد را دارد. در حقیقت کار خدا را انجام می دهد. بدین ترتیب هر بنده ای می تواند مجرد را به ماده و ماده را به مجرد تبدیل کند اینجاست که انسان به سجده می افتد. «من عرفه نفسه فقد عرف ربّه» در جریان جلوه استاد چیزی از او کم نمی شود ولی بخشی از ماده ای که تولید شده توسط شاگردان جذب و تبدیل به مجرد می گردد و بقیه آن در فضا منتشر می شود. البته به نحوی به استاد هم اضافه می شود انتقال معارف به دیگران ظرفیت جدیدی در استاد ایجاد می کند که معارف را از الله دریافت می کند. مانند هزینه کردن پول که هر چه انسان بیشتر مصرف کند خدا برایش جایگزین کرده و افزایش می دهد و البته آنچه که به شاگردان اضافه می شود . درباره خود حقیقی شان است نه اینکه اضافه وزن پیدا کنند. انسان هرقدر معرفت کسب می کند به الله و شرایط آخرت شبیه تر و نزدیکتر می شود. وقتی استاد سخن می گوید مطلب به طور مساوی به شاگردان می رسد نه اینکه بین آنها تقسیم گردد. وقتی ما به زیارت امام رضا «علیه السلام» می رویم از حیث اینکه ارتباط مجردانه است حدّ و مرز ندارد هزاران نفر بلکه میلیونها نفر در زمان واحد می توانند با حضرت رابطه برقرار کنند. علت اینکه کثرت ماده در این امر اثر ندارد این است که نفس تعدد نداشته و یک حقیقت واحد است و وحدت نفس، وحدت عددی نیست و یک روح واحد به بدن های مختلف تعلق یافته و هر کدام ویژگی های ژنتیکی و تربیتی خاص خودشان را دارند. همین وحدت نفس است که سبب می شود ما هر کاری که در مورد دیگران انجام می دهیم در واقع در حق خودمان کرده باشیم: «إن أحسنتم، أحسنتم لأنفسکم وَ إن أسأتم فَلها» برای همین است که هر کس در گرو اعمالش است: «کلّ نفس بما کسبت رهینه» اینگونه ما با شناخت انسان به شناخت معارف الهی و آیات قرآن می رسیم. نفس دائماً در حال دریافت است و همه چیز روی آن اثرگذار هستند. مثلاً آقایی نقل می کرد در مسیر رفتن به خدمت ولی خدایی، یخچال فریزرها را هم برای خریدن بررسی می کرده، زمانی که خدمت ایشان می رسد ولی خدا به او می گوید: شبیه یخچال شده است! یا مرحوم شیخ رجبعلی خیاط (رضوان الله) به کسی که قبل از درک محضر وی خانمی را نگاه کرده بود می گوید: شکل خانم شده است! ورودی های حسی و خیالی حرام در نفس اثرگذار بوده و اندیشه های حرام مانند حسد، کینه، زودرنجی، بدخواهی و غیبت و ... نفس را شکل می دهد. صادرات و واردات نفس، در آن ذخیره می شود. نفس به قدری حساس است که گاهی قرآن خواندن هم روی آن اثر منفی دارد فلذا نباید بخواند. زمانی که به کسی بدی می کنیم از آنجا که تولید کننده آن هستیم اول خودمان درگیر شده ایم. بزرگان وقتی از کسی بدی می دیدند مقابله نمی کردند زیرا معتقد بودند جزای او همان آلودگی نفسش است. اینکه انسان به کسی بدی مثل غیبت بکند نهایت حماقت است که فکر کند به او آسیب زده و خودش بری مانده است. کسی که عاجز است مجبور است غیبت کرده و خودش را آلوده کند. پس ما نمی توانیم سر کسی کلاه گذاشته، دروغ بگوییم و او را برنجانیم چون در حقیقت خودمان را آلوده کرده و در حق خودمان ظلم کرده ایم زیرا او خودِ ماست «هوانت». دیگران برای ما حریف تمرینی هستند. خداوند خودش هم به نوعی حریف تمرینی ما می شود: «من ذاالذی یقرض الله قرضاً حسنا...»؟ خداوند ما را ترغیب به قرض دادن می کند و شرایطی فراهم می کند که بخل، حسادت، بدبینی و ... در ما تحریک شود و نحوه واکنش ما را بسنجد. ما اصلاً با آدمها زندگی نمی کنیم بلکه با خدا زندگی می نماییم. در باشگاه در ورزشهای رزمی استاد با دو پایش روی شکم شاگرد پریده و شروع به زدن می کند و اینها از روی محبت و رأفت استاد است تا شاگرد شبیه او شود. گاهی هم شاگردان را مقابل هم قرار می دهد تا تمرین کرده و تقویت گردند. بعضی ها حریفهای تمرینی ای را که خدا برای آنها قرار داده از زندگی شان حذف می کنند. کسی حق ندارد ابتدائاً چنین اقدامی کند مگر مواردی که مثلاً زن اصرار به طلاق می کند و مرد همه راهها را رفته و مقاومت می کند ولی همچنان زن پا فشاری می کند، غیر از این فرار کردن است. کسی هم که فرار کند خدا حریف تمرینیِ دیگری برایش قرار می دهد تا بالأخره با دریافت اسمهای الله و تخلق به اخلاق الهی به او شبیه و نزدیک شود. شاگردی که قوی است درسهای مدرسه برای او کافی نبوده، شبها و حتی جمعه ها استاد و مربی برای او کلاسهای ویژه گذاشته تا رشد کند و قوی تر شود. انسان تا وقتی که در حال زد و خورد با حریف است رشد می کند. کسی که سر دیگران کلاه می گذارد در حقیقت کلاه خودش را برداشته و بر سر طرف مقابلش می گذارد. نفس تعداد و وحدت عددی ندارد بلکه یکی است و بدنها باعث تعدد و جدایی شده اند. انسان باید نهایت عشقش را به پای مردم بریزد زیرا همگی فرزندان پیامبر «صلی الله علیه و آله» بوده و این کار در واقع عشق ورزی به ایشان و الله است. تمام این عشقها در وجود انسان ذخیره می شود. ممکن است به کسی خوبی کنیم ولی او خوب تلقی نکند و متنفر شود ولی ما باید وظیفه مان را انجام دهیم. مثلاً والدین و مربی و استاد و برخی دوستان به فرزند و شاگرد خوبی هایی می کنند که ممکن است شاگرد نفهمد و فکر کند به او بدی می کنند. روز عاشورا امام حسین «علیه السلام» و یاران شان ذره ای کینه از طرف مقابل نداشته بلکه آنها را خیرخواهانه نصیحت می کردند و تا لحظه آخر سعی کردند آنها را بهشتی کنند. یزید به امام سجاد «علیه السلام» گفت: پشیمان است و قصد توبه دارد و حضرت راه را برای او نبست. اما از آنجا که «کلّ نفس بما کسبت رهینه» یزید در گرو اعمالش بود و قادر به توبه نبود، نتوانست بالاخره دو رکعت نمازی را که حضرت فرموده بودند را بجا بیاورد. ما همگی یکی هستیم و قالبها متفاوت است و اگر بین ملیتها و نژادهایی دیگر تفرقه بیندازیم از صدق فاصله گرفته ایم. رنگ پوست، چگونگی چهره و نوع ملیت و ... مهم نیست بلکه آنچه مهم است اینکه ما از جنس محمد و آل محمد «صلی الله علیه و آله» هستیم. فقر و ثروت، زیبایی و زشتی، و سایر ویژگی ها ظرفی برای امتحان ماست. امام سجاد «علیه السلام» می فرمایند: خدایا به نداده هایت به اندازه چیزهایی که داده ای شکر می کنم. انسان به لحاظ رعایت حقوق باید از فرزندان، والدین و نزدیکان شروع کند ولی به لحاظ حسی و رفتاری باید فرزندان دیگران را، فرزند خود، بلکه خودش بداند؛ «هو انت» ولی متأسفانه مردم گرفتار مشتی عقاید پوچ حیوانی هستند. بسیاری از اموری که ما گرفتارش می شویم خیالی است؛ از خیالی جنگشان و صلح شان                                  از خیالی نام شان و ننگ شان باید ملاکمان را مشخص کنیم تا رابطه مان با ناس و الله تنظیم کنیم. ما تا روابطمان را براساس اعضای خانواده آسمانی اصلاح نکنیم پرواز پیدا نخواهیم کرد. کسی که ظلم می کند یا به ظلم دیگران راضی است مانند کسی است که در کربلا فرزندان امام حسین «علیه السلام» را تکه تکه کرد. مگر بریدن سر بچه ها در سوریه با بریدن سر فرزندان امام حسین «علیه السلام»، در نزد خدا و حضرت سیدالشهدا «علیه السلام» فرق می کند؟ باید برای هر دو ناراحت شویم. امام باقر «علیه السلام» می فرمایند: اگر مردم داستان روز اول خلقت را می دانستند با هم اختلاف نمی کردند. همه ما واقعاً یک حقیقت هستیم. اینهمه عکس می و رنگ مخالف که نمود                                  یک فروغ رخ ساقی است که در جام افتاد مدیرانی که زیرمجموعه شان را مورد ظلم قرار می دهند یکی بودن را نمی فهمند. امام رضا «علیه السلام» خطاب به حضرت عبدالعظیم «علیه السلام» می فرمایند: «دوستان مرا از جانب من سلام برسان و به آنها بگو در دلهای خود راهی برای شیطان باز نکرده و اوقات خود را به دشمنی به یکدیگر مشغول نسازند...» حتماً حداقل زندگینامه مراجع را یک دور بخوانید والله شبیه ترین افراد به معصومین «علیهم السلام»، مراجع تقلید، عرفا و اولیای الهی هستند. مرحوم سید ابوالحسن اصفهانی پسری داشتند که اگر زنده می ماند جانشین ایشان می شد. اما متأسفانه فرد نادانی را تحریک به قتل و بریدن سر ایشان می کنند که البته او را دستگیر می کنند. سید ابوالحسن به او می فرماید: اگر اینجا بمانی طرفدارانم تو را می کشند این پول را بگیر به ایران بگریز و برای خودت تشکیل زندگی بده. کسی می گفت: در مسیر تا رسیدن به منزل در گوش او به او و خانواده اش دشنام دادم به در منزل که رسیدیم گفت: زن و بچه من چه گناهی کرده اند؟ آن شخص به شدت شرمنده شده بود. متأسفانه ما خیلی خشن هستیم که اگر آنها را از خود نزداییم شب اول قبر، فرشته ها آن قدر روی ما کار می کنند تا از نفس ما آنها را جدا کنند. از سلمان پرسیدند: دُم سگ بهتر است یا ریش تو؟ پاسخ می دهد: هر کدام که از صراط عبور کند. پیامبر «صلی الله علیه و آله» به حدی مورد اهانت قرار می گیرند که شکمبه گوسفند بر سرش می ریختند، وقتی شخص مذکور یک روز حاضر نشده و این اتفاق نیفتاد حضرت سراغ ایشان را گرفته و متوجه شدند که بیمار است و به عیادت او رفتند. مشاهده می کنیم که حضرت عقده و کینه به دل نگرفتند. امروز اگر ما کینه های مقدسی داریم به خاطر عشق به معشوقمان است نه خود و فرزندمان. حضرت وقتی موفق به فتح مکه شدند یکی از سربازان حضرت اعلام کرد امروز روز انتقام است؛ «الیوم یوم المنقمه» ولی حضرت فرمودند: نه، امروز روز رحمت است؛ «الیوم یوم المرحمه» ابوسفیان رهبر کفر است اما پیامبر «صلی الله علیه و آله» به او و کسانی که به منزل او پناهنده می شوند امنیت می دهد: «هرکس به خانه ابوسفیان برود در امان است». ما باید ملاکهای روابط خود و دیگران را بفهمیم تا بعدها بتوانیم چگونگی رابطه با خانواده آسمانی را درک کنیم.   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته

ویژگی‌های كلی همسر استاد: محمد نیكنام 1. فرزندان ما آنگونه نمی‌شوند كه ما می‌خواهیم بلكه آن‌گونه می‌شوند كه ما هستیم. 2. هرقدر ما در پاكی خودمان بكوشیم، می‌توانیم فرزندانی پاك و دور از عیب و نارسایی داشته باشیم و رمز و راز موفقیت انسان‌های بزرگ در تعلیم و تربیت در حد نیت انسان‌ها همین است. 3. میل به ازدواج بر اساس یك دلیل خاص، نباید مانع از توجه به سایر فواید ازدواج شود. 4. اولین و بالاترین ویژگی انتخاب همسر مسئله ایمان است، ابتدا خودم ایمان داشته باشم و بعد دنبال یك فرد با ایمان بگردم. 5. امام علی «علیه‌السلام» می‌فرمایند: (الایمان معرفة بالقلب و اقرار باللسان و عمل بالاركان)؛ ریشه ایمان باید در دل باشد و شكوفه‌اش در زبان و میوه‌اش در اعضاء و جوارح باشد. 6. پیامبر «صلی‌الله علیه و آله و سلم» فرمودند: (یا ابالحسن لا خیر فی قول الا مع العمل)؛ علی جان، خیری نیست در آن سخن و كلام مگر آن‌كه به همراه عمل و كردار باشد. 7. اگر زن و مرد، ایمان همراه با عمل داشته باشند، زندگی سراسر حلاوت و شیرینی دارند. 8. از ویژگی‌های دینداری، خداخواهی است. یعنی من در كانون خانه خدا بخواهم، خود نخواهم. 9. اگر مرد و زن، هر دو خدا را بخواهند، هیچ‌گاه با یكدیگر برخورد پیدا نمی‌كنند. 10. اگر در خانه‌ها، حق سالار باشد، مشكلات حل می‌شود. 11. از دیگر خصوصیاتی كه دختر باید دارا باشد، اخلاق نیكو است. 12. حضرت فرمودند: هر كه خلقش نكوتر است، ایمانش كامل‌تر است. 13. مؤمن غمش در دل و شادی‌اش روی لبش است. 14. معیار دیگر از ایمان، ‌مسئله حیا است كه بسیار مهم می‌باشد، فرمودند: یكی از میوه‌هایی كه حتماً باید بر شاخسار ایمان باشد، حیا است. 15. آدمی كه حیا داشت، زشتی‌های خلقی‌اش پوشیده می‌شود و آلوده به زشتی نمی‌شود و آفات از او دور می‌شود. 16. حیا نیكوست و برای زن‌ها نیكوتر است.