از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی عرض کردیم: شرط اساسی ارتباط با خانواده ی آسمانی، داشتن احساس عضویت در این خانواده و به رسمیت شناختن این حس می‌باشد. در پذیرش ارتباط‌ها انسان مسئولیتش را می‌شناسد. به طور کلی هر نسبتی اعم از همسری، خواهر و برادر یا پدر و مادر و فرزند بودن، و ... مسئولیت خاص خود را در پی دارد. ما تا نسبتِ خودمان با آسمان را نپذیریم درِ غیب و آسمان به روی ما باز نمی‌شود. اساساً ما در برابر هر اظهار نیازی مسئولیت داریم حتی درباره‌ی حیوانات هم این مسئله، در اسلام ملاحظه می‌شود. در رعایت حقوق حیوانات به طور مثال هنگام دوشیدن شیر آن‌ها نباید شخص ناخنش بلند باشد و یا نباید به حدی بدوشد که برای بچه‌های حیوان شیر باقی نماند. یا اینکه وقتی سوار حیوان هستیم نباید بایستیم و با کسی صحبت کنیم بلکه پیاده شویم و بعد از پایان صحبت‌ها مجدداً سوار شده و حرکت کنیم. حتی گیاهان و اشیاء هم شخصیت داشته و قابل احترام و محبت می‌باشند. ما باید با همه‌ی موجودات در صلح باشیم اما نسبت داشتن با کسی رابطه‌ی ویژه می‌طلبد. اگر کافر از آسمان کمک بگیرد حتماً او را کمک می‌کنند؛ ولی مسئله‌ی اینکه آسمان اصل و ریشه است امر دیگری می‌باشد. اگر با غیب غریبه برخورد کنیم نهایتاً چیزی می‌خواهیم و به ما می‌دهند اما اگر خودمان را فرزند آسمان و اهل بیت «علیهم‌السلام» بدانیم نوع فیوضات و ارتباط به گونه‌ی دیگری می‌شود. در برقراری رابطه با خانواده‌ی آسمانی نباید در نگاه ما تغییری اتفاق بیفتد، یعنی قلبمان به غیب ایمان بیاورد. خداوند در قرآن کلامش را اینگونه آغاز می‌فرماید: «بسم الله الرحمن الرحیم، ذلک الکتاب لا ریب فیه هدی للمتقین، الذین یؤمنون بالغیب و یقیمون...» یعنی اینکه قرآن هدایتگر متقین است شرطش نداشتن شک در کتاب قرآن بوده و ایمان به غیب از لوازم یقین به قرآن می‌باشد. میلیاردها انسان قرآن را می‌خوانند ولی هر کسی به آسمان راه نمی‌یابد. «... یؤمنون بالغیب...» اولین شرط استفاده‌ی حقیقی از قرآن می‌باشد. درست است که غیب با چشم ظاهر رؤیت نمی‌شود ولی آثار آن فراوان است. تنها دینی که رهبران آن اینقدر آثار دارند تشیع است. هیچ مکتبی نیست که ائمه و رهبرانش زنده باشند در حالی که ما چهارده رهبر معصوم زنده داریم که نه تنها پیروان ایشان بلکه پیروان سایر ادیان اعم از مسیحی، یهودی، هندوها، سیکها و ... به ایشان توسل جسته و حاجت می‌گیرند. در صورتی که سایر ادیان با رهبران خودشان چنین رابطه‌ای نمی‌توانند برقرار کنند. معصومین «علیهم‌السلام» در عالم خواب و گاهی بیداری مشاهده شده‌اند در واقع به طور کامل غیب محسوب نمی‌شوند. پس تا غیب را برای خودمان به منزله‌ی شهود ننماییم آنچه که حق ماست برایمان اتفاق نمی‌افتد. یکی از علماء در پاسخ اینکه آیا می‌توان امام زمان «عجل الله تعالی فرجه الشریف» را دید یا نه؟ پاسخ دادند: هرگاه در زندگی به گونه‌ای رفتار کردی که بودن و نبودن حضرت برایت یکسان بود حضرت را خواهی دید. ما باید باور کنیم که عالم محضر حضرت بوده و شاهد و ناظر اعمال ما در هر جا و در هر حالی می‌باشند. اگر حضور حضرت را درک و باور نماییم فاصله‌ی بین ما و ایشان برداشته می­شود. کسی که به حضور ملائکه الله توجه داشته و با ایشان رابطه برقرار می‌کند تدریجاً با غیب مرتبط می‌شود. از آنجا که ما حضور ایشان را باور نداریم از خیلی چیزها و اتفاقات می‌ترسیم. «به میزانی که غیب را باور داریم درِ غیب به روی ما باز می‌شود.» در این صورت است که ما از نماز، قرائت قرآن، سجده و ... لذت می‌بریم. ما باید تمرین کنیم قرآن را با صدای خدا بخوانیم و بشنویم، بخصوص در جاهایی که مورد خطاب مستقیم خدا هستیم مانند «یاایهاالذین آمنوا...» که در این موارد مستحب است «لبیک» بگوییم. زمانی که پیام کوتاهی را می‌خوانیم تمام اغراض و حالات پیام‌دهنده در پیام ظهور کرده و ما با توجه به آن‌ها پیام را می‌خوانیم. خداوند در تمام ظهوراتش حضور دارد. انسان هم اینگونه است. گاهی از کسی هدیه و یا گلی دریافت می‌کنیم بدون اینکه سخنی مبادله شود همان هدیه کلی حرف برای ما دارد. خداوند قرآن را به ما هدیه داده و در این هدیه با ما بسیار سخن گفته است. قرآن را باید با صدای خدا و منطق او بخوانیم تا اثر بپذیریم. در بحثِ اخبار و انشاء گفتیم: تا قرآن و نماز را به حالت اخباری می‌خوانیم هیچ اثری ندارد و فقط رفع تکلیف است فقط در صورت خواندن إنشائی اثر لازم را دریافت می‌کنیم. اگر «سبحان الله» را با باور، انشاء کنیم نه صرفاً اخباری بخوانیم نتیجه‌ی آن این است که ما اصلاً نباید با خدا مشکل داشته باشیم، نه اینکه با مشکلات رابطه‌مان با خدا خراب شود. حضرت فرمودند: ایمان کسی کامل نمی‌شود مگر اینکه درکارهایی که خدا با او کرده، از خدا راضی باشد چه اینکه خوشش بیاید و یا اینکه خوشایندش نباشد. به جای اینکه از خدا شاکی باشیم از خودمان گله‌مند شویم: «لا اله الا انت سبحانک انی کنت من الظالمین». چقدر خداوند «سبحان الله» گفتن صادقانه‌ی بندگانش را دوست دارد. خداوند هر کاری که با ما می‌کند باید راضی باشیم و گله نکنیم زیرا او ما را بین‌هایت از خودمان بیشتر دوست دارد. کسی که شکر و رضایت ندارد ایمانش ضعیف و بی­ادب است. «ایمان به غیب» باید در کلیه انتخاب‌ها، ارتباطات، رفتار و افکار ما اثر گذار بوده و ظهور نماید. در همین دنیا خدا، فرشتگان و اهل بیت «علیهم‌السلام» با ما همراه هستند. فقط یک مرز طبیعت‌گرایی وجود دارد که اگر ما آن را کنار بگذاریم آن‌ها هم پرده را برمی‌دارند. البته گاهی در خواب و بیداری خودشان را به ما می‌نمایانند تا بفهمیم که حجابی بین ما نیست مگر خودمان. امام زمان «عجل الله تعالی فرجه الشریف» فرمودند: ما را از شیعیان پوشیده نمی‌دارد مگر اعمال خودشان. تا با غیب رفیق نشویم و رابطه‌ی خصوصی برقرار نکنیم رفاقت و رابطه‌ای با ما صورت نمی‌گیرد. آسمان با ما فاصله‌ای ندارد ما الان در آسمان هستیم. در تصور عامیانه اینگونه تصور می‌شود که آسمان بالاتر از ماست است ولی از نگاه حقیقی، خودمان آسمان هستیم، عرش و برزخ هم در درون خودِ ماست. بزرگی دستش را روی سینه‌ی انسان می‌گذاشت و می‌فرمود: هر چه هست در خودت است. ما الان هم­زمان در دنیا، برزخ، قیامت، بهشت و جهنم حضور داریم. (انسان شناسی ما ضعیف است و برداشت‌هایمان بچه‌گانه است.) همان طور که در آنِ واحد در حس، خیال، وهم و عقل و فوق عقلمان حضور داریم. رحم هم با دنیا فاصله نداشته بلکه جزء همین دنیاست. بچه در عرض چند ثانیه رحم را رها کرده و دنیایی که در آن بوده را درک می‌کند. ما هم به محض خوابیدن و خواب دیدن عالم برزخ را درک می‌نماییم. بیاییم تمرین کنیم که شلوغی پیرامون خودمان را درک کرده و با غیب رابطه برقرار کنیم. جنین در رحم خبر ندارد که یک پرده آن طرف­تر چه غوغایی است. الان در فیزیک نظریه‌ی «تار» و جهان‌های موازی مطرح شده است. همین الان جهان‌هایی وجود دارند که هر کدام کارخودشان را انجام می‌دهند. مانند اینکه در یک زمان واحد همه‌ی ما با تلفن­های همراه خودمان مشغول صحبت باشیم امواجی که در گوش هر کدام از ما در حال مبادله هستند با دیگری تداخل نمی‌کنند. یا اینکه یک گیرنده (تلویزیون) قادر به دریافت هفده هزار شبکه است. میلیاردها امواج وجود دارند درحالی که در هم تداخل نمی‌کنند. اگر الان تلویزیونی را روشن کنیم این امواج را دریافت و به ما نشان می‌دهند. برای درک و دریافت غیب باید دستگاه وجودمان را روشن نماییم. در این صورت است که همه چیز آرام و شیرین می‌شود. همان‌گونه که بچه‌ی کوچک با حضور والدین احساس خوبی داشته و از چیزی نمی‌ترسد ما هم اگر حضور خانواده‌ی آسمانی‌مان را که همیشه همراه ما هستند درک نماییم از چیزی نمی‌ترسیم و آرامش داریم. با این توجه همه‌ی کارهای ما عبودیت است. اگر خانمی با بسم الله الرحمن الرحیم، خود را برای همسرش بیاراید در واقع عبادت خداوند را می­کند و تمام وظایفی را که در مقابل همسرش انجام می­دهد بالاتر از هر عبادتی حتی حج است. امام (رضوان الله) هر صبح به زیارت حضرت امیرالمؤمنین «علیه‌السلام» رفته، مختصر زیارتی کرده، به منزل بازگشته و برای اعضای خانواده صبحانه حاضر می‌کردند و در پاسخ بعضی‌ها که به ایشان اعتراض می‌کردند می‌فرمودند: ثواب این کار کمتر از زیارت نیست. بعضی‌ها به جای رسیدگی به زن و فرزند و هم‌نشینی با ایشان، به گوشه‌ای رفته و مشغول عبادت می‌شوند در صورتی که وظیفه‌شان رفع نیازهای خانواده است. پیامبر «صلی الله علیه و آله» به عنوان یک شخصیت رسمی و ریاست حکومت و مذهب کول کردن بچه‌ها را به نماز جماعت مقدم می‌فرمایند. مردی که به جای رفع نیازهای خانواده به نماز و قرائت قرآن و .... می­پردازد با این عبادت‌ها فقط آتش جهنم برای خودش فراهم کرده است. عبادت باید زمانی باشد که خانواده به انسان نیاز ندارد. البته این درباره‌ی مستحبات است. بعضی خانم‌ها همسرشان به آن‌ها نیاز دارد و هفته‌ای سه روز در فلان حرم خادم افتخاری هستند. بعضی‌ها پارک و سینما رفتن با همسرشان را غفلت و فسق می‌دانند. اگر همسر اهل پارک، سینما و رستوران است باید او را برد اگر اهل حرم و زیارت است باز هم باید او را به آن مکان‌ها ببرید. اگر زن در حین نماز خواندن، همسرش به منزل بیاید نباید مستحبات نماز را بخواند حتی باید تعقیبات را هم رها کرده و از همسرش استقبال و پذیرایی کند. خانمی می‌گفت: مسجد نزدیکمان است اگر بچه‌ی سه ساله‌ام با من نیاید او را مجبور کنم؟ گفتم: نباید به مسجد برود؛ زیرا بچه متنفر می‌شود. ما باید عبادت‌ها را بشناسیم. ایمان آوردن به پیام الهی باید در رفتار انسان اثر بگذارد و یک بُعدی رفتار نکند. پیامبر «صلی الله علیه و آله» می‌فرمایند: ثواب کنار خانواده نشستن از ثواب هزار رکعت نماز خواندن در مسجدِ من بالاتر است. اگر غیب برای ما عین شهود شود زندگی خیلی شیرین می‌شود. «الکاد لعیاله کالمجاهد فی سبیل الله» کسی که برای خانواده تلاش می‌کند مانند مجاهد فی سبیل الله است. این‌ها عین عبادت است و باید از آن لذت ببریم. اگر غیب در متن زندگی ما باشد هیچ کدام از کارها برای ما سخت نیست. اگر با خانواده‌ی همسرمان تلخ برخورد کنیم آخرتمان هم تلخ و عبوس می‌شود. با غیب و باور آن و اینکه خدا، اهل بیت «علیهم‌السلام» و ملائکه و ... با ما هستند هر چیز تلخی شیرین می‌شود و روابط انسان‌ها با هم کاملاً تغییر می‌کند.   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته

از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی براساس قرآن و فرمایشات معصومین «علیهم‌السلام» انسان‌ها سه مرحله ی حیات دارند که شامل قبل از دنیا، دنیا و بعد از دنیا می‌باشد. حقیقت قبل از دنیای همه ی انسان‌ها پیش از آنکه بدن به آن‌ها تعلق بگیرد یک حقیقت واحد بوده که همان نور محمد و آل محمد «صلی الله علیه و آله» می‌باشد. در دنیا آن حقیقت به بدن‌های مختلف تعلق گرفته است. در واقع به نطفه‌های مختلف با ویژگیهای متفاوت تعلق یافته است. اصل و ریشه ی همه ما آسمانی است ولی متأسفانه در عالم ناسوت (فراموش‌خانه) اصل خودمان را از یاد برده و خود را از زمان تولد معنا می‌کنیم. داستان زندگی‌مان را از بدو تولد به دنیا میدانیم و فقط به بُعد حیوانی‌مان توجه داریم. اما حقیقت ما موجودی با سابقه‌ی قبل از دنیاست. کار اصلی ما در دنیا توجه به بُعد آسمانی و فوق عقلانی‌مان است. اصلاً خودمان را نباید با ویژگی‌های زمینی از قبیل والدین، تحصیلات، ثروت، شهرت و ... معنا کنیم بلکه باید خود را با حیثیت جاودانه ارزیابی کرده و چگونگی وضعیتمان در زمان بازگشت به نزد خانواده‌ی آسمانی را بررسی نماییم. بدون این ملاک هر موفقیتی عین شکست است؛ زیرا کسی که از اصل و حقیقتش غافل است بهره‌مندی از نعمت و محرومیتش جهنم­ساز است. چه بسا کسانی که محروم بوده‌اند می‌توانند به خدا شِکوِه کرده و خدا در آخرت برایشان جبران کند. هیچ‌کدام از امور اعتباری دنیا ارزش نداشته و از این بُعد نمی‌توانند مانع جهنم رفتن شخص شوند. اصل این است که انسان روز به روز رابطه‌اش با خانواده‌ی آسمانی‌اش صمیمی تر و با ملاک ایشان تربیت شود. در حال حاضر سعادت و شقاوت ما وابسته به میزان نزدیکی ما به وجود مقدس امام زمان «عجل الله تعالی فرجه» است. حضرت یک ملاک اساسی است. میزان حضور حضرت در قلب و خیال و نظام عبادی انسان حتی زمانی که در حال عبادت است و با خدا خلوت کرده، تعیین کننده ی قبولی و پذیرش اعمال از طرف حق تعالی است. «یوم ندعوا کلّ اناس بامامهم» در واقع هر کس به میزان پیوندش با امام زمانش محاکمه می‌شود. قیامت ما الان برپاست زیرا عملکرد ما چگونگی آنجا را تعیین می‌کند. قاعده‌ی مهم این است: نفس ما قبر ماست. دل ما هر گونه که باشد و هر چیز و هر کس در آن حضور داشته باشد نشان­دهنده‌ی کیفیت قبر ماست. باید ببینیم که در نفس ما کدامیک از شئون پنجگانه ارزش و حضور قوی­تری دارند، با همین ملاک، می‌توانیم قبر خودمان را شناسایی کنیم. کسی که دائماً گرفتار امور حسی، خیالی و وهمی است جایی برای امور عقلی و فوق عقلی در وجودش باقی نمی‌گذارد. ما باید توجه کنیم به چه اندازه با وجود مبارک حضرت حجت «عجل الله تعالی فرجه الشریف» انس داریم و چرا با داشتن چنین پدری، باید ایشان را تنها بگذاریم؟ شاید با این دقت نظر از اینکه او را تنها و غریب و آواره گذاشته‌ایم قدری خجالت بکشیم. ما چقدر به حضرت افتخار کرده و به ایشان دلخوشیم و کسب عزت می‌کنیم؟ اگر اینگونه باشیم اصلاً بی‌عاطفگی زمینی‌ها و شکست‌های عشقی نمی‌توانند ما را کسل و ناامید نمایند. در غیر این صورت مانند فرزند شخص ثروتمندی هستیم که برای سیر کردن خود گدایی یا دزدی می‌کند. باید تکیه به وجود ایشان (حضرت) ما را شاد، عزیز و قدرتمند نماید. اگر غیر از این باشیم از معرفت کافی برخوردار نیستیم. مسئله‌ی دیگری که مطرح می‌شود سبکِ زندگی است. چرا با وجود امام زمان «عجل الله تعالی فرجه الشریف» هنوز روحیه‌ی علوّ، رقابت و... در خانواده‌ها حاکم است؟ خداوند به حضرت داوود «علیه‌السلام» می‌فرمایند: «یا داود! بی فافرح و به ذکری فتلذّذ...» ای داود! با من شاد باش و از ذکر من لذت ببر. دلیل اینکه بسیاری از ما علیرغم معرفت به خدا و خانواده‌ی آسمانی غصه‌دار هستیم به دلیل سبک زندگی ماست. وقتی نام خانواده‌مان برده می‌شود لذت برده و اشک می‌ریزیم ولی نمی‌توانیم به داشتن آن‌ها افتخار کرده و شاد باشیم. اگر بحث امروز را خوب جذب کنیم با قدرت و سرعت حرکت می‌کنیم. نوع سرمایه گذاری هایی که انسان برای چیزی یا کسی می‌کند وابسته به شناخت و باوری است که از آن چیز یا شخص دارد. ما به چه اندازه امام زمان «عجل الله تعالی فرجه الشریف» را به عنوان پدر آسمانی‌مان باور کرده‌ایم؟ پدری که به تعبیر علی «علیه‌السلام» در آوارگی غربت و تنهایی است. مهم‌ترین وصیت من به شما این است که با خدا و خانواده‌ی آسمانی‌تان رابطه‌ی خصوصی و ویژه برقرار کنید نه رابطه‌ای در ضمن روابط با دیگران. ما باید به حدی از این رابطه لبریز و شاد باشیم که هیچ چیزی نتواند این شادی را تحت تأثیر قرار دهد. کسی که با خدا و خانواده‌ی آسمانی است پروازش در عالی‌ترین حد است طوری که دست هیچ‌کدام از امور پایینی به دست او نمی‌رسد. حضرت زینب «سلام الله علیها» در چنین مقام عالی بودند که فرمودند: «... و مارأیت الا جمیلا». دشمنان به جسم مقدس سیدالشهدا «علیه‌السلام» دسترسی داشتند ولی دستشان به روح و حقیقت ایشان نرسید. ما باید به حدی اوج بگیریم که اذیت دیگران به ما نرسد. در کوچه به علی «علیه‌السلام» دشنام می‌دادند ولی حضرت می‌فرمودند: با علی دیگری هستند. اینکه ما اینقدر حساس، زودرنج و حسود هستیم و از بی‌توجهی دیگران به هم می‌ریزیم برای این است که با امام زمان «عجل الله تعالی فرجه الشریف» پیوند نداریم. اگر با خدا و اصل خودمان سرشار باشیم از دست دادن دیگران مانند گم شدن اسکناس صدتومانی یک ثروتمند است. امروز یک قاعده‌ی مهم معرفت نفسی را خدمت شما عرض خواهم کرد. در زیارت جامعه‌ی ائمه مؤمنین دعایی داریم که هنگام قرائت آن با چهارده معصوم به خانه‌ی خدا رفته‌ایم و می‌گوییم: «... مکّن الیقین فی قلبی...» یعنی یقین را در قلبم جای بده. یقین مربوط به عقل نیست. همه می‌دانند که مرده، تاریکی و تنهایی و ... ترس ندارد، ولی با وجود این افراد معمولاً می‌ترسند. در واقع عقل به عنوان سلطان مراتب پایین، اسیر آن مرتبه‌ها یعنی وهم و خیال است. ما با علم به اینکه خدا و خانواده‌ی آسمانی را داریم ولی میزان توجه دیگران برایمان مهم است. در واقع شیطان (از طریق وهم) به عقل ما مسلط شده و ما را فلج می‌کند. در این دعا معصوم از خدا می‌خواهد که این باور را در قلب جای دهد. علت اینکه بسیاری از معلومات ما نمی­توانند ما را یاری کنند این است که در قلب ما جای نگرفته‌اند. این خیلی غم‌انگیز است که قلب ما به حدی شلوغ است که جایی برای آنچه که یقین کرده‌ایم ندارد. ذهن همه‌ی ما درباره‌ی پدر بودن حضرت حجه «عجل الله تعالی فرجه الشریف» قانع شده است ولی جایی در قلبمان برای پذیرش این حقیقت باقی نگذاشته‌ایم. این موضوع دو علت دارد: اولاً دانایی با دارایی فرق دارد، آنچه آرامش می‌آفریند دارایی است ثانیاً سبک زندگی ما چنین اجازه‌ای به ما نمی‌دهد. در روایت داریم: کمترین چیزی که در مردم است یقین است. تمام بدبختی‌های انسان از کمبود یقین و داشتن شک و وسوسه است. ما هنگام نماز محضر خدا را درک نمی‌کنیم و در «ایاک نعبد و ایاک نستعین» و «السلام علیک ای‌ها النبی...» خدا و رسولش را نمی‌بینیم. فرض کنید ما در حباب شیشه ­ای هستیم که خدا، انبیاء، صدیقین و شهدا و ... ما را می‌بینند و ما آن‌ها را ندیده لذا باور نمی‌کنیم. هنر این است که باور کنیم حقیقتاً آن‌ها ما را می‌بینند، مانند دوربین مدار بسته‌ی داخل فروشگاه‌ها، آن‌ها ما را می‌بینند ولی ما ضمن اینکه آن‌ها را نمی‌بینیم ولی حضورشان را باید باور کنیم و آنطور که شایسته است رفتار کنیم. به ما می‌گویند: امام زمان «عجل الله تعالی فرجه الشریف» ما را می‌بینند «عین الله الناظره». ملائکه الله دائماً با ما هستند ولی ما با آن‌ها انس نمی‌گیریم و از آن‌ها نمی‌خواهیم ما را دعا کنند، به سایر ملائکه الهی سلام و التماس دعای ما را برسانند و ما هم ایشان را دعا کنیم. این‌ها معصوم هستند و دعایشان اجابت می‌شود ولی ما از آن‌ها غافلیم. چه بلاهایی که از ما رفع می‌شود و ما به جای اینکه از جانب ایشان بدانیم آن‌ها را شانس تلقی می‌کنیم. زمانی که آسیب می‌بینیم، خطایی کرده‌ایم که توجه فرشته را از خودمان برداشته‌ایم. با اینکه عزیزترین مخلوق یقین است ولی کمترین توجه را به آن داریم و حاضر نیستیم این عزیزترین مخلوق الهی را در قلبمان مکان دهیم. خداوند هزاران راه برای ایمان به غیب گذاشته است ولی ما حاضر به دیدن نیستیم. یعنی سبک زندگی ما به حدی شلوغ است که اصلاً جایی برای او نداریم. خداوند درباره‌ی انسان فرموده: «و ما خلقت الجنّ و الإنس إلالیعبدون» اساس خلقت، عبادت و معرفت حق تعالی است ولی انسان به حدی سرگرم و مشغول شده است که وقتی برای خدا ندارد! ما به حدی به حس و خیال و وهم پرداخته‌ایم که وقتی برای عقل و فوق عقل باقی نگذاشته‌ایم. کسی که به خودش رحم نمی‌کند حتماً به همسر خود رحم نخواهد کرد. علی «علیه‌السلام» می‌فرمایند: «چگونه کسی که به خودش ظلم می‌کند درباره‌ی دیگران عدالت را رعایت می‌کند؟» متأسفانه ما در بسیاری از زمینه‌ها آگاهی داریم ولی حاضر به عمل کردن نیستیم. بسیاری از افراد بسیار آمادگی دارند ولی بینش و آگاهی لازم را ندارند مانند خانمی که در آمریکا حجاب نداشت و اظهار می‌کرد وقتی مباحث شما را گوش کردم بیست روز خودم را در خانه حبس کردم چون پوشش مناسب برای بیرون آمدن نداشته است. سبک زندگی (life style) غربی به حدی در ما مؤثر است که وقتی آن را پذیرفتیم خدا و معصومین «علیهم‌السلام» هم نمی‌توانند برای ما کاری کنند. خداوند می‌فرمایند: اگر شما عقل و فوق عقل تان را در اختیار من قرار دهید سه بخش پایینی شما را در بهترین وضعیت تضمین می‌کنم. ما تضمین بانک مرکزی و ... را باور می‌کنیم ولی تضمین خداوند را در جبران هفتصد برابر باور نمی‌کنیم. اگر بانک تضمین کند به سرمایه‌ی مردم سود یک برابر یعنی در ازای یک میلیون تومان پس‌انداز، یک میلیون تومان می‌پردازد همه برای سرمایه‌گذاری هجوم می‌برند. درحالی‌که خداوند از یک تا هفتصد برابر می‌پردازد ولی مردم باور نمی‌کنند. امام زمان «عجل الله تعالی فرجه الشریف» می‌فرماید: برای من پنج دقیقه وقت بگذار من به عمرت برکت می‌دهم ولی ما توجه نمی‌کنیم.  دلیل انفاق نکردن ما نپذیرفتن این آیات و عدم اعتماد به خدا نیست؛ بلکه برای این است که سرمان را خیلی شلوغ کرده و وقتی باقی نگذاشته‌ایم. پس ما در اثر شلوغ کردن برنامه‌هایمان، یقین به خدا را در قلبمان جای نداده‌ایم. باید در سبک زندگی خود تجدید نظر کنیم.   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته

از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی یکی از کارهای مهم دعا که باعث تقویت انسان می‌شود این است که باعث افزایش صمیمیت بین او و خدا شده تا آنجا که می‌تواند روی تصمیم‌های خداوند هم تأثیرگذار باشد. یعنی در اثر دعای بنده خدا تقدیر را عوض و قضا را بر می‌گرداند. امام کاظم «علیه‌السلام» می‌فرمایند: «علیکم بالدّعا فانّ الدعاء الله و الطلب الی الله یردّ البلاء و قد قُدّر و قضی و لم یبق الا امضائه فاذا دعی الله عزوجل و سئل صرف البلاء صرف» بر شما باد به دعا کردن که همانا دعا کردن و طلب از خداوند بلایی را برطرف می‌کند که قضا و قدر الهی به آن تعلق گرفته است و فقط اجرای آن مانده است و اگر خدای عزوجل خوانده شود که بلا برگردد، بلا بازخواهد گشت. در جایی که ما فقیر مطلق بوده و خداوند غنی علی الاطلاق، ادب بندگی اقتضاء می‌کند که حتماً دست نیاز به سوی او دراز کرده و فقط از او بخواهیم که بی­منت عطاء می‌کند: «... یا من یعطی من لم یسئله و من لم یعرفه تحنّناً منه...»، «یا باسط الیدن بالعطیّه...»، «یا صاحب المواهب السنیّه صل علی محمد و آله خیر الوری سجیّه...» خداوند به سبب مهربانی، به بنده عطا می‌کند و همیشه آماده‌ی عطا کردن می‌باشد. انسان در اثر دعا می‌تواند بلایی که قرار است سر او یا دیگران بیاید را برگرداند. یکی از نام‌های خدا «رفیق» است؛ به حدی با بنده‌اش صمیمی است که می‌توان مستقیم با او ارتباط برقرار کرد. هر چند معصومین را برای شناساندن اصول حرکت به ما و آبرومند درگاه خود، واسطه قرار داده است. یکی از زیبایی‌های فقه ما نذر است که انسان بی‌واسطه با خداوند قرار می‌گذارد: «للله علیّ ...» برای خداوند بر من (واجب) است که فلان کار را انجام دهم. یعنی اجازه داده که فقیر مطلق با غنی علی الاطلاق قرار بگذارد. اگر انسان به عهد خود وفا کند خدا حتماً به وعده‌هایش عمل می‌کند. حضرت موسی بن جعفر «علیه‌السلام» در فرمایش دیگر می‌فرمایند: «انّ الدّعا یردُّ ما قد قُدّر و ما لم یقدّر» «قلتُ: ... فما لم یقدّر؟ قال: حتی لایکون» دعا آنچه که تقدیر شده و نشده را بر می‌گرداند. (صحابی می‌پرسد) گفتم: ... آنچه تقدیر نشده چیست؟ حضرت می‌فرمایند: دعا می‌کند تا در آینده بلا مقدرّ نشود. گاهی به جهت اینکه ما معنای درست «قضا و قدر» و «جبر و اختیار» را نمی‌دانیم نشاط، فعالیت، پویایی و اعتماد به نفسمان را از دست می‌دهیم. «قدر» اندازه است. خداوند تبارک و تعالی وقتی از مقام ذات به مقام اسماء جلوه می‌کند هر اسمی شخصیت جداگانه دارد. مانند اینکه یک استاد هنگام تدریس ریاضی در مقام ریاضیدان جلوه می­کند ولی هنگام تدریس فقه و منطق و ... مقام دیگری دارد. «الله» علیرغم اینکه تمام اسمائش عین ذات اوست و مرز ریاضی ندارد، ولی وقتی به جبروت، ملکوت و ناسوت تجلی می‌کند هر کدام از عوالم حدود ریاضی خاص خود را دارند. در همه‌ی رشته‌های علمی حتی نانو و پیشرفته‌تر از آن، خداوند با حدود و اندازه جلوه کرده است. خداوند مهندسی است که تمام مخلوقاتش را با ساختار ریاضی خلق است: «بسم الله الرحمن الرحیم، سبح اسم ربک الاعلی، الذی خلق فسوی، والذی قدّر فهدی...» تمام موجودات چهار مرحله‌ی خلق، تسویه، تقدیر و هدایت را طی کرده‌اند. هیچ موجودی در عالم بلاتکلیف و بی‌هدف نیست. هیچ موجودی هم بدون اندازه و عدد نیست. «قدّر فهدی» قانون طبیعت با وجود تضادهایی که دارد، قانون عمل و عکس‌العمل است. علم شیمی اندازه‌ی مواد و تأثیر آن‌ها بر یکدیگر را برعهده دارد. به طور کلی علوم مختلف اندازه‌ها را تعیین می‌کنند. دو نفر که قصد ازدواج دارند باید میزان عوامل سازنده‌ی شخصیت انسان را در طرف مقابل که شامل عقل، هوش، زیبایی، دین و اخلاق است را بررسی کرده و تصمیم به ازدواج بگیرند، بعد از ازدواج اسپرم مرد و تخمک زن با هم ترکیب شده و هر کدام درصد مشخصی از ویژگی‌های خود را در نطفه دخالت داده و حیات جنین آغاز می‌گردد. شیر دادن مادر و تربیت کودک هم مرحله‌ی دیگری برای شکل‌گیری شخصیت فرزند است. گاهی مادر به حدی ضعیف است که اگر بچه با شیر خشک رشد کند کمتر آسیب می‌بیند، زیرا دارایی‌های مادر مناسب نیست. انسان قَدَرها را انتخاب می‌کند و نتیجه‌ی این انتخاب‌ها قضا یا حکم می‌باشد که در فیزیک به آن عمل و عکس‌العمل می‌گویند. خداوند در طبیعت برای همه چیز تقدیر قرار داده است. فقط دو اتم هیدروژن با یک اتم اکسیژن با ترکیب خاص مولکول آب را تشکیل می‌دهند: H2O. اگر عدد و ترکیب آن‌ها تغییر کند ماده دیگری تولید می‌شود. از ترکیب کربن، هیدروژن و اکسیژن با اعداد و ترکیب‌های مختلف مواد مختلف مثل سرکه، الکل و... ایجاد می‌شود. پس انسان هر انتخابی می‌کند قدری را انتخاب کرده که قضای آن در جهان وجود دارد. پس سیستم قضا و قدر دارای نظام ریاضی در عالم است، در برزخ و قیامت هم‌چنین است. در فیزیک داریم اگر یک نیوتن به جسمی نیرو وارد کنیم (قدر)، یک نیوتن هم به دست ما نیرو وارد می‌شود (قضا). هر چیزی بخوریم نتیجه‌ی خاص همان چیز بر ما مترتّب است. از هر کدام از اعضایمان هر طور استفاده کنیم نتیجه‌ی خوب یا بد آن متوجه ما می‌شود. کسی که در رانندگی بی‌احتیاطی می‌کند و می‌میرد تقدیر الهی نیست بلکه او قدرِ بی‌احتیاطی را انتخاب کرده و قضای آن هم به طور طبیعی تصادف است که در این مورد منجر به مرگ شده است. قضا و قدر الهی یعنی: در سیستم مدیریت الهی، هر قدری قضای خاص خود را دارد نه اینکه خواست خدا این بوده که فلان اتفاق بیفتد. خدا برای بندگانش کفر نمی‌خواهد: «لا یرضی لعباده الکفر» اما بندگانش کارهایی کردند که منجر به کفر شد: «ثمّ کان عاقبه الّذین أساؤُوا السُّو أَی أن کذّبوا به آیات الله...» چه بسا افرادی که از گناهان کوچک شروع کرند ولی عاقبتِ امر سر از تکذیب آیات الهی و کفر درآوردند. هر گناهی، قدری است که روی دل لکه سیاهی ایجاد می‌کند که در افکار انسان مؤثر است. نگاه کردن به فیلم، پیام‌های حسی، خیالی، وهمی و عقلی داشته که همه‌ی این‌ها قدری است که ما با انتخاب آن قضای مخصوص آن‌ها را رقم زده‌ایم. هر رنگی قدری است که با نگاه به آن قضای خاص آن متوجه ما می­شود. البته گاهی خداوند در انتخاب ما مؤثر است زیرا حضرت صادق «علیه‌السلام» فرمودند: نه جبر کامل حاکم است و نه اختیار محض: «لا جبر و لا تفویض بل أمر بین الأمرین». البته انسان در قیامت فقط مسئول آن چیزهایی است که در آن‌ها دخالت داشته است و انتخاب کرده­است. سختی‌هایی که انسان مسئول آن‌ها نبوده و نیز آنچه که در اثر بی‌احتیاطی و تصمیم‌های غلط دیگران گریبان گیر انسان شده را خداوند جبران می‌کند. البته آثار آنچه از حق الناس که توسط انسان تضییع شود هم در دنیا و هم در آخرت حتماً متوجه انسان می‌شود. دعا همه‌ی تقدیرهایی را که انسان در آن‌ها نقش داشته و نداشته را باز می‌گرداند. انسان باید بتواند از دعا که سلاح مؤمن است استفاده کند. مؤمن با دعا مانند یک پیامبر است. یعنی از دعا، ذکر و اسم و ... می‌تواند در زندگی استفاده کند. امام سجاد «علیه‌السلام» می‌فرمایند: «الّدعا یدفع البلاء النّازل و ما لم یُنزّل» دعا بلای نازل شده و نازل نشده را باز می‌گرداند. به نقل از امام صادق علیه‌السلام: بنی اسرائیل به دلیل کوتاهی‌هایی که در حق انبیاء کردند به چهارصد سال بلا مبتلا شدند که وقتی به ستوه آمدند دعا کردند و در اثر دعا صد و هفتاد سال آن بخشیده شد. ظهور امام زمان «عجل الله تعالی فرجه الشریف» هم به ما بستگی دارد: «انّ الله لا یغیّر به قوم حتّی یغیّروا ما بانفسهم» خداوند سرنوشت هیچ قومی را تغییر نمی‌دهد مگر اینکه این تغییر را خودشان ایجاد کنند. زیرا انسان قدرهایی را انتخاب کرده و قضاهایی دامن‌گیرش شده، پس باید در خودش تغییر ایجاد کند تا قضاهای دیگری را تجربه کند. اگر کسی از ما بدش می‌آید و کینه دارد ما باید واقعاً او را دوست داشته باشیم و کینه‌ی او را از دلمان بیرون کنیم تا در طرف مقابل تحول به وجود آید. امکان ندارد که انسان بدون تغییر روش و سبک زندگی بتواند محبت محمد و آل محمد «صلی الله علیه و آله» را جلب کند. برای هر تغییری در خارج حتماً انسان باید اول در خودش دگرگونی و تحول ایجاد کند. حضرت صادق «علیه‌السلام» در ادامه می‌فرمایند: اگر شما هم مانند قوم بنی اسرائیل طوری دعا کنید که واقعاً حضرت را بخواهید حتماً در ظهور تعجیل خواهد شد. متأسفانه مردم ما با این همه مشکلات هنوز طوری ذلّه نشده‌اند که بفهمند بدون امام نمی‌شود زندگی کرد و با اضطرار دعا نمی‌کنند. چون نمی‌دانند تنها کسی که می‌تواند تمام فقرهای علمی، معنوی و مالی را به ثروت تبدیل کرده و شادی بیافریند امام زمان «عجل الله تعالی فرجه الشریف» است. لذا دعاهای فرج ما فانتزی است و چیزی را تغییر نمی‌دهد. ما حتی حاضر نیستیم که در خودمان تغییر ایجاد کنیم و قدرهای مناسب انتخاب کرده و قضاهای شیرین دریافت نماییم. درجه‌ی ایمان هر کس از شادی و آرامش و خوش‌اخلاقی او فهمیده می‌شود؛ پیامبر «صلی الله علیه و آله» درباره‌ی میزان ایمان هر کس سودمندی او و مفید بودنش برای خانواده را ملاک قرار می‌دهند. ایمان حیات است و اختصاص به بخش انسانی داشته و آثار ویژه دارد. کسی که ایمان ندارد حیات انسانی نداشته فلذا آثار حیات هم بر او مترتب نمی‌باشد. فقط این حیات به درد ماوراء و بهشت می‌خورد. علت عدم اجابت خیلی از دعاهای ما این است که حاضر نیستیم قدرمان را تغییر دهیم. علیرغم انتخابهای نادرستمان خداوند خیلی جاها به ما رحم می‌کند: «...یعفوا عن کثیر». دعای معصومین «علیهم‌السلام» و آبرومندان درگاه الهی چه قضاهایی را که از ما دفع می‌کنند. اگر ما طالب ظهور هستیم باید با قدرهای درست دعا کنیم. مانند اتومبیل که اگر همه لوازم و سیستم آن کامل باشد و فقط یک جزء را نداشته باشد حرکت نمی‌کند، دعاهای ما بدون لوازم و شرایط مؤثر نخواهد بود. مهم‌ترین چیزی که ظهور حضرت را نزدیک می‌کند دعای با یقین و با اضطرار و با معرفت است. زمانی که عزیزترین کس انسان در زندان افتاده و یا در حال مرگ است چگونه با اضطرار دعا می‌کند؟ آیا حتی یک بار این‌گونه برای امام خود دعا کرده است؟ البته انسان برای بخش حیوانی‌اش این‌طور دعا می‌کند. بعضی‌ها برای از دست دادن یک جفت کفش به حدی ناراحت می‌شوند که برای قضا شدن نمازشان این‌طور غصه نمی‌خورند و اصلاً دغدغه‌ی آسمان را ندارند زیرا بخش فوق عقلانی‌شان هنوز فعال نشده است. اگر ظهور را می‌خواهیم باید مضطر بوده و با اضطرار دعا کنیم: «امّن یجیب المضطر اذا دعاه و یکشف السّوء» ما هنوز مضطر نیستیم. مضطر واقعی هاجر است که برای تشنگی فرزندش آن طور مضطر و پریشان به این سو و آن سو می‌دوید که آب پیدا کند: «عند تناه الشّدّه یکون الفرج» در نهایت شدت است که فرج می‌شود. «... اُجیبُ دعوه الدّاعِ اذا دعان فَلیَستَجیبوا لی و لیؤمنوا بی لعلّهم یرشدون» کسانی که دستشان خالی است و توانایی ندارند توحیدشان خیلی قوی است. ائمه «علیهم‌السلام» فقط خدا را می‌دیدند و هیچ چیز را از خودشان نمی‌دانستند: «... لا یملک لنفسی نفعاً و لا ضرّا و لا موتاً و لا حیاه و لا نشورا» این برای این است که ما نهایت فقرمان را بدانیم. التماس دعا گفتن به دیگران باید واقعاً حقیقی باشد. دعا که به تعبیر امام سجاد «علیه‌السلام» بلای نازل شده و نازل نشده را برطرف می‌کند، حتماً در بزرگ‌ترین بلای امروز که غیبت امام «علیه السلام» است تأثیر دارد. ما هزاران اسم از خدا داریم ولی هیچ یک را نتوانسته‌ایم شکوفا کنیم. در آلودگی و لجن فرو رفته‌ایم و در حمیم و زقّوم گرفتاریم ولی هنوز نفهمیدیم یتیم هستیم زیرا متخصص و مربی بالای سرمان نیست. ما مانند کسانی هستیم که در مدرسه بدون معلم درس می‌خوانند یا در بیمارستان توقع دارند بدون پزشک درمان شوند! مربی می‌تواند هزاران توانایی ما را در مدت زمان کوتاه شکوفا کند. قوای ما بدون امام هدر می‌رود، زیرا نمی‌دانیم هر کدام مان یک مَثل از خدا هستیم. سلاطین و ابرقدرت‌ها به خاطر مطالع حیوانی خودشان انسان‌ها را کوچک نگاه داشته‌اند. کسی که بزرگ شود زیر بار رذایل اخلاقی نمی‌رود. دعا همه‌ی موانع سر راه انسان را بر می‌دارد؛ اعم از موانعی که خود انسان یا دیگران ایجاد . انسان با دعا یعنی انسان به اضافه‌ی خدا؛ یعنی همه‌ی قدرت‌ها و اسباب و علل در اختیار انسان قرار می‌گیرد. انسان این‌گونه لایق خانواده‌ی آسمانی‌اش می‌شود. در زیارت عاشورا می‌خوانیم: «... ان یجعلنی معکم فی الدنیا و الاخره ...» یکی از راه‌های معیت، دعا کردن است. یعنی انسان با دعا می‌تواند در دنیا و آخرت با خانواده‌ی آسمانی‌اش باشد. ما را به کجا دعوت می‌کنند؟ و ما در کجا مشغول دعوا و بازی هستیم. روی این موضوع قدری فکر کنیم.   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته

از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی بحثمان درباره ی آثار دعا بود. دعا با اینکه در فرهنگهای مختلف «شناخته شده» و مرسوم است، اما حقیقت آن حتی در نزد کسانی که اهل دعا هستند مجهول و ناشناخته است. در حرکت به سمت ابدیت باید توجه داشته باشیم که با یک امر خارجی روبرو هستیم. ما ظاهر و باطنی داریم و شهود و غیبی که غیب بودن باعث شده، ریاضی بودن امور غیب و معنوی را از یاد ببریم. همانطور که با محسوسات رفتار می‌کنیم با امور باطنی و غیب برخورد نمی‌کنیم، همین باعث شده که نتوانیم با غیب ارتباط برقرار کرده، از آن کمک گرفته و با آن شاد شویم. امور معنوی در نزد بسیاری افراد، وهمی تلقی می‌شود، زیرا درک درستی از غیب و ماوراء الطبیعه ندارند. در حالی که غیب، خارجی‌ترین و حقیقی‌ترین امور بوده و آنچه در ظاهر است ظهورات غیب است: «الظاهر عنوان الباطن» یعنی هر چه می‌بینیم اعم از درخت، گل، کهکشان، ستارگان و .... رویش گل و صیرورت یک جنین در رحم، تولد و رشد آن و کلیه‌ی کنش­ها و واکنش‌ها ظهوراتی از غیب هستند. ما باید تمرین کنیم هر چه را می‌بینیم که حرکت می‌کند محرّک را هم با او ببینیم چون حرکت بدون محرک امکان ندارد. پوستی به صورت انسان روی ما کشیده‌اند و به این دلیل به ما بشر می‌گویند. معلوم نیست باطن ما چه باشد شاید به قول حضرت اصلاً حیوان باشیم. وقتی من با شما صحبت می‌کنم در حقیقت باطن انسانی من سخن می‌گوید. وقتی ما به کسی اشاره می‌کنیم منظور بشره و پوست انسانی نیست بلکه حقیقت انسانی مورد نظر است. وقتی دعا می‌کنیم باید واقعاً خطاب به کسی که از او تقاضا می‌کنیم حالت انشائی داشته باشیم نه اخباری. حتی وقتی با یک پرنده حرف می‌زنیم توجه داریم که او نفس و شعور دارد و کاملاً انشاء می‌کنیم. کسی که درِ مسجد و حرم را می‌بوسد قصدش واقعاً در و شیشه نیست بلکه ارتباطی است که بین او و ماوراءالطبیعه برقرار می‌شود. کسانی که در گذشته ماه و خورشید و ستاره می‌پرستیدند حس می‌کردند واقعاً در خارج چیزی است که می‌توانند با آن ارتباط برقرار کرده و استمداد کنند. ما تا به معرفت، رؤیت و باور نرسیم نمی‌توانیم کمک بگیریم. سال‌هاست که دعا می‌خوانیم بدون اینکه بدانیم از چه کسی کمک می‌خواهیم و او کیست؟ لذا خواندن است نه خواستن. انواع دعاها و قرآن را می‌خوانیم ولی ارتباطی برقرار نمی‌شود. تا به مرحله‌ی خواستن نرسیم همه روابطمان سطحی است. یعنی تا زمانی که این پوسته را کنار نزنیم حتی اگر سر کلاس معصوم هم بنشینیم باز هم بچه هستیم. انسان تا زمانی که با غیب انس نگیرد و با آن مانند شهود رفتار نکند قدرت و سرعت پیدا نمی‌کند. ما روی دارایی‌های مادی حساب باز می‌کنیم از قبیل پدر و مادر، دوست، آشنا و فامیل، شغل، ثروت و ... در حالی که باید بتوانیم خیلی بیشتر روی غیب حساب کنیم. گاهی تعلقاتی داریم که تصور می‌کنیم از دست دادنشان خیلی دشوار است در حالی که وقتی این اتفاق رخ می‌دهد در می‌یابیم آن‌قدرها هم مهم نبوده است و ما توهم داشتیم. یا خیلی چیزها را دوست داریم ولی وقتی به آن‌ها می‌رسیم چه بسا پشیمان هم می‌شویم. حداقل در سه چهارم ازدواج‌ها افراد معتقدند که چیزی از دست داده‌اند به جای اینکه چیزی به دست آورده باشند. چه ثروتمندان و افراد مشهوری که ثروت و شهرتشان آسایش و آرامش آن‌ها را سلب کرده است. در غیب ما با الله و کمال مطلقی طرف هستیم که حجم محبتش برای ما قابل اندازه‌گیری نیست و تمام اسماء و صفات را دارد لذا قدرت بی‌نهایت هم دارد. ما خدایی داریم که سیدالشهدا «علیه‌السلام» می‌فرمایند: «ماذا وجد من فقدک» ای خدا کسی که تو را از دست می‌دهد چه چیزی را یافته است؟ کسانی که با داشتن خدا عصبانی و زودرنج و حسود هستند توهم می‌کنند که خدا دارند. کسی که خدا را دارد مانند کسی است که وقتی به بازار می‌رود جیب‌هایش پر از پول است و نشاط داشته و راحت به خرید کردن می‌پردازد. در دعا باید توجه داشته باشیم تا زمانی که مارواء الطبیعه را نبینیم دعاهایمان اثر چندانی ندارند. باید بدانیم که خدا با تمام قدرت و مهربانی‌اش وجود دارد چه حوائج ما را بدهد و چه ندهد. کسی که با حاجت نگرفتن اعتقادش به خدا ضعیف می­شود از ابتدا توهم زده بوده و حقیقتاً خدا را نمی‌شناخته است. اگر انسان شصت سال دچار توهم بوده و کور باشد و پس از آن بفهمد با یکسال می‌تواند همه‌ی گذشته را جبران کند. بزرگ‌ترین مصیبت ما این است: «تو بَرِ یار و ندانی عشق باخت» فاجعه‌ای که ما بعدها می‌فهمیم این است که با این همه قدرت و ثروت هیچ استفاده‌ای از آن‌ها نکرده‌ایم و نهایت قدرت و محبت را با وجود خدا و خانواده‌ی آسمانی داشته و بدبخت زندگی کرده‌ایم. ما آنقدر که دارایی­هایی مادی‌مان را باور کرده‌ایم الله و خانواده‌ی آسمانی را باور نکرده و به آن‌ها تکیه ننموده‌ایم. از اینکه غیب را از دست داده‌ایم اصلاً ناراحت نیستیم، و سعی می‌کنیم روی پای خودمان بایستیم در حالی که فقر محض و عین ربط به پروردگار هستیم. حتی کسانی هم که معتقدند میزان کمک گرفتنشان خیلی ناچیز است. امام صادق «علیه‌السلام» می‌فرمایند: «خدا را بخوان و نگو کار از کار گذشته است و نمی‌شود کاری کرد.» ما نیاموخته‌ایم که از غیب یاری بجوییم و با آن به امنیت برسیم. زراره در توضیح این فرمایش این‌طور می‌گوید: یعنی ایمان تو به قضا و قدر نباید مانع از پافشاری تو در قضا و قدر شود. شاعری در زمان پیامبر «صلی الله علیه و آله» این‌گونه سرود: هر چیز بدون خدا باطل است، حضرت فرمودند: این را راست گفت. اگر اتفاقاً انسان عزیزانش و یا آبرو و عزتش را از دست بدهد مگر خدا نمی‌تواند برای او جبران کند؟ کسی که حقیقتاً با خداست حتی کسانی که از او بدگویی می‌کنند هم دوستش دارند: «انّ العزه لله و للرسول» کسی که خودش قصد عزیز کردن خود را داشته باشد نه تنها به نتیجه نمی‌رسد بلکه اثر عکس هم دارد. در کتاب «ریاحین الشریعه» شرح حال خانم‌هایی آمده که بدکاره‌ی زمان خودشان بوده و سپس چنان متحول شده‌اند که مردم به عنوان اولیاء الهی به ایشان متوسل می‌شوند. مانند زلیخا که با ارتکاب به چنان عملی الان نزد ما محبوب و عزیز است. چه بسیار افراد متدین و حتی نزدیکان پیامبر «صلی الله علیه و آله» و ائمه «علیهم‌السلام» که امروزه ما از آن‌ها متنفریم. آنچه اصل است داشتن و نداشتنِ خداست. شرکی که بیشتر افراد با آن مواجه هستند این است که مردم را بیشتر از خدا در نظر می‌گیرند. وقتی برگ و گلِ گیاهی تکان می‌خورد اگر کسی فکر کند خودش تکان خورده ما به عقل او شک می‌کنیم. لذا مگر می‌توان با طبیعت غیب را ندید؟ این موضوع به حدی نگران‌کننده است که خداوند دراین‌باره می‌فرماید: «ولقد علمتم النّشأه الاولی فلولا تذکرون» شما جنین را می‌بینید فکر کنید که چه کسی جریان را اداره می‌کند و او را به دنیا می‌آورد. «افرأیتم ما تحرثون، ءَأنتم تزرعونه ام نحن الزارعون» آیا ندیدید آنچه را که می‌کارید؟ آیا شما زراعت می‌کنید یا ما زارع هستیم؟ واقعاً این‌همه تنوع در نوع و شکل گیاهان را چه کسی طراحی و خلق کرده است؟ فرشتگان دست‌اندرکار را می‌بینیم؟ «أفرأیتم ما تمنون؛ ءَأنتم تخلقونه ام نحن الخالقون» خداوند سؤال می‌کند: این نطفه را چه کسی پرورش داده تا انسان شده است؟ متأسفانه ما به دیده‌ی عادت نگاه می‌کنیم همین که دو نفر ازدواج کرده و صاحب فرزند می‌شوند. یک ماده، اسپرم تبدیل به معقول و حتی «ولی الله» می‌شود. حضرت به ما امر می‌کند: دعا کنیم و نگوییم کار از کار گذشته است. انسان اگر همه چیزش را از دست بدهد با وجود خدا دستش پر است و اگر انسان مضطرب شود خیلی کوچک و ضعیف است. کسی که سالم و قوی است می‌گوید: «و ما رأیت الا جمیلا» و «... اذا اصابتهم مصیبه قالوا انا لله و انا الیه راجعون» مگر بچه وقتی به زمین می‌خورد از جا بلند نمی‌شود؟ ما هم باید بتوانیم بعد از زمین خوردن از جایمان برخیزیم. بعضی‌ها با یک تصادف اتومبیل، یعنی خوردن دو حلبی به یکدیگر چنان رفتار می­کنند که چند هزار سال آخرتی ضرر می‌کنند. کسی که از تنها شدن و تحویل نگرفتن دیگران به هم می‌ریزد قیمتش همان است. کسی که دارا و ثروتمند است از هر چیز کوچکی ناراحت نمی‌شود. آیا اگر در یک اقیانوس صدها نفر شنا کنند ما ناراحت می‌شویم از اینکه جایی برای شناکردن ما نباشد؟ اگر دیگران از آب دریاها و اقیانوس‌ها استفاده کنند برای ما مشکلی پیش نمی‌آید سه چهارم کره‌ی زمین آب است می‌توان آن را تصفیه کرد و استفاده‌های مختلف نمود. یکبار دیگر حدیث را مورد توجه قرار دهیم: «ادع و لا تقل انّ الامر قد فرغ منه ان عندالله عزوجل منزله لا تنال الا بمسأله» دعا کن و نگو کار از کار گذشته است همانا در نزد خدای عزوجل منزلتی است که جز با درخواست به دست نمی‌آید. یعنی همه‌ی مشکلات ما بهانه‌ای است که ما خدا را به دست بیاوریم. دادن و ندادن حاجت مهم نیست، بلکه مهم خداست که به دست آمده است. «الله» یعنی امتیاز. قرآن می‌فرماید: افراد زیرک با هر اتفاقی که در زندگی­اشان می­افتد خدا را به دست می­آورند. اصلاً خداوند چنین چینشی را ترتیب داده­است: «... و بشّرالصابرین؛ الذین اذا اصابتهم مصیبه قالوا انا لله و انا الیه راجعون» انسان باید خدا را ببیند تا تحت هیچ شرایطی احساس بیچارگی نداشته باشد. نتیجه اینکه: ما از دعا فقط یک برداشت سطحی و ضعیف داریم. ما دعا را به اندازه‌ی دارایی‌های مادی هم قبول نداریم. تا زمانی که دعا جزء دارایی‌های ما نشود مانند کسی هستیم که بی‌سلاح به جنگ رفته‌ایم و هزاران خطر مختلف ما را تهدید می‌کنند. کسی که دعا ندارد ضعف اعصاب دارد حتی اگر ظاهراً نماز خوانده، روزه گرفته و به زیارت برود. فکر کنیم چه باید بکنیم تا «دارا» شویم و خدا و خانواده‌ی آسمانی را در کنارمان داشته باشیم تا در همه لحظات به فریادمان برسند. باید کاری کنیم که با داشتن آن‌ها حقیقتاً احساس دارایی کنیم و به شادی و قدرت برسیم.   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته