از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی ما باید دائماً روابطمان را با خانواده آسمانی ارزیابی کنیم زیرا ملاک بسیار مهمی در حرکت ما به سوی آخرت می‌باشد. مسیری را که طی می‌کنیم، نمی‌توانیم بازگردیم و جبران نماییم و اگر درست حرکت ننماییم، حسرت بی‌نهایتی گریبان ما را خواهد گرفت و کاری از دستمان برنخواهد آمد؛ «... ربّ ارجعون لعلّی أعمل صالحاً فیما ترکت...» (مؤمنون/99-100) پروردگارا مرا باز گردان تا عمل صالح انجام دهم در آنچه که ترک گفتم... پاسخ می‌رسد: «... کلا إنّها کلمه هو قائلُها....» (مؤمنون/100) هرگز! این (صرفاً) سخنی است که او می‌گوید... خدا در دنیا خطراتی را از ما برطرف کرده که هر کدام می‌توانستند برای ما هشدار و حیات دوباره باشند ولی ما بی‌توجهی می‌کنیم؛ در هر خوابی مرگ و در هر بیداری حیات مجدد و فرصت دوباره را تجربه می‌نماییم. ما از خواب به اذن الهی بیدار می‌شویم. چه بسا که انسانها این فرصتهای دوباره را ضایع می‌کند. شخصی سرطان گرفته‌بود و دعا کرد که شفا بگیرد تا عمل صالح انجام دهد؛ ایشان می‌گفت: بعد از اجابت دعایش، هر روز از خدا دورتر می‌شد به نحوی که آرزو می‌کرد کاش با سرطانش مرده‌بود. انسان در زمان حیاتش باید میزان شباهتش به خانواده حقیقی‌اش ارزیابی نماید. «مَن أحبّ أن یعلم ماله عندالله فلیعلم مالله عنده الخبر». انسان هر قدر در خیالش با خدا و اهل بیت «علیهم السلام» عشق‌بازی کند علامت این است که به ایشان نزدیک، و با آنها انس دارد. کمتر کسی است که شوق نماز و نماز شب و ... را داشته‌باشد. خوشا به حال کسانی که با شنیدن نام ائمه «علیهم السلام» و مسجد و حسینیه و سایر مقدسات مشتاق و بی‌قرار گردند. اما کسانی که احساس کسالت می‌کنند هنوز انس نگرفته‌اند. بعضی‌ها برای امور مادی به حدی شوق دارند که ممکن است خواب به چشمشان نیامده و بی‌تاب شوند اعم از پول و طلا و مدرک تحصیلی، که اگر بُعد مدرک تحصیلی علمی‌اش را در نظر بگیریم کمال عقلی و اگر مدرک آن لحاظ شود کمال وهمی محسوب می‌گردد. در ادبیات و فرهنگ کشورها برای رسیدن به معشوق زمینی چه ماجراهایی که وجود ندارند. بعضی‌ها وقت می‌گذارند و قسمتهای زیادی از یک عشق افسانه‌ای را نگاه می‌کنند که آیا این عاشق و معشوق خیالی به یکدیگر می‌رسند یا نه. چه کسانی که با حالات مختلف بازیگران فیلم و سریال، غمگین شده و می‌گریند و یا شاد شده و به شوق می‌آیند. از خیالی جنگشان و صلحشان                       از خیالی ننگشان و نامشان بعضی‌ها به دلایل بسیار واهی به حسادت و کینه‌ورزی و بداخلاقی می‌افتند در صورتی که جایگاه انسان خیلی متعالی و رفیع است: تو را ز کنگره عرش می‌زنند سفیر                              ندانمت که در این دامگه از چه افتادست فقط یک عشق است که حقیقی بوده و انسان را به اوج پرواز می‌رساند؛ قرآن کسی را که «الله» معشوق حقیقی‌اش نیست را طبیعی نمی‌داند. «لا اله الا الله» کسی که اهل تلاش برای خانواده آسمانی‌اش نیست حتماً عاشق ایشان نیست. قرآن معشوق حقیقی انسان را «الله»، «اهل بیت علیهم السلام» و جهاد، معرفی می‌نماید. جهاد یعنی تلاش برای رسیدن به معشوق. ما نباید اجازه بدهیم که نفس دائماً با سفارشهایی که می‌دهد وقت و انرژی ما را تلف کند. انسانهای هوس‌باز حتی خواب پرواز به آسمان را نمی‌بینند چه رسد به آنکه پرواز کنند و عمرشان را در رسیدن به کمالات حسی، خیالی و وهمی صرف می‌نمایند، هر قدر آسمان در نزد ما قیمت دارد ما هم در آسمان قیمت داریم. رفتن به آسمان معرفت می‌طلبد و آن اینکه که اصل و حقیقت ما به خدا تعلق داشته و به نزد او هم خواهد رفت «إنا لله و إنا إلیه راجعون». امام سجاد «علیه السلام» در آخر یکی از دعاهایشان می‌فرمایند: «و انّا لک» ما، مالِ تو هستیم. پس فقط باید با او باشیم؛ یاد ما کن یاد دیگر کس نکن           یاد گل کن یاد خار و خس مکن ولی متأسفانه بسیاری از ما برای هر چیز و هر کس وقت می‌گذاریم و حوصله و خلوت داریم جز خدا، کسی که بفهمد برای خداست هیچ چیز نمی‌تواند او را اذیت کند. «الذین إذا أصابتهم مصیبه قالوا إنا لله و إنا إلیه راجعون» لذا مؤمن حقیقی همیشه شاد است. انسان اول باید در خیال عشق‌بازی کند سپس براساس آرزوهایش به عمل ‌بپردازد. چه بسا کسانی که نماز خوانده و به زیارت رفته و سایر مسائل عبادی را انجام می‌دهند ولی با آنها عشق نمی‌کنند. «اله» یعنی آنچه که انسان را شیدا می‌کند و از فراقش دلتنگی می‌کند: زان شبی که وعده کردی روز وصل                روز و شب را می‌شمارم روز و شب کمتر کسی است که از آمدن ماه مبارک رمضان خوشحال شود که زمان کاهش رسیدگی به کمالات پایین، و فرصت خلوت با معشوق و عشق‌بازی فراهم شده‌است. «جهاد» تلاش مقدس برای رسیدن به معشوق است. در مورد عمل باید چند نکته را در نظر بگیریم. اولاً عمل باید با هدف تناسب داشته‌باشد. خواسته انسان تا قلبی نشود و دل نخواهد، در خارج تحقق پیدا نمی‌کند. اگر عقل و ذهن قانع شوند اتفاقی نمی‌افتد باید دل بخواهد. ما باید دلتنگ خدا و اهل بیت «علیهم السلام» باشیم و از خلوت با آنها لذت ببریم، ما باید با قرآن مست شویم در صورتی که بعضی‌ها از زبان قرآن بیزارند. صداقت خیلی مهم است لذا در زیارت عاشورا ما دوبار از ثبات قدم صدق سخن گفته و آن را تقاضا می‌کنیم. برای رسیدن به مقام ایشان باید صداقت داشته‌باشیم. دوستداران اهل بیت «علیهم السلام» دو دسته‌اند: یک عده خلوتهای خدماتی دارند و یک عده خلوتهای عاشقانه و قلبی. دسته اول هر گونه خدمتی از دستشان برآید دریغ نمی‌کنند ولی ممکن است دلشان درگیر نشود و در بهشت هم از نعمتهای آنجا برخوردار می‌شود. این رابطه معامله بوده و تجاری است. باید در خدمت به ایشان با دل وارد شویم. البته کسانی که از مال خود برای اهل بیت «علیهم السلام» می‌گذرند بسیار شریف و بزرگ و با معرفتند ولی اینکه انگیزه اولیه، عشق باشد و انسان را به عمل وادارد چیز دیگری است. قبل از اینکه خدماتمان را وقف اهل بیت «علیهم السلام» کنیم، خودمان را به ایشان بدهیم. بعضی‌ها فقط وظیفه‌شان در برابر خانواده را بُعد مادی می‌دانند لذا حاضرند ماهها در خارج از کشور باشند و هر چند ماه یکبار سری به خانواده زده و نیازهای ایشان را از حیث مالی برطرف کنند و اساساً با نیازهای عاطفی و معنوی خانواده کاری ندارند. بعضی فرزندان هم فقط هنگام نیاز مالی با والدین کار دارند و به سراغشان می‌آیند؛ ولی زمان بهره‌برداری از امکانات مالی و سفر و تفریح به والدین اهمیت نمی‌دهند و فقط با زن و فرزندشان خوش می‌گذراند. این افراد نه تنها نسبت به والدین بلکه نسبت به خانواده خود نیز ظلم می‌کنند. خدا و اهل بیت «علیهم السلام» به کمک ما نیاز ندارندو اموال ما را خودشان به ما داده‌اند: «... و بیُمنه رزق الوری...» رزق از امام معصوم «علیه السلام» به همه مردم می‌رسد اعم از رزق مادی، خیالی و ... در واقع آنهایی که پاک و طیب هستند از جانب امام می‌باشند. اینکه ما فکر کنیم پولی داریم و برای ایشان هزینه می‌کنیم سخن بیهوده‌ای است. «... و ممّا رزقناهم ینفقون» کسانی که مانع هزینه کردن برای امام زمان «عجل الله تعالی فرجه الشریف» می‌شوند چه قدر سقوط کرده‌اند. قبل از خدمت به ایشان اول باید دلمان را به ایشان بدهیم. «‌إنّ الله اشتری مِن المؤمنین أنفسهم و أموالهم و بأنّ لهم الجنّه...» (توبه/111) خداوند از آنِ کسی است که خودش را به خدا بدهد. زیبایی اصحاب عاشورا این بود که خودشان را به امام حسین «علیه السلام» فروختند و دغدغه‌شان: «أن یبلغنی المقام المحمود» بوده‌است. در نظر بگیرید که از کمالات حسی، خیالی، وهمی و عقلی و فوق عقلی کدام یک را به خدا می‌دهید خدا همان را به شما می‌دهد. کسی که با خدا عاشقی کند خداوند به او عشق می‌ورزد؛ «... من عشقنی عشقته...» و این همان اتحاد عشق، عاشق و معشوق است. امام «علیه السلام» می‌فرماید: روز قیامت صحنه‌ای است که می‌بینم یکی از شیعیان در حال افتادن در جهنم است و می‌گویم: سلمان! ابوذر! و ... او را بگیرید. در روایت آمده: روز قیامت وقتی برخی جهنمی می‌شوند سلمان و ابوذر از خدا می‌خواهند که از ثوابهای ایشان کم کرده و به آنها بدهد تا جهنم نروند. در صورتی که قرآن می‌فرماید: «و لا تزروا وازره وزر اخری» کسی بار گناه کسی را تحمل نمی‌کند. سلمان و ابوذر به حدی از عملشان به دیگران می‌بخشند که چیزی برای خودشان باقی نمی‌ماند و تمام لذتشان در این است که خودشان را خالی از عمل کنند و خودشان باشند و خدا، «... قل إنّ صلاتی و نسکی و محیای و مماتی لله رب العالمین» در روایت آمده: حداقل تعدادی را که مؤمن می‌تواند شفاعت کند سی نفر است و این نشان‌دهنده حرمت مؤمن است. وقتی شفاعت به پایان رسید خداوند خودش وارد عمل شده، و زمانی که این شفیعان خالی از اعمال خیر می‌گردند با اهل بیت «علیهم السلام» یکی می‌شوند و به بهشت می‌روند. افرادی به این درجه رسیده و از حساب و کتاب خارج می‌شوند که در دنیا بی‌حساب و کتاب برای اهل بیت «علیهم السلام» فعالیت کرده و مال و جان و قلم و آبروی خود را بذل کرده‌اند. چنانچه که در محیط خانواده پدر بر سر افراد خانواده منت نمی‌گذارد و یا بسیار ناشایست است که زن خدماتش در خانه را به رخ دیگران بکشد. افراد خالص تمام دغدغه‌شان، دغدغه خدا و اهل بیت «علیهم السلام» است که مبادا شیعه‌ای به جهنم برود. این اشخاص در دنیا هم اینگونه بوده‌اند. «... اللهم إنا نرغب إلیک فی دوله کریمه تعزّ بها الإسلام و أهله و تذلّ بها النفاق و أهله و تجعلنا فیها مِن الدعاه إلی طاعتک...». چنین افرادی موقف و جایگاه دارند و خودشان «اسم الله» هستند. ولی بعضی از ما با شنیدن این سخنان هم به هوس نمی‌افتیم. ما تا معشوق اصلی‌مان را باور نکنیم گرفتار جهنم دنیا هستیم. بسیاری از مؤمنان خیلی انسانهای خوبی هستند و در قیامت بهشت هم می‌روند ولی با خانواده اصلی‌شان نیستند. در صورتی که ما از ایشان می‌خواهیم: «أن یجعلنی معکم فی الدنیا والاخره» ما باید در دنیا با ایشان زندگی کرده و روابطمان را گرم کنیم. باید التماس و چاپلوسی کرده و هزینه کنیم تا ما را راه بدهند. باید همان طور که به خانواده زمینی تعلق داریم به خانواده‌آسمانی‌مان تعلق پیدا کنیم. کسی خدمت حضرت عرض کرد: نمی‌دانم چرا ناگهان دچار دل‌گرفتگی شدم. حضرت فرمود: آن موقع من دلم گرفته بود که تو دلت گرفت. ما باید تمرین کنیم که پول، آبرو، قلم و ... خود را برای ایشان هزینه کنیم و در برطرف کردن موانع ظهور تلاش کنیم. راه برای همه ما باز است فقط باید شروع کنیم.   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته

از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی ملاک مهمی که عرض کردیم این بود: کسی که قصد دارد جایگاهش را در آسمان و غیب ارزیابی کند باید توجه داشته‌باشد به اینکه آسمان در قلب او از چه جایگاهی برخوردار است. انسان باید این موضوع را در عرصه‌های مختلف بررسی کند. مثلاً کسی که صاحب فرزند می‌شود اسم کودکش را به گونه‌ای انتخاب می‌کند که یاد عزیزترین کسان خود را زنده نگاه دارد. سیدالشهدا «علیه السلام» می‌فرماید: اگر هزار پسر داشته‌باشم نام علی «علیه السلام» را روی آنها می‌گذاشتند. «اسم‌گذاری» یکی از ملاکهای جایگاه انسان در آسمان است. به طور کلی انتخابها، ارتباطات، افکار و رفتارها تعیین‌کننده هستند. انتخاب همسر، شغل، مسکن، دکوراسیون، لباس و ... همه نشان‌دهنده شخصیت شخص می‌باشند و جایگاه او در آسمان را مشخص می‌کنند. اینکه مراسم و جشنها سالم برگزار شوند یا با معصیت، معلوم می‌شود که شخص به کجا تعلق دارد. کسی که اهل بیت «علیهم السلام» در نزد او منزلتی دارند مراسمش را به نحوی برگزار می‌کند که ایشان در مجلسش شرکت کنند. رابطه با روحانیت و قرآن به عنوان نامه عاشقانه‌ حق تعالی، بسیار تعیین‌کننده است. بعضی‌ها برای آموزش زبانهای خارجی وقت و هزینه صرف می‌کنند. ولی برای زبان فطرت‌شان که لازم است آن را بیاموزند هزینه و زمان اختصاص نمی‌دهند. فرمول و ملاک ما این حدیث شریف است: «مَن أحبّ أن یعلم ماله عندالله فلیعلم فالله عنده الخبر» روز قیامت قرآن و سوره‌های آن شخصیت خواهند داشت. قرآن به حدی نزد خدا ارزش دارد که خداوند به او می‌گوید: هر که را می‌خواهی به بهشت ببر. هر یک از سوره‌های قرآن رفقای ما هستند و می‌توانند برای ما کاری انجام دهند و در یکایک آنها قدرتهایی نهفته که اگر ما بتوانیم با آنها رفیق شویم قدرتشان را به ما نشان خواهند داشت. قال رسول الله (ص) "فضل القرآن علی سائر الکلام کفضل الله علی خلقه". هر قدر انس انسان با کسی بیشتر شود می‌بیند که طرف مقابل برای او بیشتر مایه می‌گذارد. چه‌قدر تأسف‌بار است که قرآن روز قیامت درباره کسی به خدا بگوید: خدایا این بنده‌ات مرا ضایع کرده تو او را ضایع گردان. پیامبر «صلی الله علیه و آله» فرمودند: «فضل القرآن علی سائر الکلام کفضل الله علی خلقه» قرآن اساساً قابل مقایسه با هیچ کتابی نیست. کسی نمی‌تواند این ترجیح را بدهد به تعبیر قرآن فاسق است. «فسق» یعنی انتخاب و ترجیح محدود به نامحدود. در زمان حضرت حجه بزرگترین دانشمندان، عالِمان به قرآن بوده و جامعه براساس قرآن اداره می‌شود. کسی که قصد برقراری رابطه با این خانواده را دارد باید با قرآن اعم از قرائت، نواها، تفسیر و ... مأنوس باشد. صرف در آغوش گرفتن و بوسیدن قرآن حجم زیادی از آلودگی‌ها را از وجود انسان می‌زداید. در دعا آمده: «اللهمّ اجعل القرآن لنا فی الدنیا قریناً وفی القبر مونساً و أنیساً و فی الآخره شافعاً و شفیعاً» خدایا (قرآن) را در دنیا انیس و مونس و در آخرت شفیع من قرار بده. ممکن نیست انسان کسی را دوست داشته‌باشد ولی از کلام او خوشش نیاید. به میزانی که با قرآن مأنوس هستیم از ما شفاعت کرده و با هر سوره‌ای رفیق باشیم ما را به مقام خودش می‌برد. قرآن ظهور اسماء الهی است. هر سوره‌ای بخشی از تجلیات الله است. چه تحصیل‌کرده‌هایی که با قرآن انس دارند و چه دانشجویان رشته معارف که با اکراه دروس را پاس می‌کنند. حضرت امام «رضوان الله» از کوچکترین فرصت برای خواندن قرآن بهره می‌برند. خیلی شایسته است که انسان همواره قرآن کوچکی همراه داشته‌باشد تا وقتی فرصتی به دست آورد، آن را قرائت کند. طاعت از دست نیاید گنهی بایدکرد                             در دل دوست به هر حیله رهی باید کرد و إلاّ روز قیامت دچار حسرت و پشیمانی می‌شود: «...یا لیتنی اتّخذت مع الرسول سبیلا» (فرقان/27) ای کاش راه رسول را پیش گرفته‌بودم. سلاطین عالم دائماً ما را فرا می‌خوانند و ما کوتاهی می‌کنیم. به حضرت صادق «علیه السلام» عرض کردند: چرا ما عاشق بعضی‌ها می‌شویم ولی آنها به ما بی‌توجهی می‌کنند؟ حضرت فرمودند: این عشق عقوبت کسی است که به معشوق حقیقی پشت می‌کند. عشقی که بدون حیثیت جاودانه یعنی خدا و اهل بیت «علیهم السلام» باشد جز خواری و ذلت نیست. بعضی‌ها از این هم پست‌ترند و عاشق جمادات، پول، سکه، اتومبیل، ویلا و ... می‌شوند. حضرت در دعای عرفه می‌فرمایند: «...خسرت صفقه عبدٍ لم تجعل له مِن حُبّک نصیباً» در زیان باد بنده‌ای که نصیبی از عشق و محبت نیافت. هر ساعتی را که ما از دست می‌دهیم معادل میلیاردها سال در آخرت است. باید کارها و وظایف ما، ما را بهشتی کنند شوهرداری، زن‌داری و ... باید ما را به آسمان ببرند نه اینکه به آنها مستقل نگاه کنیم. بعضی خانمها اظهار می‌دارند که مِلک شخصی دارند و قصد دارند برای خدا هزینه کنند ولی همسرشان اجازه نمی‌دهد، در صورتی که اگر رضایت دهد از این جهت، در ثواب این کار شریک می‌شود. کسی که علیرغم توانایی برای خانواده زمینی‌اش هزینه نکند از نظر ما خیلی پست است، در نظر بگیرید این بخل درباره خدا و خانواده آسمانی چقدر زشت است. کسانی که فرم برنامه را پُر می‌کنند، دقت کنند که عمرشان بیشتر در کدامیک از آن پنج جهت صرف می‌گردد. کسی که همه وظایفش را برای خانواده آسمانی و به عشق آنها انجام می‌دهد و شادی و آرامش دریافت می‌کند خیلی خوشبخت است. این خیلی فرق دارد با کسی که به لحاظ نیازهای طبیعی ازدواج کرده و به وظایفش می‌پردازد. در صورت اول یک زن می‌تواند مانند آسیه از تلخیهای همسر شادی و قدرت و آرامش و قرب الهی را بدست آورد. مرد هم اینگونه است. «الکاد لعیاله کالمجاهد فی سبیل الله» کسی که برای خانواده‌اش تلاش می‌کند مانند مجاهد در راه خداست. کسی که عاشق خانواده آسمانی‌اش بشود واقعاً بی‌تاب می‌گردد: خرم آن روز کزین منزل ویران روم! چنین شخصی به شدت مشتاق و دلتنگ خانواده آسمانی‌اش است. مگر ممکن است انسان عاشق امام زمانش باشد و تمایل نداشته‌باشد چند دقیقه به زیارت آل یاسین اختصاص ندهد که اینقدر عاشقانه طراحی شده‌است؛ «... السلام علیک حین تقوم، السلام علیک حین تقعد، ...» کسی که دلتنگ امامش است معلوم است که امام زمان «عجل الله تعالی فرجه» چقدر به او مشتاق وعلاقمند است: عشق معشوقان بسی افزون‌تر است                  لیلی از مجنون بسی مجنون‌تر است اگر حضرت زهرا «سلام الله علیها» ببیند که فرزندش به عشق او از کمالات پایین دست کشیده چقدر خوشحال شده و عشق به پایش می‌ریزد. مرحوم علامه «رضوان الله» هرگاه نام اهل بیت «علیهم السلام» یعنی معشوقهایش را می‌شنید حتی اگر در حال مطالعه و مباحثه هم که بود کتاب را می‌بست و از سر شوق می‌گریست. روشنفکری درباره وجود حضرت رقیه «سلام الله علیها» از ایشان سؤال کرد و وی در پاسخ فرمودند: ما نمی‌دانیم ما منتظریم که جایی نام معشوقمان را بیاورند. این افراد به دنبال علم هستند در حالی که افراد معتقد از حضرت رقیه «سلام الله علیها» شفا گرفته‌اند. شبی در عالم رؤیا از حضرت سیدالشهدا «علیه السلام» سؤال کردم: حضرت زینب «سلام الله علیها» در قاهره هستند یا سوریه؟ حضرت پاسخ دادند: مگر فرقی هم می‌کند؟ و من از سؤالم خجالت کشیدم: «قبورکم فی القبور...» ثواب زیارت حضرت عبدالعظیم «علیه السلام» مطابق زیارت امام حسین «علیه السلام»، و زیارت خانم فاطمه معصومه «سلام الله علیها» در حکم زیارت حضرت زهرا «سلام الله علیها» می‌باشد. ما در مسجد الحرام می‌توانیم به علی «علیه السلام» به عنوان مولود کعبه سلام کنیم. گاهی انسان به لحاظ تاریخی و مصائب اهل بیت «علیهم السلام» برایشان گریه می‌کند ولی گاهی برای مظلومیت و آوارگی فعلی حضرت متأثر است و می‌گوید: «إن الشرید الطّرید الفرید الوحید...». ما الان چه کاری می‌توانیم برای حضرت بکنیم؟ و چگونه می‌توانیم خودمان را به چادر حضرت برسانیم؟ کمالات جمادی، نباتی و حیوانی و عقلی را فدای امام زمان‌مان کنیم تا الهی شویم. بعضی‌ها تا پولشان زیاد می‌شود به فکر رسیدگی به کمالات بخشهای پایینی هستند اما بعضی‌ها به محض اینکه پول به دستشان می‌رسد به پای خانواده آسمانی می‌ریزند؛ این دو گروه بسیار با یکدیگر متفاوت هستند. پیرزنی، خیلی عاشق اهل بیت «علیهم السلام» بود و در عین حال گیوه درست می‌کرد و می‌فروخت و با فقر و حداقل ممکن، زندگی می‌کرد و وجهی را که از فروش هر گیوه‌ای به دست می‌آورد به زائران امام حسن «علیه السلام» می‌داد که عوض او هم زیارت بجا آورند. این پولها لیاقت دارند هر پولی شایستگی هزینه را برای امام زمان «عجل الله تعالی فرجه» را ندارد؛ بعد از فوتش در خواب گفته‌بود: به محض ورود فاطمه زهرا «سلام الله علیها» او را به سرعت نزد خود برده‌بودند. همین فاطمه زهرا «سلام الله علیها» که خدا تمام عاطفه‌اش را در وجود او ریخته، می‌فرمایند: بعضی از شماها با خودتان کاری می‌کنید که بین من و شما سیصدهزار سال فاصله می‌افتد. یار بس نازک مزاج است و غیور                     غیر او از محفل خود ساز دور باید ببینیم کمالات حسی، خیالی، وهمی و عقلی را کجا خرج می‌کنیم، قیمت‌مان نیز همان است. دارایی هر کس وابسته به این است که چقدر کمالاتش را به آخرت فرستاده و چقدر از عمرش را در زیارت، هیأت‌ها و اعتکاف‌ها و ... که میکده هستند سپری کرده‌است. فرق است بین کسی که به عشق اهل بیت «علیهم السلام» زندگی می‌کند و کسی که به عشق زمینی‌ها زندگی کرده و گاهی به خانواده آسمانی خود سری می‌زند. ادب و حرمت به دین خدا خیلی مهم است. قرآن خواندن باید با حرمت باشد. کسی که برای نماز به طور ویژه و مؤدب آماده می‌شود معلوم است که برایش خیلی مهم است. اما برخی چنان شتابزده نماز می‌خوانند که کلاً نمازشان بی‌حرمتی به خداست، شخصی در حضور پیامبر «صلی الله علیه و آله» اینگونه نماز خواند و رفت و حضرت فرمودند: اگر در این حال بمیرد مسلمان از دنیا نرفته است. اجرای نماز و تعقیباتش نشان‌دهنده شخصیت افراد است. نماز قیمت انسان در آسمان را تعیین می‌کند. نماز سریع یعنی شخص حوصله خدا و نعمتهایش را ندارد. شهید دستغیب «رضوان الله» تعریف می‌کردند: حوری نورانی در خواب دیده‌بود که بسیار زیبا بود و به ایشان گفته‌بود که هرقدر تو اشک می‌ریزی من زیباتر و نورانی‌تر می‌شوم. چه بسا کاخ‌ها و باغ‌های بهشت ما که در اثر عملکرد ما ویران شده و می‌سوزند. باید خودمان را به کمتر از خانواده آسمانی نفروشیم و کلیه ارتباطات، انتخابها، افکار و رفتار باید به اذن خانواده آسمانی‌مان باشد در غیر اینصورت خسارت دیده و در دنیا، قبر و قیامت، حسرت خواهیم خورد.   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته

از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی «معاد» به معنای بازگشت است و این امر بیان می‌کند که ما از جایی آمده‌ایم که قرار است به آنجا باز گردیم. ما قبلاً نزد خدا و خانواده آسمانی‌مان بوده‌ایم. کسی که اعتقاداتش صحیح است ریشه و اصل خود را شناخته و به آن تعلق دارد، به نحوی که عضویت در خانواده آسمانی مهم‌ترین موهبت الهی برای اوست. کسی که این امر برایش مهم نیست قیمت خودش را نمی‌شناسد. اگر کسی خودش را عضو مجموعه‌ای اعم از جامعه، اداره، حزب خاص، هیأت و ... تأثیرخاصی می‌پذیرد. عضویت در خانواده آسمانی باید به زندگی ما رنگ و بوی خاصی بدهد. در غیر اینصورت انسان خودش را محدود به خلقت مادی‌اش یعنی بدن دانسته و فعالیت‌ها و دغدغه‌هایش حول همین محور است. اما اگر انسان بداند که کیست و از کجا آمده و قرار است به کجا برود، هدفِ خلقش را شناخته و اساساً سبک زندگی‌اش کاملاً متفاوت است. اگر کسی قصد دارد منزلت خودش در آسمان را بداند باید بررسی کند آیا کلیه انتخاب‌ها، ارتباطات، افکار و رفتارش متناسب با خدا و غیب و طبق رضایت آن‌هاست یا نه، اگر چنین است معلوم می‌شود خدا برای او مهم است و «الله» و خانواده آسمانی را دوست می‌دارد. کسی که دنیا را به خدا ترجیح می‌دهد در واقع خدا نزد او منزلتی ندارد. در حدیث دیگری علی «علیه السلام» اینگونه می‌فرماید: «من أراد مِنکم أن یَعلَمَ کیف منزلَته عندالله فَلیَنظُر کیف منزلَه الله مِنه عند الذّنوب کذلک تکون منزله عندالله تبارک و تعالی» هر یک از شما که می‌خواهد بداند جایگاهش نزد خدا چگونه است پس بنگرد به منزلت خدا در نزد او، هنگام گناه (کردن)؛ اینچنین جایگاه او نزد خدا معین می‌گردد. کسی که با جسارت گناه می‌کند معلوم است خدا را در نظر نمی‌گیرد ولی اگر از خدا حیا می‌کند و اعتقاداتش به کمکش می‌آیند یعنی خدا و خانواده آسمانی در نزد او به گونه‌ای هستند که جلوی گناه او را می‌گیرند. شخصی نزد من آمده‌بود که به شدت بداخلاق بود و خانواده را آزار می‌داد و توجیه او این بود که رفتارم ژنتیکی است و من «موج گرفته» هستم. درصورتی که هیچ کدام دلیل مناسبی نیست و انسان به عشق خدا و خانواده آسمانی می‌تواند هر رفتاری را کنار گذاشته و خودش را اصلاح کند. بعضی‌ها سید بودن خودشان را بهانه می‌کنند و این بسیار ناپسند است و اتفاقاً با چنین انتسابی باید انسان به خلق معصومین «علیهم السلام» نزدیک‌تر باشد. انسان اگر توجه داشته‌باشد هر رنجاندن و هر رنجیدن چه‌قدر برای او عذاب در پی دارد، برای او کافیست که دست بردارد. قبر ما همان نفس ماست و به میزانی که در نفسمان فشار احساس می‌کنیم به همان اندازه در قبر دچار فشار و عذاب خواهیم بود همه آتش‌ها، مار و عقرب‌ها و تلخی‌ها برای این است که روح انسان در دنیا دچار فشار و عذاب بوده است. طفل هر طور که به دنیا بیاید محصول مجموعه فعالیتهای دوران جنینی او در رحم مادر می‌باشد. آخرت هم انسان را متناسب با نوع عملکردش در دنیا ارزیابی کرده و پاسخ مناسب می‌دهد. توجه به خانواده آسمانی در کنترل رفتار ما بسیار مؤثر است، همان طور که انسان در حضور میهمانانش جلوی عصبانیتش را گرفته و با همسرش تندی نمی‌کند علیرغم اینکه ممکن است در درون به شدت از وی خشمگین باشد. بعضی‌ها به قدری بی‌حیا هستند که با ولی نعمت خود از جمله والدین تندی می‌کنند. حتی اگر حق هم با انسان باشد، اجازه بدرفتاری با ایشان را ندارد. کسانی که درک می‌کنند در محضر حق تعالی هستند، اگر به هر دلیلی مرتکب گناهی هم شوند عذاب می‌کشند و بعد از اینکه به خود می‌آیند به شدت خود را ملامت می‌کنند. برای درک منزلت حق تعالی باید شرایط گناه و یا غیر خدا فراهم شود که شخص بین خدا و آن‌ها یکی را انتخاب کند که اگر خدا را برگزیند نزد او منزلت یافته و عزیز می‌گردد. خدا نه تنها برای ما بلکه برای انبیاء هم شیطان آفریده است؛ «و کذلک جعلنا لکلّ نبیّ عدوّاً شیاطین الانس و الجنّ...»(انعام/112) اینچنین ما قرار دادیم برای هر پیامبری شیاطینی از انس و جن. وقتی که پیامبر مورد اذیت و وسوسه شیاطین قرار می‌گیرد و مقاومت می‌کند اوج گرفته و نزد خدا عزیز می‌گردد. چنانچه بدن در ورزش و حرکات خاص و منظم ورزیده و توانا می‌گردد. در عربی به آن «ریاضت» گفته می‌شود. واکسن علیرغم اینکه میکروب و آلودگی است بدن را در حمله میکروب‌ها مقاوم می‌کند. خداوند زینت‌هایی را در زمین قرار داده که دائماً ما را به سوی خودشان جذب می‌کنند ولی در صورتی که مقاومت کنیم، رشد می‌نماییم. «إنّا جعلنا ما علی الارض زینه لّها لِنبلوهم أحسن عملاً»(کهف/7) آنچه را که ما در زمین قرار دادیم زینتِ آن کردیم تا ایشان را بیازماییم که کدامیک عملشان نیکوتر است. یعنی تعلقاتی که مربوط به حس، خیال و وهم و عقل می‌باشند، ولی ابدیت مربوط به فوق عقل است. «احسن» یعنی بهتر، بهتر یعنی آنچه که کمال بیشتری دارد. بی‌نهایت نسبت به محدود از کمال بیشتری برخوردار است. کسی که محدود را به بی‌نهایت ترجیح دهد انتخابش احسن نیست. خداوند دنیا و تعلق‌هایش را بد نمی‌داند ولی ابدیت را بهتر می‌داند: «والاخره خیر و ابقی»(اعلی/17) آخرت بهتر و پایدارتر است. ماندگاری و جاودانگی بسیار مهم است. امام «رضوان الله» فرمودند: شما وقتی وارد برزخ می‌شوید متوجه می‌شوید دنیا نسبت به آنجا یک لحظه بوده است و حضرت می‌فرمایند: «کانّه لم یکن» مثل اینکه نبودهاست. افراد در دنیا برای رسیدن به وضعیت بهتر حاضرند سختی‌های زیادی را تحمل کنند مثل اینکه مردی شش ماه از سال را در خارج از کشور می‌گذراند و یکماه با خانواده است به امید دریافت مدرک تحصیلی عالی، که بعد از آن بتوانند امکانات دنیایی بهتری داشته‌باشند؛ اما حاضر نیستند برای جاودانگی از حرام دنیا بگذرند در صورتی که از حلال آن می‌توانند بهره ببرند. بعضی‌ها به امید اینکه وضعیت بهتر با امکانات بیشتر پیدا کنند ازدواج خود را به تأخیر می‌اندازند که هیچ کارشناسی این کار را تأیید نمی‌کند. اگر انسان با وضع مالی پایین، ازدواج کند خدا برکت و توسعه به او می‌دهد. انسان معلوم نیست برای آینده دنیا حتماً زنده بماند به همین دلیل باید زودتر از فرصت‌هایش بهره ببرد. خانواده آسمانی نقد هستند و همین الان ما می‌توانیم از وجودشان بهره ببریم و این بستگی به منزلتی دارد که ما برای ایشان قائل هستیم. خدا بر سر راه ما معشوق‌هایی قرار می‌دهد تا ما را بیازماید که آیا حاضریم برای آن‌ها مقاومت کرده و آلوده نشویم. خداوند به ما فرمان سرعت و سبقت گرفتن به سوی خودش داده‌است. به حدی خدا مشتاق ماست که مایل نیست مابین راه معطل شویم و زود به نزد او بازگردیم. ولی ما متأسفانه اکثر امکانات و دارایی‌هایمان را برای دنیا هزینه می‌کنیم. علی «علیه السلام» اگر صد دینار داشت هشتاد دینار آن را به آخرت می‌فرستاد. ما برای دین خدا از مال کلان خود نمی‌پردازیم و به خرده‌ها اکتفاء می‌کنیم. خیلی مهم است که محبوبیت در نزد خدا برای انسان موضوعیت داشته‌باشد. خدا روز قیامت با افرادی که در دنیا رفاقت کرده‌اند رفتار ویژه داشته و آن‌ها را از صحنه محشر دور کرده و به نزد خود می‌برد و اجازه نمی‌دهد که دغدغه حساب و کتاب، و بهشت و جهنم داشته‌باشند. آنچه در قیامت شدیدترین حسرت را برای ما خواهد داشت این است که خدا با ظهور آخرتی که برای ما خواهد داشت چه‌قدر در دنیا سراغ ما آمد که با او رفیق شویم ولی ما اجابت نکردیم. چه‌قدر خانواده آسمانی در دنیا از ما می‌خواهند که به در خانه آن‌ها برویم و اینهمه برای خواسته‌هایمان نزد مردم خودمان را کوچک نکنیم. خانواده اصلی ما ثروتمندترین و تواناترین خانواده‌ای است که خدا خلق کرده است. عزت، شرافت، قدرت، ثروت و ... نزد آن‌هاست. حضرت موسی «علیه‌السلام» خیلی عاشق خدا بود تا آنجا که مستقیم با خدا تکلم می‌کرد و به او لقب «کلیم الله» داده‌بودند و جایگاهش نزد خدا برایش خیلی مهم بود. ایشان از خدا سؤال می‌کند: کدام بنده نزد تو محبوب‌تر است؟ خداوند در پاسخش می‌فرمایند: «مَن اذا اخذت حبیبه سالمنی» کسی که اگر من عزیزش را گرفتم با من دشمن نشود. خدا هر که را از ما بگیرد نزد خودش می‌برد ضمن اینکه آن‌ها را به ما امانت داده‌است. گاهی خدا می‌بیند ما به چیزی خیلی علاقه داریم، می‌خواهد با گرفتنش ما به درجه و مقام برسیم؛ «لن تنالوا البرّ حتّی تُنفقوا ممّا تحبّون»(آل عمران/92) شما به «برّ» و نیکی نمی‌رسید مگر از آنچه که دوست دارید در راه خدا انفاق کنید. مرحوم میرزا پسری داشت که بسیار به او علاقمند بود. ایشان تعریف می‌کرد: در مکه به خدا عرض کردم که من عزیزترین کَسَم را به تو می‌دهم تو هم عزیزترین کس خود را به من بده. از مکه که برگشتم پسرم شهید شده‌بود. هم پسر به خواسته‌اش رسیده‌بود هم پدر. ما هر چه را در راه خدا بدهیم ماندگار می‌شود و ما چیزی را از دست نداده‌ایم در آخرت به آن‌ها ملحق می‌شویم؛ «... انا ان شاءالله بکم لاحقون» کسی که فرزند از دست داده در واقع در آخرت شفیع او هستند و معلوم نیست اگر در دنیا می‌ماندند خیری داشتند. خدا هر چه را می‌گیرد جای خالی آن را با خودش پر می‌کند. این بهترین معامله است. محبوب‌ترین بنده خدا کسی است که وقتی خدا چیزی را از او می‌گیرد با خدا درگیر نشود. کسی که غیر از این است با داشتن‌ها خدا را دوست دارد و خدا به تنهایی برای او ارزشی ندارد. کسی که برای دنیا عصبانی می‌شود خیلی کوچک است. هر وقت از چیزی ناراحت شدیم به موضوع آن توجه کنیم و دقت کنیم که آن موضوع ما را کوچک می‌کند یا بزرگ. فقط غصه ابدیت است که انسان را بزرگ می‌کند. وقتی دنیا بعضی‌ها را غصه‌دار می‌کند سبب ناراحتی و رنجاندن دیگران هم می‌شوند و با این کار حجم فشار قبرشان را بیشتر می‌کنند. حدیث جلسه گذشته را کامل بخوانیم؛ امام علی «علیه‌السلام» می: «من أحبّ لقاءالله سبحانه سلا عن الدّنیا» کسی که لقاء خدای سبحان را دوست می‌دارد دنیا را فراموش می‌کند. یعنی کمالات جمادی، نباتی، حیوانی و حتی عقلانی بین او و خدا فاصله نمی‌اندازد. کسی که خدا برایش مهم است برای دنیا غصه نخورده و برای عشقهای زمینی خوار و ذلیل نمی‌شود. بعضی ترانه‌ها انسان را خیلی کوچک می‌کند. البته بعضی ترانه‌ها انسان را به یاد ابدیت و بهشت می‌اندازد و بالا می‌برد که مناسب هم هستند. همانطور که ما عطر، رنگ و انسانِ فطری داریم، موسیقی‌هایی هم داریم که فطری هستند و انسان را یاد خدا می‌اندازند. کُنم تا خویش را قربان، از آن ابرو و آن مژگان                 به دست آورده‌ام تیری، کمانی کرده‌ام پیدا اگر جان در ره جانان فــدا گـردد فـدا گـردد                   ز یُمن عشق، جان جاودانگی کرده‌ام پیدا خوش به حال کسی که جانش را بدهد و جانان و خانواده آسمانی را بگیرد، این شخص جاودانه می‌شود. کسی که خانواده آسمانی‌اش را از دست بدهد فانی و بیچاره است. خوشا به سعادت کسی که به او اذن بدهند تا جانش و هر آنچه که دارد فدای خانواده آسمانی‌اش کند. «... و ممّا رزقناهم ینفقون» از آنچه که روزی‌شان کرده‌ایم. به ما می‌دهند. از آنچه که به ما داده قرض می‌خواهد؛ «من ذا الذی یقرض الله قرضاً حسناً...» خدا که نیازی به ما ندارد می‌خواهد ما با این کارها با او عاشقی کنیم. چه معامله عاشقانه‌ای! «إنّ الله اشتری من المؤمنین باموالهم و انفسم بانّ لهم الجنّه»(توبه/111) خداوند مال‌ها و جانهای مؤمنین را از ایشان می‌خرد برای اینکه بهشت از آن ایشان باشد. بعضی‌ها حاضرند از جانشان بگذرند ولی از مال خود نمی‌توانند انفاق کنند. خداوند از قارون می‌خواهد مالی را که خودش به او داده به خداوند بدهد، ولی قارون گفت: با علم خودش به دست آورده است؛ موسی «علیه‌السلام» فرمود: من دعا کردم تو ثروتمند شوی، کمی به فقراء کمک کن ولی قارون امتناع کرد و به فرمان خدا در زمین فرو رفت. یعنی با عدم انفاق، انسان خودش را دفن کرده است و راه را به روی خودش بسته است. چه خوب است که انسان ثروت و مدرک تحصیلی و مقامش را جاودانه کند، ولی بعضی‌ها مقامشان را آلوده و خراب می‌کنند. بعضی‌ها از موقعیتشان برای خدمت به مردم و نزدیک شدن به امام زمان استفاده می‌کنند ولی برخی برای بالارفتن خودشان و فخرفروشی و ضایع کردن دیگران. بعضی‌ها با مال، بعضی دیگر مقام و برخی با خانواده‌هایشان دفن می‌شوند. ما هم دفن شده‌ایم و إلاّ باید نشاط، قدرت و پرواز داشتیم.   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته

از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی در این جلسه شعر مرحوم فیض را ادامه می‌دهیم: اگر در پرده دارد یار طرز مهربانی را                 من از عشقش انیس مهربانی کرده‌ام پیدا مسئله در پرده بودن طرز مهربانی خداوند، موضوع مهمی است که حکایت از مهربانی‌های پنهان خداوند با بنده‌اش دارد. گاهی پدر و مادر، مربی و استاد، روش‌هایی را با فرزند و متربی و شاگردشان در جهت رشد و پرورش او بر می‌گزینند که با میل ایشان سازگار نبوده و مخالفت می‌کنند. بچه تمایل به بازیگوشی و تنبلی دارد ولی والدین سعادت او را در نظر گرفته و واکسن زدن، درس خواندن و ... را به او تحمیل می‌کنند. در حال حاضر ما کمالاتمان را مدیون کسانی هستیم که در حق ما لطف کرده و ما را وادار به کسب کمالات نموده‌اند. انسان به خاطر میل به تنبلی نمی‌خواهد تحت روش، عبودیت و فرمانبرداری برود. چه بسا، بسیاری افراد آموزش‌ها و کسب مهارت‌ها و هنرهایی را آغاز می‌کنند ولی آن را به پایان نمی‌رسانند و از اینکه دیگران ایشان را ملزوم کنند خوششان نمی‌آید در صورتی که برای آن‌ها مفید است؛ «عسی أن تکرهوا شیئاً و هو خیرلکم» خداوند قرار است به هر یک از انسان‌ها فرمانروایی به اندازه همه دنیا بدهد، برای چنین سلطنتی ما باید در دنیا مورد تربیت رب قرار بگیریم. انسان در بهشت هر چه را که اراده کند خلق خواهد نمود بنابراین باید قدرت مدیریت داشته باشد. ما در دنیا باید اسم‌های خدا را دریافت کنیم؛ «کریم، عفوّ، غفور، مرتاح، جواد و رحمن و رحیم...» برای رسیدن به این اسماء باید تضاد در محیط وجود داشته باشد. مثلاً ما باید چیزی در اختیار داشته باشیم و در عین حال، دیگری به آن نیاز داشته باشد و ما از آن بگذریم تا با چنین تمرین‌هایی جود و کرامت را تجربیه، و اسماء آن‌ها را دریافت کنیم. خداوند برای ترغیب انسان، خودش را طرف ما قرار می‌دهد: «من ذا الذی یقرض الله قرضاً حسناً فیضاعفه...» باید توجه داشته باشیم در هر خیری که به دیگران می‌رسانیم در واقع با خدا مواجه هستیم. وقتی کسی ما را می‌رنجاند و ما نمی‌رنجیم مظهر نام «صبّار» می‌شویم کسی که می‌رنجد کوچک است و خودش را شناخته است. ما خوار و کوچک نیستیم و باید عظمت حقیقت خود را باور کنیم. البته کسی که جسارت کرده هم کار خوبی نکرده ولی ما نباید احساس حقارت کنیم. ما آن قدر بزرگیم که به ما آموخته‌اند بگوییم: «... ان یجعلنی معکم فی الدنیا و الاخره» هر چند ما را در دنیا که پایین‌ترین مرتبه وجود است قرار داده: «لقد خلقنا الانسان فی احسن تقویم* ثمّ رددناه اسفل السافلین» (تین/4و 5) اما باید توجه کنیم که ما با عزت و شکوه و همراه خانواده آسمانی‌مان به زمین آمدیم. والدین زمینی ما واسطه به وجود آمدن بدن ما هستند ولی ما ذاتاً فرزند اهل بیت «علیهم‌السلام» هستیم و قیمت‌مان خیلی بالاست. باشگاه محل ضربه دیدن و کتک خوردن و در نتیجه قوی شدن است. روح هم همین طور است باید ضربه و شلاق بخورد تا بزرگ شود؛ «... و لنبلونّکم بشیءٍ مِّن الخوف و الجوع و نقصٍ مِّن الأموال و الأنفس و الثّمرات و بشّرالصابرین...» (بقره/155) باید ما را اذیت کنند تا با تغافل و تجاهل بزرگ شویم. امیرالمؤمنین «علیه‌السلام» نصف شخصیت عاقل را تحمل و نصف دیگر را تغافل می‌دانند. «نفس ما قبر ماست» از وضعیت نفس خود چگونگی قبرمان قابل تشخیص است. اگر همین حالا با اهل بیت «علیهم‌السلام» هستیم می‌توان پیش‌بینی کرد که ایشان در قبر ما حضور خواهند داشت. اگر نفس ما پر از حساسیت و کینه باشد، قبرمان پر از مار و عقرب و ... خواهد بود. تا زمانی که متوجه نگردیم در باشگاه هستیم و دیگران را حریف تمرینی ندانیم و آن‌ها را جدی نگیریم بهشتی نمی‌شویم و به شادی و آرامش نخواهیم رسید. مهربانی پدر و مادر گاهی به صورت بوسه و نوازش است و گاهی در قالب سختی‌های درمان مانند تزریق آمپول و تیغ جراحی و ... در صورت اول واضح است و در صورت دوم مخفی و پنهان است. حتی به صورت سیلی زدن و محدودیتهای مختلف، همگی از مقتضیات محبت می‌باشد. کُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ الْمَوْتِ وَنَبْلُوکُم بِالشَّرِّ وَالْخَیْرِ فِتْنَةً وَإِلَیْنَا تُرْجَعُونَ عاشقم بر لطف و بر قهرش به جدّ                  ای عجب من عاشق این هر دو ضدّ حضرت می‌فرمایند: چقدر عجیب است که خدا هر کاری با مؤمن می‌کند به نفعش است. «...و نبلوکم بالشّرّ و والخیر فتنه...» (انبیا/35) شما را با خیر و شر آزمایش می‌کنیم. کسی که نسبت به کارهای خدا غضبناک است نمی‌تواند به خدا نزدیک شود. دنیا خانه تضاد است و محل برخورد میلهای حیوانی با میلهای عقلانی و فوق عقلانی. کسی که می‌خواهد تا ابدیت با خانواده آسمانی‌اش باشد باید در ترجیح میل فوق عقل، موفق عمل کند. مربی ما «الله» و «اهل بیت» «علیهم‌السلام»، و باشگاهمان هم خداست و باید تمرین بندگی یعنی تربیت و بزرگ شدن بنماییم. هر عنوان و کمالی مستلزم تمرینهای زیاد یعنی بندگی است و فرمان برداری. ما باید تکلیف خودمان را روشن کنیم که می‌خواهیم بزرگ شویم یا نه. «توحید یعنی فقط خدا معشوق حقیقی است و می‌تواند ما را اشباع کند و به ما قدرت و عزت دهد و ما نباید در زمین دنبال عزت بگردیم. خداوند ما را بین عشق خود و بندگانش مخیر می‌کند تا ما را بیازماید که کدام را انتخاب می‌کنیم. تحویل گرفتن اهل زمین اهمیتی ندارد مهم این است که در آسمان ما را تحویل بگیرند و فاطمه زهرا «سلام الله علیها» برای ما مادری کند که عاطفه‌اش بی‌نهایت از مادران زمینی بالاتر است. خداوند به ما قدرت داده ولی ما بلد نیستیم استفاده کنیم. مخصوصاً خدا دیگران را با ما تندخو می‌کند تا قدرت ما را افزایش دهد: خلق را با تو بد و بدخو کند             تا تو را یکباره دل آن سو کند خدا بسیاری از انبیاء را یتیم می‌کند تا یاد بگیرند با خدا بزرگ شوند نه زیر دست پدر و مادر. ما بی‌کس نیستیم. ما با همه کسمان که خدا و معصومین «علیهم‌السلام» هستند پایین آمده‌ایم. باید با این‌ها شاد باشیم و لو بعضی از تعلقاتمان را هم از دست بدهیم. ما قرار نیست از زمین تغذیه شویم. «لا حول و لا قوه الا بالله» «لا مؤثر فی الوجود الا الله» «لا حبیب الا هو» خداوند شرایط سخت انواع آزمایش را ایجاد می‌کند تا ببیند ما می‌توانیم با داشتن و او شاد و آرام باشیم یا نه. درباره جهادگران می‌فرماید: «... و الذین قال لهم الناس إن الناس قد جمعوا لکم فاخشوهم فزادهم إیمانا...» (آل عمران/173) هنگامی که به ایشان گفته می‌شود مردم علیه شما جمع شده‌اند ایمانشان افزایش می‌یابد. در زمان دفاع مقدس، این معجزه رخ داد مانند اصحاب عاشورا. همه چیز را زیبا دیدند: «.. و ما رأیت إلاّ جمیلا» «قال الذین یظنّون أنّهم مّلاقوا الله کَم مِّن فئه قلیله غلبت فئه کثیره بإذن الله...» (در پاسخ کسانی که تعداد دشمنان را زیاد اعلام کردند) گفتند کسانی که می‌دانستند با پروردگارشان ملاقات می‌کنند، گفتند: چه بسا گروه کوچکی که بر گروه بزرگ پیروز شدند البته به اذن پروردگار. در جای دیگر از سه هزار فرشته و پنج هزار فرشته سخن گفته که به کمک جهادگران فرستاده است. وقتی قرار است با شهادت به نزد خدا برویم از چه چیزی بترسیم؟ خداوند عمداً سرپرست بعضی‌ها را از آن‌ها می‌گیرد تا به همه بفهماند که روزی‌دهنده خداست و هر کس را بخواهد وسیله رساندن آن قرار می‌دهد. شبیه خدا شدن نیاز به تراشیده شدن دارد. خداوند انسان را از «طین لازب» یعنی ماده چسبیده خلق کرده، منی نجس انسان در رحم مادر با تخمک او لقاح یافته و ملائکه روی آن کلی کار می‌کنند تا انسان زیبا به وجود بیاید، ما هم باید در برخورد با تضادها شکل مناسب بگیریم. این تراش دادن‌ها عین مهربانی است. خداوند بلاها را در هاله‌ای از نعمت به سوی بنده می‌فرستد زیرا قصد آمادگی ما برای حیات جاودانی به بهترین شکل را دارد. کسی که مفهوم طرز مهربانی خدا را بفهمد وجودش سرشار از عشق به خدا می‌شود و دچار حسادت، کینه، تندخویی، رنجیدن و رنجاندن و ... نمی‌گردد. کسی که ممکن است گناه بکند ولی به خدا دلخوش است بهتر است از کسی که گناه نمی‌کند و از خدا ناامید و غمزده‌است. کسی که می‌تواند در حوادث، «این نیز بگذرد» را بگوید و مشتاق ملحق شدن به خانواده آسمانی‌اش باشد، خدا و اهل بیت «علیهم‌السلام» دریایی از گناه او را اصلاً نمی‌بیند.‌ چه دلنشین است که انسان صبح چشم بگشاید و به خدا و معصومین «علیهم‌السلام» سلام عرض کند؛ این نشانه صمیمیت و ابراز دلتنگی و اشتیاق به دیدار است. در دیدار برادران ایمانی هم شایسته است هر بار با هم ملاقات می‌کنیم سلام کنیم ولو پی در پی؛ «... إلاّ قیلاً سلاماً سلاما» مرحوم آشیخ مجتبی بعد از نماز به هر کدام از معصومین که سلام می‌کردند با آن‌ها گرم صحبت هم می‌شدند. ما باید باور کنیم که ایشان هر لحظه رو در روی ما هستند و هر وقت اراده کنیم می‌توانیم به آن‌ها سلام کرده و سخن بگوییم؛ «والله» که آن‌ها شنیده و پاسخ می‌دهند. با فرشتگان و شهدا هم می‌توانیم رابطه برقرار کنیم. برای خوشنودی آسمانی‌ها می‌توان صلوات فرستاد و از آن بالاتر صلوات را برای خوشنودی خدا هم می‌توان فرستاد. ما باید عرضه خنداندن خدا را داشته باشیم خدا حقیقتاً می‌خندد همانطور که متأسف و ناراحت می‌شود؛ «فلمّا آسفوانا انتقمنا...» ما را به تأسف واداشتند و ما انتقام گرفتیم. ممکن است ما با گناه خدا را ناراحت کنیم ولی می‌توانیم با کار خیر جبران کنیم؛ «إنّ الحسنات یذهبنّ السّیئات» خداوند ما را توانمند کرده، نه عاجز و ذلیل. امام علی «علیه‌السلام» می‌فرمایند: «من احبّ أن یعلم کیف منزله عندالله فالینظر کیف منزله الله عنده...» کسی که دوست دارد بداند نزد خدا چه جایگاهی دارد بنگرد که خداوند جایگاهش در نزد او چگونه است. خیلی شرافت می‌خواهد کسی برایش مهم باشد که در آسمان چه جایگاهی دارد و دائماً دغدغه نگرش زمینی‌ها به خودش را ندارد. سپس در ادامه حدیث چگونگی تشخیص منزلت خدا در قلبش را اینگونه بیان می‌فرمایند: «...فانّ کلّ من خیّر له امران امرالدّنیا و امر الآخره، فاختار امر الآخره فذلک الذی یحبّ الله و مَن اختار امرالدنیا فذلک الذی لا منزله لله عنده» پس هر گاه بین دو امر مختار شود؛ امر دنیا و امر آخرت، پس امر آخرت را برگزیند پس این کسی است که خدا را دوست دارد و اگر امر دنیا را اختیار کرد این کسی است که خدا نزد او منزلتی ندارد. یعنی وقتی صدای اذان را شنیدی آیا نماز را به کار دنیایی که مشغول آن هستی ترجیح می‌دهی؟ ما در روابط زمینی هم علاقه را از همین ترجیح دادن‌ها و تلاش برای حل مشکلات افراد و ... تشخیص می‌دهیم. ملاک بزرگی است. خداوند برای اینکه ما را به برطرف کردن نیاز دیگران ترغیب کند خودش را پایین آورده و می‌فرماید: «چه کسی به من قرض می‌دهد؟» آیا زمان جنگ حاضریم به خدا (لشکر خدا) کمک کنیم؟ کسی که خدا را دوست دارد همانطور که خدا دستور داده و می‌پسندند با دیگران رفتار می‌کند. بهترین ملاک رضایت خداست برای کسی که عاشق خداست گذشت کردن از دیگران به عشق خدا خیلی راحت، بلکه شیرین است. خیلی بدبختیم اگر فکر کنیم غیر از خدا با کس دیگری طرف هستیم. همه بندگان خدا صرف نظر از کارهایشان نزد خدا قیمت دارند ما هم باید همینطوری آن‌ها را دوست بداریم. ما باید تمرین کنیم که از نگاه خدا به بندگان او بنگریم.   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته