از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی در جلسه گذشته آیاتی را پیرامون انفاق بیان کردیم. اکنون در این جلسه آیه دیگری را در آن مورد بررسی می نماییم. «مثل الذین ینفقون أموالُهُم ابتغاء مرضاتِ الله و تثبیتاً مِن أنفسهم کمثلِ جنّه بربوه أصابها وابلٌ فآتت أکلها ضعفیَن...» (آیه 265 بقره) مثل کسانی که اموالشان را در جهت کسب رضای خداوند و تثبیت (پایداری) جانهای خودشان انفاق می کنند، مانند باغی است که بر فراز تپه ای قرار دارد و رگباری به آن می رسد و دو برابر محصول می دهد و اگر رگباری به آن نرسد. متأسفانه موضوع «تثبیتاً لانفسهم» در آموزه های دینی ما خیلی جدی گرفته نشده است در صورتی که خروجی های مثبت قبل از هر چیز خیرش متوجه خود شخص شده و سبب تقویتش می گردد. تزلزل، شک، دو دلی و ابهام سراغ کسی می رود که خروجی ندارد بعضی ها اظهار می کنند ما خودمان مهر مادری یا پدری ندیده ایم و نمی توانیم ابراز عاطفه و محبت داشته باشیم، در صورتی که خلاءهای عاطفی و مالی در گرو انفاق است که اگر اینگونه رفتار کنیم مال و عاطفه چندین برابر به خودمان باز می گردد. حتی اگر انسان فقیر هم باشد در اسلام تأکید شده تا می تواند انفاق کند هر قدر هم اندک باشد. بدترین اقدام گدایی است. کسی که طلب توجه و محبت دیگران (استرحام) را دارد خیلی بدبخت است. اگر کسی به چیزی نیاز دارد اول باید خودش خروجی داشته باشد. گدایی دور از شأن فرزندان خانواده آسمانی است. امام صادق «علیه السلام» می فرمایند: من وقتی نیاز مالی دارم مقدار زیادی از آنچه دارم صدقه می دهم و خداوند چندین برابر به من باز می گرداند. در طبیعت اگر یک نیوتن بر چیزی نیرو وارد کنیم یک نیوتن نیرو به ما باز می گردد. برای محبوبیت نزد خانواده آسمانی خیلی راهها وجود دارد. ما باید همه مردم را به عشق اینکه بنده خدا و فرزند خانواده آسمانی هستند دوست داشته باشیم و به آنها خدمت کنیم، سیاه و سفید، شیعه و سنی هم برایمان فرقی نداشته باشد. در این صورت ما نزد خانواده آسمانی مان خیلی عزیز می شویم. اگر ما برای امام زمان خود تلاش کنیم نزد ایشان خیلی عزیز می شویم. این خیلی فرق دارد با کسی که هیچ شباهتی به خانواده آسمانی اش نداشته و همه فعالیتهایش برای خود و خانواده زمینی اش است. ما باید مانند رود باشیم که دائماً در جریان است و مانند الله همواره خروجی داشته باشیم. دعای فرج در ماه مبارک رمضان باعث آمرزش همه گناهان می شود. «اللهم ادخل علی اهل القبور السرور، اللهم اغن کلّ فقیر، اللهم اشبع کل جائع...» زیرا شخص دغدغه همه اقشار اعم از اموات، فقراء و گرسنگان، قرض داران، غصه داران و ... را دارد و معلوم می شود عملاً هم هر اقدامی که لازم باشد انجام می دهد، مثلاً شب جمعه ها برای اموات خیرات می دهد. خیرات هم لزوماً خوراکی نیست؛ بلکه می توان کارهای ماندگار را به روح آنها هدیه کرد. لازم به ذکر است می توان همه اموات را در خیرات شریک کنیم تا همه آنها بهره مند شوند و هیچ مقداری از سهم اموات خودمان کم نمی شود. کسی که دعای مذکور را بخواند و به مقتضای آن عمل کند، از حیث اینکه دائماً حسنه از او صادر می شود و همچنین قرآن می فرماید: «انّ الحسنات یذهبن السیئات» لذا گناهان گذشته، حال و آینده او آمرزیده می شود. کسانی که مازاد آنچه را دارند نگاه نداشته و خارج می کنند، «تثبیتاً لانفسهم» نصیب ایشان می گردد و شیطان در حمله های چهارگانه نمی تواند به آنها آسیب بزند و اگر هم آسیبی به آنها برسد سریع جبران می کنند. انسان باید با همه مردم جهان و کل طبیعت در صلح کامل باشد زیرا همه عالم ظهورات «الله» هستند؛ «فاینما تولّوا فثمّ وجه الله...» چنین بینشی سبب از بین رفتن ظلم ها، جنایات و فسادها و حسادتها می شود. خداوند در ادامه آیه مذکور در اول بحث می فرماید: «... و اگر رگباری هم به آن نرسد باران ریزی برای او کافی است و خداوند به آنچه انجام می دهید بیناست.» یکی از اسماء الهی «مُوفی» است. یعنی آنچه را که عمل کرده اید کامل به شما باز می گرداند. در آیه دیگر خداوند می فرماید: «من ذالذی یُقرضُ الله قرضاً حسناً فیضاعفه له أضعافاً کثیره...» چه کسی به خدا قرض الحسنه می دهد تا خداوند (اموال او را) چند برابر افزایش دهد؟ ... با این آیه امکان ندارد که حسادت سراغ کسی بیاید و چندین برابر از رشد دیگران لذت می برد. با توجه به نام «مُوفی» بازگرداننده، خدا حق انسان را تمام و کمال به او باز می گرداند. پس اگر در هر زمینه ای اعم از مالی، حیثیتی و عاطفی و ... حقی از ما ضایع شد تا آنجا که دچار خسران بالاتری نشده و به اختلافها و درگیری های سخت نینجامد دفاع می کنیم و اگر موفق به استیفای حقمان نشدیم به خدا واگذار کنیم. علی «علیه السلام» در کوچه به او ناسزا می گفتند و می فرمود با علی دیگری هستند. اینگونه است که گذشت کردن برای ائمه «علیهم السلام» و افراد بزرگ آسان می شود. خداوند به صورتهای مختلف جبران می کند؛ یا در دنیا انتقام از ظالم می گیرد، یا در آخرت؛ یا شخص را از خیری بالاتر از آنچه از دست داده بهره مند می کند. بعضی ها با گستاخی به خدا اعتراض می کنند که آنها را فراموش کرده و دعایشان را اجابت نکرده و یا حق آنها را نگرفته است و یا اینکه بچه فلان مسیحی را شفا داده ولی فرزند من را که چهل سال است در این دستگاه خدمت می کنم را شفا نمی دهد بدون آنکه توجه داشته باشند: اگر با دیگرانش بود میلی                             چرا ظرف مرا بشکست لیلی اگر گرفتن حق مستلزم گناه باشد ولی شخص تقوی پیشه کند خدا حقش را به او باز می گرداند. «یا من لا یعتدی علی اهل مملکته...» خدا به اهل مملکتش تعدی نمی کند. با داشتن چنین خدایی باید شاد و آرام باشیم. تمام خلقت خداوند حساب و کتاب دارد و یک الکترون، پروتون و نوترون اندازه هایش نزد خدا معلوم است: «کلّ شیء عنده بمقدار...» هیچ چیز از دست خدا خارج نیست و حساب کمترین ها را نیز دارد؛ «فمن یعمل مثقال ذرّه خیراً یره...» کارهای خوب به بهترین صورت و رشد یافته، به انسان باز می­گردد. «زکوه» یعنی پاک کننده و رشد دهنده. کوچکترین خروجی ما، به بهترین شکل در قیامت به ما باز می گردد. کسانی که اینها را در نظر نمی گیرند حتی هنگام نماز و قرائت قرآن و سایر عبادات دائماً در حال نقشه کشیدن درباره انتقام از افراد مختلف می باشند. ما باید عفونتها و کثافات را از وجودمان خارج کنیم زیرا عباداتمان با وجود آلودگی فایده ای ندارد. غصه خوردن ناشی از ضعف در باور ما درباره آخرت و جبران خداوند است. ما باید باور کنیم خانواده آسمانی پشتیبان ما هستند و خدا همیشه با ماست؛ «انّ معی ربّی سیهدین» اگر کسی را نداشته باشیم تا از ما حمایت کند باید بدانیم که در هر شرایطی خدا را داریم. خداوند ما را خیلی بزرگتر و با شرافت تر از اینها آفریده؛«... کرّمنا بنی آدم...» دست خدا یعنی که اگر بیمار هستی یا پرستاری از بیمار می کنی در هر دو صورت آمرزیده می شوی. اگر بلا به انسان نرسد باید ترسید. پیامبر «صلی الله علیه و آله» در منزل شخصی بودند که تخم مرغ به زمین افتاد ولی نشکست. در پاسخ تعجب حضرت، صاحبخانه گفت: در منزل ما بلایی نازل نمی شود. (حضرت می فرمایند: «ملعون، ملعون کلّ بدن لا یُصابُ فی کلّ اربعین یوما» ملعون است ملعون است بدنی که هر چهل روز یکبار دچار مصیبت نمی شود) حضرت از جا برخاسته و فرمودند: من از این سفره چیزی نمی خورم. معلوم است همه مجازاتهای این شخص به آخرت موکول شده است. خداوند می فرماید: به حدی از صدای گنهکاران بدم می آید که وقتی دعایی می کنند به فرشته ها می گویم: هر چه می خواهند به ایشان بدهید. ولی بندگان مقربش را معطل می کند تا بیشتر صدایش کنند. در پس هر مرگی حیاتی است. امام عسکری «علیه السلام» فرمودند: هیچ بلایی سر مؤمن نمی آید مگر اینکه هاله ای از نعمت او را احاطه کرده است. خدا به حدی کریم و مهربان است که حتی آسیبهایی را که انسان بر اثر اشتباه خودش متحمل شده برایش جبران می کند. با وجود این اعتراض معنایی ندارد. خداوند عزیزترین بندگانش مانند امام حسین حضرت زینب، زهرای مرضیه (صلوات الله علیهم اجمعین) و ... را به سختترین مصائب دچار نمود. بلاها به کمالات حیوانی و طبیعت (حس، خیال وهم) آسیب می رسانند. بلای حقیقی آن است که عقل و فوق عقل مصیبت ببینند. حضور قلب نداشتن سر نماز مصیبت حقیقی است و یا اینکه انسان مرتکب گناه شده یا خود شیفته و متکبر، حسود و ... گردد. اگر انسان طبیعتش بر فطرتش غلبه کند از نگاه طبیعی به خدا می نگرد، دعاهایش هم در همان حیطه است و صدمه به طبیعت را بلا می داند. این افراد واژگون و به قول علی «علیه السلام» منکوس هستند. باید فوق عقل بر سایر قوا حاکم بوده و آنها را مدیریت کند. «و ما تنفقوا من خیر یوفّ الیکم و انتم لا تظلمون» هر خیری را انفاق کنید به شما باز می گردد و شما مورد ظلم واقع نمی شوید. تو نیکی می کن و در دجله انداز                    که ایزد در بیابانت دهد باز در صحرای قیامت که ما به شدت نیازمندیم عمل خیر ما به ما باز می گردد. گاهی بندگان متوجه نیستند و خداوند با وارد کردن مصیبتها برایشان برای آخرتشان ذخیره سازی می کند. امام حسین «علیه السلام» به خدا عرض می کند: هر بلایی می خواهی سر من بیاور ولی مرا جهنم نبر. ما هم از خدا بخواهیم که لحظه ورودمان به برزخ، معصومین «علیهم السلام» و فرشته های رحمت را ببینم و جشن تولد ما باشد. ما باید اضافات زندگی مان را در راه خدا انفاق کنیم. حلال زیادی در زندگی حکم سَم را دارد. پیامبر «صلی الله علیه و آله» به سلمان و ابوذر پول می دهد وقتی حساب آن را می خواهد به ایشان می فرماید: روی سنگ داغ بایستند. سلمان یک جمله می گوید که همه را در راه خدا انفاق کردم. ابوذر تا حساب یکایک پولها را بگوید پاهایش می سوزد. امام سجاد «علیه السلام» به خدا عرض می کند: خدایا به آن چیزهایی که ندادی به اندازه آنچه دادی شکر می کنم. امام حسین «علیه السلام» عرض می کند: «... و اوّل حاجتی الیک ان تغفر لی ما سلف...» اولین خواسته من این است که گذشته مرا ببخشی. ما باید اول گذشته خود و دیگران را ببخشیم. به حدی دلخوشیهای معنوی ما را فرا گرفته که حیف است به آسیبهای طبیعی بپردازیم. به خدا بگوییم ما گله نمی کنیم تو هم قول بده با چهره خندان با ما برخورد کنی.   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته

از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی امام رضا «علیه السلام» فرمودند: به دوستانم بگویید شیطان را بر خودتان مسلط نکنید. یعنی این‌که ما می‌توانیم بر شیطان غلبه کنیم و وسوسه‌های او را پاسخ ندهیم. چون شیطان قدرتی بر ما ندارد، فقط یک وسوسه ایجاد می کند و یک پیشنهاد و تعارف می‌کند و إلاّ ما تحت ولایت شیطان نیستیم که او هرجا بخواهد ما را با خودش ببرد. شیطان فقط کسانی را می‌تواند فریب دهد که خودشان با اختیار خود، زمام امورشان را به دست او سپرده‌اند و دوست دارند که فریفته شوند و از این وسوسه شدن لذت می‌برند. حمله از جلو؛ یکی از چیزهایی که قرآن خیلی به آن تأکید کرده، ترس از انفاق است که یکی از شرایط عبودیت است. در قرآن هرجا سفارش به نماز شده ، در کنار آن به زکات هم تأکید شده است. هیچ‌کس نمی‌تواند بدون دیدن غم مردم به خدا نزدیک شود. در دین اسلام شما به عشق‌ بازی با خدا می‌روید اما نمی توانید بندگانش را نادیده بگیرید لذا اگر کسی بخواهد نمازش قبول شود باید در میدان زکات آدم موفقی باشد. نمی‌شود یک نفر در میدان زکات بخیل و شکست‌ خورده باشد اما فکر کند با عبادت خدا به «الله» نزدیک می شود. عرفانی که در آن کمک به مردم نیست اساساً تقربی برای انسان ایجاد نمی کند. نبی اکرم «صلی‌الله علیه و آله و سلم» فرمودند: «من أصبح لا یهتم بأمور المسلمین ... فلیس بمسلم»؛ کسی که صبح بیدار شود و غصه مسلمانان دیگر در دلش نباشد، پس مسلمان نیست. ما نمی توانیم نسبت به کسانی که به فعالیت ها و همدلی ما نیاز دارند بی‌خیال باشیم. یکی از دعاهای یک انسان مسلمان این است: «اللهم أصلح کل فاسد مِن امور المسلمین»؛ خدایا هر فسادی بین مسلمین هست اصلاح کن. همین‌که این درخواست را داشته باشی، خداوند می پرسد: تو خودت در رفع این مشکلات چه‌کار می‌توانی بکنی؟ اگر می‌توانی کار کسی را راه بیاندازی که انجام بده در غیر این‌صورت او را همراهی کرده و ضمانتش را بکن. خداوند این فرصت را به شما داده که «دهنده» باشید. این‌که انسان داشته باشد و دیگران به او نیاز داشته باشند یک فرصت و یک تهدید است. فرصت این است که در این یاری‌ای که می‌کند به «الله» نزدیک شده‌است. از طرفی همین که می‌توانسته کمک کند و نکرده خیلی خطرناک است. مثل جنایتی که ما در برابر امام زمانمان مرتکب شده‌ایم. هریک از ما می‌توانیم کمک‌های زیادی در رفع موانع ظهور امام زمان«علیه‌السلام» انجام دهیم ولی این کار را نمی‌کنیم. بنای انسان‌سازی و ارتباط با خانواده آسمانی این است که شما اعضای یک خانواده هستید همه باید شیفته هم، مونس هم، غمخوار هم باشید. همان‌طور که اگر یک نفر نسبت به خانواده زمینی‌اش توجه نکند عاق می‌شود، اگر کسی نسبت به خانواده آسمانی‌اش هم بی‌توجه باشد عاق خواهد شد. یک شیعه واقعی کسی است که اهل بیت «علیهم‌السلام» هرطرف را نگاه کنند حضور او را ببینند. صله ارحام یعنی باهم رفت و آمد داشته باشید تا هر کس به کسی دیگر نیاز داشت دم دست باشد. امام زمان «علیه‌السلام» 1180 سال است که ما را پیدا نمی‌کند. ما اصلاً ارتباطی با ایشان نداریم. اصلاً بلد نیستیم با خانواده آسمانی‌مان زندگی کنیم. در روایت داریم: بوی بهشت از مسیر پانصد سال راه به مشام می‌رسد ولی کسی که قطع رحم کند بوی بهشت را استشمام نمی‌کند. حالا اگر کسی با قرآن، اهل بیت و خانواده آسمانیش قطع رحم کرده باشد چه‌طور آدمی است؟ در خانواده آسمانیش غریب باشد چه‌طور از دنیا خیر می‌بیند؟ چه‌طور می‌خواهد شب اول قبرش شب شادی و نشاطش باشد؟ ما فکر می‌کنیم زیارت‌هایی که می‌رویم مستحب است. در صورتیکه آن‌ها رحم ما هستند. ترسم که این تن که حائل است به جانم                          سقط کند کــودک عــزیز روانم ما آن‌قدر توان نداریم که به دنیا بگوییم از من عمری گذشته و هنوز نتوانسته‌ام با مادرم فاطمه زهرا «سلام‌الله علیها» ارتباط برقرار کنم. کسی که بخش انسانیش فعال است می‌گوید من فقط می‌خواهم به خانواده آسمانی‌ام برسم. هیچ جایی مثل نماز سبک زندگی انسان را نشان نمی‌دهد. می‌خوانیم: «إهدنا الصراط المستقیم صراط الذین أنعمت علیهم»؛ شخصیت‌هایی که می‌خواهم مثل آن‌ها زندگی کنم این چهارگروه هستند. البته کمال من در این است که جزء یکی از این چهار گروه باشم. (انبیاء، شهداء، صدیقین، صالحین) هر انتخابی که در زندگی داریم نباید مانع شود که ما را از این چهار گروه بیرون بیاندازد. متأسفانه بعضی وقت‌ها توهمات، تخیلات و حس‌ها وقت ما را آن‌قدر پر کرده که برای خانواده و ریشه‌امان و آمال و آرزوهای درونی وقت نداریم. حمله از جلو یعنی شیطان آن‌قدر دلشوره در این بخش ایجاد می‌کند که انسانیت، شرافت و ابدیت را از دست می‌دهد. «هَا أَنْتُمْ هؤُلَاءِ تُدْعَوْنَ لِتُنْفِقُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ فَمِنْكُمْ مَنْ یَبْخَلُ وَمَنْ یَبْخَلْ فَإِنَّمَا یَبْخَلُ عَنْ نَفْسِهِ  وَاللَّهُ الْغَنِیُّ وَأَنْتُمُ الْفُقَرَاءُ وَإِنْ تَتَوَلَّوْا یَسْتَبْدِلْ قَوْمًا غَیْرَكُمْ ثُمَّ لَا یَكُونُوا أَمْثَالَكُمْ»(محمّد «صلی الله علیه و آله» /83) چرا ما می‌ترسیم انفاق کنیم؟ برای این‌که به آخرت ایمان نیاوردیم. کسی که پس‌انداز می‌کند از مالش کم می‌شود ولی می‌داند که بالاخره پس‌انداز کرده است. انفاق ما هم در واقع پس اندازی برای آخرت است. هرکس به وُسع خودش باید انفاق کند. خداوند می‌خواهد ما را طوری تربیت کند که دائماً بهشت داشته باشیم. بالاخره ما می‌خواهیم به برزخ وارد شویم یا نه؟ ما در برزخ نیاز داریم یا نه؟ چیزهایی که در برزخ نیاز داریم را باید از دنیا بفرستیم. خوب اگر می‌خواهیم برویم آمادگی داریم یا نه؟ آن طرف آباد است یا نه؟ پس باید سبک زندگی‌ای انتخاب کنیم که در هر زمان آماده رفتن باشیم. «هَا أَنْتُمْ هَؤُلَاءِ تُدْعَوْنَ لِتُنْفِقُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ...»؛ دعوتتان کردم که انفاق کنید در راه خدا. بعضی‌هایتان بخل می‌کنید و هرکس بخل بورزد فقط از خودش کم گذاشته خدا که بی‌نیاز است همه شما هستید که نیازمندید. «انّ انفاق هذا المال فى طاعة الله اعظم نعمة»؛ اگر مالتان را در راه طاعت خدا انفاق کنید بزرگترین نعمت است. چون مال شما در بهشت سرمایه‌گذاری شده و همین‌طور رشد می‌کند یک‌دفعه می‌بینید چه چشم‌روشنی‌هایی برای شما در نظرگرفته شده است. اگر پنج دقیقه در قبر بخوابید متوجه می‌شوید که دست خالی هستید و اگر الان بخواهید منتقل شوید چیزی قابل عرضه ندارید. «و انفاقه فى معصیة الله اعظم محنة»؛ انفاق مال در معصیت خدا، بالاترین عذاب و محنت و رنج است. «إنکم إلی إنفاق ما اکتسبتم أحوج منکم إلی اکتساب ما تجمعون»؛ شما به بخشش چیزهایی که انفاق کردید نیازمندتر هستید تا اکتساب چیزهایی که جمع کردید. امیرالمؤمنین«علیه السلام» می فرمایند: «إنکم إلی اجراء ما أعطیتم اشد حاجه من السائل إلی ما أخذ منها»؛ شما به بخشش آن چیزی که می‌دهید محتاج ترید تا فقیری که از شما دریافت می‌کند. لذا می‌فرمایند: از فقیری که چیزی را از شما دریافت کرد تشکر کنید چون شما را از عذاب نجات داده هم دستت را ببوس زیرا فقیر بهانه بود خدا بود که در قالب فقیر گفت: به من بده. خداوند در قرآن می‌فرماید: «من ذالذی یُقرض الله قرضا حسنا»؛ کیست به منِ خدا،قرض بدهد؟ لحن خدا را ببینید، خدا چه کارهایی کرده برای این‌که ما را از بدبختی نجات دهد؟ برای این‌که ما به بهشت برویم؟ منتظر نباش که شیطان تو را تحریک کند که از کجا معلوم احتیاج دارد؟ امام صادق «علیه‌السلام» فرمودند: من توجه نمی‌کنم که نیاز دارد یا نه کمکش می‌کنم. «والله یضاعف له»؛ خدا چند برابر در دنیا به او برمی‌گرداند. در آخرت هم برای شما ذخیره شد. «یا ایها الذین آمنوا أنفقوا مما رزقناکم من قبل أن یأتی...»؛ ای مؤمنین انفاق کنید از آنچه که خود ما به شما دادیم قبل از این‌که روزی فرا برسد که در آن نه داد و ستدی است نه رفیقی که به دادت برسد و شفاعتی هم نیست. اگر بگذاری مالت در دنیا بماند باخت کردی. در آخرت همه کم می‌آورند کسی به داد کسی نمی‌رسد مگر اهل احسان. آن‌ها که در دنیا اهل احسانند در آخرت هم می‌گویند: خدایا از من بگیر بده به او که به بهشت برود. آن‌ها در دنیا هیچ لذتی را بدون آدم‌های دیگر نمی‌توانستند ببرند. اصلاً تک‌خور نبودند آدم‌های تک‌خور بیشترین وحشت و دلگیری را دارند. «آمنوا بالله و رسوله و انفقوا مما جعلکم مستخلفین فیه»: انفاق کنید از آن پول‌هایی که ما شما را در مصرف کردنش نماینده خودمان در دنیا قرار دادیم. تو قرار است خلیفه و جانشین من بشوی تو هم مثل من باش. کسی می‌تواند در آخرت به خانواده آسمانی‌اش با سرعت ملحق شود که در دنیا به آنها ملحق شود. کسی می‌تواند با سرعت ملحق شود که وجودش خروجی داشته باشد. در کمک به دیگران بخل نکن. ما نباید خودمان را با دیگران مقایسه کنیم که چون آن‌ها برای من کاری نکردند من هم نمی‌کنم. بعضی‌ها واقعاً احساس می‌کنند اگر کسی جهنمی است من هم باید مثل او باشم. «صِل من قطعک»؛ کسی که از تو قطع کرد تو به او سر بزن. مردم دنیا همه یک بهانه و یک حریف تمرینی برای ما هستند. ما آنها را زیادی جدی می‌گیریم. اگر کسی بداند برای چه هدفی متولد شده هیچ وقت افسرده نمی‌شود. هیچ‌وقت دلشوره سراغش نمی‌آید. شیطان نمی‌تواند او را نسبت به آینده بترساند. همه جریانات دنیا فیلم بود که امتحان بدهیم و ببینیم می‌خواهیم پیش خدا برویم و شبیه او شویم یا نه؟ امام باقر«علیه‌السلام» فرمودند: اگر کسی بفهمد داستان روز اول خلقتش چه بوده و بداند خانواده آسمانیش چه کسانی هستند، اصلا سراغ دعوا و درگیری نمی‌رود. ما پر از گند زدن به نقش‌هایمان هستیم. یکبار بیا «جواد» شو، «کریم» شو ببین می‌توانی. ما نقش‌های زمینی‌مان را خیلی جدی گرفتیم ولی هنوز نفهمیدیم که خدا خواسته ما در همه این نقش‌ها شبیه او شویم. امام حسین و حضرت زینب «علیهما‌السلام» در کربلا نقش خودشان را بدانگونه بازی کردند که ما یاد بگیریم به طبیعت بگوییم «و ما رأیت الا جمیلا» «إنّ ربک لبِالمرصاد»؛ خدا و اهل بیت «علیهم‌السلام» دارند ما را نگاه می‌کنند ببینند ما نقش‌هایمان را چه‌طور بازی می‌کنیم. اگر یک زن حواسش باشد که خدا و انبیاء دارند او را نگاه می‌کنند دیگر غُر نمی‌زند، ... و نقش‌هایش را درست ایفاء می‌کند.   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته

از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی عرض کردیم: یکی از حملات شیطان، حمله از جلو «آینده» است که ما را درباره وقایعی که رخ خواهد داد نگران می کند. ما باید توجه داشته باشیم که دنیا دائماً در حال تغییر و تحول است. بدن، اموال، دارایی ها، مقامات و سایر اعتباریات اینگونه هستند. دنیا دائماً با ما سخن می گوید و با معرفی ماهیتش به ما پند می دهد که به امور ثابت و ماندگار دل ببندیم. ابراهیم «علیه السلام» با این فرمایش «انّی لا أُحبّ الافلین» همین امر را به ما متذکر می شوند. فقط خانواده آسمانی ما هستند که ما را بیش از پدر و مادر، همسر و فرزند دوست دارند و ما گدای عشق دیگران نیستیم هر چند داشتن این عشقها مانعی ندارد ولی با وجود خانواده ای عزیز و قدرتمند هرگز با از دست دادن آنها تحقیر نمی شویم. اگر دلمان را وارد این دژ محکم کنیم هرگز غصه های دنیا به سراغ ما نمی آید. دژ محکم گزاره «لا اله الا الله» است. کسی که همه فعالیتهای خانوادگی، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی و ... را با الله پیوند دهد هرگز دچار شکست نمی گردد و هم دنیایش آرام و لذتبخش است و هم آخرتش. در روایت آمده لذتی که مؤمن در دنیا می برد بهشتی در بهشت نمی برد زیرا از همان اول فهمیده که دلش با چه چیزی باید پیوند بخورد؛ «کلمه لا اله الا الله حصنی فمن دخل فی حصنی اَمِنَ من عذابی» خوشا بحال کسی که در جوانی چنین پیوندی برقرار کند. شهدا هم به همین دلیل ره صد ساله را یک شبه طی کردند. انسان باید تدریجاً نفس وحشی خود را آرام کرده و با خدا انس دهد. خداهایی که نتوانسته اند ما را به آرامش برسانند خدای حقیقی نیستند زیرا خدا اولیائش را اینطور معرفی کرده: «لا خوفٌ علیهم و لا هم یحزنون» اگر «الله» را بشناسیم به کسی نیاز نداشته و با نشاط و آرام هستیم. ما باید خانواده و دوستانمان را خیلی دوست بداریم پیامبر «صلی الله علیه و آله» فرمودند: من از خدا خواسته ام خدیجه «سلام الله علیها» را با من در بهشت قرار دهد؛ «... متّکِئین علیها متقابلین...» کسانی که در دنیا همدیگر را دوست داشتند در بهشت چنین وضعیتی دارند. اگر ما بدانیم گذشتگان ما از اهل بهشت چه فیوضاتی از اهل بیت «علیهم السلام» دریافت می کنند یک لحظه حاضر نیستیم در دنیا بمانیم. علی «علیه السلام» فرمودند: «شوّقوا انفسکم الی نعیم الجنّه تحبّوا الموت و تَمقُتُوا الحیوه» خودتان را مشتاق بهشت کنید تا مرگ را دوست داشته باشید. اصلاً زمین وطن ما نیست. ما جاودانگی و کمال مطلق را دوست داریم. دنیا اینگونه نیست هم خودش فانی است و هم کمالاتش محدود. دنیا را باید دوست داشته باشیم ولی طبق قاعده ای که خدا معین کرده باید عشقهایمان را مهندسی کنیم تا آسیب نبینیم. دو نفر با مصالح یکسان ممکن است هرکدام ساختمانی بنا کنند ولی به دلیل اختلاف در چینش ها یکی در برابر زلزله ده ریشتری مقاوم و دیگری با کوچکترین حادثه ای فرو می ریزد. خدا برای رسیدن انسان به شادی و آرامش دستورالعمل خاصی برای چینش عشقها داده است و امور مضر را هم نباید دوست داشته باشد. ترتیب علائق از بالا به پایین چنین است: محبوبهای فوق عقل، معشوقهای عقل، وهم، خیال و حس. در این صورت است که با افزایش ایمان، انسان از دنیا بیشتر لذت می برد و همه چیز دنیا برایش زیباست. آدم منکوس (وارونه) به قول امام علی «علیه السلام» کسی است که نظام عشقی او عکس مورد مذکور است یعنی کارهای دینی و فوق عقلی او در پایین ترین رتبه قرار دارد. نماز را هر وقت رسیدیم می خوانیم و اول وقت خواندن از حیث راحت شدن خیال است. به ندرت کسی به عشق زنده است و اصلی ترین برنامه، عبادتهایش می باشد. کسی که وارونه است فوق عقلش را پایین ترین قسمت قرار داده و کودک عزیز روانش در فشار و سختی است و آرامش ندارد زیرا آرامش در گرو پیوند با معشوق «حیّ قیّوم» است. کودک عزیز روان وقتی تحت فشار است نمی تواند الله را یافته و عاشق او شود در اینصورت حتی اگر با او مواجه شویم چون انس نگرفته ایم فرار می کنیم. کسی که از الله، غیب و خانواده آسمانی و رابطه با ایشان می ترسد در واقع هرگز با ایشان رابطه ای نداشته تا الفت بگیرد. اینها حتی وقتی زیارت می روند خودشان را لابلای کتاب دعا گم می کنند چون واقعاً حرفی برای گفتن با ایشان ندارند. بین ما و خانواده آسمانی مان فاصله ای نیست ولی ما در آسمان دنبال ایشان می گردیم و فکر می کنیم دستمان به ایشان نمی رسد. خداوند زیباتر از دل مؤمن جایی را برای حضور پیدا نکرده است؛ «لا یَسعُنی أرضی و لا سمائی و لکن یَسعُنی قلبُ عبدی المؤمن» زمین و آسمان گنجایش مرا نداشتند بلکه قلب بنده مؤمنم ظرفیت مرا دارد. «... فانّی قریب اجیب دعوه الدّاع اذا دعان ...» «... پس همانا من نزدیکم تا آنجا که اجابت می کنم دعوت خواننده ی مرا هنگامی که مرا می خواند...» «نحن أقرب الیه من حبل الورید». «انّ الله یحُولُ بین المرءِ و قلبه» خداوند بین انسان و قلب او حایل می گردد. اینقدر خداوند به انسان نزدیک است حتی از خود انسان به او. گاهی انسان تصمیمی می گیرد ولی خدا مانع می گردد، این همان شدت نزدیکی خدا به ماست. همین الان معصومین «علیهم السلام» با ما هستند. «انفسکم فی النّفوس...» «ارواحکم فی الارواح» برای ارتباط با ایشان لازم نیست حتماً به زیارتشان برویم آنها در نزد ما و در وجودمان حضور دارند. اگر ما به زیارت می رویم برای تمرکز بیشتر است. چه دختر و پسرهایی که در اروپا رابطه صمیمانه با اهل بیت «علیهم السلام» دارند و عاشقانه مناجات می کنند. شعرها و ترانه هایی که این تازه مسلمانها برای خدا و معصومین «علیهم السلام» می سرایند حاکی از چنین روابط عاشقانه ای است. معشوق ما در وجود خودماست. «القلبّ حرم الله و لا تسکن فی حرم الله غیر الله» با این وجود ما نباید به غیر، دل بدهیم. وقتی با «الله» رابطه برقرار می کنیم داخل دژ می شویم. امکان ندارد انسان با مادیات، همسر، مقام و شهرت و ... به آرامش برسد زیرا اینها ذاتاً متغیرند و قلب انسان با امر ثابت به سکون و آرامش می رسد. قلب یعنی چیزی که دچار دگرگونی می شود و تا به معشوق خود نرسد آرام نمی گیرد. دل بستن به چیزی که قرار نیست برای ما بماند احمقانه است. دنیا خودش را به ما «دارُ مَمَرّ» معرفی می کند. کسی نباید روی معبر و گذرگاه، خانه اش را بنا کند. «المواصل للدّنیا مقطوع» پیوند خورده به دنیا «بریده» است. ما باید با دنیا با توجه با ماهیت عدم ماندگاری اش نزدیک شده و رابطه داشته باشیم. کسانی که به خاطر تعلقات دنیایی از خدا و خانواده آسمانی خود جدا شده اند باید بدانند که تعلقاتشان ماندنی نیستند. فرموده اند: برای انسان هنگام مرگ، حتماً سه صورت متمثل می شوند؛ دارایی، فرزندان و عمل. به مال می گوید: تمام عمرم را صرف به دست آوردن تو نمودم الان برای من چه کار می کنی؟ مال می گوید: از من به قدر یک کفن بردار، به فرزندان می گوید: چه کاری از دستشان برای او بر می آید، آنها می گویند: تا کنار قبر تو را همراهی می کنیم. اما صورت سوم که عمل است نزد او تمثّل یافته و شخص می گوید: من چه قدر درباره تو بی رغبت بودم الآن برای من چه می کنی؟ می گوید: از این جا من با تو هستم. اگر اعمالت خوب باشد بهشت است و اگر خدای ناکرده بد، مار و عقرب و آتش عذاب خواهد بود. خداوند دائماً کاری می کند که ما ناپایداری دنیا را بفهمیم. قرآن می فرماید: فقط متقین هستند که از انتخابهایشان پشیمان نمی شوند. خیلی کار بدی است که انسان آنقدر مجذوب دنیا شود که آن را به خدا و امام زمانش ترجیح دهد. هزار و صد و هشتاد سال است که ما به امام زمان مان گفته ایم: حالا خدمت تان می رسیم. اگر سه معشوق حقیقی در رأس معشوقهای زمینی ما باشند آسیب نمی بینیم هرقدر هم که بخواهیم می توانیم ابراز محبت کنیم و نیز نداشتن آنها در ما خلاء ایجاد نمی کند. «قل إن کان آباؤکُم و أبناؤُکم و إخوانکم و أزواجُکم و عشیرتُکم و أموال اقترفتموها و تجاره تخشون کسادها و مساکن ترضونها أحبّ إلیکم مِن الله و رسوله و جهاد فی سبیله فتربّصوا حتّی یأتی الله بأمره و الله لا یهدی القوم الفاسقین». «فاسق» یعنی شخص غیر متعادل. انسان تا وقتی اینگونه است قابلیت هدایت ندارد نه اینکه خدا او را هدایت نمی کند. متعادل کسی است که عشق به خدا و معصومین «علیهم السلام» و جهاد داشته لذا دائماً نشاط دارد. در غیر اینصورت واهمه بر او غلبه می کند. اگر کسی می خواهد مثلاً به مسابقات فوتبال و ... بپردازد باید عاقلانه به آن نزدیک شود، مانند اینکه پدری با فرزندش کشتی گرفته و یا بازی های دیگر می کند ولی اصلاً موضوع را جدی نمی گیرد. خدا دنیا را لهو و لعب معرفی می کند که اینها فقط بازی هایی بود تا انسان تمرین کرده و شبیه خدا شود. خدا کسی را فقیر و دیگری را غنی می کند تا بیازماید که آیا غنی می تواند به اسم «جواد» دست بیابد؟ همه دنیا آزمایش است؛ «... و لنبلونّکم...» همسر خوب یا بد، ثروت و فقر و ... همه چیز برای امتحان است. خداوند اراده می کند که کسی تن بیمار داشته باشد یا دچار فقر شود تا میزان صبر او را آزموده و برخوردش با دیگران را بسنجد. هر چیز و هر کس را خداوند به عنوان امانت به ما داده است و هیچ کدام ماندگار نیستند. «و إنّ دار الاخره لهی الحیوان» فقط خانه آخرت جاودان است. خوش به حال کسی که فهمیده است تمام اضطراب ها و ترس ها چگونه از بین می روند. ما هر آسیبی که دیده باشیم خداوند عوض آن را به ما می دهد. بیماری، کفاره گناهان و مقامات بهشتی است. مؤمن توجه دارد که تلخی دنیا شیرینی آخرت به همراه دارد. ما باید از این بترسیم که همه سهم آخرت را در دنیا به ما بدهند. لذا پیامبر «صلی الله علیه و آله» فرمودند: اگر دیدید در زندگی تان بلا نیست بترسید. برای مشکلاتمان خیلی باید شاکر خداوند باشیم زیرا خدا برای آخرتمان ذخیره می کند و در غیر اینصورت ما چنین عُرضه ای نداریم. یکی از دوستان ما دچار سرطان کبد شده بود و به شدت می گریست و نگران بود، به او گفتم: تو خوب می شوی و یک روز دلت برای بیماری ات تنگ می شود. بعد از بهبودی به من می گفت: واقعاً الان به همان مطلب رسیده ام. زیرا رابطه ای که در آن حالت با خدا داشتم خیلی زیبا و عاشقانه بود. هیچ چیز دنیا جدی نیست نباید بترسیم. باید هر چه را از دست می دهیم ذخیره آخرت است. اگر هم از نعمتی برخورداریم شکر خدا را به جای آوریم. امام سجاد «علیه السلام» می فرمایند: خدایا من به نداده هایت به اندازه داده هایت شکر می کنم. خداوند فرموده: من از پانصد هزار مادر به شما مهربان تر هستم. همه چیز با خدا زیباست و بی خدا بهشت هم برای انسان زندان است. تا خداوند در را نبسته عاشق او شویم؛ عاشق شو ور نه روزی کار جهان سر آید                                   ناخوانده نقش مقصود از کارگاه هستی   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته

از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی در این جلسه درباره حمله های چهارگانه‌ شیطان، به حمله از جهت راست می‌پردازیم عرض کردیم: ما به این حمله‌ها نیاز داریم و از این طریق نقاط قوت و ضعفمان را شناسایی کرده و برای حیات ابدی آماده می‌گردیم. شیطان از خیرات و برکات دستگاه الهی است، از طرفی هیچ سلطه‌ای روی ما ندارد و آینه‌ای است که سبب آگاه شدن ما نسبت به خودمان می‌گردد. کار شیطان در حدّ وسوسه است و تصمیم نهایی با انسان است. یکی از حمله‌های او که اولین قَسَمش به آن است، حمله از جلو است. شیطان روی صراط مستقیم نشسته و به کسانی که تصمیم گرفته‌اند تحت ولایت «الله» قرار بگیرند حمله می‌کند. برای خروج از تاریکی و ورود به نور باید مسیری را طی نماییم. «الله ولیّ الذین آمنوا یخرجهم مِن الظلمات إلی النّور...» شیطان با حمله‌هایش توانایی‌های ما را شکوفا کرده و سبب رشد ما می‌گردد. «... لأقعُدَنّ لهم صراطک المستقیم، ثمّ لآتینّهُم مِن بین أیدیهم...» آینده برای انسان خیلی مهم است. حتی اگر اعتقادی به آخرت نداشته‌باشد ولی ذاتاً ابدیت برای او مهم است. ابولهب در کفر و عناد به حدی قوی است که خدا او را نفرین می‌کند؛ «تبّت یدا ابی لهبٍ وتب» وقتی در جنگ توسط ابن مسعود، که قبلاً غلام او بوده و سالها از او زجر تحمل کرده، مغلوب می‌شود به او می‌گوید: برای من حقارت است که توسط تو کشته شوم بگو بزرگی بیاید و سر مرا جدا کند. وقتی ابن مسعود زیر بار نمی‌رود، می‌گوید «اقل سر مرا از بیخ جدا کن که بر سر نیزه از سایر سرها بلندتر باشد». در کشورهای کمونیستی علیرغم بی‌اعتقادی به خدا و آخرت برای سربازان گمنام قبر می‌گذاشتند. برژنف می‌گفت: ما اگر بر سر کنترل سلاح‌های هسته‌ای به نتیجه نرسیم خداوند از ما نخواهد گذشت. ما با دو آینده مواجه هستیم؛ آینده قطعی و مسلم که آخرت است و آغاز آن وفات است و تا خدا خدایی می‌کند ما هم هستیم. کسانی که خودشان را نمی‌شناسند برنامه‌ریزی هایشان برای دنیاست: «یعلَمون ظاهراً من الحیوه الدنیا و هم عن الاخره هم غافلون» آینده دیگر، بقیه عمر دنیایی ماست که مقدار آن مشکوک است و قیمت انسان بستگی به میزان اهمتیش نسبت به آینده قطعی یا مشکوک است. مؤمن به هر دو آینده می‌اندیشد. در روایت آمده: همت مؤمن از سایر انسانها بیشتر است زیرا هم به فکر دنیایش است و هم به فکر آخرتش. «برای دنیایت چنان باش که گویی تا ابد زنده هستی و برای آخرتت آن گونه باش که گویا فردا خواهی مرد؛ اعمل لِدُنیاک کأنّک تعیشُ أبداً و اعمل لآخرتک کأنّک تموتُ غداً». به حساب آخرتمان هم با توبه، اصلاح اخلاق و ترک حرام و انجام واجبات و ... رسیدگی کرده باشیم. شیطان تلاش می‌کند فرد را تنبل و بی‌حوصله کرده و با القاء خوش‌خیالی او را نسبت به آینده بی‌فکر و بی‌تدبیر نماید که هم دنیایش را خراب کند و هم آخرتش را. شیطان امور حسی، خیالی و وهمی را در نظر انسان به حدی بزرگ می‌کند که امور عقلی و فوق عقلی برایش بی‌اهمیت می‌شوند. مثلاً ازدواج، در این امر مهم دختر و پسر به امور غیرضروری بیش از حد اهمیت می‌دهند و از ضروریات و مسایل تعیین‌کننده باز می‌مانند. دختر و پسر قبل از شروع زندگی باید از سه مهارت برخوردار باشند؛ اقتصادی، عاطفی و معنوی. در غیر اینصورت ممکن است هنگام شروع از هر لحاظ در وضعیت خوبی قرار داشته‌باشند ولی به مرور ثروتشان را از دست داده، عشقشان به نفرت تبدیل شده و معنویت‌شان هم آسیب می‌بیند. بعضی‌ها به همه موارد اهمیت می‌دهند به جز امور معنوی. مثلاً می‌گویند: این پسر همه ویژگیهایش مناسب است ولی فقط نماز نمی‌خواند، در صورتی که در روایت آمده مردی که نماز به جماعت نمی‌خواند صلاحیت ازدواج ندارد. چه بسا کسانی که به واسطه پرداختن به درس و بحث حقوق خانواده‌شان را ضایع می‌نمایند و این تضییع حق در سه بخش عقلانیت، اخلاق و دین اتفاق می‌افتد. این افراد تحت ولایت شیطان بوده و دائماً نگران هستند؛ «... یخوّف اولیائه» شیطان اولیائش را از آینده می‌ترساند. این ترس دنیا را خراب نموده و در نتیجه آخرت هم خراب می‌شود. شیطان برای خراب کردن آینده حمله‌ها را ترکیب می‌کند، مثلاً وقتی گناهان گذشته را به رخ انسان می‌کشد حمله‌اش از عقب است و زمانی که تهدید می‌کند خدا نمی‌بخشد، از جلو حمله کرده‌است. در صورتی که حق این است که خدا رحمان و رحیم است و 99% رحمتش را برای آخرت گذاشته‌است. گناهی وجود ندارد که خدا آن را نیامرزد. اینکه در قرآن فرموده: شرک را نمی‌آمرزد در صورتی است که شخص توبه نکرده‌باشد و به آخرت منتقل شود. عمر دنیا و داشتن فرصت، نعمت خیلی بزرگی است که انسان هنوز فرصت جبران دارد. خداوند ترس ندارد بلکه ترس ما به دلیل انجام کارهایی است که عکس العمل نامناسب دارد. شیطان به حدی انسان را می‌ترساند که او را ناامید می‌نماید و همین ناامیدی باعث می‌شود که توبه نکرده و به راه گناه برود و این رفتار، حمله‌ از سمت چپ شیطان است. این پیامهای شیطان برای مؤمن دروغ محسوب می‌شود و در واقع نقشه شیطان را نقش بر آب می‌کند خداوند در هر حالتی به انسان امید می‌دهد اگر کسی توفیق مسجد و حرم و ... پیدا کرده‌است پس به او فرصت داده‌اند. قرآن می‌فرماید: مؤمن به میزان ایمانش از شادی و آرامش برخوردار است. هر بُعدی از وجود ما مطلوب ویژه خودشان را می‌طلبند اعم از حس، خیال، وهم، عقل و فوق عقل. شخص متعادل هم کسی است که به هر بخشی خوراک آن بخش را بدهد. به حس باید محسوسات، به خیال مخیلات و به وهم موهومات از قبیل انواع عشقها نسبت به افراد و به عقل هم باید معقولات را بدهیم تا به آرامش برسند ولی تا جایی که مزاحم بخش انسانی یا فوق عقل که خلقت به خاطر این بخش صورت گرفته‌است، نشوند. این بخش فقط با «الله» تغذیه می‌گردد و به او عشق می‌ورزد. فلذا گزاره «لا اله الا الله» مربوط به این بخش است. کسانی که با خدا و خانواده آسمانی انس ندارند این بخش در آنها بالغ و فعال نشده‌است. کسی از شکسته شدن نمازش و یا پیدایش عذری برای روزه‌اش خوشحال می‌شود بخش انسانی او فعال نشده‌است. این اشخاص اصلاً به فکر رفتنشان از دنیا نیستند. تغذیه بخشهای پایینی دو شرط می‌طلبد. 1- حلال بودن 2- رعایت اندازه؛ کسی که پرخوری می‌کند نمی‌تواند فعالیتهای عقلی بنماید؛ «لن تجتمع الفتنه مع البطنه» پرخوری مانع فعالیتهای فوق عقلانی نیز می‌گردد. کسانی که اضافه وزن دارند توان پروازهای عقلانی و فوق عقلانی ندارند. بدن خیلی مهم است بدن متعادل راحت‌تر به حضور قلب می‌رسد. قوه وهم هم اگر زیاد تغذیه شود و مشغول انواع عشقهای زمینی، شهرت و ریاست و ... و انواع رقابتها با افراد شود جایی برای پرواز باقی نمی‌ماند. اگر کسی بیش از حد معمول به قوای پایینی رسیدگی کند نمی‌تواند کار عقلی و فوق عقلی کند؛ اگر هم موفق شود محصول به دست واهمه افتاده و ضایع می‌گردد. بعضی‌ها از لحاظ علمی خیلی پیشرفت کرده‌اند ولی گرفتار وهم می‌شوند. مثلاً هنوز از مرده می‌ترسند و یا دچار وسواس یعنی به هم زدن ریاضیات خداوند هستند. خداوند برای پاکی شی نجس، دوبار آب ریختن را کافی می‌داند ولی کسی که گرفتار وسواس است بارها و بارها آب می‌ریزد ولی دلش آرام نمی‌گیرد. کسانی که افکارشان پریشان است و دچار دلشوره هستند عقلشان را به شیطان سپرده‌اند و وهمشان بر عقلشان غلبه دارد. بعضی‌ها سالها دلشوره دارند به این دلیل که مثلاً مرده‌ای در خواب او را بوسیده یا به او گفته بیا با من برویم. در فرهنگ جوامع مختلف ترسهای احمقانه زیادی وجود دارد. در بعضی هواپیماها مشاهده می‌کنیم که ردیف سیزده وجود ندارد زیرا سازندگان آن خرافی بوده و عدد سیزده را نحس می‌دانند. آمریکایی‌ها خیلی اهل خرافه هستند. فیلمهای آنها مملو از خرافات و خیال‌پردازی‌هاست. به علی «علیه السلام» عرض کردند: قمر در عقرب است اگر به این جنگ بروی شکست می‌خوری و حضرت خلاف گفته آنها رفتند. در مطالعه مختصری که در این زمینه داشتم صد مورد از خرافات را پیدا کردم. نظر زدن، سحر و جادو، بستن بخت و نظایر آنها صحت دارند ولی از هر هزار موردی که گزارش می‌گردد شاید یک مورد صحت داشته‌باشد که آن هم اقتضایی است و با صدقه و امثال آن می‌توان مصون ماند. کسانی که از برخی اشتباهات و سهل‌انگاری‌ها و جهالتها نگران هستند با صدقه امکان رفع آثار آنها را دارند زیرا در روایت آمده: صدقه بلای قطعی و مبرم را برطرف می‌کند. پیامبر خدا در مورد خانمی فرمود: قرار است از دنیا برود ولی این اتفاق نیفتاد و آن زن زنده ماند و معلوم شد که احسانی به یک حیوان کرده و نجات یافته‌است. خداوند ما را برای غصه نیافریده که ما دائماً نگران باشیم بلکه فرموده: هر کس عُرضه شادی در دنیا داشته‌باشد در آخرت هم به آن می‌رسد. ما استعداد دریافت هر هزار اسم الله را داریم و اگر نتوانیم به این هدف برسیم با توهمات القایی از طرف شیطان غصه‌دار می‌شویم. شخص متوقع، حساس، عصبانی و حسود در واقع توهمات شیطان را پذیرفته و دچار انواع وسواس است و امیدهایی را که خدا می‌دهد قبول ندارد و الله را نمی‌پرستد. خدا قاعده و ریاضیات را به او داده ولی او ریاضیات خدا را بر هم می‌زند.   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته