از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی اینکه امام رضا «علیه السلام» از شیعیان خواسته‌اند که راهی برای شیطان در دلهایشان ایجاد نکنند، مربوط به رابطه بین افراد با یکدیگر، با خود، با شیطان و نیز با خداست. خدا تحریکهای شیطان را برای آشکار شدن نقاط قوت و ضعف انسان، و در نتیجه رشد و پیشرفت او قرار داده‌است. ما برای شرایط زیستی آخرت باید یک سلسله از کمالات را کسب کنیم. این کمالات مانند استعدادها و کمالاتی که جنین در رحم، برای دنیا کسب می‌کند حقیقی است. روح ما باید با شرایط حقیقی آخرت تطبیق داشته‌باشد. عظمت، پیچیدگی و زیباییهای آخرت بی‌نهایت بیشتر از دنیاست و آنچه که از ما می‌طلبد باید در دنیا تحصیل گردد، البته اضافاتی مانند بیماری و نقص و ضعف هم نباید داشته‌باشیم. اخلاق و اعمال ناشایسته در آخرت دردسر آفرین هستند. ما دائماً باید سلامتی روح و قلبمان را کنترل کنیم و ببینیم که باطنمان جزء کدام دسته از تقسیم‌بندی قرآن است؛ سنگ، پایین‌تر از سنگ (جماد)، حیوان، پست‌تر از حیوان، شیطان صفت و انسان حقیقی. کسی که می‌خواهد آبرومند محشور گردد باید دائماً خودش را بررسی کند. پیامبر «صلی الله علیه و آله» درباره افراد شهوت‌پرست فرموده: به صورت خوک محشور خواهند شد. حسادت، تکبر، بخل، تندخویی و ...  هر کدام تمثّل خاص خود را دارند. شیطان وسیله امتحان و ارزیابی ماست. امتحان همیشه بعد از درس و تمرین است. البته قبل از درس، امتحان تعیین سطح هم گرفته می‌شود. یکی از ترفندهای شیطان به تعبیر قرآن محزون کردن مؤمن است: «...لیحزن الذین آمنوا...» (مجادله/10) کسی هم که به «الله» نزدیک است باید اسم «مُرتاح» در او تحقق یافته‌باشد و شاد باشد. گاهی شیطان برای محزون کردن مؤمن او را پایین‌تر از آنچه که هست به خودش معرفی می‌کند مثلاً اگر نمره ایمان او 17 است آن را 7 جلوه می‌دهد و با کمترین لغزش دل مؤمن را خالی و او را ساقط می‌کند. انسان باید ملاک دستش باشد و بفهمد که با فلان لغزش قدری تنزل یافته نه آن قدر که شیطان به او القاء می‌کند و دچار حزن نشود. خدا برای شکستن کید شیطان به مؤمن امید می‌دهد: «... انّ الله یغفر الذّنوب جمیعاً» (زمر/53) زمانی که گناهی از شما سر زد و توانستید در پی آن وضو گرفته و در پیشگاه خدا بایستید یعنی خدا از شما ناامید نبوده و شما را پذیرفته­است. علی «علیه السلام» می‌فرمایند: هر کس توانست از خدا عذرخواهی کند هنوز خدا از او ناامید نشده‌است. شیطان برعکس عمل می‌کند، دائماً افکار منفی تولید می‌کند تا رابطه ما را با اطرافیان خراب کند: «انّ الشیطان ینزغ بینهم...» (اسراء/53) دانشمندان معتقدند که از شصت هزار فکری که در طول روز به ذهن انسان خطور می‌کند چهل تا چهل و پنج هزار تای آن منفی است. کسی که بتواند این افکار را کاهش دهد شادی و آرامش یافته و روابطش با دیگران تقویت می‌شود. از طرفی شیطان درباره خدا، افکار و شبهات منفی تولید می‌کند تا ما خدایی مهربان، قوی و دوست داشتنی نداشته‌باشیم. خدایی که در هیچ شرایطی به ما پشت نکرده و دستمان را می‌گیرد. شیطان خدا را بی‌رحم، بی‌منطق و زورگو که قلابی است به ما معرفی می‌کند که نمی‌شود به او نزدیک شد و انس گرفت. شیطان در سه حیطه رابطه انسان با دیگران، با خدا و با خودش چند نوع حمله دارد اما در عین حال همه اینها برای تمرین ما هستند. دوستی بین افراد با غلبه بر حمله‌های شیطان تقویت می‌گردد. درباره درجه و رتبه خودمان همیشه باید ملاک دستمان باشد تا شیطان نمره ما را بالاتر یا پایین‌تر جلوه ندهد. درباره دیگران هم اطلاعات نادرست می‌دهد و گاهی به خاطر نقاط ضعف طرف، باعث می‌شود که ما حجم بسیاری از خوبیهای او را نادیده بگیریم و خیلی طلاقها اینگونه اتفاق می‌افتد. گاهی شیطان در انسان عُجب ایجاد می‌کند تا ضعفهای خود را نادیده گرفته و در نتیجه اقدامی برای رفع آنها ننماید. مکانیزم عملکرد شیطان در ارتباط ما با دیگران، و ما با خدا اینگونه است که گاهی یک گنهکار را در نظر ما تزیین کرده و ذائقه ما شیرین می‌نماید که ما تسلیمش شویم؛ «... و لم احترس فیه من تزیین عدوّی...» و بعضی اوقات ما را درباره مؤمنی که سبب هدایت ماست، دچار سوء ظن می‌نماید. شیطان وقتی از جلو حمله می‌کند و در ما قیامت می‌بیند ناگهان از عقب حمله می‌کند و گاهی که از چپ حمله می‌کند و موفق نمی‌شود با تغییر ناگهانی از سمت راست به ما حمله می‌کند. تمام هنر انسان تعادل داشتن چهار جهتی در روی صراط است. صراط از داخل جهنم گذشته و از مو باریکتر و از شمشیر تیزتر است. زمانی که خوابهای مختلف می‌بینیم هم باید ملاک داشته‌باشیم، در این صورت گاهی باید به هشتاد، نود درصد آنها بی‌اعتنا شویم. شیطان بعضی افراد بی‌عُرضه را با یک خواب سالها سر کار می‌گذارد. مثلاً خواب مرگ را می‌بینند و افسرده می‌شوند در صورتی که «مرگ» در خواب را، کارشناس باید تعبیر کند. بعضی صحنه‌های زشت درخواب تعبیرشان بد نیست و بعضی خوابهای زیبا تعبیر زیبا ندارند. کسی حق ندارد از پیش خود و با نظر خود تعبیر شخصی بنماید. در خواب با مقوله روح مواجه هستیم به همین دلیل متخصص خاص خودش را می‌خواهد. در قرآن آیات متعددی مبنی بر آزمایش حتمی توسط خداوند داریم. البته خداوند به ما علم کامل دارد و نیاز ندارد با آزمایش ما را بشناسد ولی باعث می‌شود که ما خودمان را بشناسیم. ما با فرمولهای قرآنی، هم می‌توانیم خودمان را بشناسیم و هم دیگران را. کسی که شناخت کافی از خود و دیگران ندارد نمی‌تواند رابطه درستی با خودش و دیگران داشته‌باشد. همین ضعف باعث می‌شود که اکثر افراد پس از چند سال زندگی، از انتخابشان اظهار پشیمانی می‌نمایند. یکی از سنتهایی که خداوند اصلاً تغییر نمی‌دهد «سنت آزمایش» است. آزمایشهای الهی باعث می‌شوند که ما آخرین موجودی‌مان را داشته‌باشیم. ما فرصتی برای اصلاح نداریم پس باید خود را هر لحظه ارزیابی کرده و به اصلاح بپردازیم و این درگرو آزمایش است. «انّا جعلنا ما علی الارض زینه لها لنبلوهم ایّهم احسن عملا»(کهف/7)، «و لنبلوّنّکم بشیءٍ مِن الخوف و الجوع و نقص مِن الأموال و الأنفس و الثمرات و بشّر الصّابرین»(بقره/155) خداوند به سبب فراز و نشیب‌هایی که در ابعاد مختلف برای ما ایجاد می‌کند عملکرد ما را دیده و ایمان ما را می‌سنجد. ترس از حمله دشمن و بمباران و تحریم اقتصادی و یا از بین رفتن محصولات کشاورزی با بلایای طبیعی و ... عوامل آزمایش ما هستند. در اینجا ما باید توجه داشته‌باشیم که روزی رسان خداست. خداوند برای قوی ساختن برخی افراد اول پدر و مادر را از آنها می‌گیرد تا آنها سرپرست بودن خدا را بفهمند. در طول تاریخ انسانهای بزرگی از وجود والدین محروم شده‌اند تا خدا را کنارشان دیده‌اند: «انّ معی ربّی سیهدین...»(شعرا/62) تربیت صحیح باعث قوت و قدرت و تکیه کردن به خدا می‌شود و تربیت ناصحیح شخص را عقده‌ای می‌کند. چه بسا افرادی که اصلاً پدر و مادر به خودشان ندیده‌اند و به مقام شهادت رسیده و الآن «عندربهم یرزقون» هستند. شخصی را می‌شناسم که بسیار مورد ظلم و کتکهای زن‌پدر قرار گرفته‌بود ولی وقتی بزرگ شد به او خوبی کرده و فرزندان زن‌پدرش را حمایت کرده و به جایی رساند. خداوند از ما خواسته که غفور شویم در صورتی که حتی عُرضه‌اش را نداریم «عفوّ» باشیم. کسی که می‌تواند از دیگران کینه به دل بگیرد نه عفو دارد و نه مغفرت. «عفو» صرفاً گذشت است ولی «غفران» علاوه بر آن به روی طرف مقابل هم نیاوردن است. کسی که نمی‌تواند خطاهای دیگران را فراموش کند خدا هم گناهان او را فراموش نمی‌کند. کسی که بزرگ است معصومین «علیهم السلام» را بزرگتر از آن می‌بیند که ایشان بخواهند گناهی را به روی او بیاورند و راحت می‌تواند با ایشان هم‌آغوشی کند. اگر کسی احساس آلودگی کند و ترس از آغوش ایشان دارد یعنی به حدی کوچک است که خودش هم دیگران را نبخشیده‌است. اگر کسی آلودگی و لغزشهای دیگران را در ذهن و دلش نگاه می‌دارد از خنده خدا و دیدار بشیر و مبشر محروم می‌شود و حقش نکیر و منکر است؛ «یضربون وجوههم و ادبارهم...»(انفال/50) باید از دیگران بگذریم تا خدا از ما بگذرد. برای افراد باگذشت، انبیاء «علیهم السلام» و صدیقین و شهداء و ملائکه و ... به استقبال می‌آیند و خدا خیلی ملاحظه این بنده تازه وارد را می‌نماید. اما کسانی که اهل نق و غر و گیردادن به دیگران هستند نمی‌توانند از این توقعات داشته‌باشند. اگر می‌خواهید خدا ستار باشد باید خودتان هم ستار باشید. کورباد چشمی که عیوب دیگران را می‌بیند. خداوند در قرآن تصریح کرده به اینکه آنچه در زمین است زینت داده شده و به ما چشمک می‌زنند تا عملکرد ما را بیازماید. به ما دارایی‌های حرام پیشنهاد می‌شود تا ایمانمان آزموده گردد. خیالهای حرام هم توسط شیطان به این منظور پیشنهاد داده می‌شود. امور وهمیِ حرام، مانند شهرت و مقام‌های نابجا و نامناسب هم وسیله آزمون ما هستند. زیبایی چهره، صدای زیبا و ... شخص را تحریک می‌کند تا در راه حرام از آنها استفاده کند ولی مؤمن مقاومت کرده و در راه حلال از آنها بهره می‌گیرد. مدارج علمی هم وسیله امتحان افراد می‌باشند. مثلاً گاهی شخص شب امتحان، اولویتی برایش پیش می‌آید که باید امتحان را فدای آن کند. پس وجود شیطان در ارزیابی ما از خود و تثبیت دارایی‌هایمان کمک می‌کند. توسط شیطان ما می‌توانیم باطن خودمان را تشخیص دهیم.   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته

از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی عرض کردیم: حضرت رضا «علیه السلام» خطاب به حضرت عبدالعظیم «علیه السلام» می‌فرمایند: «یا عبدالعظیم! البغ عنّی اولیائی السّلام، قل لهم ان لا یجعلوا للشیطان علی انفسهم سبیلا...» عبدالعظیم از من به دوستانم سلام برسان و بگو به ایشان که در نفسهایشان راهی برای شیطان قرار ندهند. خداوند شیطان را برای انبیاء هم قرار داده‌است؛ «و کذلک جعلنا لکلّ نبیّ عدوًّا شیاطین الانس و الجنّ» و اینچنین قرار دادیم برای هر پیامبری شیاطینی از جن و انسان. به هر حال خداوند برای همه دشمنی به نام شیطان قرار داده و از طرفی دستوراتی در برخورد با این دشمن به ما داده‌است؛ «إنّ الشیطان لکم عدوٌّ فاتّخذوه عدوّاً...» (فاطر/6) همانا شیطان دشمن شماست پس او را دشمن بگیرید. در جای دیگر فرموده که شیطان را عبادت نکنید: پس امکان عبادت شیطان در اثر اطاعت و پیروی او وجود دارد. شیطان حضرت آدم و حوا «علیهم السلام» را هم وسوسه کرد. در ابتدای آیه مذکور خداوند می‌فرماید: ما از شما عهد گرفتیم که عبادت شیطان را نکنید: «ألم أعهد إلیکم یا بنی آدم أن لاّ تعبدوا الشیطان إنه لکم عدواً مبینا...» (یس/60) اینکه چه زمانی از ما عهد گرفته موضوع مهمی است. «عدوٌّ مبین» یعنی دشمنی او پیچیده نبوده و قابل تشخیص است. در سوره مؤمنون آیات 97 و 98 اینچنین می‌فرمایند: «و قل ربّ أعوذ بک مِن همزات الشیاطین و أعوذ بک رب أن یحضرون» در این آیه ما امر به پناهنده شدن به خدا از شرّ این شیطان شده‌ایم. «بگو پروردگارا! به تو پناه می‌برم از وسوسه‌های شیطان و پناه می‌برم به تو از اینکه آنها در نزد من حاضر شوند.» «فإذا قرأتَ القرآن فاستعذ بالله مِن الشیطان الرّجیم» (نحل/98) هنگامی که قرآن قرائت می‌کنی به خدا از شیطان رانده شده پناه بر. یعنی در خلوت ما با خدا شیطان راه پیدا می‌کند. بنابراین شیطان می‌تواند به همه خلوتهای ما حتی با خدا راه بیابد. «و إمّا ینزغنّک من الشیطان نزغٌ فاستعذ بالله إنّه سمیع علیم» (اعراف/200) هنگامی که شیطان می‌خواهد تو را حرکت دهد (تحریک کند) به خدا پناهنده شو که او شنونده و داناست. «بسم الله الرحمن الرحیم؛ قل أعوذ برب النّاس؛ ملک الناس؛ إله الناس؛ مِن شرّ الوسواس الخنّاس؛ ألذی یوسوس فی صدور الناس...»، «بسم الله الرحمن الرحیم؛ قل أعوذ برب الفلق؛ مِن شرّ ما خلق؛ و مِن شرّ غاسق إذا وقب؛ و مِن شرّ النّفّاثات فی العقد؛ و مِن شرّ حاسد إذا حسد» در سوره ناس از شیطان به رب پادشاه و اله مردم به خدا پناه می‌بریم. قاعدتاً این سه اسم باید با شیطان رابطه داشته‌باشند یعنی این سه اسم به ما کمک می‌کنند تا در برابر حمله‌های شیطان مقاومت کنیم. «مِن شرّ الوسواس الخنّاس» خنّاس موجودی است که ما را رصد می‌کند که اگر غافل باشیم حمله می‌کند و در صورتی که هوشیار بودیم از ما دست برمی‌دارد. «الذی یوسوس فی صدور الناس؛ مِن الجنّه و النّاس» آن که در سینه‌های مردم وسوسه می‌کند چه از جن باشد چه انسان. متأسفانه ما به شیطان به عنوان دشمن توجه نداریم در صورتی که ما با او زندگی می‌کنیم و نقش او را نپذیرفته‌ایم. ما اطرافیانمان را باور کرده‌ایم لذا برای آنها وقت ویژه می‌گذاریم ولی موجودی را که می‌تواند ما را تا جهنم ببرد را نشناخته‌ایم. حدود صد آیه در قرآن است که خدا در آنها با ما درباره شیطان سخن گفته‌است. خداوند حکیم است که شیطان را خلق کرده و همه ما حتی انبیاء به او نیاز داریم تا آنجا که برخی بزرگان می‌فرمایند: ما به هر جا که رسیده‌ایم به برکت وجود شیطان است. ما با شیطان است که «اسم الله» دریافت می‌کنیم. «سخّرلکم ما فی السموات و الارض»، «هوالذی خلق لکم ما فی الارض جمیعا» اگر انسان دشمنی مانند شیطان نداشته‌باشد، نمی‌تواند حرکتهای جدی به سمت هدف خلقت داشته‌باشد. با شیطان در زندگی ما هیجان، جذابیت و قدرت ایجاد می‌شود. شیطان مانند واکسن عمل می‌کند و انسان را با حمله‌هایش فعال و قدرتمند می‌کند. شیطان میکروب ضعیف شده، در مسیر حرکت انسان به سوی خداست؛ «إنّ کید الشّیطان کان ضعیفا» در قیامت شیطان به ما می‌گوید:شما بودید که از من پیروی کرده و عبادتم را می‌کردید و من روی شما تسلطی نداشتم. قرآن هم به این مطلب تصریح دارد: «لیس لک علیهم سلطان» تو هیچ تسلطی بر بندگان من نداری. پس شیطان دشمن مسلط نیست بلکه دشمن ضعیف است و کیدش هم ضعیف می‌باشد. حمله‌های او آشکار است و پیامهایش واضح است. در مناطقی که حیوانات وحشی هستند بچه‌ها معمولاً قوی و جنگجو تربیت می‌شوند. کسی که در چنین محیطی تنبلی کند اگر گرفتار شود مقصر خودش است. حریف تمرینی، طوری به انسان ضربه نمی‌زند که او را نابود کند. در این وضعیت اگر انسان همین ضربه‌ها را به موقع دفع نکند آسیب جدی می‌بیند. در تفسیر المیزان ج8 صفحات 51-46، مرحوم علامه «رضوان الله» می‌فرمایند: «موضوع ابلیس نزد ما امری مبتذل و پیش پا افتاده شده که اعتنایی به آن نداریم جز اینکه روزی چندبار او را لعنت کرده و به خدا پناه ببریم و بعضی افکار پریشان خود را که از ناحیه اوست، تقبیح کنیم. (بعضی‌ها فقط لعنت کرده وکاری انجام نمی‌دهند) و لکن باید دانست که این موضوع، موضوعی قابل تأمّل و شایان دقت و بحث است، ولی متأسفانه تا به حال در صدد برنیامده‌ایم که ببینیم قرآن کریم درباره این موجود عجیب که در عین اینکه از حواس ما غایب است تصرفات عجیبی نیز در عالم انسانیت دارد چه می‌گوید، و چرا نباید در صدد شناختن این دشمن درونی و خانگی خود برآییم؟ دشمنی که از روز اول زندگی بشر تا روزی که بساط زندگی‌اش برچیده می‌شود بلکه حتی پس از مردنش دست از گریبان او بر نمی‌دارد و تا در عذاب جاودانه دوزخ در نیندازد آرام نمی‌گیرد. آیا نباید فهمید این چه موجود عجیبی است که در عین اینکه همه حواسش جمع گمراه کردن ماست عیناً در همان وقت سرگرم گمراه ساختن همه انسانهاست و در عین اینکه از آشکار همه با خبر است از نهان آنها هم باخبر است حتی از نهفته‌ترین و پوشیده‌ترین افکاری که در زوایای فکر و ذهن آدمی جای دارد باخبر است. علاوه بر اینکه باخبر است مشغول دسیسه‌ای در آن و گمراه ساختن صاحب آن نیز هست. چنین موجودی همیشه همراه ماست و ما را وسوسه می‌کند حتی در هنگام خواب. اینکه خداوند چرا این دشمن را برای ما قرار داده نکته بسیار مهمی است. خداوند اساساً با توجه به ساختار وجودی ما و هدف خلقت ما، به ما می‌نگرد. خداوند به ما چیزهایی می‌دهد که ما در حرکت به سمت هدف خلقت به آنها نیاز داریم اعم از خیر و شر. خداوند انبیاء، اولیاء و فرشتگان را به ما داده و در کنار آنها دشمنی به نام شیطان هم برای ما قرار داده‌است. انسان موجودی مختار است نه مانند فرشتگان که اطاعت از خدا ذاتی آنهاست و امکان گناه، و نفس اماره ندارند. انسان مظهر خدا و خلیفه اوست و باید به سلطنتِ خداگونه برسد. انسان کاملترین مخلوق و نزدیکترین آنها به خدا می‌باشند. خدا در انسان ابعاد جمادی، نباتی، حیوانی فرشته‌ای و الهی را قرار داده‌است لذا او هستیِ جامع است. در عین حال خداوند به انسان امکان مقابله با خدا و عدم اطاعت خود را قرار داده‌است. در واقع خدا موجودی خلق کرده که در عین حال که می‌تواند مخالفت خدا را بکند، اطاعت او نماید. یکی از قدرتهایی که خداوند به انسان داده‌ این است که حقیقت او را با «لااله الا الله» ساخته‌است یعنی ذات انسان را عاشق خودش خلق کرده‌است و هیچ وسوسه‌ای در این راه مؤثر نیست. هر دو به سوی هم حرکت می‌کنند و اگر انسان حرکت کند حرکت خدا بیشتر است؛ «هر کس به سوی من یک وجب بیاید من یک ذراع می‌آیم و اگر کسی به اندازه یک ذراع به سوی من حرکت کند من یک باع به سوی او می‌آیم. این یک شور و شوق طرفینی بین الله و بنده است. خداوند بنده مخلص و بنده گنهکار (صرف‌نظر از گناهش) دوست دارد: «لو علم المدبّرون کیف اشتیاقی بهم لماتوا شوقاً» اگر کسانی که به من پشت کرده‌اند میزان اشتیاقم را می‌دانستند از شوق می‌مردند. هیچ عاشقی اینگونه با معشوقش سخن نمی‌گوید. در این عشق خدا می‌گوید: وقتی بنده‌ام توبه می‌کند حال من مانند کسی است که در بیابان بدون آب و غذا در حال مردن است. که آب و غذایش را پیدا می‌کند. اگر با این خدا کسی برنگردد لیاقت جهنم را دارد. دیگر کسی نمی‌تواند بگوید که از شدت گناه روی بازگشتن نداشتم. تا منطق خدا را نفهمیم بسیاری از آیات را درک نخواهیم کرد. خداوند برای فهماندن خودش به ما، خود را در حد مردم پایین می‌آورد: «من ذالذی یقرض الله قرضاً حسنا»، «إن تنصرالله ینصرکم...»، او از ما طلب قرض و کمک می‌کند؛ عشقبازی را باید از خدا بیاموزیم. همه عشاق باید از خدا بیاموزند. عشق خدا در اوج بی‌نیازی از بنده است ولی خدا غنی مطلق است: «... انتم الفقرا الی الله و الله هو الغنی الحمید» (فاطر/15) چه‌قدر مهربان است که در اوج بی‌نیازی به ما عشق می‌ورزد. باید به زیردستان خود اینگونه محبت کنیم که معلمان سنگدل به هیچ‌وجه لیاقت ندارند. اساتیدی که ناز می‌کنند رحمانیت ندارند. خداوند معلمی را به ما می‌آموزد. نمونه بارز این محبت والدین هستند که ضمن بی‌نیازی از فرزندشان همیشه پیشقدم هستند. کسی نزد امام رضا «علیه السلام» عرض کرد: یکی از سرداران مأمون را در ماه مبارک رمضان در حال نهار خوردن دیدم در پاسخ اعتراض من گفت: من به دستور مأمون شصت نفر از سادات را گردن زده‌ام روزه من فایده‌ای ندارد. امام «علیه السلام» فرمود: به او بگو ناامیدی‌ات از قتلهایت بدتر است. انسان با خدا به بن‌بست نمی‌رسد. همین امام شیعیانی که اهل کینه‌توزی و اختلاف انگیزی هستند را نفرین می‌کند. قرآن فتنه را بدتر از قتل می‌داند: «...الفتنه اشدّ من القتل...» (بقره/191) این اختلافها و فتنه‌ها آثارش از قتل بدتر است و اگر در نامه عمل ما بماند روز قیامت می‌بینیم که میلیونها نفر به دست ما به قتل رسیده‌اند. در سطوح اجتماع هم وقتی دو مسئول کشوری با هم اختلاف می‌کنند، فتنه‌ای می‌کنند که آثار بسیار شدیدی دارد. گاهی در یک مجموعه و یک اداره، تجاوزات و فضولی‌هایی صورت می‌گیرد که منجر به کینه توزهایی شده که اگر توبه نکنند مورد نفرین امام رضا «علیه السلام» قرار می‌گیرند. خداوند بر سر راه عشق بنده، خوان می‌گذارد چون هر بنده‌ای نیاز به ابراز عشق دارد و باید بتواند به خدا بگوید: من به عشقهای حسی، خیالی، وهمی و عقلی دعوت شدم ولی فقط تو را اجابت کردم. شیطان ما را درباره سایر کمالات تحریک می‌کند و فرشته‌ها «الله» و عشق به او را به ما القاء می‌کنند. انسان مختار نیاز به میدان دارد و اگر میدان نداشته‌باشد دچار نفرت می‌شوند. انسان نیاز دارد به خدا بگوید که من به خیلی از عشقها دعوت شدم ولی تو را انتخاب کردم. موجود مختار اساساً نیاز به صحنه‌های مخالف دارد. اگر یک راه در مسیر انسان قرار بگیرد اختیار، معنا نداشت. این زیبایی خلقت است که به ما اختیار داده و راههای مختلفی پیش روی ما قرار داده و راههای مربوط به خودش را تقویت، و راه‌های شیطانی را تضعیف نمود. راه تشخیص حق از باطل را در وجود ما نیز قرار داد: «فالهما فجورها و تقویها» تا با اختیار خودمان مسیر حق را برگزینیم.   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته

از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی در تنظیم رابطه با خانواده آسمانی، مبنا را حدیث شریفی از امام رضا «علیه السلام» قرار می‌دهیم. مرحوم شیخ صدوق این حدیث را نقل فرموده‌اند که وجود مبارک علی بن موسی الرضا «علیه السلام» به واسطه حضرت عبدالعظیم «علیه السلام»، خطاب به شیعیان می‌فرمایند: «یا عبدالعظیم! ابلغ عنّی اولیائی السلام...» ای عبدالعظیم! سلام مرا به دوستانم برسان...». سلام در فرهنگ دینی ما بسیار اهمیت دارد تا جایی که خداوند هم نامه‌اش به مؤمن در بهشت را با سلام آغاز می‌کند؛ «... عبدی علیک منّی السلام» لذا سلام یک ضرورت است و خیرات دنیایی و آخرتی فراوانی دارد. حتی آمده که اگر کسی بدون سلام سخن گفت جوابش را ندهید. امام هم همین گونه آغاز می‌کند. امام حسین «علیه السلام» فرموده‌اند: «السلام قبل الکلام» سلام قبل از سخن گفتن است. «سلام» بسیاری از مضرات و آفات را دفع می‌نماید. حتی اگر خدای ناکرده انسان با کسی قهر هم است نباید سلام را ترک کند. خیلی قساوت می‌خواهد که کسی جواب سلام کسی را ندهد. «سلام» از اسماء الهی است که متخصصین اسماء الهی آن را اسم اعظم هم می‌دانند که برای ورود به معنویت و برطرف شدن ثقل‌ها و آلودگی‌ها و مفاسد این اسم را ضروری می‌دانند تا در به روی انسان باز شود. اساتید عرفان و برخی از اساتید اخلاق، این اسم را خیلی توصیه کرده‌اند. کلام تحیت ویژه اهل بهشت «سلام» است. پیامبر «صلی الله علیه و آله» می‌فرمایند: «إنّ السلام اسم من اسماء الله فی الارض فأفشوه فیکم» سلام اسمی از اسماء الهی است پس آن را بین خودتان آشکار کنید. (بلند سلام کنید). ضمناً حضرت می‌فرمایند: بهترین اخلاق اهل دنیا و آخرت افشاء سلام در جهان است. اگر همه اهل عالم به هم سلام کنند، اهل سلم می‌شوند. تا آنجا این امر مهم است که گفته شده اگر کسی هم نیافتید که به او سلام کنید اینگونه بگویید: «وقتی وارد خانه‌ای شدید که کسی نبود) «السلام علینا من عند ربنا» سلام بر ما باد از ناحیه پروردگار ما. «... یقول الله تحیّه من عندالله مبارکه طیبه» (نور/61) خداوند می‌فرماید: این تحیتی مبارک و پاکیزه از جانب پروردگار است. یکی از اذکار مهم در طول روز «سلام» است و نیز در طول روز زیاد به دیگران سلام کنیم و به فرشتگان هم سلام نماییم تا تدریجاً دلمان پاک شده و وسعت بیابد. در روز فرشته‌های مختلفی به منزل ما می‌آیند از جمله ملائک همراه ما، که هر صبح و غروب عوض می‌شوند و خداوند درباره ایشان «عبادٌ مکرمون» فرموده‌است. اینها برای مأموریت بزرگ آمده‌اند. قرآن می‌فرماید: «له معقبّاتٌ من بین یدیه و من خلفه یحفظونه» (رعد11) از جمله وظایف شان هم حفاظت از ماست، در روایت آمده: اگر شما به اندازه چرخیدن دور یک درخت از هم فاصله گرفتید، وقتی به هم رسیدید سلام کنید. یعنی هر انقطاعی که، وصلی را در پی داشت باید در آن سلام کرد. در نماز هم مهمترین قسمت، سلامهای آخر است، ولی ما آنقدر غفلت داریم که اصلاً فکر نمی‌کنیم آنها جواب می‌دهند. «السلام علیک ایها النّبی و رحمه الله و برکاته؛ السلام علینا و علی عبادالله الصالحین؛ السلام علیکم و رحمه الله و برکاته» در نماز ما از عالم ناسوت خارج می‌شویم و در آخر به پیامبر «صلی الله علیه و آله» سلام و درود فرستاده و به خودمان و صالحین سلام می‌نماییم. در «السلام علیکم» ما همه موجودات عالم را مورد خطاب قرار می‌دهیم و به همه سلام می‌کنیم. ما به خدا هم می‌توانیم سلام کنیم، همان خدایی که از ما قرض می‌گیرد: «من ذالذی یقرض الله قرضاً حسنا...» و می‌شود به او کمک کرد: «ان تنصرالله ینصرکم...» خدایی که مریضی بنده مؤمنش را مریضی خودش می‌داند و عیادت از بیمار در واقع عیادت از خداست. ما باید بدانیم و توجه داشته‌ باشیم که اطراف ما پر از ملائکه الله است. باید به آنها و اجنه و سایر موجودات سلام کنیم. زیباترین ملاقاتها با سلام آغاز می‌شود. «السلام علیک یا اباعبدالله، السلام علیک یابن رسول الله، السلام علیک یابن امیرالمؤمنین...» افشای سلام در عالم یعنی سلام کردن به خدا و تمام خلقتش. سلام به اموات خیلی مهم است. «السلام علی اهل لا اله الاالله...» کسانی که منتظر سلام دیگران هستند اهل سلم نیستند. ثقل سلام، خیلی خطرناک است. پیامبر «صلی الله علیه و آله» همیشه تقدم در سلام داشتند. توصیه شده وارد خانه‌ای که می‌شوید از طرف خدا سلام نمایید. به خودمان و فرشته‌ها لازم است سلام نماییم. در روابطمان اگر سلم نداشته‌باشیم مبارک نیستیم. اهل بهشت تحیت شان «سلام» است. «...تحیّتهم فیها سلام...» سلامتی روحی، روانی، دنیایی و آخرتی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی ... را باید برای خودمان و دیگران بخواهیم. فرمودند اگر روزی چند هزار سلام هم بفرستید روز قیامت خواهید دید که همه آنها به کسانی که باید برسند، رسیده‌اند. باید سلامهایی را بفرستیم و از خدا بخواهیم به هر کس که می‌خواهد برساند. هر کس بیشتر سلام بفرستد، به عافیت و عاقبت به خیری نزدیکتر است. باید با «سلام» در همه ابعادش اُنس بگیریم. «اعلم انّه لا علم کطلب السلامه و لا سلامه کسلامه قلب» بدان هیچ علمی مانند علم کسب سلامتی نبوده و هیچ سلامتی مانند سلامت قلب نیست. اینها قواعد کسب زندگی آسمانی است. استاد برای رشد معنوی شاگرد، اول مسئله سلم و سلامتی را کنترل می‌کند؛ سلامت جسم، روان و روح. کسی که سالم نیست دیگران را هم ناسالم می‌دهند انس به بیماری خیلی خطرناک است. بدون سلامتی انسان به سعادت نمی‌رسد. استاد برای قدرتمند کردن شاگرد، اول از او می‌خواهد که اضافه وزنش را برطرف کند. اضافه وزن در عبادت و معنویت بسیار مهم است. اینکه ما خوابهای خوب، الهام و دریافت نداریم طبیعی نیست بلکه بیماری است. متأسفانه شیطان دائماً به انسان خودشیفتگی تزریق می‌کند و انسان را غافل می‌کند. حتی او را با کارهای مثبت سرگرم نموده و به او شخصیت می‌دهد و او متوجه حجم بالای بیماری‌اش نمی‌گردد. سلام، ثقلهای انسان را کم می‌کند. باید تقدم سلام به همه را رعایت کنیم. اگر با سلام خروجی نداشته‌باشیم وجودمان پر از عفونت است. سلام باید با شوق و نشاط از انسان خارج گردد. بزرگان فرموده‌اند که سلام سلامتی می‌آورد. اگر کسی جواب سلام ما را ندهد حضرت جبرئیل «علیه السلام» به ما سلام می‌کند. بنابراین از این رفتار دیگران ناراحت و دلزده نشویم. کسی که سلام می‌کند نود و نه ثواب و کسی که پاسخ می‌دهد یک ثواب، برایشان نوشته می‌گردد. خروجی سلام یعنی خارج شدن عفونتها و موانع از وجود انسان و ورود سلم در وجودش. دائماً کلمه «سلام» و «السلام» سر زبانمان باشد. از خداوند سلامت جسم، روح و روان، آبرو، ذهن و خیال و وهم و ... برای خودمان و همه انسانها بخواهیم. بدون سلام به هیچ جا نمی‌رسیم. پیامبر «صلی الله علیه و آله» می‌فرمایند: «إذا دخل احدکم بیته فلیسلّم فانّه ینزله البرکه و تأنسُهُ الملائکه» هنگامی که هر کدام از شما وارد خانه‌اش می‌شود باید سلام کند زیرا باعث نزول برکت و انس ملائکه می‌گردد. کسی که اهل سلام به فرشتگان یعنی قوای عالم است همواره و در هر موقعیتی مورد حمایت ایشان است. یعنی در تمام ارتباطات، انتخابها، افکار و رفتار از او محافظت می‌نمایند. سلام و درود به وجود مقدس امام رضا «علیه السلام» که پیغامهایشان برای ما را با سلام آغاز نموده‌اند و بعد نصیحت کرده و هشدار داده‌اند. حرمها یکی از جاهایی است که باید فراوان سلام کرد و با فرشتگان انس گرفت. محافظ شهید بهشتی تعریف می‌کرد: شب شهادت این شهید بزرگوار، کسی که منافق بوده و عامل بمب‌گزاری دفتر حزب، وقتی همه را دعوت کرد و از میهمانان آن شب استقبال می‌کرد، شهید مظلوم فرموده‌بودند: هر چند بوی توطئه می‌آید ولی ما وارد می‌شویم؛ در جلسه نیز از فردی که به شهادت نرسیده‌بود پرسیده بودند: آیا ملائکه الهی و امام زمان «عجل الله تعالی فرجه الشریف» را می‌بیند، و او پاسخ منفی داده‌بود و ایشان فرموده‌بودند که تو شهید نخواهی شد. غیب به میزانی به روی ما در می‌گشاید که ما آن را باور داریم. باید با سلام عفونتها را از خودمان خارج کنیم. لبخند هم خروجی بسیار مهمی است. کسانی که لبخند برایشان راحت است به انسانیت نزدیک بوده و از عفونت پاک شده‌اند. افراد خشن و خیلی جدی واقعاً درونشان مشکل دارد. روی خوش و لبخند زدن مرحله اول است و سلام مرحله بعد. با یکی از بزرگان به مکانی رفتیم که همه اهل علم و دانشجو بودند. رفتیم و با نگهبان سلام و احوالپرسی کردیم و دست دادیم او بقدری دچار شوک شده‌بود که نمی‌توانست پاسخ دهد. متوجه شدیم که هیچ یک از این دانشجویان با او سلام و احوالپرسی نداشته‌اند. در این محیط حتی خود اساتید و دانشجویان هم به یکدیگر سلام نمی‌کنند. از اینها بدتر کسانی هستند که اصلاً سلام نمی‌کنند یا سری تکان می‌دهند. اینها که ثقل سلام دارند در خواب هم چیزهای خشن و وحشتناک می‌بینند و نمی‌توانند ائمه «علیهم السلام» را در خواب ببینند اگر هم رؤیتی داشته‌باشند جهنم را می‌بینند چون شخصیتشان اینگونه است. ثقل سلام، ثقل لبخند، ثقل بوسه و ثقل ارتباط و... نشانه سنگینی شخص است. این افراد نمی‌توانند برای والدین چرب‌زبانی نمایند زیرا چاپلوسی فقط برای والدین توصیه شده‌است. فرزندان اینها از روابط عاطفی محرومند. این که در خانواده حرف یکدیگر را افراد گوش نمی‌دهند به دلیل همین سنگینی‌ها در روابط است. موفقیت در هر زمینه‌ای نیاز به برطرف کردن ثقل دارد، چنین اشخاصی توهم می‌‌کنند که همه با آنها بد هستند. اول باید ثقل را از خودمان پاک کنیم و بعد هم از روابطمان برطرف کنیم.   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته

از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی در سومین مرحله بحث خانواده آسمانی به متن کتابی می‌پردازیم که در آن نامه امام رضا «علیه السلام» به حضرت عبدالعظیم «علیه السلام» شرح داده شده‌است که امام بزرگوار توصیه‌هایی نسبت به شیعیان فرموده‌اند. حضرت عبدالعظیم «علیه السلام» نماینده مورد اعتماد حضرت در میان مردم بوده‌اند و به عبارتی ولی فقیه زمان خودشان بودند. از طرفی از چنان مقامی برخوردارند که فرموده‌اند هر کس عبدالعظیم «علیه السلام» را در ری زیارت کند مانند این است که حسین «علیه السلام» را در کربلا زیارت کرده‌است. (من زار عبدالعظیم بری کمن زار الحسین بکربلاء) اگر کسی متن این نامه را رعایت کند به قرب خدا و اهل بیت «علیهم السلام» می‌رسد و اگر در جامعه‌ای رعایت گردد، جامعه متعالی به وجود خواهد آمد در مراحل قبل عرض کردیم: انسان به دلیل برخورداری از نفخه الهی، قابلیت تربیت‌پذیری بی‌نهایت را داراست. در مرحله جمادی، اله انسان جمادات، در بخش نباتی، کمالات نباتی، در حیوانیت، کمالات حیوانی، کمالات عقلانی برای عقل و در بخش انسانی فقط اله او «الله» است، بنابراین گزاره «لا اله الا الله» مربوط به انسانیت انسان است. باید همه مراتب پایین تابع بخش انسانی انسان باشند. اسلام به ما می‌گوید عشق به «الله» «معصوم» و «جهاد» باید بر سایر عشقها غلبه داشته‌باشد که اگر نداشته‌باشد به تصریح آیه 24 سوره توبه فاسق محسوب می‌گردد. «فسق» خروج از حالت طبیعی است. انبیاء آمده‌اند که معشوق حقیقی‌ انسان که او را آرام می‌کند یعنی «الله» را به او معرفی کنند. شیطان طبیعت و دنیا را به عنوان معشوق انسان به او می‌نمایاند. در عشق به الله انسان سعی می‌کند که کمالات معشوق را در خودش فعال کند در نتیجه به او شباهت یافت و مظهر کامل خدا و خلیفه الله می‌گردد. نامه خدا به مؤمن در بهشت گواه بر این مطلب است؛ «... مِن الحیّ القیوم الذی لا یموت الی الحی القیوم الذی لا یموت...» از زنده پایداری که نمی‌میرد، به زنده پایداری که هرگز نمی‌میرد...» «... عبدی علیک منّی السلام کنت اذا اردت شیئاً ان اقول له کن فیکون...» بنده‌ام بر تو از من سلام باد! من چنانم که اگر چیزی را اراده کنم؛ پس بگویم باش، می‌شود. «... و جعلّک الیوم ان تقول لشیء کن فیکون» و تو را امروز اینگونه قرار دادم که به چیزی بگویی باش پس می‌شود. خداوند به هر کس بهشتی به اندازه آسمانها و زمین می‌دهد که در آنجا سلطنتی خداگونه داشته‌باشد. قرب به خدا یعنی شباهت و سنخیت. نماز و یا عبادات دیگر را که به قصد قرب الی الله انجام می‌دهیم برای یافتن سنخیت و شباهت است. «الله» ذات غیبی است و نمی‌توانیم بدون جلوه به او راه یابیم پس باید ظهوری کامل با همه اسماء و صفات داشته‌باشد تا برای ما قابل درک باشد. ما باید متخلق به اخلاق الهی شویم (به قول فرمایش پیامبر «صلی الله علیه و آله»: تخلّقوا باخلاق الله). برای تخلق باید اخلاق او را در جلوه کامل او، یعنی چهارده معصوم «علیهم السلام» بشناسیم. بدون ایشان محال است کسی حقیقتاً به خداوند تقرب یابد. عشق به معصوم «علیهم السلام» و مودت ایشان، انسان را شبیه الله می‌کند. در قرآن آمده: هیچ یک از انبیاء «علیهم السلام» اجری از مردم نخواستند و فقط پیامبر اسلام «صلی الله علیه و آله» مسئله مودت را بعد از نخواستن اجر از مردم، از آنها خواسته‌اند؛ «قل لا أسئلکم علیه أجراً إلاّ الموده فی القربی» (شوری/23)و ضمناً فرموده‌اند: این اجر برای خود شماست؛ «قل ما سألکم من اجرٍ فهو لکم...» (سبأ/47) بگو آن اجری که از شما خواسته‌ام برای خود شماست. در آیه دیگر می‌فرمایند. «قل ما اسئلکم علیه من اجر الا من شاء ان یتّخذ الی ربه سبیلا» (فرقان/57) بگو آن اجری که از شما می‌خواهم برای کسی است که می‌خواهد به سوی پروردگارش راه یابد. خداوند در قرآن، اهل بیت «علیهم السلام» را تنها راه انحصاری رسیدن به خودش معرفی می‌کند و تمام علم قرآن را در سینه ایشان می‌داند؛ «لا یمسّه الا المطهّرون» جز پاکان به آن (قرآن) دست نمی‌زنند؛ و «مطهرون» را اینگونه معرفی می‌نماید؛ «انّما یرید الله لیذهب عنکم الرجس اهل البیت و یطهّرکم تطهیراً» (احزاب/33). پس ما باید از طریق مظهر کامل به «الله» راه یابیم. مطلق به گونه‌ای است که فقط در طریق مطهر می‌توانیم به آن راه پیدا کنیم. خداوند مطلق است و خلقتش ظهورات او؛ ولی فقط معصومین «علیهم السلام» کاملترین مظهر و حامل تمام اسماء و صفات او می‌باشند. قرآن می‌فرماید: «فاینما تولّوا فثمّ وجه الله» به هر طرف که رو کنید وجه خدا را می‌بینید. یک گل بسیاری از اسماء خداوند را داراست از جمله خالق، قادر، عالم، مصوّر، مقدّر، لطیف، جمیل، حیّ، متکلم و فاصل و واصل و ... اما به هر حال محدودیت دارد و حامل همه اسماء الهی نمی‌باشد. معصومین مظهر کامل «الله» بوده و ما با شناخت ایشان به خدا می‌رسیم، پس باید برای قرب به الله عاشق ایشان شویم. خداوند ما را از آنها خلق کرده و حقیقت جاودانه ما از ایشان است. معصوم به کسی راه می‌دهد که تمنای رسیدن به خدا را داشته‌باشد. ما باید عاشق ایشان گردیم و هیچ چیز به اندازه عشق در انسان انعطاف ایجاد نمی‌کند و هوای نفس و شیاطین را به زنجیر نمی‌کشد. در حرکت به سمت الله ما یک سلسله مقاومتها از جمله شیطان و هوای نفس را داریم که خداوند با وجود آنها می‌خواسته انسان با اختیار خودش آنها را کنار زده و خدا و فطرتش را برگزیند. در دعا داریم که هوای مرا، هوای خودت قرار بده، و شهوت و میل مرا در خودت قرار بده تا محبت الله در دل ما افتاده و دلتنگ او شویم و با او رفاقت کنیم. در برقراری رابطه با خدا و اهل بیت «علیهم السلام» باید با عشق پیش رفت و اگر پای محاسبات عقلی به میان آید شیطان موفق به غلبه بر انسان می‌گردد، لذا خداوند مودت یعنی محبتی که توأم با اطاعت است را قرار داده‌است. عشق هوای نفس را مغلوب می‌کند. بدون عشق، عباداتِ صرف، در انسان تحول ایجاد نمی‌کنند. عشق زمانی است که انسان از ذکر، ارتباط و خلوت لذت می‌برد. مولوی می‌فرماید: هر که را جامه ز عشقی چاک شد                       او ز حرص و عیب کلی پاک شد مولوی از بین عیوب، مادر همه عیبها یعنی «حرص» را مطرح کرده‌است. کسی که از طمع به خدا، معصوم و مردم دست بردارد واصل شده‌است. نماز و سایر عبادات را باید برای رضای خدا و نزدیکی به او انجام دهیم نه برای گرفتن پاداش. علاقه و ابراز عشق به اهل بیت «علیهم السلام» هم باید از این حیث باشد که آنها شایسته محبت و اطاعت می‌باشند نه اینکه انسان در پی برآورده شدن حاجتش باشد. البته کمالات پایین در اسلام منع نشده ولی باید محبت به آنها پایین‌تر از محبوب و معشوق اصلی باشد نه بالاتر و نه در عرض آن باشد. کسی که عاشق «الله» است صاحب هر کمالی که شود صرف محبوبش می‌کند مثلاً پولدار شدن برایش مفید است چون سبب نزدیکی او به معشوقش می‌گردد، لذا حضرت می‌فرمایند: از ما اهل بیت نیست کسی که جمع مال را از راه حلال دوست نداشته‌باشد. عشق به همسر هم راهی برای قرب به حق تعالی است. دنیا دو وجه دارد حضرت می‌فرمایند: یک دنیا دنیای بلاغ است و دنیای دیگر مزاحم است و توجه به آن انسان را از خداوند غافل می‌کند. امام رضا «علیه السلام» می‌فرمایند: «السّفله من کان له شیءٌ یلهیه عن الله تعالی» آدم پست کسی است که چیزی داشته باشد که او را از یاد خدا غافل کند. این چیز ممکن است علم و شهرت و زیبایی و ثروت و ... باشد. اگر انسان موفق به هر کار خیری می‌گردد، با توجه به «الحمدلله» مدیون خداست پس حق ندارد از خدا توقع داشته و طلبکار باشد. انسان باید از مردم و دارایی‌های آنها هم طمعش را قطع کند. مولانا به این نکته اشاره می‌کند که عشق، طمعها را از بین می‌برد. چه بسا دخترانی که با نصیحت‌های پدر، حاضر نمی‌شوند خیلی از مسائل را رعایت کنند ولی همین که عاشق پسری شده و می‌خواهند با او ازدواج کنند انجام همه آن کارها برای آنها آسان می‌شود. کسی که می‌داند به زودی قرار است با مادرش فاطمه زهرا «سلام الله علیها» در بهشت زندگی کند، هر سبکی را برای زندگی‌اش بر نمی‌گزیند. کسی که دلتنگ مقصد است خودش را سبک می‌کند زیرا قصد سرعت و سبقت دارد؛ «سارعوا إلی مغفره مِن ربّکم و جنّه عرضها ...» (آل عمران/133) ، «سابقوا الی مغفره...» روز قیامت سلطنت اهل بیت «علیهم السلام» برای ما ظهور می‌کند و حسرت خواهیم خورد که ای کاش با ایشان رفاقت کرده‌بودیم و الان به فریادمان می‌رسیدند، جایی که هیچ چیز و هیچ کس نمی‌توانند برای ما کاری انجام دهند. ما می‌توانیم طوری زندگی کنیم که به محض ورودمان به برزخ، امامان و امامزادگان «علیهم السلام» به دیدار ما بیایند. ما باید همین الان با عشق ورزیدن به ایشان مقدمات آن ملاقات‌ها را فراهم کنیم و کاری کنیم که اهل آسمان ما را بشناسند، «... اجعلنی محبوبه فی ارضک و سمائک...» مرا در زمین و آسمانت محبوب کن. خداوند از ما خواسته که به موجودات غیبی پیرامون خود توجه داشته‌باشیم. برای مثال به فرشتگانمان و به کسانی که در برزخ نظاره‌گر ما هستند سلام کنیم؛ «السلام علی آدم صفوه الله، السلام علی نوح نبی الله... السلام علیک یا رسول الله، السلام علیک یا امیرالمومنین ... یا فاطمه الزهرا سلام الله علیها...» این بزرگواران تمام سلامها و توجهات ما را منظور می‌نمایند. برای رسیدن به اهل بیت «علیهم السلام» ایشان یک شرط اساسی قرار داده‌اند و آن تنظیم رابطه با خواهران و برادران دینی است. باید در روابط، قوانین الهی حاکم باشد و نه هیچ میل شخصی و تبعیتهای سنتی. در خانواده‌ای که مرد دستور می‌دهد مفاسدی ایجاد می‌شود اما زن سالاری مفاسدش بسیار بیشتر است هم در سطح خانواده و هم در جامعه. بنابراین اولین شرط پذیرفته شدن توسط معصومین «علیهم السلام» و اعمال ولایت بر ما، تنظیم رابطه با مردم است. در کتاب (فرد و جامعه متعالی از دیدگاه امام رضا «علیه السلام») حضرت می‌فرمایند: «یا عبدالعظیم! ابلغ عنّی اولیائی السلام و قل لهم ا ن لا یجعلوا الشیطان علی انفسهم سبیلا...» یا عبدالعظیم! از من به دوستانم سلام برسان. و بگو که نگذارند شیطان در آنها راه یابد (نفوذ کند)... مؤمن شیطان را رفیق نمی‌گیرد ولی گاهی مورد حمله شیطان قرار می‌گیرد. «والذین إذا فعلوا فاحشه أو ظلموا أنفسهم ذکروا الله...» (آل عمران/135)کسانی که چون مرتکب کاری زشت شوند یا به خود ستمی می‌کنند خدا را یاد می‌کنند... کسانی که دچار وسواس فکری یا عملی می‌شوند هرگز به دوستی خدا نائل نمی‌گردند زیرا از قواعد خداوند تخلف کرده و تابع وسوسه‌های شیطان شده‌اند و این حالت غیر از این است که شیطان گاهی به انسان حمله می‌کند. «... و مرهم بالصدق فی الحدیث و اداء الامانه و مرهم بالسکوت و ترک الجدال فیما لا یعنیهم...» و امر کن ایشان را به راستی در سخن و امانتداری و نیز امر نما ایشان را به سکوت و ترک جدال در آنچه که فایده‌ای ندارد. «... و اقبال بعضیم علی بعض و المزاوره ...» رو کردن به یکدیگر و زیارت هم ...» «... فانّ ذالک قربه الیّ و لا یشتغلوا انفسهم بتمزیق بعضهم بعضا...» پس همانا آن باعث نزدیکی به من است؛ و مشغول دریدن یکدیگر هم نشوند. به محض اینکه روح درندگی در ما ایجاد شود عذاب شدید خداوند در انتظار ماست. «... فإنّی آلیت علی نفسی أنّه من فعل ذلک و أسخط ولیّاً من أولیائی دعوت الله لیعذّبه فی الدّنیا أشدّ العذاب و کان فی الآخره من الخاسرین» من عهد کرده‌ام که اگر کسی چنین کند و یکی از دوستان مرا ناراحت کند، من از خدا بخواهم که او را در دنیا به شدیدترین عذاب مبتلا کرده و در آخرت از زیانکاران باشد. کسی که می‌خواهد در جرگه اهل بیت «علیهم السلام» بوده و به مقام ایشان برسد باید رابطه اش با مردم را اصلاح کند. به پیامبر «صلی الله علیه و آله» خبر دادند که زنی است بسیار اهل عبادت، فقط کمی بددهن است، حضرت فرمودند: «لا خیر فیها، هی من اهل النار» خیری در او نیست و او از اهل آتش است.   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته