از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی پیرامون حمله سمت چپ شیطان (گناه)، حدیثی از علی «علیه السلام» به این مضمون نقل کردیم: «الذّنوبُ ثلاثه؛ فذنبٌ مغفورٌ، و ذَنبٌ غیر مغفور، و ذنبٌ نرجوا لصاحبهِ و نخافُ علیه...». گناهان سه دسته هستند: گناهانی که بخشیده می شوند. گناهانی که بخشیده نمی شوند و گناهانی که ما برای ارتکاب به آن امیدوار به آمرزش هستیم و از طرفی برای او ترس هم داریم: «امّا الذّنبُ المغفور فعبد عاقبه الله تعالی علی ذنبه فی الدنیا فالله احکَمُ و اکرمُ أن یُعاقبُ عَبدَهُ مرّتَینُ...» اما گناه مغفور؛ پس بنده ای که خداوند او را به سبب گناهش، در دنیا عقوبت می کند پس خداوند حکیم تر و کریم تر از آن است که بنده اش را دوبار عقوبت کند... وقتی بنده طلب عفو می کند یعنی اینکه از خداوند می خواهد که معاقبِ به سبب گناه نشود. اگر واقعاً توبه بنده حقیقی بوده و شخص قصد بازگشت نداشته باشد واقعاً این گونه خواهد شد. در صورتی که توبه ای در کار نباشد و یا توبه حقیقی نبوده باشد شخص در همین دنیا گرفتار عقوبت گناهش می شود اعم از گرفتاری مالی، آسیبهای بدنی؛ بیماری های کوتاه مدت و بلند مدت و غمهای بدون علت و ... گاهی انسان منشأ غمی را که به آن دچار شده را تشخیص نمی دهد، این غم کفاره گناهان اوست. بعضی اوقات خداوند کسی را مأمور می کند که انسان را با حسادتها و تنگ نظری هایش و یا زخم زبان و زبان نفهمی ها و ... او را آزار دهد تا از گناه پاک شود. خدا آن روز را نیاورد که انسان به گونه ای عمل کند که باعث آمرزیدن گناه دیگران شود. اگر کسی مسئول و مدیر مجموعه ای باشد و از بدجنسی و نفاق و آزاردهندگی برخوردار باشد باعث عفونت و آلودگی مجموعه زیر نظرش می شود فلذا پیامبر «صلی الله علیه و آله» می فرمایند: هر کس عضو هر مجموعه ای که هست باید بهترین عضو آن باشد. به هر حال اگر احیاناً مرتکب گناهی هم می شویم باید طلب عفو نماییم و چه بسا گناهانی که بدون توبه ما از طرف خداوند آمرزیده می گردند؛ «... وَ یَعفوا عَن کثیرٍ...» ما باید اینگونه با خداوند به صلح برسیم که وقتی «سبحان الله» می گوییم واقعاً او را پاک و منزه بدانیم و هر کاری که خدا با ما انجام می دهد را بپذیریم هرچند خوشایندمان نباشد زیرا او نسبت به ما بی نهایت مهربانتر از خودمان به خود است و نیز به خدا قول دهیم هر کاری که صلاح دانست و با ما کرد ما از او راضی باشیم و از او طلب رضایت از خود را نماییم. اگر صلاح می داند گناهانی را ضمن عقوبت کردن بیامرزد، عقوبت در همین دنیا باشد زیرا عقوبت آخرت شدت و مدتش خیلی بیشتر است؛ (... تَطولُ مدّتُهُ و یَدوم بقائُه ...) در ماه مبارک رمضان، دعای پنجم که بعد از دعای ابوحمزه ثمالی آمده، بسیار تأکید و توصیه می شود. (یا عدّتی فی شدّتی ...) در این دعا به خدا عرض می شود: خدایا تو حقوقی به گردن من داری که به فضل و رحمتت ببخش! اگر با شرایط توبه باشد خدا می پذیرد. و نیز گفته می شود بندگانت حقوقی به گردن من دارند که تو از طرف من تحمل کن. (البته این درباره مواردی است که انسان به آنها علم نداشته و نمی داند چه چیزهایی بر ذمّه اش آمده است.) یکی از دعاهای مهم در این زمینه که انسان را پاک می کند دعای مخصوص روز دوشنبه است. «... و ضاق وُسعی عن ردّها الیه و التّحلّل مِنه....» انسان اگر توجه داشته باشد که مصائب برای تطهیر انسان از گناهان هستند، دیگر شکوِه و شکایتی به درگاه حق نمی کند، چرا که فرموده اند خداوند حکیم تر و کریم تر از آن است که بنده را دوبار عقوبت کند و در واقع در مصائب دنیا در حال پاک شدن است. در ادامه حدیث مذکور می فرمایند: «و امّا الذنبُ الذی لا یغفر فظلمُ العباد بعضُهُم لبعضٍ...» و اما گناهانی که آمرزیده نمی شوند ظلم بعضی ها به بعضی دیگر است. انسان اگر در دنیا افراد را راضی نکند به برزخ که انتقال یابد با عذاب مواجه می شود و از آنجا هم گرفتاری هایش تا قیامت ادامه می یابد. قیامت هم پنجاه سؤال و پنجاه موقف دارد؛ «کان مقدارهٌ خمسینَ الف سنه...» یکی از موقفها، موقف سؤال درباره حق الناس دارد که آن هم انشعابات متعدد تا حتی حقوق حیوانات را دارد و با دقت محاسبه می گردند. البته خداوند گاهی گروکشی هایی هم دارد به این نحو که از بنده گنهکارش می خواهد از حقی که بر گردن دیگران دارد بگذرد تا او هم از گناهانش درگذرد. اما متأسفانه بعضی ها آن قدر احمقند که حاضرند جهنم بروند ولی از گناه دیگران گذشت نکنند. بعضی جهنمی ها به حدی عنود هستند که حتی حاضر نیستند پیامبر «صلی الله علیه و اله» برای نجات ایشان اقدامی نمایند و به عذاب راضی تر هستند. کسی که به لجبازی بیفتد فقط درمانش سوختن در آتش جهنم است. کسی را می شناسم که ولیّ خدایی به او فرمود: من تو را به خاطر این گناهان در آتش جهنم دیدم، او هم گناهانش را تأیید کرد ولی حاضر به ترک آنها نگردید. چه کسانی که در عالم خواب وجود مقدس معصومین «علیهم السلام» را دیده و این بزرگواران از ایشان خواستند که فلان کار را ترک و یا کاری را انجام دهند و آنها به قدری قساوت داشته اند که زیر بار نرفته اند. ادامه حدیث مذکور: «... وامّا الذنب الثالث فذنبٌ سَتَرهٌ الله علی عبدِه و رَزَقه التوبه فاصبح خاشعاً من ذنبه، راجیاً لربّه فنحنُ لَهُ کما هو لنفسِهِ» پس اما گناهان دسته سوم گناهی است که خداوند بر بنده اش پوشانده و خدا توبه را روزی او نموده و او را از گناهش خاشع، و امیدوار به پروردگارش کرده است پس ما هم نسبت به او همان طور می شویم که او نسبت به خودش شده است. انسان حق ندارد گناهش را برای دیگران افشاء نماید مگر به کسی که در برطرف کردن آن می تواند انسان را یاری کند. اگر انسان دست از گناه برندارد وقتی منتقل به برزخ می گردد از خدا می خواهد او را بازگرداند ولی با غضب خدا مواجه می گردد: «کلّا انّها کلِمهٌ هو قائلُها...» هرگز! این فقط حرفی است که او می گوید... بعد از انتقال به برزخ پشیمانی سودی ندارد. کسی که موفق به توبه می شود خشوع به درگاه حضرت حق در او ایجاد شده و به پروردگارش امیدوار می شود. «انّ الینا مَرجعُهُم و انّ علینا حسابهم» همانا بازگشتشان به سوی ما و حسابشان بر عهده ماست. علی «علیه السلام» می فرمایند: «انّ من عزائم الله فی الذّکر الحکیم،... أنّه لا یَنفع عبدا و إن اجهَدَ نفسَهُ و أخلَصَ فعلَهُ أن یخرُجَ من الدنیا لاقیاً ربّهُ بخصلهٍ من هذهِ الخصال لم یتُب منها...» تحقیقاً از عزائم پروردگار (امور تغییرناپذیر) در کتاب خداوند این است که هرگاه بنده ای با یکی از این خصلتها پروردگارش را ملاقات کند در حالی که توبه نکرده باشد هر چند که نفسش را به زحمت انداخته و کارش را هم خالص کرده باشد... این امر حکایت از این دارد: کسانی که فکر می کنند با انجام کارهای خیر، پرداختن به گناهان اشکالی نداشته و به عبارتی کار خیر، کارهای بدشان را خنثی می کند در اشتباه هستند. مثل کسانی که نان می دزدیدند و به فقراء کمک می کردند و در پاسخ اعتراض معصوم «علیه السلام» می گفتند: در قرآن آمده که گناه یک جزا دارد و ثواب، اجر ده برابر، فلذا یکی از گناهان مقابل یکی از ده حسنه، و نتیجه اینکه نه برابر اجر برای من باقی می ماند. حضرت در پاسخ می فرمودند:«انّما یتقبل الله من المتقین» خداوند از شخص با تقوی، عمل او را می پذیرد. بعضی اوقات آسیبی می بیند که انسان تا مقصد می رساند و می توان در آنجا به تعمیر آن اقدام کرد ولی گاهی آسیب به گونه ای است که اتومبیل حرکت نمی¬کند و گناهان هم چنین حالتی دارند و در اینجا اشاره به وضعیت اخیر است: «... ان یُشرک بالله فیما افترض من عبادته...» شرک به خداوند در آنچه که واجب کرده خداوند درباره¬ی عبادتش ... مثل کسی که حاضر است پول قرض کند و مکه رود تا به او هم «حاج آقا» بگویند. «... او یَشفی غیظَهٌ بهلاک نفس...» یشفّی: غیظ به کشتن کسی ...، بسیاری از ما اینگونه هستیم حالا ممکن است که نکشیم ولی تحقیر، دل شکستن و ضایع کردن دیگران از ما بر می آید که این عمل بسیار خطرناک است. «... بامرِ فَعَلَهُ غیرُهُ...» یا عملی که خودش انجام داده به دیگری نسبت دهد. بعضی ها فراموش می کنند وظیفه ای که به عهده دارند انجام دهند این کوتاهی را به کارمند زیردستشان نسبت می دهند. شخصی نقل می کرد: فرزندش با سنگ شیشه مغازه ای را شکست، مغازه دار بیرون آمده و بچه ای که در نزدیکی مغازه اش بوده را به باد کتک می گیرد و او هم از این فرصت استفاده کرده و با فرزندش آنجا را ترک می کند چون نمی توانسته خسارت بپردازد. این شخص حتماً گرفتار خواهد شد. هم حق مغازه دار و هم حق آن کودک به ذمّه اش آمده است. «... اَو یَستَنجح حاجه الی النّاس بِاظهار بدعه فی دینِه...» یا رسیدن به خواسته ای از مردم با بدعت در دین... عرفانهای کاذب از جمله مواردی هستند که دروغ به معصومین «علیهم السلام» نسبت می دهند. معیار را امام صادق «علیه السلام» اینگونه برای ما روشن کرده اند: اگر حدیثی از ما به شما رسید به قرآن عرضه کنید اگر مطابقت نداشت به دیوار بزنید. چه بسا احادیثی که با قرآن تعارض دارند و جعلی هستند. از زمان ارتحال پیامبر «صلی الله علیه وآله» حکام برای رسیدن به اهدافشان شروع به جعل احادیث و نشر آنها نمودند. در معارف شیعه علم «درایه الحدیث» و «رجال» برای شناسایی احادیث معتبر، استفاده می شود. در علم رجال کارشناس حدیث را به لحاظ سلسله راویان بررسی کرده و اگر در میان آنها شخص فاسقی باشد حدیث از اعتبار ساقط است. فقیه حکم فقهی را براساس بررسی احادیث با این معیارها بیان می کند. در علم درایه هم، محتوای حدیث از حیث تطبیق با قرآن را بررسی می کند. کتاب «اَمالی» شیخ صدوق بسیار معتبر است و مؤلف محترم آن در ماه مبارک رمضان این کتاب را تدریس فرموده یعنی در غایت اطمینان بوده زیرا دروغ بستن به معصوم «علیه السلام» سبب بطلان روزه است. بنابراین بدعت در دین گناه بسیار بزرگی است. گناه دیگر را اینطور فرموده اند: «... ان یَلقَ النّاس بوجهینُ...» مردم را با دو وجه ملاقات نمودن، یعنی نفاق و دورویی با مردم. «اللهم طَهّر قلبی من النّفاق» خداوندا قلبم را از نفاق پاک کن. اگر چنین صفتی در کسی وجود دارد حتماً درمان کند. چه بسا شاگردانی که نسبت به استادشان نفاق دارند ظاهراً متواضع هستند ولی در پشت سر اظهار کینه کرده و دچار نفاق هستند. امام صادق «علیه السلام» چهارهزار شاگرد داشتند ولی می فرمودند: بیست نفرشان هم با من خلوص ندارند. بین آنها کسانی بودند که می رفتند تا بیاموزند و خلاف آن عمل کنند. دورویی به حدی بد است که خداوند فرموده: اگر پاکترین و زاهدترین افراد به این ویژگی دچار باشند با همین صفت به جهنم خواهند رفت. در یک مرکز علمی که تدریس می کردم استاد دیگری بود که سایر افراد به من اطلاع می دادند ایشان به شدت از من بدگویی می کند، اتفاقاً زمانی که با ایشان روبرو شدم برخورد خیلی گرمی داشت و به بنده گفت: آقا من هر شب در نماز شب شما را دعا می کنم! بندگان خدا خیلی اهمیت دارند تا آنجا که می فرمایند: «هُوَ اَنت» او، خود توست. وقتی با کسی دو رویی می کنیم در واقع با خودمان نفاق کرده ایم. و هنگامی که پشت سر او بدگویی می کنیم در حقیقت گناهان او را به دوش خودمان گرفته ایم. «... اَو یمشی فیهم بلسانین...» در میان آنها با دو زبان راه برود... . فرق دورویی با دو زبان بودن اینطور است که در دو رویی شخص با دو چهره با افراد برخورد می کند؛ در یک چهره به شخص احترام گذاشته و با چهره دیگر او را تخریب می کند و به او ضرر می زند. شخص حسود گاهی حسادت را بروز نداده و در دل نگاه میدارد ولی پشت سر ممکن است آن را ابراز کند.   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته

«صدق و راستگویی» عاملی است که به هرمیزان که در ما ظهور و حضور داشته باشد، ما منطبق با شرایط آخرت  و حیات ابدی تربیت می شویم.  اگر صدق نداشته باشیم، به صورت حیوانات محشور می شویم. اینکه نبی اکرم (صلی الله علیه و آله ) می فرماید: «در روز قیامت در میان امت من، بعضی از افراد، به صورت یک یا دو یا چند نوع حیوان یا موجودات دیگر محشور می شوند»، این ها به خاطر این بوده که آن افراد صدق نداشتند. صدق از اسمش معلوم است که همان تطبیق و تطابق داشتن با حقیقت است؛ یعنی باید یک شخص، شخصیتش به باطن انسانی بخورد. اگر صدق داشته باشد، حیات انسانی را به دست می آورد. این که قرآن می فرماید:«إستجیبوللهِ و للرَّسول اذا دعاکُم لِما یحییکم = اجابت کنید خدا و رسول را هنگامی که شما را دعوت می کنند به چیزی که آن چیز به شما حیات می دهد»، یعنی حیات ویژه ی انسانی. بنابراین آیه، کسانی که اهل اجابت خدا و رسول نیستند، حیات ویژه ی انسانی را به دست نخواهند آورد؛ اینها ممکن است حیات حیوانی یا حیات گیاهی داشته باشند؛ اما حیات انسانی ندارند. برای همین هم در روز قیامت به صورت انسان محشور نمی شوند؛ چون باطن انسانی ندارند، هر چند جزء مسلمان ها بودند. «صدق» یعنی ما با آن حقیقتی که برایش ساخته شده ایم و رابطه ی وجودی و حقیقت ما، با آن هدف تنظیم شده باشد. یعنی به همدیگر بخورند و هماهنگی داشته باشند؛ یعنی این با آن صدق بکند؛ یعنی باید به آنچه که ما به آن اعتقاد داریم برسیم. یعنی حرکت ما، رفتارهای ما، اعمال ما، تفکرات ما، انتخاب های ما، ارتباط های ما با آن هدف، صدق و هماهنگی داشته باشد. مثل یک جنین؛ وقتی که پزشک از جنین سونوگرافی می گیرد، نتیجه سونوگرافی می گوید که این جنین سالم به دنیا می آید یا نه؟ یعنی به صورت انسان به دنیا می آید، یا نه؟ یعنی این حرکتی که جنین در رحم مادر دارد، با آن هدفی که از بارداری وجود داشته، صدق می کند. این حرکت  منجر می شود به تولد سالم؛ به این می گویند صدق. گاهی ما آرزوها و آمالی داریم و دوست داریم به صورت انسان و اولیای خدا و در درجات عالی بهشت و قیامت باشیم؛ ولی رفتارمان، افکارمان، انتخاب هایمان، ارتباط هایمان تناسبی با آنچه که می خواهیم باشیم،‌ ندارد. مثل این که یک نفرمی خواهد در فصل سرما برود کوهنوردی، اما یک لباس نازک بپوشد؛ یا مثلاً یک کفش تابستانی یا صندل تابستانی بپوشد، بعد طناب و وسایل کوهنوردی هم هیچ با خودش نبرد؛ بعد هم بخواهد مثلا از کوه دماوند با آن ارتفاع بلند، بالا برود. این جور آماده شدن برای آن هدف بزرگ و مهم، صدق و سازگاری ندارد. اگر شما می خواهید قله ای را فتح بکنید، به تناسب آن، باید در خودتان آمادگی بدنی ایجاد کنید و تجهیزات لازم را آماده نمایید. بنابراین، اگر این آمادگی ها نباشد، صدق هم وجود ندارد. از کجا بفهمیم که صادق هستیم یه نه؟ باید یک معیار و ملاکی برای شناخت خود و دیگران داشته باشیم تا بدانیم کجای راه هستیم. زیرا مرگ به سرعت به سراغ  ما می آید و اگر آمادگی نداشته باشیم و به صدق نرسیده باشیم، دچار خسارت های بزرگی می شویم. گفتیم که انسان ها توهم های زیادی هم در مورد خودشان دارند و هم در مورد دیگران. یعنی خیلی وقت ها گمان می کنند که صادق اند، اما صادق نیستند؛ گمان می کنند که خوب هستند، اما خوب نیستند؛ گمان می کنند مؤفق و محبوب هستند، اما نیستند؛ خیلی وقت ها در مورد دیگران هم همین طور فکر می کنند؛ یعنی گمان می کنند فلان کس خیلی آدم خوب و بزرگ و قابل اعتمادی است و صدق دارد، اما بعد می فهمد که اینطور نیست. بنابراین، باید یک معیار و ملاکی برای تشخیص خودمان و خودشناسی و همچنین شناخت دیگران وجود داشته باشد؛ یعنی ما نیاز به خودشناسی داریم تا بدانیم در کجای راه هستیم؛ فرصت زیادی هم نداریم. اگر خدای نکرده بدون کسب آمادگی و در حالی که هنوز به صدق نرسیده ایم و در حالت دروغگویی هستیم، جانمان گرفته شود، به خسارت بزرگی دچار می شویم. در حدیثی از دعای ۵۴ صحیفه سجادیه حضرت می فرماید« واقبض عَلَی الصدقِ نَفسی= خدایا قبض روحم کن، با صدق نفسم»؛ یعنی همراه صدق، جانم را بگیر؛ زمانی جان مرا بگیر که صادق باشم؛ خدا نکند که انسان موقع مردن صادق نباشد. یعنی یک عمر به خودش دروغ گفته، به دیگران دروغ گفته و حالا با این حال بمیرد. دروغ گفته یعنی ظاهرش با باطنش، سازگاری نداشته؛ باطنش با هدفی که می خواسته به آن برسد، سازگاری نداشته؛ یک عمر به امام حسین و به خدا دروغ گفته و بعد در همین حالت بی صداقتی مرده؛ چنین آدمی در قیامت معلوم است که چه وضعی خواهد داشت. کسی که می خواست با امام حسین باشد، چون صدق نداشت، در امتحان مردود شد شخصی بود که ادعا می کرد که کاش در زمان عاشورا به دنیا می آمدم تا همراه امام حسین ع  باشم و به حضرت کمک کنم، اما چون در این ادعای خود «صدق» نداشت، در امتحانی که از او گرفته شد، مردود شد. او خودش تعریف می کرد: من همیشه دعا می کردم که ای امام حسین! کاش من در روز عاشورا بودم و جانم را فدای شما می کردم. شب شد و ما خواب دیدیم روز عاشورا است و سیدالشهداء هم ما را صدا کردند و گفتند که بیا بایست جلوی من و این افراد که می خواهیم نماز جماعت بخوانیم؛ تو با دیگران بایستید جلوی ما، اگرتیری زدند، به ما نخورد. وی می گفت: همین که امام حسین این را گفت، در دلم دیدم این کار، خیلی برایم سخت بود. خلاصه با روی دربایستی آمدیم و ایستادیم جلوی حضرت. آقا هم شروع کرد به نماز خواندن. تیر اول را که زدند، من جا خالی دادم و تیر خورد به حضرت. خوب، این آدم معلوم است که صدق نداشته؛ یعنی فکر می کرده آدم صادقی است، اما اینطور نبوده است. گاهی ما هم ادعا می کنیم و فکر می کنیم که وضعمان خوب است؛ اما در عمل می بینیم که اینطور نیستیم. قرآن می فرماید: زیانکارترین آدم ها کسانی هستند که «الذین ضّلَ سعیهم فی الحیوة  الدنیا؛ و هم یحسبون أنّهُم یُحسِنونَ صنعا = کسانی که در زندگی دنیا، زحمات و حاصل کارهایشان تباه و تلف شده است، اما خودشان فکر می کنند که دارند کارهای خوبی می کنند»؛ اینها خیال می کنند آدم های خوبی هستند و خیلی کاردرست هستند. «یحسنونُ صنعا» یعنی کارشان درست است. یعنی فکر می کنند این جوری هستند، در حالی که این جور نیستند. میزان و محک سنجش صدق چیست؟ ابزارهای سنجش صدق، خیلی زیاد است. من الآن نمی خواهم همه آن ابزارها را بگوییم. اما در بحث زیارت عاشورا ابزارهای متعددی را معرفی کردیم که ما می توانیم هم خودمان و هم دیگران را با آنها بسنجیم و میزان صداقت را دریابیم. خداوند در اول سوره عنکبوت می فرماید:«أَحَسِبَ النَّاسُ أَنْ یُتْرَكُوا أَنْ یَقُولُوا آمَنَّا وَهُمْ لَا یُفْتَنُونَ= آیا مردم حساب کرده اند که اگر بگویند ایمان آوردیم، آنان را رها می کنیم و امتحانشان نمی کنیم؟» «وَلَقَدْ فَتَنَّا الَّذِینَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَلَیَعْلَمَنَّ اللَّهُ الَّذِینَ صَدَقُوا وَلَیَعْلَمَنَّ الْكَاذِبِینَ=و به یقین كسانى را كه پیش از اینان بودند آزمودیم تا خدا آنان را كه راست گفته‏ اند معلوم دارد و دروغگویان را [نیز] معلوم دارد». خوب دقت کنید، آیا مردم فکر کردند و این جوری خیال کردند همین که گفتند ایمان آوردیم و حزب الهی شدیم و مؤمن شدیم، رهایشان می کنیم؟ هرگز این جور نیست و همین که ادعا کردی مؤمن هستی، آزمایش ها شروع می شود؛ صفحه آزمایش و بلاها همین است و ما در زندگیمان مثل یک ماهی که در آب است، دائماً درهرنفس کشیدنی آزمایش می شویم. اصلاً ما در تمام مسائل رساله، تمام قبض و بسط ها، اجازه ها، حلال ها و حرام ها در حال امتحان شدن هستیم. بعد خداوند برای اینکه خوب این مسأله در جان ما قرار بگیرد، می بینید که تأکید می کند، آن هم با سه تأکید و می فرماید: «فَلَیعلَمنَّ الذّین». اول می گوید: « ولقد ضَنا الذّین من قبلهم= گذشته ها هر کسی بود، ما امتحان کردیم و هیچ کس نبود که امتحان نشده باشد». در آیه « ولقد ضنا الذین من قبلهم فلیلمن الله و الذین صدقوا »، لا تأکید، نون تأکید ثقیله، سه تا تأکید، یعنی حتماً حتماً می خواهیم این کار را بکنیم تا روشن بشود که کی صادق است و صدق دارد؟ «وَ لَیَعلَمنَّ الذّین، و لِیَعلمنَّ الکاذبین» تا کسانی که اهل کذب هستند مشخص شوند. پس ما چون ابزار تشخیص داریم، دائماً می توانیم بفهمیم که چقدر صدق داریم؛ کسی نمی تواند بگوید، من حالا نمی توانم بگویم وضعیتم چه جوری است؛ باطنم چه جوری است. ما خیلی خوب می توانیم بفهمیم الآن باطن ما در چه وضعیتی است. ما هر لحظه بخواهیم می توانیم بفهمیم باطنمان چه وضعیتی است، اصلاً آیا حیوانی است؟ انسانی، گیاهی، نباتی، یا چه جوری است. می شود بفهمیم چه وضعیتی داریم؛ آیا صادقیم، صادق نیستیم و این لطف خدا است که شامل حال ما شده که دائماً و در هر لحظه که اراده کنیم می توانیم بفهمیم وضعیتمان چه جوری است. دیگران را هم همین طور، شناخت دیگران کمی سخت تر است، اما خودمان را خیلی راحت می توانیم بشناسیم؛ خودمان مهم هستیم؛ با دیگران چکار داریم؟ باید بفهمیم ما چه کاره هستیم؟ آیا صادق هستیم یا صادق نیستیم؟ همه باید امتحان بدهیم تا به جایی برسیم شما یک نفر ازخانوده اهل بیت و فرزندان امیرالمؤممین (علیه السلام) را بگو که امتحان نداده باشد. امتحان های سخت حضرت زهرا مادرمان را نگاه کنید.؛ چقدر امتحان های سختی داد. امیرالمؤمنین چقدر امتحان های سختی داد؛ حضرت مجتبی همینطور؛ ببین که امام حسین چطور امتحان داد؛ تمام زن و بجه ها؛ از آن بچه شش ماهه امام حسین شما بگیرید تا دیگران؛ همه امتحان شدند و چه امتحان هایی هم شدند. حالا ما می گوییم «أن یجعلنی معکم فی الدنیا و الآخرة» یعنی می خواهیم با شما باشیم در دنیا و آخرت. خوب پس امتحانت تو کو؟ تو از چه امتحانی پیروز آمدی بیرون؟ چندتا امتحان داده ای که موفق شده باشی؟ کسانی که موفق شدند، صادق هستند؛ «اولئک هم الصادقون» اینها صادقند و راست می گویند. زیارت عاشورا یک مکتب عرفانی و یک مکتب انسان سازی است. اگر این زیارت را می خوانی باید راست بگوئی به خدا. وقتی با امام حسین حرف می زنی، دروغ نگوئی؛ حالا اگر می خواهی دروغ نگفته باشی، باید صدق را فراهم بکنی. گفتیم اگر یکبار یک نفر، زیارت عاشورا را بتواند بخواند، یکبار بیشتر هم نه؛ ازاول تا آخر یک بار صادقانه بخواند، همین که بخواند و امام حسین بگوید تو راست گفتی، حتماً با امام حسین مشهور می شود. یقیناً آن جور که امیرالمؤمنین (علیه السلام) تضمین کرده با خود امیرالمؤمنین محشور خواهد شد. در منطقه مرد پاکی بود و خیلی دوست داشت به بچه ها خدمت کند. مثل یک مادر دور و بر بچه ها می گشت؛ بعد یک غمی در وجودش بود. یک موقعی به ما گفت که من غمم این است که دوست دارم جانم را واقعاً فدای این بچه ها کنم. هر کاری بتوانم برایشان می کنم. واقعاً هم شبانه روز زحمت می کشید؛ از وقت استراحتش هم می گذشت و برای بچه ها کار می کرد. ولی موقع عملیات نمی توانست بیاید به خط مقدم. می گفت من خیلی غصه می خورم که جلو نمی توانم بیایم؛ چون می ترسم. به آنجا که می رسم، نمی دانم چرا متزلزل می شوم؟ خیلی ناراحت بود. یک موقع هایی من می دیدم چقدر غصه دارد! چقدر بغض دارد! اما در یکی از عملیاتها من دیدم این خیلی با شجاعت و با آرامش سر و کله اش پیدا شد در خط مقدم. گفت بالآخره از خدا خواستم و خدا به من داد. دیگر اصلاً ترسی ندارم و خیلی آرامش دارم. پس آدم از خدا باید بخواهد که آن صدق را به ما بدهد. تلاش کن، تلقین کن، کمک بخواه تا درست شود؛ امکان ندارد خدا کمک نکند؛ امکان ندارد امام حسین کمک نکند. حتماً کمک می کند.  بدون طی کردن آزمایشات و امتحان های الهی، به صدق نمی رسیم. خدا می گوید حتماً امتحان می گیرم تا صادقین شما از دیگران شناخته شوند. «ولیعلمنّ الکاذبین» تا دروغگوها را هم مشخص بکنیم. ناز پرورده تنعم نبرد راه به دوست/ عاشقی شیوه رندان بلاکش باشد. اگر کسی می خواهد عاشقی کند، در عشق و دوستی باید صداقت داشته باشد و بلاکشی اش خوب باشد و امتحان بدهد. اگر می خواهد برود دنبال راحتی و راحت طلبی و بلاکش نباشد، نباید دم از دوستی بزند. آن شخص تا به حضرت گفت «إنی احبّک= دوستت دارم» حضرت فرمود: «إستعد للبلاء= خودت را آماده کن برای بلاء». آماده شو برای امتحان و سختی. خوش به حال کسی که عاشق شود و در ادعایش صادق باشد. ادعای عشق به حق تعالی و سیدالشهداء  و امام زمان بکند؛ اما صادق باشد. خدایا به حق محمد و آل محمد همه ما را از صادقین قرار بده. خدایا اگرما ضعف داریم، خودت به قدرتت به ما توان رسیدن به صدق و راستگویی را عنایت بفرما. فقط مومنین انسان حقیقی هستند و می توانند قلب سالم درست کنند اولین معیار و محک صدق این است که خداوند می فرماید:« إن المؤمنون الذین امنوا بالله و رسوله ثم لم یرتابوا و جاهدوا باموالهم و انفسهم فی سبیل الله اولئک هم الصادقون= محققا مومنین کسانی هستند که به خدا و رسولشایمان باورند و سپس شک و تردید نکنند و در راه خدا با مال و جانشان جهاد کنند». (سوره ی حجرات، آیه 15 ). ببینید می گوید فقط مؤمنین؛ یعنی فقط اینها مومن هستند و غیر از این را شما مؤمن ندانید. قرآن کریم، انسان ها را به پنج دسته تقسیم می کند، می گوید بعضی از انسان ها قیمت و درجه شان به اندازه سنگ است و بیشتر از جماد ارزش ندارند. در سوره ی مبارکه بقره، می فرماید بعضی از شماها قیمتتان به اندازه سنگ است.  «ثم قست قلوبکم فَهی کاالحجارة=سپس قلب های شما با قساوت شد مثل سنگ». چرا می فرماید قلب؟ چون قلب همه شخصیت یک انسان است؛ همه دارایی انسان دلش است و عقل و سایر قوای انسان ابزار هستند تا یک قلب سالم درست کنند. یعنی فعالیت های حسی، فعالیت های خیالی، فعالیت های وهمی، فعالیت های جمادی، نباتی، حتی فعالیتهای علمی و فرشته ای، مثل کارهای علمی، کلاس رفتن، درس گرفتن، استاد دیدن، کار تحقیقاتی، حصیل علم، همه اینها که کار عقلانی است، مقدمه است برای اینکه یک دل ساخته شود. همان که قرار است متولد بشود به آخرت. «یوم لا ینفع مال ٌولا بنون إلا من أتی الله بقلب سلیم= روزی که مال و فرزند بهدرد انسان نمی خورد، مگر کسی که با قلب سلیم بیاید». آنچه را که می سنجند، همان طور که در جنین وقتی به دنیا می آید، یک بدن را می سنجند که یک بدن سالم هست یا نه؛ در حرکت به سمت آخرت، آن چیزی را که می سنجند، روح و قلب و دل انسان است. این دل چقدر قیمت دارد؟ این دل چه شکلی هست؟ دل انسانی هست یا نه؟ علی (علیه السلام) می فرماید:« بعضی ها قلب هایشان و دل هایشان انسان نیست. می گوید بعضی ها در پس دسته ی اول کسانی هستند که دلشان به اندازه سنگ هست، یعنی حالت جمادی دارد، بعضی ها را می فرماید که ازسنگ هم پست تر اند؛ «أو أشد قسوةٌ». یک دسته را می گویند که اینها مثل حیوان هستند؛«اولئک کالأنعام »؛ اینها مثل چهار پا می مانند و ارزش قلبشان به اندازه حیوانات است. «بل هم اضلّ=بلکه گمراهتر» این شد چهار دست حیوان؛ بدتر از حیوان علی (علیه السلام) می فرماید:« الصورةٌ صورةُ الإنسان والقلب قلب حیوان= صورت، صورت انسانی است؛ اما باطن، باطن حیوانی است. قلب، قلب حیوان است. خداوند تبارک و تعالی فقط یک دسته را انسان می داند که باطن انسانی دارند و آن هم مؤمن است. خدا می فرماید: «إستجیبوا لله وللرسول إذا دعاکم لما یحییکم= اجابت کنید خدا و رسول را هنگامی که شما را دعوت می کنند به چیزی که آن چیز به شما حیات می دهد». یعنی حیات انسانی دارند که در سایه اجابت خدا و رسول ایجاد می شود. اهل طاعت خدا، اهل اطاعت از دین و مؤمن هستند. مؤمنین هم آنهایی هستند که اطاعت می کنند و مراتب دارند. حالا این دسته انسانها را خداوند معرفی می کند که چه کسانی حقیقتاً باطن انسانی دارند. ببین خدا چقدر آیینه گذاشته که می گوید شما بیایید خودتان را در این آینه نگاه کنید. یک آینه بسیار شفاف و دقیق که می گوید شما خودتان را نگاه کنید. اینها همان محک های خود شناسی هستند. چرا می فرماید:«إنما المؤمنون»؟ «انما» یعنی «این است و جز این نیست». پس انسان به معنای حقیقی اش فقط این جور آدمها هستند؛ فقط اینها هستند که «الذین امنوا بالله و رسوله= ایمان به خدا و رسول آورده باشند». ایمان آورده باشند یعنی چه؟ یعنی دلشان به خدا و رسول به آرامش رسیده باشد و غیر از خدا و رسول، هیچ کس را به عنوان مرجع خودش و هادی خودش قبول ندارد. شک معبر خوبی است، اما جایگاه ماندن بسیار بدی است این فرمایش مرحوم علامه جعفری است که «اگر کسی شک کند: اما با تحقیق و بررسی، از معبر شک عبور کند، این خوب است؛ اما اگر کسی در شک باقی بماند، شک جای ماندن بدی است. چرا خداوند می فرماید:«الذین امنوا بالله و رسله ثم لم یرتابوا= مومنین کسانی هستند که به خدا و رسولش ایمان آورده و سپس شک و تردید نمی کنند»؟ چون به محض این که شک و تردید کردید در خدا و رسول و حقانیت دین، آن چیزی  را که داشتی از دست داده ای و تا زمانی که در شک باقی مانده ای، در انسانیت نیستی و حیثیت انسانیت از بین می رود و باطنت عوض می شود. با شک و تردید، دیگر حیثیت ایمانی از بین رفته است. اگرخدای نکرده در همین شک، از دنیا بروی، خیلی اوضاع خراب می شود. برای همین است که می گوییم: یکی ازمهمترین کارهایی که یک نفر باید بکند، این است که تکلیف سؤال و شبهاتش را مشخص بکند. هر چه سؤال و شبهه داری راجع به خدا، حتی اگر صدتاسؤال، هزار تا سؤال کفرآمیز باشد، آنها را بی پرده با یک متخصص در میان بگذار و اول این سؤالات را برطرف کن که دیگر به تردید نیفتی. چون گاهی آدم می رود ۱۵ سال کار می کند؛ اما به شک و تزلزل می افتد. شک خوب است، اما ماندن در آن خوب نیست. بگو آقا من سؤال دارم راجع به خدا و راجع به پیغمبر، راجع به عدالت خدا، راجع به هر چیز دیگر شبهه دارم. خیلی خوب، سؤال و شبهه هر چی هست مطرح کن؛ سؤالاتت را برطرف کن؛ اگر بعداً بیفتی به تردید و تزلزل، حیثیت انسانی تو از بین رفته است. گفتیم انسان ها ۵ دسته هستند: ۱- انسانهایی که قیمت جمادی دارند. ۲- انسانهایی که از جماد پست تر هستند. ۳- انسان هایی که حیثیت حیوانی دارند. ۴- انسان هایی که از حیوان پست ترند. درمیان اینها فقط مؤمنین هستند که انسان حقیقی هستند. پس معلوم شد که مومنین کسانی که هستند ایمان به خدا دارند؛ ایمان به رسول دارند و شک و تردید هم نمی آید سراغشان. برای رسیدن به حقیقت انسانی، باید مسیر صدق را طی کنیم ما باید برای رسیدن به حقیقت انسان بودنمان، اول باید مسیر صادق و راستگو بودن راطی کنیم تا بعد بتوانیم صادقانه به خدا بگوییم «ثبت لی قدم صدق». باید بدانیم که چه می خواهیم و دنبال چه می گردیم. «ثبت لی قدم صدق» یعنی من صادق هستم. من به شرطی در روی صراط نمی لغزم که راست بگویم که صادقم. اگر حرف از انتقام خون حسین ع زدم، پایش بایستم. اگر حرف ازعشق و معیت با حسین ع زدم، پایش بایستم. وقتی می گویم: ای امام حسین! من حقیقتاً می خواهم با تو در دنیا و آخرت باشم، باید نحوه برنامه ریزی زندگیم را یک جوری تنظیم کنم و نحوه انتخاب هایم، نحوه ارتباطاتم، رفتارم، افکارم را طوری تنظیم کنم که هرگز از تو جدا نشوم. هر وقت به من یک پیشنهادی شد؛ شغلی، تحصیلی، پیشنهاد ازدواج، پیشنهاد چیز دیگری، مسافرت، مهمانی چه و چه؛ اول فکر کنم که آیا با انتخاب و قبول این پیشنهاد، آیا من از شما جدا می شوم یا جدا نمی شوم؟ ببینم که آیا باشما صادق هستم یا نه؟ «داشتن روحیه جهادی» از خصوصیات مومن است یکی از خصوصیات مؤمن این است که روحیه جهادی و بسیجی دارد. دائماً درحال جهاد با خودش و با کفار و دشمنان خدا، دشمنان معشوقش، دشمنان سیدالشهدا است. برای همین است که می بینیم  قبل از «قدم صدق» در زیارت عاشورا روح جهاد آمده و به دشمنان حضرت و همه کسانی که امام حسین را از مقامش کنار زدند، لعنت می کنیم و می گوییم: «فلعن الله امة دفعتکم عن مقامکم و ازالتکم عن مراتبکم التی رتبکم الله فیها= خدا لعنت کند امتی که شما را از مقامتان دفع کردند و از مراتبی که خدا برایتان تعیین کرده بود، کنار گذاشتند». با خواندن زیارت عاشورا به امام حسین می گوییم: ما در کار جهاد هستیم و در این راه، اصلاً کوتاه نمی آییم. می خوانیم: «أسئل الله أن یرزقنی طلب ثاری»؛ من انتقام می گیرم حتماً انتقام تو را و بعد هم انتقام خودم را می گیرم؛ چون من به واسطه اینکه تو را از دست دادم، خودم هم یتیم شدم. بعد می گویییم: «إنی سلم لمن سالمکم و حربٌ لمن حاربکم». بعد می گوییم: «أن یثبت لی قدم دصق». یعنی ما شرایط صدق را قبلاً فراهم کرده ایم، بعد می گوییم ما صادقیم و تا اینجا آمده ایم که می گوییم اهل انتقام  و عملیات انتقام هستیم. اهل سلم هستیم با کسانی که با شما در سلم هستند و با دشمنان شما اهل جنگ و نبرد هستیم و واقعاً سازشکار نیستیم. حرف های مورد پسند صهیونیستها و آمریکائی ها را نمی زنیم. حرف هایی نمی زنیم که آنها خوششان بیاید و اختلاف انگیزی و فتنه انگیزی هم نمی کنیم. نفاق نداریم و دنبال منافقین هم نمی رویم. بعد از آن که همه کارهای لازم را انجام دادیم، حالا می گوییم ما با شما صادقیم. حالا که صادق شدیم، شما قدم ما را ثابت نگه دارید. آن گاه نوبت به جهاد مالی می رسد. «وجاهدوا باموالهم و انفسهم»؛ دراین آیه، اول جهاد مالی آمده. «جهاد مالی» یعنی کسی که صادق است با امام حسین، مثل مرد یا زنی است که در زندگیش صادق است. مرد خوب کسی است که درآمد و حقوقی که دارد می آید سخاوتمندانه خرج خانواده خودش می کند و به خانواده اش سخت نمی گیرد. یعنی واقعاً با طیب خاطر هزینه می کند برای همسر و فرزندانش. آیا ما همین جوری برای امام حسین و امام زمان هزینه می کنیم، یا هزار جور چرتکه می اندازیم تا تصمیم کمک مالی به حضرت بکنیم؟ نوع هزینه کردن های ما برای امام زمان برای امام حسین چه جوری است؟ کسی که جهاد مالی و بدنی ندارد، فاسق است آیا زندگی های ما طوری هست که به امام حسین و امام زمان صدقه بدهیم؟ مثل فقیر و نیازمندی که باید به او صدقه بدهیم؟ اگر ببینیم  که اصلاً آن دلدادگی و آن عشق در هزینه کردن های ما نیست و بخل داریم، بدانیم که فاسقیم. زیرا قرآن در مورد مومن می فرماید: «جاهدوا باموالهم= با اموالشان جهاد می کنند. «وانفسهم» و با جان خودشان جهاد دائمی دارند. مؤمن که انسان حقیقی است، باید جهاد مالی و جانی داشته باشد. این فسق در سوره توبه آیه ۲۴آشکارا آمده است: «قل إن کان ابائکم و ابنائکم و اخوانکم و ازواجکم و عشیرتکم و اموال اقترفتموها و تجارة تخشون کسادها و مساکن ترضونها احبّ إلیکم من الله و رسوله و جهاد فی سبیله فتربصوا حتّی یاتی الله بأمره والله لا یهدی القوم الفاسقین». ببین چقدر شفاف خدا حرف می زند، آیینه گذاشته، دقیق و شفاف و این آیینه هیچ وقت هم کدر نمی شود، گرد رویش نمی نشیند، یک حرفی که از ۱۴۰۰ سال پیش، همین جوری مثل آینه شفاف مانده تا هرکس می خواهد خودش را نگاه کند، بیاید نگاه کند تا بفهمد که آدم هست یا آدم نیست؟ باطنش، فاسق هست یا انسان؟ می گوید اگر پدرانتان، بچه هایتان، برادرانتان، همراهانتان، خانواده تان، فامیلتان، اموالتان، تجارت و شغلتان، خانه هایتان، از خدا و رسول و جهاد در راه خدا محبوب تر است نزد شما، پس منتظر عذاب الهی باشید که خداوند فاسقین را هدایت نمی کند. یعنی اگر چیزهای دیگر نزد تو محبوبتر از خدا و رسولش و جهاد در این راه هستند، پس تو فاسقی. فسق هم یعنی خروج از حد طبیعی؛ حد طبیعی یک انسان. بنابراین، کسی که دردش می آید و اذیت می شود که در راه خدا جهاد بکند با اموال و انفسش، این آدم نیست. به طور طبیعی من وقتی می خواهم این آب را بخورم، این آب باید برایم گوارا باشد. وقتی کسی می خواهد ازدواج کند، ازدواج برایش گوارا است؛ معاشرت با همسر و فرزندانش گوارا است؛ پس هزینه کردن و زحمت کشیدن و حتی زیر بار قرض رفتن برایش آسان است، قرض را پرداختن، خانه ساختن، سطح رفاه زندگی را بالا بردن، اتومبیل خریدن، فرش خریدن، این ها همه آسان می شود؛ چون دارد بطور طبیعی کار و زندگی می کند. حالا چطور می شود که تو برای این امور که از خود حقیقی ات پایین تر است، هزینه می کنی، اما نمی توانی برای خود حقیقی ات که از جنس اهل بیت ع است، خرج کنی؟ پس طبیعی نیستی و هنوز فسق داری که تا می خواهی برای امان زمان خرج کنی، دست و بالت می لرزد و هزار و یک جور چرتکه می اندازی. همین که سر دنیا دعوا می کنی با اهل خانواده خودت؛ همین که به خاطر دنیا عصبانی می شوی؛ همین که به خاطر دنیا  قهر می کنی؛ پس معلوم می شود که هنوز صدق نداری؛ همینکه نمی توانی جهاد بکنی، گرفتار شغل و پول و امور دنیا هستی، اما گرفتار آدم شدن نیستی و هنوز آدم نشده ای، فاسق هستی. مگر می شود آدم برای معشوقش، الهش و برای خانواده اصلی اش، خانواده حقیقی اش خرج نکند؟ چه جوری امکان دارد یک کسی به امام زمان بگوید من فرزند تو هستم؛ به امام حسین بگوید آقا من فرزند تو هستم و می خواهم انتقام خونت را بگیرم؛ اما اقدامی برای این عقایدش نکند. چون انتقام کار فرزند است و گفتیم ولی دم می تواند انتقام بگیرد. «أن یرزقنی طلب ثارک»، یعنی ای امام حسین! من ولی دم تو و فرزندت هستم. امام حسین هم می گوید پس خرج کردنت کو؟ چه جوری می توانی خرج بکنی؟ تو که نمی توانی خرج بکنی، چون گرفتار دنیا هستی. البته ۸ عاملی که در آیه خواندیم(آبا، ابناء،إخوان، ازواج، عشیره، اموال، تجارت، مسکن) از باب نمونه است؛ هر چیز دیگری مثل رشته تحصیلی و هر کار و هر دلبستگی دیگری باشد که جلوی جهاد شما را بگیرد، فرق نمی کند. همین که مانع می شود تو اهل جهاد باشی؛ همین که نمی گذارد در صحنه باشی؛ همین که در لشکر امام حسین و لشکر امام زمان نیستی؛ همین که عرضه نداری در چادر امام زمان باشی؛ همین که از زندگی تو هیچ فشاری به دشمنان امام زمان نمی آید و اصلاً سربازی نیستی که فشار به دشمن بیاوری؛ نشانه ی فسق تو است. سرباز یعنی کسی که حضور دارد؛ یعنی جنگ و اسلحه دارد؛ یعنی سر نیزه دارد؛ یعنی به دشمن شلیک می کند؛ یعنی در خط جنگ با دشمن است. همین که تو یک آدم بی خاصیتی هستی برای امام زمان؛ همین بی خاصیتی برای امام زمان و جبهه اسلام علیه کفر جهانی، علیه صهیونیست جهانی و استکبار جهانی؛ اینها نشانه فسق تو است.

«مقام عندیت» که در آیه آخر سوره قمر آمده، حاصل «قدم صدق» بوده و بالاتر از همه ی مقام های بهشتی است. یعنی انسان درجایی فوق همه ی مقام های بهشتی و در کنار خداوند تبارک و تعالی قرار می گیرد. این آیه می فرماید: «إن المتقینَ فی جَنّاتِ والنهر، فی مقعدِ صدقٍ عند ملیکٍ مقتدر= متقین در بهشت ها و نهرهای آن هستند». در مقام های بسیار عالی و در نشیمنگاه و جایگاه صدق، نزد پادشاه مقتدر» به سر می برند. این دومین آیه است که «صدق» و «تقوی» در کنار هم آمده است. در آخر آیه می فرماید:« اولئک هُمُ الصادِقون، اولئک هُمُ المتقون» اینجا هم می فرماید متقین در جایگاه صدق هستند. بحث تقوا را در اسماءالله و بحث وجودی کردن اسماءالله با وجود خودمان قبلا تقدیم شد. «عند ملیکٍ مقتدر» یعنی نزد خود خدا. این تعبیر را در مورد شهدا هم داریم که می فرماید:اآ «ولا تَحسَبنَّ الذّینَ قُتِلوا فی سبیل الله أمواتاً بل أحیاءٌ عند ربِهِم= و اینطور حساب نکنید که کسانی که در راه خدا کشته شدند مرده هستند؛ بلکه زنده هستند و نزد خدا روزی می خورند». یعنی پیش خود خدا، علتش این است که شهید نهایت صدقش را ثابت کرده به خدا، یعنی خدایا! من تو را دوست دارم و قبولت دارم و هر چه گفتی پاکارت هستم و برای آرمانی و دینی که تو فرستادی، جانم را می دهم، برای حفظش؛ برای بقای نام تو؛ برای بقای کلمة الله و غلبه کلمه خداوند من این کار را می کنم. از پیغمبر سؤال کردند، شهید چطور سؤال قبر ندارد؟ فرمود: برای اینکه او تمام سؤال ها را زیر برق شمشیر دشمن پاسخ داده، صادقانه، صدق، یعنی در عاشورا شما با یک عده صادق سر و کار دارید، بقیه که کاذب بودند، رفتند و آن هایی که صادق بودند و گفتند ما امام حسین (علیه السلام) را دوست داریم و او را می خواهیم، ماندگار شدند. خانمی به خواستگارش گفت: اگر مرا دوست داری، باید با دوستم هم ازدواج کنی وقتی که کار انسانها با هم به رفاقت و «صدق» در رفاقت کشید، وجود همدیگر را می خواهند؛ یعنی می خواهند با هم باشند؛ مثل دو تا رفیق؛ گاهی دو تا رفیق، بنابر انگیزه های مختلفی کنار هم قرار می گیرند، اما این جور نیست که به شدت دلتنگ همدیگر بشوند و با هم بودن برایشان اینقدر مهم باشد که بخواهند همیشه کنار هم باشند؛ ولی وقتی که این رفاقت به اوج صفا و صدق می رسد، در هر شرایطی می خواهند با هم باشند؛ یعنی همدیگر را طوری دوست دارند که به هیچ وجه حاضر نیستند از هم جدا شوند. یک داستان حقیقی را نقل می کنم تا بدانید که صدق در رفاقت چه اثراتی دارد. همین چند سال پیش بود که آقایی رفته بود خواستگاری یک خانمی و با هم صحبت کرده بودند. این خانم گفته بود من یک رفیقی دارم که ما نمی توانیم جدا از همدیگر زندگی کنیم؛ اگر می خواهی با من ازدواج کنی، باید هر دوی ما را بگیری. الآن خانم ها شاخ در می آورند که چطور زنی حاضر می شود که دوستش هوویش بشود. اما این اتفاق افتاده بود؛ یعنی صدق در رفاقت و روابط بین این دو خانم، به قدری بالا بود که چیزی که ظاهراً غیر ممکن و در نظر قریب به اتفاق خانم ها محال است؛ شدت رفاقت دو خانم، همه چیز را ممکن کرد. در واقع، «صدق» عامل استقرار، استمرار و وفاداری و تحمل، بلاکشی و به معنای دقیقش، تعبیر زیبایی که قرآن به کار برده و وظیفه مسلمین نسبت به اهل بیت را مشخص کرده «مودت» است؛ پس صدق یعنی اهل مودت بودن؛ مودت فقط به معنی دوست داشتن نیست؛ بلکه یک دوست داشتنی است که انسان برای طرفش فداکاری می کند. تعبیری هم که برای زن و  شوهر در قرآن آمده همین مودت است که می فرماید:« هو الذی جَعَلَ  بَینَکُم مودَةً وَ رحمة=او خدایی است که بین شما (زن و شوهر) مودت و رحمت قرار داد». مودت یعنی زن و شوهر خودشان را فدای همدیگر می کنند و در واقع، یک شخصیت هستند. رمز رسیدن به مقام «عندیت» و «معیت» با رسول خدا، «صدق» است «عندیت» و «معیت» با رسول خدا در بهشت، از مقام های بسیار بالای بهشتی است که رمز رسیدن به آن، «صدق» و راستی است. خدا در دو آیه ی«فی مَقعدِ صدقٍ عند ملیکٍ مُقتدر» و «بَل اَحیاءٌ عندَ ربّهِم»، می فرماید: به خاطر «صدق» شان به «عندیت» رسیدند و در روایت زیر از رسول خدا سخن از «معیت» است. یعنی اگر کسی واقعاً «عندیت» و «معیت» با رسول خدا را دوست داشت و وصال به آنها را دوست داشت، باید «صدق» داشته باشد. پیامبر ص فرمود: مَن اَجَبَّنی و ابتُلِنَ بِمَحَبّتنا؛ َسکَنَهُ الله تعالی مَعنا= هرکس ما را دوست بدارد و به محبت ما آزمایش شود، خدا او را در بهشت ساکن می کند و با ما خواهد بود. ۱- این که می فرماید: «مَن اَجَبَّنی»؛ یعنی هرکس ما را دوست داشته باشد؛ پس برای «قدم صدق»، اول دوست داشتن با معرفت مطرح است. ۲- «وابتُلِنَ بِمَحَبّتنا= به خاطر محبت به ما در ابتلا قرار بگیرد». یعنی به خاطر محبت ما، در آزمایش سختی و بلا قرار بگیرد و آزمایش ها را هم بتواند موفق پشت سر بگذارد، ۳- « َسکَنَهُ الله تعالی مَعنا» هر کس اینطور باشد، خداوند او را ساکن بهشت می کند و «با ما» است. ارزش «معیت» با پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله چیست؟ کسی چه می داند بهشتی که همراه با پیغمبر باشد یعنی چه؟ برای فهم بهتر این موضوع باید به دو مثال زیر توجه کنیم: مثال اول) الآن بعضی مسلمانان و متدینین هستند که یک زندگی خوبی تشکیل داده اند، شغل و تجارت خوبی دارند؛ درآمد و زندگی خوبی دارند؛ زن و بچه هایشان خوبند؛ خانواده ی همراهی دارند؛ مسافرت و تفریح می روند؛ سالی یکی دو مرتبه می روند به خارج از کشور مثل سوریه، مکه، مدینه، سایرجاهای دنیا. ضمناً متدین و مؤمن هم هستند و گهگاهی یک مشهدی می روند، سالی یکبار، یا دو سه سالی یکبار، محرم ها یک عزاداری می کنند و خرجی می کنند. یک موقعی برای اهل بیت کمک هم می کنند؛ گهگاهی سری به خدا و اهل بیت هم می زنند؛ اینها با همین چیزها احساس می کنند خوشبخت هستند؛ در حقیقت این ها در بهشت های خودشان هستند.  مثال دوم) اما گاهی کسی هست که زندگیش با اهل بیت می گذرد؛ این را خوب دقت کنید. وقتی که کسی بهشتش این است که با امام زمان (علیه السلام) باشد و اصلاً زندگیش امام زمان و اهل بیت است، او دیگر زندگی و خوشبختی را طور دیگری برای خود معنی می کند. در زیارت عاشورا می خوانیم: اَن یَجعلنی مَعَکُم، باز هم «مَعیت» مطرح است؛ آن هم «فی الدنیا و الاخرة»؛ یعنی من اصلاً می خواهم با شما باشم؛ اصلاً من گروه خونم، قیمتم، لیاقتم و سطحم کمتر از شما نیست؛ یعنی اصلاً با کمتر از شما نمی پرم؛ این خیلی دغدغه ی عالی و ذیقیمتی است که یک آدم اینقدر خودش را بزرگ و عزیز بداند که حاضر نباشد با کمتر از اهل بیت ع همنشین باشد. او در حقیقت خود خواه است؛ اما خود فطری و الهی خود را دوست دارد. او در این نوع خودخواهی، آنقدر خود خواه شده که می گوید: من اصلاً با کمتر از خدا و اهل بیت نمی پرم. در قاعده ی محبت، ذکر، از طرف مذکور شروع می شود این خیلی دغدغه ی بزرگی است که کسی به امام حسین بگوید آقا من فقط با تو می پرم. اگر کسی در زیارت عاشورا این جوری خواست و این جوری حرف زد، نشانه ی آن است که اهل بیت ع او را دوست دارند. چرا؟ چون در قاعده محبت، همیشه ذکر از طرف مذکور شروع می شود، بعد نوبت ذاکر می رسد. یعنی شما وقتی می خواهید ذکر بگویید، در ذکر اول معشوق یاد دل تو را می کند، تا تو این لیاقت را پیدا کنی که یاد معشوق را بکنی. او غیراز معشوق های دنیایی است. در معشوق های دنیایی، عاشق همیشه اول معشوق را یاد می کند. اما در مورد خداوند تبارک و تعالی و اهل بیت، اول آنها دلتنگی می کنند؛ اول آنها ابراز محبت می کنند و  بعد در دل ما می افتد و میگوییم: «حالا یک مشهد هم برویم». در حالی که ما فکر می کنیم، ما دلمان تنگ شده برای امام رضا ع و می رویم به مشهد؛ نه، این امام رضا ع است که دلش تنگ می شود برای ما و به دل ما می اندازد که ما تصمیم بگیریم و به مشهد برویم. خوب این یعنی چه؟ یعنی لیلی از مجنون بسی مجنون تر است. خوب با توجه به این قاعده، اول اهل بیت ع به ما گفتند ما می خواهیم در دنیا و آخرت با شما باشیم؛ پس از آن طرف راه  باز است؛ اما شیطان راه را بر انسان می بندد؛ آن هم فقط با دعوت. شیطان مؤمن را می فریبد که تو نمی توانی با اهل بیت در دنیا و آخرت باشی شیطان دائما این القا را به مومن می کند که تو لیاقتت این نیست که با اهل بیت ع باشی؛ تو لیاقتت این است که فقط به جهنم نروی؛ یا مثلاً لیاقتت نهایتاً بهشت است. بنا به فرمایش معصوم ع ، شیطان سعی می کند به چیز خوب سطح پایینی ما را مشغول کند تا ما را از چیز خوب سطح بالاتری باز بدارد. شیطان حتی برای دستیابی ما به مراحل بالای بهشت، تلاش می کند تا کم همت بشویم و به سطوح پایین بهشت اکتفا کنیم. برای همین سعی در «خود کم بین» کردن انسان می کند تا انسان اهل پرواز نباشد.  قرآن می گوید از مؤمن ممکن است گناه و حتی گناهان کبیره هم سر بزند. ولی این دلیل نمی شود که لیاقت خودش را برای معیت با اهل بیت از دست بدهد. ولی شیطان یکسره روی ذهن او کار می کند تا او را از این مقام باز بدارد. اگرما به این نکته توجه داشته باشیم که «لیلی از مجنون بسی مجنون تر است»، آن گاه شیطان نمی تواند ما را با گناهانمان ناامید بکند. دعوت به «معیت با پیامبر و آلش» اول از طرف خود اهل بیت شروع شده است. پس راه برای ما باز است. دعوت سر جای خودش هست و ما کارت دعوت از طرف معصوم را داریم؛ اما فرمایند اگر تو می خواهی بیایی، احتیاج به «صدق» داری. یعنی تو هم باید بخواهی که با ما باشی؛ چون ما زوری کسی را پیش خودمان نمی بریم. تو باید بخواهی که واقعاً با ما باشی. اگر بخواهی با ما باشی، خوب بیا در چادر ما؛ آیا تحمل داری در این چادر زندگی کنی؟ خیلی از ما می گویم نه آقا! قربان شکلت برم ای امام حسین! ما خیلی هم شما را دوست داریم و مخلصت هم هستیم؛ اما همان دوری و دوستی بهتراست. ما همان سالی یکبار می آییم سری به شما می زنیم. ده سال یکبار یک کربلا می آییم؛ گه گاهی یک خدمتی هم می کنیم؛ اما با شما نمی پریم. ما مثلاً در دنیا با مدیرکل ها، ثروتمندان و سرمایه دارها و با تجار و دکتر و مهندس ها می گردیم؛ با رفیق های خودمان می گردیم؛ هر کس با هم شکل خودش، ولی خوب ضمناً شما را هم دوست داریم. گه گاهی هم مثلاً یکسری به شما می زنیم. غالب مردم اگرحتی امام حسین دعوتشان کند به اینکه تو همین جوری بیا در خانه ما؛ باز هم نمی آیند. کما اینکه ما را الان دعوت می کنند، اما ما نمی رویم در چادر اهل بیت. الان هم امام زمان (علیه السلام) دارد ما را دعوت می کند که ما برویم به چادرش؛ ولی ما برو نیستیم. الان هم امام زمان می گوید من آغوشم برای شما بازاست که شما هر وقت بخواهید بیایید و با من زندگی کنید. اما باز هم ما می گوییم نه. این وضع مثل پدری است که بچه هایش را دعوت می کند و بچه ها می گویند پدرجان تو اکنون فقط عاطفه باش و  مثل گذشته پشتیبان ما باش. پول می خواهی بدهی بده و گه گاهی ازما پشتیبانی کن. ولی من ترجیح می دهم با کسی ازدواج کنم و بروم مثلاً آن طرف شهر و برای خودم یک زندگی تشکیل بدهم. حالا دوسه هفته یا سالی یکبار، همدیگر را می بینیم؛ خوب همین جور تلفنی با هم ارتباط  داریم. اما «قدم صدق» به معنی معیت و همراهی است. یعنی به اهل بیت ع بگویم اصلاً بهشت من شمایید و من می خواهم اصلاً با شما زندگی کنم. می ارزد که دنیا را تحمل کنم؛ چون دنیا همه زیبائی اش به امام زمان است. به این است که من وقف حضرت هستم. دوست دارم به ایشان بگویم : من می خواهم فقط برای تو کار کنم و زحمت بکشم. من اصلاً به عشق تو ازخواب بلند می شوم. شب ها به عشق تو می خوابم و تمام فعالیت هایم با تو همراه هست. دوست دارم بگویم: « فمعکم معکم لا مع غیرکم»؛ این جملات را در جامعه کبیره می خوانیم. نشانه ی «قدم صدق»، آمادگی برای ابتلاء ها است پیغمبر می فرماید: «اسکنه الله تعالی معنا» و بلافاصله این آیه را می خواند: « فی مقعد الصدق عند ملیک مقتدر». یعنی وقتی که صحبت از بهشت شد و حضرت محبت خودشان را مطرح کردند، سخن از ابتلائات می گویند. «وابتلی بمحبتانا» یعنی کسی با ما خواهد بود که امتحان بشود به محبت ما و از امتحانات، سربلند بیرون بیاید. قاعده این است که تا می گوئی عاشقم، امتحان ها شروع می شود. شخصی آمد خدمت امام علی (علیه السلام) و عرض کرد «إنی احبّک= دوست دارم شما را ». فرمود پس برای بلا آماده شو. تکذیب نکرد حضرت و نگفت دروغ می گوئی؛ اما گفت برای بلا آماده شو. برای سختی ها و برای سرمایه گذاری کردن، برای وقت گذاشتن آماده شو. زیرا عاشقی «فی مقعد صدق» و پاکار بودن می خواهد. دغدغه های خیلی بزرگ آسمانی را می خواهد. ما به امام حسین می گویم آقا ما می خواهیم با شما در دنیا و آخرت باشیم. حضرت می گوید این را که خودم بهت گفتم و ما هم می خواهیم که با شما باشیم در دنیا و آخرت. خوب لازمه اش این است که بیاییم باشیم دیگر. ببین به همین سادگی و هیچ شرط و شروطی هم ندارد. خوب دقت کنید به همین سادگی می خواهم بگویم ماها چقدر از همین سادگی دوریم. برای اینکه از بس کلاهبرداریم، حقه بازیم، دروغ می گوییم و غل و غش داریم. به همین سادگی می گوییم ما می خواهیم با شما باشیم. می گوید بفرمایید این کلید خانه، بفرمایید. ولی با اهل بیت بودن می دانی یعنی چی؟ با اهل بیت بودن، یعنی کارهای ما را بکنید و مثل ما باشید. «اللهم اجعل محیای محیا محمد و آل محمد» یعنی در زندگی مثل اهل بیت ع باشیم. مردنش هم این جوری است. یعنی مثل اهل بیت مردن عادی نیست؛ سختی و زحمت و کشته شدن و بلا دیدن دارد. پس ما باید مشکل را کجا حل بکنیم؟ مشکل را باید در دل خودمان حل بکنیم. آیا ما می خواهیم با اهل بیت باشیم یا نمی خواهیم این تصمیم را بگیرم؟ ما گفتیم می خواهیم با شما و در مقام محمود  یعنی در مقام خودتان باشیم. «أن یبلغنی المقام المحمود لکم عندالله= از خدا می خواهم که مرا به مقام محمودی که شما دارید، برساند ». یعنی آن مقامی که شما پیش خدا دارید، ما هم همان را می خواهیم. این خیلی حرف و ادعای بلندی است. امام حسین میگوید بابا من که بخیل  نیستم که تو در مقام من باشی. امام حسین می گوید از خدا می خواهم و دوست دارم که تو در مقام ما باشی. پیغمبر چقدرقشنگ و سخاوتمندانه می گوید: «اسکنه الله تعالی معنا». با چه ذوقی هم پیغمبر این را می گوید و چقدرهم خوشحال می شود که ما در بهشت با ایشان باشیم. مادر ما، فاطمه زهرا(سلام الله علیها) خیلی خوشحال هست که ما بچه هایش دور و برش باشیم. کدام مادر است که دوست نداشته باشد در بالاترین لذت ها بچه هایش کنارش ناشند. ولی حالا ما هم می خواهیم باشیم. یک مرحله از این امتحان، این است که این سؤال را جواب بدهیم که «آیا من می خواهم با پیامبر و آل باشم یا نه؟» خواهش می کنم این جمله را بنویسید و بگذارید در جایی تا همیشه جلوی چشمتان باشد و روی آن فکر کنید. اگر هم خجالت می کشید کسی از شما سؤال بکند بعد هم بفهمد ما صادق نیستیم، فقط بنویسید «أن یجعلنی معکم فی الدنیا و الآخرة». این می شود شعار زندگی من. دیگر ازدواج هم می کنم، براساس «أن یجعلنی» باشد؛  شغلم براساس «أن یجعلنی» باشد؛ نفس کشیدنم براساس «أن یجعلنی» باشد؛ تجارتم، خرج کردنم، روابطم همه براساس «أن یجعلنی معکم» باشد. یعنی من زمانی تن را به این ازدواج می دهم که از پیامبر و آل جدا نشوم. شغل، تحصیلات، دانشگاه، طلبگی، سفر و رفاقت و روابط و همه چیزم یک جوری باشد که من از شما جدا نشوم. ولی بعضی ها هستند به محض اینکه انتخاب های جدید سر راهشان قرار می گیرد، اینقدر بی سلیقه هستند و در این انتخاب ها اینقدر بی پروا و بی دقت هستند که اهل بیت را فراموش می کنند. یعنی خیلی خوب آمده تا ۱۸ سالگی، ۱۹و ۲۰ سالگی و تا قبل از ازدواج و تا قبل از دانشگاه؛ تا قبل از انتخاب شغل هم خوب آمده؛ اما بعد، یک طوفان هایی در زندگیش ایجاد می شود؛ یک هوس های جدید و حقارت ها و تحقیر هایی که در اجتماع می شود؛ باعث می شود یک دفعه راهش را از پیغمبر و اهل بیت ع جدا بکند. نمی داند که خدا در قرآن فرموده هیچ پیامبری نبوده که مسخره و تحقیر نشود. این یعنی هیچ مومنی هم نیست که به خاطر ایمانش تحقیر و مسخره نشود. این که کسی در تابلوی زیبایی بنویسید «أن یجعلنی معکم فی الدنیا و الآخرة» و «أن یبلغمی المقام المحمود لکم فی الدنیا و الآخرة» و «ثبت لی قدم صدق عندک مع الحسین و اصحاب الحسین» و جایی در منزل درجای مناسبی نصب کند تا مرتب به آن نگاه و فکر کند، نشانه ی این است که این را برای خودش اصل قرار داده است. زیرا صدق و راستی، صفا می خواهد، صمیمیت، پاکار بودن، استقامت و رفیق بازی و به تعبیرمن قمار بازی می خواهد. انسان باید قمار کند و زندگیش را به پای اهل بیت بگذارد. مؤدبانه تر از قمار را خدا می گوید و آن آیه ای است که می فرماید  باید تاجر باشی: «إن الله اشتری=خدا می خرد». یعنی تو باید هم فروشنده باشی و هم خریدار. یعنی باید تجارت کنی و این کار شجاعت هم می خواهد. در حدیث داریم که فقط کسانی در تجارت پیروز هستند که شجاعت دارند و ریسک را می پذیرند؛ آدم های ترسو که ۴ دفعه ورشکست بشوند، دیگر فرار می کنند، به درد تجارت نمی خورند. کار آزاد و تجارتی که پیغمبر می فرماید «برکت ده قسم است و نه قسمش در تجارت است»، شجاعت هم می خواهد. حالا شما می خواهی با اهل بیت همراه شوی، باید بتوانی تجارت کنی. «تجارت» تعبیر زیبایی است که هم معصومین در دعا به کار برده اند و هم در قرآن هست. یعنی باید بتوانی پای کار بایستی و هزینه بکنی و از هیچ چیزی نترسی. امام صادق ع درمورد همین کلمه «فی مقعد الصدق » ببینید چقدر زیبا سخن می گوید. حضرت «مقعد صدق» را  جایگاه صدق و صداقت معنا می کند. در مورد همین آیه می فرماید: «مدح المکان بالصدق= خدا مکان را به صدق» مدح و تعریف کرده. مکان را به صفت صدق معنی کرده و نتیجه ای که می گیرد این است که «فلا یقعد فیه إلا اهل الصدق» بعنی نمی نشیند در جایگاه صدق، مگر اهل صدق. این یعنی هر کسی نمی تواند برود آنجا. گفته جایگاه صدق. یعنی آنجا کسانی را راه می دهند که اهل صدق باشند. یعنی نسبت به عشقشان به اهل بیت و خداوند تبارک و تعالی صادق باشند. حتی نسبت به خواستشان در باره بهشت هم صادق باشند. درباره دوری از جهنم هم همینطور. علی ع در این خصوص فرمود: «إنی لم اری کالجنة نوم طالب ها و لا کالنار نام هاربها = من مثل بهشت ندیدم که کسی بگوید می خواهمش و بعد بخوابد؛ و نه مانند کسی که از جهنم گریزان است و می خوابد». یعنی اینقدر تنبل باشد که با تنبلی وخوابیدن و شب را تلف کردن و سحر را تلف کردن، بهشت را هم بخواهد. من ندیدم چیزی مثل بهشت به این بزرگی و مهمی که طالبانش اینقدر بی حال و کسل باشند. ندیدم مثل جهنم به این وحشتناکی که فرار کنند ازآن، اما اینقدر بی حوصله و خواب آلوده باشند. ما اگر می گوییم جهنم نمی خواهیم برویم، باید صادق باشیم. پس این ماهواره چیست که در خانه داری؟ اگرجهنم نمی خواهی بروی، این چیه گذاشتی در خانه ات؟ اگرجهنم نمی خواهی بروی، آن سایت های غیراخلاقی چیست؟ آن موسیقی های مبتذل چیست؟ اگر نمی خواهی بروی، این سفره هایی که در آن هزار جور آلودگی می ریزد داخل روحت چیست؟ کسی می گوید از جهنم می ترسم و نمی خواهم به جهنم بروم؛ اما تو داری در جهنم زندگی می کنی عزیزم؛ در وسط جهنم داری زندگی می کنی، بعد می گویی از جهنم بدم می آید. این رفیقانت؛ این عروسی های آن چنانی؛ آن جشن تولد آن چنانی؛ آن مسافرت های آن چنانی؛ این هم وضع لباس پوشیدنت که به جهنمی ها شبیه است. وضع حجابت چه جوری است؟ می گی من نمی خواهم بروم جهنم، اما داری کارجهنمی می کنی. ارتباطات جهنمی مان را حفظ می کنیم، بعد می گوییم نمی خواهیم برویم جهنم. بهشت را می خواهی؟ بهشت خواستن هم عمل می خواهد.  بالاتر از بهشت و همسایگی با اهل بیت را می خواهی؟ آن هم عمل مخصوص خودش را می خواهد که آن هم «صدق» است. صدق یعنی هماهنگی آرزو، با عمل؛ هماهنگی فکر با عمل؛ تازه عمل هم نه فقط عمل ساده، نوع عمل خیلی مهم است. امام رضا (علیه السلام) می فرماید: «من یسئل الله التوفیق و لم یجتهد فقد استهزء بنفسه= هرکس موفقیت را می خواهد، اما سخت کوش نیست، خودش  را مسخره کرده». این آدم خودش را مسخره کرده که فقط می گوید: من می خواهم در مقام امام حسین باشم. ولی تلاش نمی کند برایش؛ چه برسد به سخت کوشی. رسیدن به مقام امام حسین یعنی همان بلاهایی که برسر امام حسین و اصحابش آمد، اگر بر سر تو هم آمد، باید اهل این باشی که تحمل کنی. این کاره باید باشی؛ یک کسی می گوید من می خواهم بروم باشگاه؛ می خواهم بروم یک رزمی کار حرفه ای بشوم؛ خوب همین آرزو که کافی نیست. از روز اول که می برندت آنجا تمرینات سخت شروع می شود. فشار با استخوان ها و عضله ها و تمام قسمت های بدن؛ چند ساعت زجر باید بکشی تا یک ورزشکار رزمی بشوی، خیلی باید زحمت کشید. اگرتو اهل زحمت نیستی، ورزشکار رزمی هم نمی شوی. همه کسانی که در دنیا مقام اول شدند، خیلی تنهایی ها را تحمل کردند. شما یک رشته را بگیر که در آن رشته قهرمانی و اول شدن باشد؛ افتخار باشد، اما تنهایی و سختی را نداشته باشد. هرگز چنین نیست. انسان باید تنهایی و سختی بکشد در هر رشته ای که می خواهد یک قهرمان بشود. کسی که می خواهد نقاش بشود، باید ساعت ها تنها باشد و نقاشی بکشد و با تمرکز تمرین کند. یک خانمی که می خواهد مروارید دوز خوبی باشد؛ سرمه دوز خوبی باشد؛ قالیباف باشد؛ باید زیاد تنهایی بکشد. یک قالیباف باید بنشیند رو به روی دار و تنهایی گره بزند. صدهزار دفعه گره بزند؛ صدهزار بار، تیغ بکشد. این تمرکز می خواهد. در مهارتهای عبادی هم همین را می خواهد؛ یک کسی می خواهد نماز خوان خوبی شود؛ یعنی می خواهد با نماز پرواز کند؛ این باید مدتها با نماز خلوت کند. خلوت یعنی خودش باشد و نماز. کسی می خواهد با سجده برود به مکاشفه؛ یا با رکوع برود به مکاشفه؛ یا در قنوت به مکاشفه برود؛ یا درقرائت قرآن به مکاشفه برود؛ این باید مدت ها با قنوت خلوت کند؛ مدت ها با رکوع خلوت بکند؛ مدت ها با سجده خلوت کند. آن قدر باید این سجده را تمرین بکند؛ آنقدر باید قنوت را تمرین کند؛ آنقدر باید ذکر را تمرین بکند تا مهارت ارتباط از سجده و از قنوت خارج از نماز و وقت های دیگر برایش بدست بیاید. اینکه کسی فقط ادعاهای بزرگی کند، شوخی نیست. اصلاً این جوری نیست که بدون زحمت کسی به چیزی برسد. قرآن هم می فرماید: «لیس للإنسان إلا ما سعی= چیزی برای انسان نیست، مگر با سعی». یعنی کار و زحمت و فداکاری و خلوت و ریاضت می خواهد. آدم باید از خیلی چیزها بگذرد تا به یک کمالی برسد. کسی که قهرمان ورزشی می شود، خیلی چیزها را فداکرده تا این شده؛ یک کسی که شده آشپز شماره یک، خیلی چیزها را فدا کرده که به این مرحله رسیده. حالا از بین همه کمالات تو آمده ای و دست گذاشته ای روی بزرگرترین کمالی که یک آدم می تواند به آن برسد؛ نه دکتری، نه مهندسی، نه تجارت، نه هنرمندی، نه ورزشکاری، تو می گی من می خواهم در انسانیت سرآمد و شماره یک باشم؛ یعنی آن دو تا دستور قرآنی را می خواهم اجرا کنم که می فرماید: «سارعوا» و «سابقوا»؛ سرعت بگیرید، سبقت بگیرید. این کارها خلوت می خواهد؛ اطلاعات و تمرکز و خلوت و تمرین و تکرار، تا آن اتفاقی که باید بیفتد، بیفتد. مثلا در مورد سجده، الان خدا وکیلی هرکدام از ما از خودش بپرسد که مجموع سجده هایم در طول عمر ۴۰یا ۵۰ ساله ام چقدر بوده؟  من مثلاً یک ربع تمرکز تو سجده داشته ام یا نه؟ ۱۵ دقیقه سجده با تمرکز؛ یک ساعت قنوت با تمرکز داشته ام؟ قنوت یعنی من یک ساعت بنشینم و در حال قنوت، با خدا چشم تو چشم صحبت کنم. آیا اینقدر با تمرکز که حواسم هیچ جای دیگری نباشد، با خدا حرف زده ام؟ ما سابقه نماز خیلی داریم؛ می گوییم بله ما ۴۰ سال است که داریم نماز می خوانیم؛ ولی چند دقیقه حق یقتا با خدا حرف زدیم؟ ما زیارت عاشورا هزار با خوانده ایم؛ اما این سؤال مطرح است که در زیارت عاشورا چند بار با امام حسین متوجه شده ای که داری حرف می زنی؟ متوجه شده ای که آرزوهایت را داری مطرح می کنی. قدم صدق یک مرحله ریاضی است؛ یک مرحله سیر و سلوکی است. یعنی قاعده و فرمول و راه و مسیر دارد. آدم باید همان مسیر را طی بکند. مثل همه مسیرهای کمالات دیگر، باید انسان واقعا آن را بخواهد. فقط آرزو کردنش فایده ای ندارد؛ یعنی باید تصمیم بگیرد و بگوید من می خواهم وارد این رفاقت و دوستی بشوم؛ می خواهم این تجارت را کار کنم؛ وسپس تصمیم بگیرد و کمرش را ببندد وارد بشود مثل همه رشته های دیگر.

امام رضا (علیه‌السلام) درباره‌ی کسی که فقط آرزو دارد، اما حاضر نیست که متناسب با آرزویش تلاش کند، تعبیر عجیب و تکان دهنده ای دارد؛ می فرماید:«من سئل الله التوفیقه وَ لم یَجتهِد فَقَدِ استهزء بنفسهِ= کسی که از خدا موفقیت را می خواهد، اما حاضر نیست سخت کوشی و تلاش بکند، خودش را مسخره کرده است». در جلسه گذشته، درباره قدم صدق گفتیم که اگر ما ادعایی می کنیم، باید قلب ما آن را تأیید کند. اگر در زیارت عاشورا درخواست می کنیم که خداوند انتقام سیدالشهدا را روزی ما کند، اگر می خواهیم در دنیا و آخرت با حضرت باشیم و به مقام آنها برسیم، باید در گفتارمان صادق باشیم. برای اثبات ادعای مان باید معونه آن را بپردازیم و برای آن تلاش کنیم؛ در غیر این صورت در ادعای خود صادق نیستیم. حضرت کلمه «سعی» را بیان نمی کنند، نمی گویند:« وَلَم یسعی»؛ بلکه می فرماید:«وَلَم یَجتهدِ» یعنی سعی نه، اجتهاد لازم است؛ پس برای رسیدن به هدف، سعی کافی نیست، بلکه سخت کوشی لازم است. یعنی تلاش فراوان و مناسب با هدف. قرآن می فرماید: « وَمَنْ أَرَادَ الْآخِرَةَ وَسَعَى لَهَا سَعْیَهَا وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولَئِكَ كَانَ سَعْیُهُمْ مَشْكُورًا[1] = و هر كس خواهان آخرت است و نهایت كوشش را براى آن بكند و مؤمن باشد، آنانند كه تلاش آنها مورد حق‏ شناسى واقع خواهد شد». «سَعْیَهَا» یعنی آن سعی که تناسب با آخرت دارد. سعی چنین افرادی مشکور است. اگر بگوییم من آخرت را می خواهم؛ اما سعی هم بکنم و سعی ام مناسب آخرت نباشد، فایده ای ندارد. مثل کسی که می خواهد در کنکور قبول شود، سعی هم می کند، اما قبول نمی شود؛ زیرا سعی او متناسب با قبول شدن در کنکور و در رشته مورد نظر نبوده. سعی کرده، وقت گذاشته، کلاس رفته، از مغزش کار کشیده، شب بی خوابی کشیده، اما چون سعیش مناسب نبوده، تناسبی با هدف نداشته، این سعی ها به نتیجه نرسیده است. اگر ما بخواهیم مقام انسانی را طی کنیم و بخواهیم به آخرت و به اهل بیت برسیم (بالاتر از آخرت، اهل بیت هستند)، باید به تناسب این اردوگاه و به تناسب این حزب و به تناسب اهل بیت اهل تلاش باشیم. وگرنه مشمول همان فرمایش امام رضا(علیه السلام) می شویم، که فرمودند: کسی که موفقیت را از خدا می خواهد، اما سخت کوشی نمی کند، خودش را مسخره کرده است. پس وقتی زیارت عاشورا می خوانیم و با خداوند و امام حسین صحبت می کنیم، ادعاهایی داریم، اگر در آنها صادق نباشیم، باطناً داریم خودمان را مسخره می کنیم و نعوذبالله ممکن است خدا یا امام حسین را مسخره کنیم. پس باید صادق باشیم و صدق داشته باشیم. «صدق» آنقدر مهم است که فرمودند: مومن اگر دروغ بگوید مومن نیست ما بحثی در اخلاق داریم، که خیلی مهم است، جزء مسائل پایه ای است و آن نفی دروغگویی است. دروغ از گناهان کبیره شمرده است. فرمودند: کلید همه بدی ها دروغ است. دروغ مفسده دارد؛ مضر و جزء گناهان کبیره است. اگر در کتاب ها و در احادیث، نگاه کنید، در مورد دروغ گفته شده که از گناهان کبیره است و از زنا و شراب بالاتر است. پرسیدند: مؤمن ممکن است شراب بخورد؟ حضرت فرمود: بله. سوال شد ممکن است، زنا کند؟ فرمود: بله. پرسید: ممکن است دروغ بگوید؟ فرمود:«لا، لا والله لا».  حضرت قسم خورد که امکان ندارد مؤمن دروغ بگوید. حضرت می فرماید: آن موقعی که دارد دروغ می گوید، دیگر مؤمن نیست. مسئله صدق خیلی مهم است. این همه تأکید برای دروغ نگفتن و این که انسان دروغگو نباشد و صداقت داشته باشد، همه در رابطه با بندگان خداست. حال سؤال این است: دروغ گفتن به خدا بدتر است یا به بندگان خدا؟ دروغ گفتن به امام حسین علیه السلام بدتر است یا به بندگان خدا؟ واضح است دروغ گفتن به خدا و امام حسین بدتر است. آدم به امام حسین علیه السلام، امام زمان علیه السلام، حق تعالی و به ائمه دروغ بگوید، خیلی زشت تر است. از همه بدتر این که ما در حالی دروغ می گوییم که آنها شاهد و ناظر بر قلب ما هستند، ما هیچ چیز مخفی از آن ها نمی توانیم داشته باشیم. به همین خاطر در زیارت عاشورا دوبار مسئله صدق آمده، «ان یثبت لی قدم صدق » در سجده می خوانیم «و ثبت لی قدم صدق». یعنی من راست می گویم و واقعاً دارم این ها را درخواست می کنم. چون راستگویی هم یک کار سختی است؛ کار هرکسی نیست که وقتی دارد با امام حسین حرف می زند و این ادعاها را می‌کند، راست بگوید؛ پس باید از خدا توفیق راستگویی بخواهیم. اینجاست که توحید به داد آدم می رسد:«لاحول ولا قوة الاباالله»،«ایاک نعبد و ایاک نستعین» از خودت کمک می خواهیم، خدایا خودت به ما صدق بده و قدم ما را راست بگردان. امتحان صادق بودن یکی از رزمندگان که به صادق بودن خود شک داشت، تا وقتی که امتحان صادق بودنش را نداده بود، در حزن و اندوه بود. در گردان ما یکی از رزمنده ها که 18 سال داشت و تخریب چی بود و همیشه حزن و غمی در چهره اش بود. در عملیات های زیادی هم شرکت کرده بود و انصافاً هم در عملیات های قبلی خیلی شجاعانه و دلیرانه در میدان بود. یعنی من اصلاً از این جوان هیچ ضعفی ندیدم. ولی او در دلش یک حزنی داشت. ما هم نمی توانستیم سؤال کنیم که علت این غصه اش چیست. عملیات رمضان تمام شد و ما رفتیم غرب، سومار، برای عملیات مسلم بن عقیل. او در شناسایی ها هم می آمد و رشادت به خرج می داد؛ ولی باز در دلش حزن بود. عملیات که تمام شد و شهر سومار الحمدلله آزاد شد، از عملیات که برگشتیم، دیدم خیلی انبساط و آرامش دارد و این تغییر حالت محسوس بود. از او پرسیدم: چه شده که الآن انبساط داری؟ مشکلت برطرف شد؟ به ظرافت کاری این جوان دقت کنید! جواب داد: من این همه عملیات رفتم، شناسایی رفتم، ولی به خودم شک داشتم که من صادق هستم یا خیر. او را خوب می شناختم؛ ده ها عملیات سخت را انجام داده بود. عملیات هایی که 3- 4- 5-  6 نفر می شدیم و 50 کیلومتر 60 کیلومتر، حتی گاهی 90 کیلومتر نه در خاک خودمان، بلکه در داخل خاک دشمن و در داخل پادگان های دشمن، پیاده می رفتیم. این عملیات های سخت را رفته بود و خیلی چیزها از خودش نشان داده بود. با این حال می گفت: من به خودم شک داشتم که آیا من صادق هستم یا خیر. یعنی آیا برای خدا از همه چیزم گذشته ام یا نگذشته ام؟ گفتم: چه شد؟ آیا قضیه برایت حل شد؟ گفت: بله، دیشب، آنجا که هیچ کس حاضر نبود برود و دشمن هم پشت سر هم آتش می ریخت، من دیدم که این بچه ها نمی توانند وارد آن صحنه شوند، من توانستم «یا مهدی» بگویم و تنها بروم و هیچ کس هم با من نیامد. وقتی رفتم؛ دیدم که چقدر قلب من آرام شد. دیدم چقدر راحتم که با این همه دشمن تنها هستم. گفت: به خاطر این که من این کار را کردم، دیگر رزمنده ها هم کنده شدند و آمدند. خیلی خوشحالم که به خودم لااقل ثابت شد که من در این راه صادق هستم و در سختی نمی بُرم. این رزمنده با این که سختی های زیادی را پشت سر گذاشته بود و امتحان های خوبی داده بود؛ ولی از خودش حساب می کشید که واقعاً من صادق هستم یا صادق نیستم؟ راست می گویم یا راست نمی گویم؟ ما کسانی را داشتیم که به جبهه می آمدند، اما بعد معذرت خواهی می کردند که ما خیلی دوست داریم به اسلام و مسلیمن خدمت کنیم، اما این را در خود نمی بینیم که جلو بیاییم. ما در پشت خط می مانیم و هرکاری داشته باشید انجام می دهیم. در بیمارستان و آشپزخانه، خدمت می کنیم، آب می آوریم، خدمات دیگر انجام می دهیم. اینها خیلی هم صادق بودند. درود بر آنها. آدم نباید هیچ کس را به خاطر ترس مذمت کند. ما از صداقت شان لذت می بردیم. گاهی خدا شاهد است ما می دیدیم، همین افراد که می گفتند ما در خط جلو بیاییم، درعملیات می دیدم که سر و کله شان پیدا می شد، می گفتیم: چی شد که آمدید؟ می گفتند: به ما گفتند نیرو نیست ما هم اصلاً نتوانستیم بمانیم و آمدیم و گفتیم اینجا جای ترسیدن نیست. نیاز هست که در خط جلو باشیم و آمدیم؛ شکر خدا همه ترس هایمان هم ریخت. صدق در باطن انسان ریشه دارد سیر انسان، یک سیر تدریجی است. خدا به ما گفته که در حقیقت باطن و ناخودگاهت صدق وجود دارد و صادق است. یعنی تو واقعاً من را می خواهی. امام فرمود: رئیس جمهور آمریکا هم عاشق خداست. معاویه هم عاشق خداست. این همان ضمیر ناخودگاه است که همه خدا را می خواهیم. پس اگرمعاویه بگوید «لا إله إلاالله» نسبت به ضمیر ناخودآگاهش راست گفته یا دروغ؟ راست گفته. ولی نسبت به معرفت شخصی و جنبه اختیاری خودش دارد دروغ می گوید. چون او در دنیا به دنبال بی نهایت می گردد. خدا می گوید که آن باطن شما راست می گوید و واقعاً هم غیر از من کسی نمی تواند شما را خوشبخت بکند. در ضمیر خودآگاه تان اگر دروغ می گویید، باید برای رفع این دروغ تلاش کنید. انسان باید سعی کند کم کم دروغ هایش تبدیل به راست شود. پس خود انسان باید خجالت بکشد و حیا کند از اینکه یک عمر به اهل بیت و خدا دروغ بگوید. دروغ ها باید به صدق و راستی تبدیل شوند اینکه انسان اصلاً تلاش نکند که راستگو شود و تلاش نکند که به صدق برسد، خیلی بد است. بله ما بسیاری از قسمت هایی که در زیارت عاشورا می خوانیم را راست نمی گوییم. عیبی ندارد؛ راست نگوییم. دروغش را بگوییم. به دروغ ادعا هم بکنیم. اما تلاش کنیم آن دروغها را به صدق تبدیل کنیم. مردم سال ها قبل از انقلاب، نوحه هایی که می خواندند و عزادارای می کردند، به خصوص جوان ها و مداح ها وجودهای بسیار گران قیمتی هستند. یک مداح وجود ارزشمندی دارد و خدا می داند این مدح ها چقدر نقش دارند در بقا و تثبیت دین خدا. گاهی وقت ها یک مداح کاری می کند که یک عالِم شاید سال ها نتواند انجام دهد. شعرهای عاشقانه برای اهل بیت تنظیم می کند. خودش هم دروغ می گوید. اما این دروغ ها راست می شود. مردم سال ها به امام حسین گفتند:« جوانی من به فدایت حسین جان/ کی می رسیم به کربلایت حسین جان». یک دفعه دیدی، هیچ وقت این همه جوان که در طول تاریخ، جوانی شان را فدای امام حسین نکردند، همه اش راست درآمد. یعنی آنهایی که زمانی در کوچه ها بچه کوچولوهایی بودند که ما یادمان است سینه می زدند و عزادارای می کردند و زنجیر می زدند و این شعرها را می خواندند. کم کم بزرگ شدند، به این شعرها دقت کردند و معنی اش را فهمیدند. قضیه جدی نبود، ولی یک لحظه به خودشان آمدند، دیدند جنگی شده و دفاع مقدسی هست؛ انقلابی هست و کشت و کشتاری هست و حالا باید همه آن نوحه هایی که خوانده بودند و عزاداریهای که کرده بودند و حرفی که زده بودند، همه باید راست در می آمد.  دیدیم که چقدر خوب این مردم امتحانشان را پس دادند و راست هم گفتند. ماجرا از یک مجاز شروع می شود، اما به یک حقیقت ختم می شود. این خوب است. ما هم باید همین جور باشیم. یعنی حالا هم می گوییم:«لاإله إلا الله= خدایا من دلبری جز تو ندارم»؛ معشوقی جز تو ندارم؛ معبودی جز تو ندارم. اگر یک مدت آدم دروغ می گوید، بگوید. ولی زشت است که تا آخر عمر دروغ بگوید. یعنی باید تلاش بکند و روز به روز این سطح دروغ هایش را کم بکند. سطح معشوق های وهمی، معشوق های حسی، معشوق های خیالی را پایین تر بیاورد و یک روز اینها را از دلش بیرون بکند. روز به روز به ارزش های انسانی و الهی بیشتر فکر کند و اینها برایش مهم باشند. کسی دم از خدا و پیغمبر بزند، اما موقع عروسی و خواستگاری می گوید مهریه چهارصدتا، پانصدتا، هفتصدتا، هزارتا سکه؛ این اصلاً راست نمی گوید. دروغ می گوید و او شکست خورده است. کسی که این طوری است در این بخش شکست خورده. بچه اش متولد می شود و موقع اسم گذاری؛ می بینی شکست می خورد. نمی تواند اسم های مقدس و آسمانی انتخاب کند. در رفتار با همسر می بینی باز شکست می خورد. دروغ دارد می گوید. با مبنای خدا و مبنای اهل بیت و مبنای آسمانی با همسرش رفتار نمی کند. بر مبنای زمین، با مبنای حیوانیت، مسابقه، رقابت، چشم و هم چشمی، خودخواهی و خودمحوری با همسرش برخورد می کند. باز هم می بینی که شکست خورده است. از خداوند، طلب صدق کنیم در بخش الحاقی دعای عرفه جمله ای داریم: « و أقِمنی بِصِدقِ العُبودِیَّةِ بَینَ یَدَیكَ = و من را در مقام عبودیت خودت به صدق پایدار کن». یکی از چیزهای خوبی که در عرفه کی خوانیم؛ هم در شب عرفه و هم روز عرفه «صداقت» است. همین قدم صدق است. خدایا من را در مقام عبودیت خودت به صدق پایدار کن. یعنی عبودیت تو را صادقانه انجام بدهم. دروغ نگویم. «أقِمنی» من را تثبیت کن. من را اینجا مقیم کن. در طاعت تو صادقانه مقیم شوم. در بخشی از دعای کمیل می خوانیم:« یا رَبِّ یا رَبِّ یا رَبِّ! أسْئَلُک بِحَقِّک وَ قُدْسِک وَ أعْظَمِ صِفاتِک وَ أسْمائِک أنْ تَجْعَلَ أوْقاتی مِنَ اللَّیلِ وَ النَّهارِ بِذِکرِک مَعْمورَةً وَ بِخِدْمَتِک مَوْصولَةً وَ أعْمالی عِنْدَک مَقْبولَةً حَتّی تَکونَ أَعْمالی وَأوْرادی کلُّها وِرْدآ واحِدآ و حالی فی خدمتک سرمداً= خدایا از تو مسئلت می‌کنم به عزتت و قدّوسیتت و به عظیم‌ترین صفات و اسمائت که تمام اوقات مرا با یاد خودت آبادان کنی و اینکه علی‌الاتصال، در خدمت تو باشم و اعمال من مقبول درگاه تو باشد [تا اینکه] تمام اعمال من و وردهای من یک چیز بشود و حالم در خدمت تو پاینده گردد». ظرافت را نگاه کنید، حضرت سراغ اسم «رب» رفته، یعنی خدایا! تو مربی من هستی و چون تو مربی من هستی، تو من را اینگونه کن. من برای اینکه صادق باشم و نسبت به تو (خدا) و نسبت به اهل بیت دروغگو نباشم، آدم راستگویی در عبودیت باشم، به کمک خودتان احتیاج دارم. به کمک خودت که رب من هستی، احتیاج دارم.  بعد از اسم یا رب چه چیزهایی حضرت خواسته؟ «وبخدمتک موصولة = تمام شب و روز من درخدمت تو باشم». من خدمتگزار تو باشم. ای خدا اعمالم نزد تو مقبول باشد تا اینکه تمام اعمال و اوراد من واحد شود و یک پارچه برای تو باشد. اعمالم، اوردام همه متمرکز به تو متوجه به تو و احوالات من دائماً در خدمت تو باشد. این می شود آدم صادق. کسی که وقتی می خواهد با امام زمان حرف بزند، عجله صادقانه داشته باشد. این خیلی مهم است. این را در قلبتان یا روی کاغذ یک جا یادداشت کنید. همین دو تا کلمه که گفتم، بزنید روی آینه در منزل تان، روی شیشه اتومبیلتان یا روی میزتان «عجله صادقانه». آیا ما برای آمدن امام زمان عجله داریم؟ عجله ای که برای رسیدن به یک محبوب زمینی داریم؛ هرچه که می خواهد باشد؛ خرید یک اتومبیل باشد یا یک مسکن؛ خرید یک لباس باشد یا سفریا رسیدن به یک معشوق زمینی و انسانی باشد. آیا مثل همین عجله را برای امام زمان داریم یا نداریم؟ در دل ما این دلشوره های عجولانه وجود دارد یا نه؟ تا وارد عمل نشویم، صادق نیستیم ما حتی در نحوه دعا کردن مان هم صادق نیستیم. اگر عزیزترین کسِ شما سرطان داشته باشد و داری او را از دست می دهی، خیلی هم به او وابسته هستی، فرزندت، همسرت، بچه ات، دوستت، خواهر و برادرت هست و دارد از دنیا می رود؛ چطوری برایش دعا می کنی؟ ما برای امام زمان یک بار این طوری دعا کرده ایم؟  خدا می داند اگر مردم به اینجا برسند که اینطوری دعا کنند، یقیناً موانع ظهور امام زمان برطرف می شود. ما اصلاً در حال مان هم صادق نیستیم. در فرزندی صادق نیستیم. در شیعه بودن مان صادق نیستیم. دعای کمیل که شب جمعه می خوانیم:«حَتّی تَکونَ أَعْمالی وَأوْرادی کلُّها وِرْدآ واحِدآ و حالی فی خدمتک سرمداً» یعنی من وقف تو بشوم. یعنی من برای امام زمان جوشش داشته باشم؛ نه اینکه دائماً من را هُل بدهند و تلقین کنند و مرتب به من بگویند و تکرار کنند. البته باز اینها هم بد نیست، خوب است. همین دروغگویی ها یک موقعی کم کم شاید راست شود. مثل زغال است، دائماً آن را باد می زنند؛ می رود و می آید تا کم کم بگیرد و یکپارچه برای امام زمان آتش شود. اگر وارد نشود، اگر زغال در منقل نیاید و بخواهد همیشه در گونی بماند، نمی گیرد. باید بیاید و در منقل باید آتشش بزنند و شروع شود. انسان خودش راه بیندازد. خدا رحمت کند امام را (سلام الله علیه) فرمود: انسان بدون تلقین به هیچ جا نمی رسد. باید بیایید در گود. باید بیایید درکار. باید خودش را به دروغ به خدمت به امام زمان بزند؛ به وقف کردن بزند؛ باید ذره ذره دست کند جیبش پول خرج کرد. تا برسد به آنجایی که همانطوری که برای زن و بچه و پدر و مادرش خرج می کند؛ برای امام زمان هم خرج کند. بدون توقف و بدون چشمداشت خرج کند. فقط به خاطر عشقش خرج کند. هیچ چیز از طرف مقابل نخواهد. صادق باشد، راست بگوید. واقعاً این را ما نباید ساده از کنارش رد بشویم. یعنی تمام حرف ها و قول و قرار هایی که با امام حسین در زیارت عاشورا گذاشتیم؛ اینکه من می خواهم منتقم تو باشم و انتقام تو را بگیرم؛ اینکه در دنیا و آخرت می خواهم با تو باشم. اینکه خدا زندگی و مرگ مرا، زندگی و مرگ شما قرار دهد. اینکه مقام شما را دوست دارم و می خواهم در روز قیامت در مقام شما باشم. آخرش امام حسین می گوید من همه حرف های تو را قبول دارم. می خواهی بیایی و به مقام من برسی، راه بیفت. ولی برنامه ریزی ات کو، برنامه ریزی روزانه ات اصلاً نشان نمی دهد که تو می خواهی این مسیر را طی کنی. تو این قدر برای خودت مشغله درست کرده ای و اینقدر برنامه ریزی در زندگی ات داری که اصلاً چیزی از آن به امام زمان نمی رسد. چیزی به آخرت و ابدیت نمی رسد. تو اصلاً وقتی نداری؛ تو فقط آمده ای و می گویی من می خواهم؛ بدون اینکه اصلاً بخواهی برای آن وقتی بگذاری. بدون اینکه بخواهی از معشوق های دیگرت بگذری. تلاشهایت کجاست؟ دلدادگی هایت، سوز دلت کجاست؟ میزانِ سوزِ دل و شوق ما، نشان‌دهنده صدق ماست آنچه که ما را مقبول اهل بیت و خدا می کند، میزانِ سوزِ دل ما و میزان شوق ماست. چقدر ما سوز دل داشته باشیم؟ هرچقدر شوق داشته باشیم، صدق ما از همان سوز دل معلوم می شود. آدم صادق، سوز و شوق دارد. در دعای مناجات شعبانیه می خوانیم:« إِلهِی هَبْ لِی قَلْبا یُدْنِیهِ مِنْكَ شَوْقُهُ وَلِسانا یُرْفَعُ إِلَیْكَ صِدْقُهُ = خدایا، قلبى به من عنایت كن، كه اشتیاقش او را به تو نزدیك كند، و زبانى كه صدقش به جانب تو بالا برده شود». باز باید این دل را از خدا بخواهیم؛ باز هم گریه کنیم و به خدا بگوییم، خدایا! من یک دل این طوری می خواهم. دلی به من بده که اشتیاق داشته باشد. کراهت و هل دادن در آن نباشد. مثل رزمنده های ما که هیچ کدام با فکر جبهه نرفتند. معرفت داشتند و با شوق رفتند. ما چقدر شهید داشتیم که شناسنامه هایشان را دستکاری کرده بودند. «وَلِسانا یُرْفَعُ إِلَیْكَ صِدْقُهُ= و زبانی به من بده که این زبان من راستی و صدقش پیش تو بالا بیایید». یعنی وقتی من حرف می زنم و می گویم:«اللهم ارزقنی الشهادة فی سبیلک...؛ اللهم اجعل محیای محیای ...= خدایا! زندگی مرا زندگی پیامبر و آل قرار بده؛ مرگ مرا مرگ پیامبر و آل قرار بده». من دارم حرف می زنم، نباید بوی گندش ملائکه را اذیت نکند. باید طوری حرف بزنم که واقعاً فرشته ها بگویند دارد راست میگوید. بوی عطرِ صدق از این کلام بالا برود. بگویند مورد تأیید است؛ واقعاً این بنده ما دارد راست می گوید. خانم فاطمه زهرا (سلام الله علیها) حرف های ما را می شنود. احاطه کامل به ما دارد. بگوید بچه من دارد راست می گوید. بچه ام صادق است. وقتی شما فقط روی عمل سرمایه گذاری می کنید، بدون سرمایه گذاری روی قلب، چندین مرتبه حج و کربلا و سوریه می روید، در حالی که قلب راه نمی افتد و به سوز و شوق نمی رسد، فایده اش چیست؟ به جای اینکه بدن را به زحمت بیندازیم. دل را باید حرکت دربیاوریم. پیش نیازِ صدق، ترک لقمه حرام است دل انسان، با معرفت حرکت می کند. پیش نیاز آن هم ترک گناه است؛ به خصوص ترک لقمه حرام؛ چون  لقمه حرام نقش اساسی دارد و ده سال زحمت آدم را هدر می دهد و آدم با لقمه حرام در روز عاشورا سر از امام کشی در می آورد. می نشیند روی سینه امام حسین و سرش را می برد. حضرت زینب (سلام الله علیها) می پرسد: مگر اینها نمی دانند که تو پسر پیغمبر و بچه فاطمه زهرا و امام هستی؟ امام می فرماید: بله همه شان می دانند. می پرسد پس چطور حاضر می شوند جلوی تو بایستند؟ شکم هایشان پر ازحرام است. این یعنی حتی برای قدم صدق، اول باید لقمه ات را مراقبت کنی. یعنی تا لقمه ات را مراقبت نکنی و به حلال نرسی، داری دروغ می گویی؛ پس در آرزوهایت موفق هم نمی شوی و تلاش هایت هدر می رود. پس لقمه ات را خیلی مراقبت کن. لقمه حرام آدم را شقی می کند. کاملاً زمین گیر می کند. می خواهی قدم صدق داشته باشی، اول از ظاهر شروع کن. تا وقتی که لباس و خوراک و اینها را اصلاح نکنی، تلاشهایت اصلاً فایده ندارد. اول اینها را اصلاح کن، بعد سراغ معرفت برو.  بچه بسیجی های ما که شهید شدند و تا شهادت یعنی مقام عندالهی رفتند، کار بزرگی کردند. یک عارف در حوزه های علمیه 50 سال جان می کند، بعد یک بچه بسیجی چهار روزه از او جلو می زند. به قول امام یک شبه ره صد ساله را می رود. چرا؟ برای اینکه اینها غالباً از خانواده های حلال خور بودند. لقمه های کارگری و زحمت کشی می خوردند. تقیدات خاصی داشتند. یک مدت هم لقمه‌ی جبهه را خوردند که حلال حلال است و آدم را پاک می کند. اگر آدم 40 روز در جبهه غذا بخورد، خیلی برایش تأثیر دارد. طوری که می دیدند آن راهی که 50 سال یک نفر زحمت می کشید تا چیزی بگیرد را یک بسیجی یک شبه می گرفت. اگر لقمه مشکل داشته باشد، هر چقدر هم زحمت بکشی، درس بخوانی، دانشگاه و حوزه و ...بروی و تلاش کنی، هیچ فایده ای ندارد. اصلاً نه اشک راه می افتد، نه قلب راه می افتد، نه شوق ایجاد می شود، نه حالی وجود دارد، نه نمازی، نه لذتی، نه سحری، نه شب جمعه‌ای... من یک نمونه عرض کردم، برای این که صادق باشیم باید دغدغه صادقانه داشته باشیم. یعنی اگر کسی الان دروغ می گوید، عیبی ندارد، ولی وقتی که راه افتاد، از آن به بعد تلاش کند و دروغ هایش را کم کند. صدق، یعنی اینکه وقتی خدا را دارم، هر چی را نداشته باشم، آرامش دارم. وقتی خدا را دارم، من باید به او نزدیک شوم. وقتی ما اول متولد می شویم، جمادیم، بعد در رحم مادر نبات می شویم، وقتی به دنیا می آییم، حیوان می شویم. چند سال که می گذرد، صفت های شیطانی سراغ ما می آید و با خودشناسی و تکلیف خود را بالا می کشیم. می بینیم خیلی از چیزهایی که قبل از آن اذیتم می کرد، دیگر اذیت و عصبانی ام نمی کند. پس تو از نوع رنجش ها و عصبانیت ها و سوزش دلت بفهم که کجایی هستی، بزرگ شده ای یا هنوز بچه هستی؟ وقتی هر اتفاقی می افتد، به هم نمی ریزی و محکم هستی مثل کوه راسخ که فرمودند:«کالجبل الراسخ لا تحرکه العواقب= مثل کوه راسخ و محکمی که بادهای تند نمی تواند تکانش بدهد»،یعنی وقتی به رغم سختی ها آرامش داری، معلوم است داری بزرگ می شوی؛ معلوم است داری صدق پیدا می کنی. آن وقت است که اگر بگویی «لاإله إلا الله»، داری راست می گویی. پس بدانیم روی چه چیزی باید سرمایه گذاری کنیم. «و ثبت لی قدم صدق عندک مع الحسین و اصحاب الحسین= خدایا یک قدم صدقی به من بده  همراه امام حسین و یارانش که من هم مثل آنها باشم». بطوری که اگر امام حسین و یارانش ما را دیدند، بگویند اینها از ما هستند و راست می گویند. چقدر مبارک است، اگر ما را این طوری بپذیرند. قدم صدق / لقمه حلال [1] . سوره اسراء/19.