از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی عرض کردیم: یکی از حملات شیطان، حمله از جلو «آینده» است که ما را درباره وقایعی که رخ خواهد داد نگران می کند. ما باید توجه داشته باشیم که دنیا دائماً در حال تغییر و تحول است. بدن، اموال، دارایی ها، مقامات و سایر اعتباریات اینگونه هستند. دنیا دائماً با ما سخن می گوید و با معرفی ماهیتش به ما پند می دهد که به امور ثابت و ماندگار دل ببندیم. ابراهیم «علیه السلام» با این فرمایش «انّی لا أُحبّ الافلین» همین امر را به ما متذکر می شوند. فقط خانواده آسمانی ما هستند که ما را بیش از پدر و مادر، همسر و فرزند دوست دارند و ما گدای عشق دیگران نیستیم هر چند داشتن این عشقها مانعی ندارد ولی با وجود خانواده ای عزیز و قدرتمند هرگز با از دست دادن آنها تحقیر نمی شویم. اگر دلمان را وارد این دژ محکم کنیم هرگز غصه های دنیا به سراغ ما نمی آید. دژ محکم گزاره «لا اله الا الله» است. کسی که همه فعالیتهای خانوادگی، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی و ... را با الله پیوند دهد هرگز دچار شکست نمی گردد و هم دنیایش آرام و لذتبخش است و هم آخرتش. در روایت آمده لذتی که مؤمن در دنیا می برد بهشتی در بهشت نمی برد زیرا از همان اول فهمیده که دلش با چه چیزی باید پیوند بخورد؛ «کلمه لا اله الا الله حصنی فمن دخل فی حصنی اَمِنَ من عذابی» خوشا بحال کسی که در جوانی چنین پیوندی برقرار کند. شهدا هم به همین دلیل ره صد ساله را یک شبه طی کردند. انسان باید تدریجاً نفس وحشی خود را آرام کرده و با خدا انس دهد. خداهایی که نتوانسته اند ما را به آرامش برسانند خدای حقیقی نیستند زیرا خدا اولیائش را اینطور معرفی کرده: «لا خوفٌ علیهم و لا هم یحزنون» اگر «الله» را بشناسیم به کسی نیاز نداشته و با نشاط و آرام هستیم. ما باید خانواده و دوستانمان را خیلی دوست بداریم پیامبر «صلی الله علیه و آله» فرمودند: من از خدا خواسته ام خدیجه «سلام الله علیها» را با من در بهشت قرار دهد؛ «... متّکِئین علیها متقابلین...» کسانی که در دنیا همدیگر را دوست داشتند در بهشت چنین وضعیتی دارند. اگر ما بدانیم گذشتگان ما از اهل بهشت چه فیوضاتی از اهل بیت «علیهم السلام» دریافت می کنند یک لحظه حاضر نیستیم در دنیا بمانیم. علی «علیه السلام» فرمودند: «شوّقوا انفسکم الی نعیم الجنّه تحبّوا الموت و تَمقُتُوا الحیوه» خودتان را مشتاق بهشت کنید تا مرگ را دوست داشته باشید. اصلاً زمین وطن ما نیست. ما جاودانگی و کمال مطلق را دوست داریم. دنیا اینگونه نیست هم خودش فانی است و هم کمالاتش محدود. دنیا را باید دوست داشته باشیم ولی طبق قاعده ای که خدا معین کرده باید عشقهایمان را مهندسی کنیم تا آسیب نبینیم. دو نفر با مصالح یکسان ممکن است هرکدام ساختمانی بنا کنند ولی به دلیل اختلاف در چینش ها یکی در برابر زلزله ده ریشتری مقاوم و دیگری با کوچکترین حادثه ای فرو می ریزد. خدا برای رسیدن انسان به شادی و آرامش دستورالعمل خاصی برای چینش عشقها داده است و امور مضر را هم نباید دوست داشته باشد. ترتیب علائق از بالا به پایین چنین است: محبوبهای فوق عقل، معشوقهای عقل، وهم، خیال و حس. در این صورت است که با افزایش ایمان، انسان از دنیا بیشتر لذت می برد و همه چیز دنیا برایش زیباست. آدم منکوس (وارونه) به قول امام علی «علیه السلام» کسی است که نظام عشقی او عکس مورد مذکور است یعنی کارهای دینی و فوق عقلی او در پایین ترین رتبه قرار دارد. نماز را هر وقت رسیدیم می خوانیم و اول وقت خواندن از حیث راحت شدن خیال است. به ندرت کسی به عشق زنده است و اصلی ترین برنامه، عبادتهایش می باشد. کسی که وارونه است فوق عقلش را پایین ترین قسمت قرار داده و کودک عزیز روانش در فشار و سختی است و آرامش ندارد زیرا آرامش در گرو پیوند با معشوق «حیّ قیّوم» است. کودک عزیز روان وقتی تحت فشار است نمی تواند الله را یافته و عاشق او شود در اینصورت حتی اگر با او مواجه شویم چون انس نگرفته ایم فرار می کنیم. کسی که از الله، غیب و خانواده آسمانی و رابطه با ایشان می ترسد در واقع هرگز با ایشان رابطه ای نداشته تا الفت بگیرد. اینها حتی وقتی زیارت می روند خودشان را لابلای کتاب دعا گم می کنند چون واقعاً حرفی برای گفتن با ایشان ندارند. بین ما و خانواده آسمانی مان فاصله ای نیست ولی ما در آسمان دنبال ایشان می گردیم و فکر می کنیم دستمان به ایشان نمی رسد. خداوند زیباتر از دل مؤمن جایی را برای حضور پیدا نکرده است؛ «لا یَسعُنی أرضی و لا سمائی و لکن یَسعُنی قلبُ عبدی المؤمن» زمین و آسمان گنجایش مرا نداشتند بلکه قلب بنده مؤمنم ظرفیت مرا دارد. «... فانّی قریب اجیب دعوه الدّاع اذا دعان ...» «... پس همانا من نزدیکم تا آنجا که اجابت می کنم دعوت خواننده ی مرا هنگامی که مرا می خواند...» «نحن أقرب الیه من حبل الورید». «انّ الله یحُولُ بین المرءِ و قلبه» خداوند بین انسان و قلب او حایل می گردد. اینقدر خداوند به انسان نزدیک است حتی از خود انسان به او. گاهی انسان تصمیمی می گیرد ولی خدا مانع می گردد، این همان شدت نزدیکی خدا به ماست. همین الان معصومین «علیهم السلام» با ما هستند. «انفسکم فی النّفوس...» «ارواحکم فی الارواح» برای ارتباط با ایشان لازم نیست حتماً به زیارتشان برویم آنها در نزد ما و در وجودمان حضور دارند. اگر ما به زیارت می رویم برای تمرکز بیشتر است. چه دختر و پسرهایی که در اروپا رابطه صمیمانه با اهل بیت «علیهم السلام» دارند و عاشقانه مناجات می کنند. شعرها و ترانه هایی که این تازه مسلمانها برای خدا و معصومین «علیهم السلام» می سرایند حاکی از چنین روابط عاشقانه ای است. معشوق ما در وجود خودماست. «القلبّ حرم الله و لا تسکن فی حرم الله غیر الله» با این وجود ما نباید به غیر، دل بدهیم. وقتی با «الله» رابطه برقرار می کنیم داخل دژ می شویم. امکان ندارد انسان با مادیات، همسر، مقام و شهرت و ... به آرامش برسد زیرا اینها ذاتاً متغیرند و قلب انسان با امر ثابت به سکون و آرامش می رسد. قلب یعنی چیزی که دچار دگرگونی می شود و تا به معشوق خود نرسد آرام نمی گیرد. دل بستن به چیزی که قرار نیست برای ما بماند احمقانه است. دنیا خودش را به ما «دارُ مَمَرّ» معرفی می کند. کسی نباید روی معبر و گذرگاه، خانه اش را بنا کند. «المواصل للدّنیا مقطوع» پیوند خورده به دنیا «بریده» است. ما باید با دنیا با توجه با ماهیت عدم ماندگاری اش نزدیک شده و رابطه داشته باشیم. کسانی که به خاطر تعلقات دنیایی از خدا و خانواده آسمانی خود جدا شده اند باید بدانند که تعلقاتشان ماندنی نیستند. فرموده اند: برای انسان هنگام مرگ، حتماً سه صورت متمثل می شوند؛ دارایی، فرزندان و عمل. به مال می گوید: تمام عمرم را صرف به دست آوردن تو نمودم الان برای من چه کار می کنی؟ مال می گوید: از من به قدر یک کفن بردار، به فرزندان می گوید: چه کاری از دستشان برای او بر می آید، آنها می گویند: تا کنار قبر تو را همراهی می کنیم. اما صورت سوم که عمل است نزد او تمثّل یافته و شخص می گوید: من چه قدر درباره تو بی رغبت بودم الآن برای من چه می کنی؟ می گوید: از این جا من با تو هستم. اگر اعمالت خوب باشد بهشت است و اگر خدای ناکرده بد، مار و عقرب و آتش عذاب خواهد بود. خداوند دائماً کاری می کند که ما ناپایداری دنیا را بفهمیم. قرآن می فرماید: فقط متقین هستند که از انتخابهایشان پشیمان نمی شوند. خیلی کار بدی است که انسان آنقدر مجذوب دنیا شود که آن را به خدا و امام زمانش ترجیح دهد. هزار و صد و هشتاد سال است که ما به امام زمان مان گفته ایم: حالا خدمت تان می رسیم. اگر سه معشوق حقیقی در رأس معشوقهای زمینی ما باشند آسیب نمی بینیم هرقدر هم که بخواهیم می توانیم ابراز محبت کنیم و نیز نداشتن آنها در ما خلاء ایجاد نمی کند. «قل إن کان آباؤکُم و أبناؤُکم و إخوانکم و أزواجُکم و عشیرتُکم و أموال اقترفتموها و تجاره تخشون کسادها و مساکن ترضونها أحبّ إلیکم مِن الله و رسوله و جهاد فی سبیله فتربّصوا حتّی یأتی الله بأمره و الله لا یهدی القوم الفاسقین». «فاسق» یعنی شخص غیر متعادل. انسان تا وقتی اینگونه است قابلیت هدایت ندارد نه اینکه خدا او را هدایت نمی کند. متعادل کسی است که عشق به خدا و معصومین «علیهم السلام» و جهاد داشته لذا دائماً نشاط دارد. در غیر اینصورت واهمه بر او غلبه می کند. اگر کسی می خواهد مثلاً به مسابقات فوتبال و ... بپردازد باید عاقلانه به آن نزدیک شود، مانند اینکه پدری با فرزندش کشتی گرفته و یا بازی های دیگر می کند ولی اصلاً موضوع را جدی نمی گیرد. خدا دنیا را لهو و لعب معرفی می کند که اینها فقط بازی هایی بود تا انسان تمرین کرده و شبیه خدا شود. خدا کسی را فقیر و دیگری را غنی می کند تا بیازماید که آیا غنی می تواند به اسم «جواد» دست بیابد؟ همه دنیا آزمایش است؛ «... و لنبلونّکم...» همسر خوب یا بد، ثروت و فقر و ... همه چیز برای امتحان است. خداوند اراده می کند که کسی تن بیمار داشته باشد یا دچار فقر شود تا میزان صبر او را آزموده و برخوردش با دیگران را بسنجد. هر چیز و هر کس را خداوند به عنوان امانت به ما داده است و هیچ کدام ماندگار نیستند. «و إنّ دار الاخره لهی الحیوان» فقط خانه آخرت جاودان است. خوش به حال کسی که فهمیده است تمام اضطراب ها و ترس ها چگونه از بین می روند. ما هر آسیبی که دیده باشیم خداوند عوض آن را به ما می دهد. بیماری، کفاره گناهان و مقامات بهشتی است. مؤمن توجه دارد که تلخی دنیا شیرینی آخرت به همراه دارد. ما باید از این بترسیم که همه سهم آخرت را در دنیا به ما بدهند. لذا پیامبر «صلی الله علیه و آله» فرمودند: اگر دیدید در زندگی تان بلا نیست بترسید. برای مشکلاتمان خیلی باید شاکر خداوند باشیم زیرا خدا برای آخرتمان ذخیره می کند و در غیر اینصورت ما چنین عُرضه ای نداریم. یکی از دوستان ما دچار سرطان کبد شده بود و به شدت می گریست و نگران بود، به او گفتم: تو خوب می شوی و یک روز دلت برای بیماری ات تنگ می شود. بعد از بهبودی به من می گفت: واقعاً الان به همان مطلب رسیده ام. زیرا رابطه ای که در آن حالت با خدا داشتم خیلی زیبا و عاشقانه بود. هیچ چیز دنیا جدی نیست نباید بترسیم. باید هر چه را از دست می دهیم ذخیره آخرت است. اگر هم از نعمتی برخورداریم شکر خدا را به جای آوریم. امام سجاد «علیه السلام» می فرمایند: خدایا من به نداده هایت به اندازه داده هایت شکر می کنم. خداوند فرموده: من از پانصد هزار مادر به شما مهربان تر هستم. همه چیز با خدا زیباست و بی خدا بهشت هم برای انسان زندان است. تا خداوند در را نبسته عاشق او شویم؛ عاشق شو ور نه روزی کار جهان سر آید                                   ناخوانده نقش مقصود از کارگاه هستی   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته

از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی در این جلسه درباره حمله های چهارگانه‌ شیطان، به حمله از جهت راست می‌پردازیم عرض کردیم: ما به این حمله‌ها نیاز داریم و از این طریق نقاط قوت و ضعفمان را شناسایی کرده و برای حیات ابدی آماده می‌گردیم. شیطان از خیرات و برکات دستگاه الهی است، از طرفی هیچ سلطه‌ای روی ما ندارد و آینه‌ای است که سبب آگاه شدن ما نسبت به خودمان می‌گردد. کار شیطان در حدّ وسوسه است و تصمیم نهایی با انسان است. یکی از حمله‌های او که اولین قَسَمش به آن است، حمله از جلو است. شیطان روی صراط مستقیم نشسته و به کسانی که تصمیم گرفته‌اند تحت ولایت «الله» قرار بگیرند حمله می‌کند. برای خروج از تاریکی و ورود به نور باید مسیری را طی نماییم. «الله ولیّ الذین آمنوا یخرجهم مِن الظلمات إلی النّور...» شیطان با حمله‌هایش توانایی‌های ما را شکوفا کرده و سبب رشد ما می‌گردد. «... لأقعُدَنّ لهم صراطک المستقیم، ثمّ لآتینّهُم مِن بین أیدیهم...» آینده برای انسان خیلی مهم است. حتی اگر اعتقادی به آخرت نداشته‌باشد ولی ذاتاً ابدیت برای او مهم است. ابولهب در کفر و عناد به حدی قوی است که خدا او را نفرین می‌کند؛ «تبّت یدا ابی لهبٍ وتب» وقتی در جنگ توسط ابن مسعود، که قبلاً غلام او بوده و سالها از او زجر تحمل کرده، مغلوب می‌شود به او می‌گوید: برای من حقارت است که توسط تو کشته شوم بگو بزرگی بیاید و سر مرا جدا کند. وقتی ابن مسعود زیر بار نمی‌رود، می‌گوید «اقل سر مرا از بیخ جدا کن که بر سر نیزه از سایر سرها بلندتر باشد». در کشورهای کمونیستی علیرغم بی‌اعتقادی به خدا و آخرت برای سربازان گمنام قبر می‌گذاشتند. برژنف می‌گفت: ما اگر بر سر کنترل سلاح‌های هسته‌ای به نتیجه نرسیم خداوند از ما نخواهد گذشت. ما با دو آینده مواجه هستیم؛ آینده قطعی و مسلم که آخرت است و آغاز آن وفات است و تا خدا خدایی می‌کند ما هم هستیم. کسانی که خودشان را نمی‌شناسند برنامه‌ریزی هایشان برای دنیاست: «یعلَمون ظاهراً من الحیوه الدنیا و هم عن الاخره هم غافلون» آینده دیگر، بقیه عمر دنیایی ماست که مقدار آن مشکوک است و قیمت انسان بستگی به میزان اهمتیش نسبت به آینده قطعی یا مشکوک است. مؤمن به هر دو آینده می‌اندیشد. در روایت آمده: همت مؤمن از سایر انسانها بیشتر است زیرا هم به فکر دنیایش است و هم به فکر آخرتش. «برای دنیایت چنان باش که گویی تا ابد زنده هستی و برای آخرتت آن گونه باش که گویا فردا خواهی مرد؛ اعمل لِدُنیاک کأنّک تعیشُ أبداً و اعمل لآخرتک کأنّک تموتُ غداً». به حساب آخرتمان هم با توبه، اصلاح اخلاق و ترک حرام و انجام واجبات و ... رسیدگی کرده باشیم. شیطان تلاش می‌کند فرد را تنبل و بی‌حوصله کرده و با القاء خوش‌خیالی او را نسبت به آینده بی‌فکر و بی‌تدبیر نماید که هم دنیایش را خراب کند و هم آخرتش را. شیطان امور حسی، خیالی و وهمی را در نظر انسان به حدی بزرگ می‌کند که امور عقلی و فوق عقلی برایش بی‌اهمیت می‌شوند. مثلاً ازدواج، در این امر مهم دختر و پسر به امور غیرضروری بیش از حد اهمیت می‌دهند و از ضروریات و مسایل تعیین‌کننده باز می‌مانند. دختر و پسر قبل از شروع زندگی باید از سه مهارت برخوردار باشند؛ اقتصادی، عاطفی و معنوی. در غیر اینصورت ممکن است هنگام شروع از هر لحاظ در وضعیت خوبی قرار داشته‌باشند ولی به مرور ثروتشان را از دست داده، عشقشان به نفرت تبدیل شده و معنویت‌شان هم آسیب می‌بیند. بعضی‌ها به همه موارد اهمیت می‌دهند به جز امور معنوی. مثلاً می‌گویند: این پسر همه ویژگیهایش مناسب است ولی فقط نماز نمی‌خواند، در صورتی که در روایت آمده مردی که نماز به جماعت نمی‌خواند صلاحیت ازدواج ندارد. چه بسا کسانی که به واسطه پرداختن به درس و بحث حقوق خانواده‌شان را ضایع می‌نمایند و این تضییع حق در سه بخش عقلانیت، اخلاق و دین اتفاق می‌افتد. این افراد تحت ولایت شیطان بوده و دائماً نگران هستند؛ «... یخوّف اولیائه» شیطان اولیائش را از آینده می‌ترساند. این ترس دنیا را خراب نموده و در نتیجه آخرت هم خراب می‌شود. شیطان برای خراب کردن آینده حمله‌ها را ترکیب می‌کند، مثلاً وقتی گناهان گذشته را به رخ انسان می‌کشد حمله‌اش از عقب است و زمانی که تهدید می‌کند خدا نمی‌بخشد، از جلو حمله کرده‌است. در صورتی که حق این است که خدا رحمان و رحیم است و 99% رحمتش را برای آخرت گذاشته‌است. گناهی وجود ندارد که خدا آن را نیامرزد. اینکه در قرآن فرموده: شرک را نمی‌آمرزد در صورتی است که شخص توبه نکرده‌باشد و به آخرت منتقل شود. عمر دنیا و داشتن فرصت، نعمت خیلی بزرگی است که انسان هنوز فرصت جبران دارد. خداوند ترس ندارد بلکه ترس ما به دلیل انجام کارهایی است که عکس العمل نامناسب دارد. شیطان به حدی انسان را می‌ترساند که او را ناامید می‌نماید و همین ناامیدی باعث می‌شود که توبه نکرده و به راه گناه برود و این رفتار، حمله‌ از سمت چپ شیطان است. این پیامهای شیطان برای مؤمن دروغ محسوب می‌شود و در واقع نقشه شیطان را نقش بر آب می‌کند خداوند در هر حالتی به انسان امید می‌دهد اگر کسی توفیق مسجد و حرم و ... پیدا کرده‌است پس به او فرصت داده‌اند. قرآن می‌فرماید: مؤمن به میزان ایمانش از شادی و آرامش برخوردار است. هر بُعدی از وجود ما مطلوب ویژه خودشان را می‌طلبند اعم از حس، خیال، وهم، عقل و فوق عقل. شخص متعادل هم کسی است که به هر بخشی خوراک آن بخش را بدهد. به حس باید محسوسات، به خیال مخیلات و به وهم موهومات از قبیل انواع عشقها نسبت به افراد و به عقل هم باید معقولات را بدهیم تا به آرامش برسند ولی تا جایی که مزاحم بخش انسانی یا فوق عقل که خلقت به خاطر این بخش صورت گرفته‌است، نشوند. این بخش فقط با «الله» تغذیه می‌گردد و به او عشق می‌ورزد. فلذا گزاره «لا اله الا الله» مربوط به این بخش است. کسانی که با خدا و خانواده آسمانی انس ندارند این بخش در آنها بالغ و فعال نشده‌است. کسی از شکسته شدن نمازش و یا پیدایش عذری برای روزه‌اش خوشحال می‌شود بخش انسانی او فعال نشده‌است. این اشخاص اصلاً به فکر رفتنشان از دنیا نیستند. تغذیه بخشهای پایینی دو شرط می‌طلبد. 1- حلال بودن 2- رعایت اندازه؛ کسی که پرخوری می‌کند نمی‌تواند فعالیتهای عقلی بنماید؛ «لن تجتمع الفتنه مع البطنه» پرخوری مانع فعالیتهای فوق عقلانی نیز می‌گردد. کسانی که اضافه وزن دارند توان پروازهای عقلانی و فوق عقلانی ندارند. بدن خیلی مهم است بدن متعادل راحت‌تر به حضور قلب می‌رسد. قوه وهم هم اگر زیاد تغذیه شود و مشغول انواع عشقهای زمینی، شهرت و ریاست و ... و انواع رقابتها با افراد شود جایی برای پرواز باقی نمی‌ماند. اگر کسی بیش از حد معمول به قوای پایینی رسیدگی کند نمی‌تواند کار عقلی و فوق عقلی کند؛ اگر هم موفق شود محصول به دست واهمه افتاده و ضایع می‌گردد. بعضی‌ها از لحاظ علمی خیلی پیشرفت کرده‌اند ولی گرفتار وهم می‌شوند. مثلاً هنوز از مرده می‌ترسند و یا دچار وسواس یعنی به هم زدن ریاضیات خداوند هستند. خداوند برای پاکی شی نجس، دوبار آب ریختن را کافی می‌داند ولی کسی که گرفتار وسواس است بارها و بارها آب می‌ریزد ولی دلش آرام نمی‌گیرد. کسانی که افکارشان پریشان است و دچار دلشوره هستند عقلشان را به شیطان سپرده‌اند و وهمشان بر عقلشان غلبه دارد. بعضی‌ها سالها دلشوره دارند به این دلیل که مثلاً مرده‌ای در خواب او را بوسیده یا به او گفته بیا با من برویم. در فرهنگ جوامع مختلف ترسهای احمقانه زیادی وجود دارد. در بعضی هواپیماها مشاهده می‌کنیم که ردیف سیزده وجود ندارد زیرا سازندگان آن خرافی بوده و عدد سیزده را نحس می‌دانند. آمریکایی‌ها خیلی اهل خرافه هستند. فیلمهای آنها مملو از خرافات و خیال‌پردازی‌هاست. به علی «علیه السلام» عرض کردند: قمر در عقرب است اگر به این جنگ بروی شکست می‌خوری و حضرت خلاف گفته آنها رفتند. در مطالعه مختصری که در این زمینه داشتم صد مورد از خرافات را پیدا کردم. نظر زدن، سحر و جادو، بستن بخت و نظایر آنها صحت دارند ولی از هر هزار موردی که گزارش می‌گردد شاید یک مورد صحت داشته‌باشد که آن هم اقتضایی است و با صدقه و امثال آن می‌توان مصون ماند. کسانی که از برخی اشتباهات و سهل‌انگاری‌ها و جهالتها نگران هستند با صدقه امکان رفع آثار آنها را دارند زیرا در روایت آمده: صدقه بلای قطعی و مبرم را برطرف می‌کند. پیامبر خدا در مورد خانمی فرمود: قرار است از دنیا برود ولی این اتفاق نیفتاد و آن زن زنده ماند و معلوم شد که احسانی به یک حیوان کرده و نجات یافته‌است. خداوند ما را برای غصه نیافریده که ما دائماً نگران باشیم بلکه فرموده: هر کس عُرضه شادی در دنیا داشته‌باشد در آخرت هم به آن می‌رسد. ما استعداد دریافت هر هزار اسم الله را داریم و اگر نتوانیم به این هدف برسیم با توهمات القایی از طرف شیطان غصه‌دار می‌شویم. شخص متوقع، حساس، عصبانی و حسود در واقع توهمات شیطان را پذیرفته و دچار انواع وسواس است و امیدهایی را که خدا می‌دهد قبول ندارد و الله را نمی‌پرستد. خدا قاعده و ریاضیات را به او داده ولی او ریاضیات خدا را بر هم می‌زند.   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته

از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی در جلسات گذشته درباره اهتمام شیطان در به هم زدن بین انسانها توضیحاتی دادیم. علی «علیه السلام» می‌فرمایند: «إنّ الشیطان یسنّی لکم طُرُقَه و یُریدُ أن یَحُلّ دینکم عُقده عُقده و یُعطیکُم بالجماعه الفرقه» همانا شیطان راهها را برای شما هموار می‌کند و می‌خواهد گره‌های دین شما را یکی یکی سست کند و تفرقه را به جای جماعت (اتحاد) به شما عطا کند. شیطان حتی در خواب هم انسان را رها نمی‌کند. خداوند مربی است که تمرینهایش را بعد از آموزش و درس دادن به انسان عَرضه می‌کند. خداوند مربی است که تمرینهایش را بعد از آموزش و درس دادن به انسان عرضه می‌کند. در عصر حاضر هیچ‌کس نمی‌تواند ادعا کند که دچار شبهه شده‌است زیرا همه می‌توانند کفر آمیزترین سؤالاتشان را از طریق سایتها و مراکز و اساتید برطرف نمایند. خداوند بعد از اینکه حجت را بر بندگان تمام می‌کند از افراد امتحان می‌گیرد تا آنها را در باورهایشان تثبیت کند به طوری که نقاط ضعف را برطرف و نقاط قوت را حفظ نمایند. شیطان هم دائماً زمینه‌های سوء ظن را فراهم می‌کند تا انسانها به قوت نرسیده و اعمالشان را تخریب نمایند در صورتی که دلایل حُسن ظن در هر موضوعی بسیار بیشتر از دلایل سوء ظن است. علی «علیه السلام» می‌فرماید: «اگر برای کار بدی که از برادرت می‌بینی نتوانی عذر بیاوری مقصر هستی.» بعضی‌ها دوست دارند که عیبها را ببینند اینها شیاطینُ الإنس هستند. زن و شوهر در هر رفتاری باید اول سوابق طرفشان را ببینند نه اینکه با کمترین مشکلی آتش دعوا را شعله ور نمایند. پیامبر «صلی الله علیه و آله» می‌فرمایند: ما شفاعتمان را برای مرتکبین به گناه کبیره گذاشته‌ایم. ولی چند گروه را شفاعت نمی‌کنند یک دسته کسانی هستند که نمازشان را سبک می‌شمارند، دسته دیگر کسانی هستند که عذر دیگران را نمی‌پذیرند. باید عذرپذیر باشیم و لو اینکه شخص به دروغ عذر آورد. کسانی که خودشان را خیلی دقیق می‌پندارند و اظهار می‌دارند که هر چیزی را درستش را فهمیده‌اند احمق‌ترین افراد هستند نباید اجازه دهیم آتش فتنه و اختلاف شعله‌ور گردد. مردم درباره پیامبر «صلی الله علیه وآله» می‌پنداشتند ایشان بسیار ساده هستند ولی قرآن می‌فرماید: به آنها بگو ساده بودن حضرت به نفع خودشان است. کسانی که شهوت مطرح شدن دارند قضاوت دیگران برایشان خیلی مهم است. خداوند باید انسان را مورد تأیید قرار دهد. بعضی‌ها برای اینکه خودشان را به دیگران ثابت کنند اخلاق خود را خراب می‌کنند. پیامبر «صلی الله علیه و آله» می‌فرمایند: در آخرالزمان مردم مؤمنان واقعی را ابله می‌دانند. ائمه «علیهم السلام» دروغ‌های مردم را می‌پذیرفتند و وانمود می‌کردند که همین است. هرقدر دنبال گرفتن مُچ دیگران باشید خودتان مفتضح‌تر می‌شوید و در واقع چنین شخصی احمق است نه زیرک. مچ‌گرفتن مساوی با ورود شیطان در روابط است و ورود شیطان در روابط به عنوان نامحرم حرام، و گناه کبیره در نزد حق تعالی است. کسی که زنا می‌کند دچار کبیره شده ولی نهایت آن تماس بدنی با نامحرم است که معمولاً توأم با عذاب وجدان می‌باشد، اما کسی که سوءظن دارد روح و همه حیثیتش را به شیطان سپرده‌است جهنمی که در انتظار فحشای ظاهری است به مراتب شدّتش کمتر از جهنم فحشای باطنی است. جهنم فحشاهای باطنی عمیق‌تر، دردناکتر و طولانی‌تر است. فحشایی بالاتر از تسلیم روح خود به شیطان نیست. کسی که روحش دچار حسادت می‌شود بدنش هم ذوب می‌شود. حضرت فرمودند: حسود اگر می‌دانست که حسد با جسم او چه می‌کند حاضر نبود یک لحظه حسود باشد. اولین قربانی حسود خودش است. کسی که آمادگی رنجش، حسد و کینه و... دارد به راحتی جسم و روحش آسیب می‌بیند. بعضی‌ها شخصی را می‌شناسند علیرغم این شناخت مثلاً شب در خواب او را به صورت خاصی می‌بیند وقتی بیدار می‌شوند خواب منشأ، قضاوتشان می‌گردد نه حُسن سابقه شخص. انسان نباید یقین خود را با شک خراب کند، باید شیطان را لعنت کند. چه بسا شیطان کسانی را منفورِ ما می‌نماید که وجود آنها آخرت ما را آباد می‌کند. گاهی شیطان در خواب کاری می‌کندکه ما دچار اضطراب می‌گردیم. شیطان اساساً دو هدف عمده دارد: یکی از آنها غم و اندوه است: «انّما النّجوی من الشیطان لیحزن الذین آمنوا...» خداوند می‌داند که غصه‌های بخشهای پایینی (حیوانی) چقدر انسان را از خدا دور و از خیرات مادی و معنوی محروم می‌نماید. غصه‌های بخشهای پایینی حزن‌آور وغم‌آسمانی، شادی‌آور است. انسان در عزاداری ظاهراً غصه می‌خورد ولی حقیقتاً شاد و آرام می‌شود. غمِ فقرا و یتیمان هم شادی‌آور است زیرا از جنس آسمان است. خداوند که بهشت را برای مؤمن آماده کرده و 99% از رحمتش را برای آخرت گذاشته و الطاف و مهربانی‌های بسیاری با بنده کرده، انتظار ندارد که بنده دچار اضطراب و غصه گردد. بی‌دینی و ضعف ایمان تولید غم می‌کند. شیطان دائماً کسانی را که تحت ولایت او هستند می‌ترساند و دچار اضطراب می‌کند و در وجودشان نسبت به آینده ترس ایجاد می‌کند، گاهی به حدی این اضطراب به افراد فشار می‌آورد که حاضرند زندگی‌شان را نابود کنند. ما باید بتوانیم به پشتیبانهای حقیقی‌مان، یعنی خدا و خانواده آسمانی تکیه کنیم و اگر کسی نتوانست یعنی محروم است. ممکن است شخص از دانایی برخوردار باشد ولی جزء وجودش نشده‌باشد؛ یعنی به دارایی تبدیل نشده‌باشد و توهمش بر عقلش غلبه کرده‌باشد. وقتی مضطرب شدیم دقت کنیم که این حالت مربوط به کدام یک از بخشهای ماست، اگر مربوط به بخشهای حسی، خیالی، وهمی و حتی عقلی باشد از طرف شیطان ولی اگر موضوع، دغدغه فوق عقلی است که مبارک و نشاط‌آور است. کسی که برای دنیا گریه کند داخل جهنم است. البته انسان حلیم هم گاهی مثلاً در سال یکبار ممکن است طاقت از کف بدهد. البته این هم آثار دارد ولی خیلی متفاوت است با کسی که دائماً عصبانی و زودرنج و پرخاشگر است این شخص اصلاً نکات مثبت زندگی‌اش را نمی‌بیند. کسی که خانواده آسمانی با عظمتش را شناخته باشد اصلاً دچار غصه نمی‌شود. کسی که در باشگاه طاقت تمرین و ضربه خوردن از حریف را ندارد تنبل و بی‌حوصله است که این دو ویژگی کلید همه بدبختی‌هاست. تنبل کسی است که کاری را شروع نمی‌کند ولی بی‌حوصله شروع می‌کند ولی ادامه نمی‌دهد. مشکلات زندگی یا کفاره گناهان هستند یا درجات آخرتی، حتی اگر در مشکلات خود انسان مقصر بوده‌است. در حدیث منقول از حضرت علی «علیه السلام»، در ابتدای بحث، حضرت می‌فرمایند: همانا شیطان راهها را بر شما هموار می‌کند و گره‌های دین شما را یکی یکی سست می‌کند... این تعبیر خیلی مهم است شیطان شخصی را که راسخ در دین است یکباره نمی‌تواند منحرف کند فلذا اول از طرف چپ حمله می‌کند، اگر موفق نشد از راست، یعنی کمالات و نقاط قوت شخص استفاده می‌کند، حتی از عبادتهای او در جهت سست کردن دینش بهره می‌گیرد. نپذیرفتن عذر کسی یعنی که شخص تمایلی به دریافت اسماء «غفور» و «عفوّ» ندارد و به مقام انسانیت نرسیده و می‌خواهد حیوان بماند. پیامبر «صلی الله علیه و آله» می‌فرمایند: اگر سادات بدی‌ای به شما کردند خوبهایشان را به خاطر خدا و بدهایشان را به خاطر من ببخشید. امتیاز بزرگی است که حضرت از ما به خاطر کینه به دل نگرفتن از دیگران ابراز رضایت نمایند. در روایت آمده: هیچ‌کس نمی‌میرد مگر اینکه پنج‌تن را می‌یند یا با چشمانی شاد و یا چشمانی غبارآلود. خداوند می‌فرماید: من اجازه نمی‌دهم کسی قبل از دیدن پنج‌تن روح از بدنش جدا گردد. انسان برای دیدار با معشوق زمینی لحظه شماری می‌کند؛ آیا نباید مشتاق لحظه دیدار با ایشان باشیم؟ زان شبی که وعده کردی روز وصل                روز و شب را می‌شمارم روز و شب لحظه دیدار با معصومین به حدی قیمتی است که انسان باید یک عمر خودش را آماده چنین لحظه‌ای نماید. البته این سخن درباره کسی است که خودش را متعلق به خانواده محمد و آل محمد «صلی الله علیه و آله» می‌داند. بعضی‌ها در آن لحظه از چنین دیداری شادمان و برخی دیگر غبارآلود می‌گردند و این بستگی به نوع برخورد حضرات معصومین «علیهم السلام» دارد. کسی که پنج‌تن «علیهم السلام» را غضبناک می‌بیند و عزرائیل «علیه السلام» با او خشمناک برخورد می‌کند در مراحل بعدی وضع بدتری خواهد داشت. ما باید سبک زندگی‌مان را براساس چنین لحظه‌ای تنظیم کنیم. این لحظه تعیین‌کننده نحوه زندگی ما در آخرت است. ندیدن عیوب، گناهان و ظلمهای دیگران و کینه به دل نداشتن، در شادمانی زمان ملاقات نقش بزرگی دارد. اینها را ضربه و شکست نبینیم بلکه فرصت رشد و قرب به حق تعالی ببینیم. هرقدر ضربه‌ها بیشتر باشند شخص مقرب‌تر است زیرا «منِ حیوانی و طبیعی» ضعیف‌تر و «منِ جاودانه و انسانی» قوی‌تر می‌گردد. کسی که نمی‌تواند دیگران را عفو کند «منِ حیوانی» او به عقل و فوق عقلش مسلط شده‌است. بخشیدن دیگر آثاری دارد از جمله اینکه خدا شادی دنیا و آخرت او را تضمین می‌کند. کسانی که اهل بخشش نیستند دائماً مانند «مارگزیده» به خودشان می‌پیچند که چگونه تلافی کنند. خدا که می‌بیند هر کس چه کار می‌کند، ما فقط موظفیم در باشگاه امتیاز بگیریم که لازمه‌اش عیب‌پوشانی، عدم غیبت و عفو کردن است. اگر غیر از این عمل کنیم هم دنیا و هم آخرتمان را خراب کرده‌ایم. در ادامه حدیث حضرت می‌فرمایند: (بعد از بازکردن گره‌های دین شما) تفرقه را به جای اتحاد به شما عطا می‌کند. متأسفانه برخی دوست دارند که از هر موضوعی جنبه ناری‌اش را دریافت کنند. افراد عصبی، زودرنج، اهل غیبت، متجاوز و بدبین گرایش‌شان ذاتاً به سمت آتش است و حاضر نیستند که «منِ طبیعی» خودشان را زیر پا گذاشته و جنبه نوری را دریافت کنند. اگر کدورت و قهری بین شما و دیگران پیش آمد شما در وصل و رفع کدورت پیشقدم شوید. عذر دیگران را راحت بپذیریم. اگر لازم شد کسی را واسطه کنیم فقط اجازه ندهیم که اختلاف و تفرقه حاکم شود. اینگونه شیطان را از خودمان عصبانی می‌کنیم. باید انتخاب کنیم که خشم خدا را برانگیزیم یا شیطان را؟ ما نباید یک لحظه تحمل روی برگرداندن خدا و خانواده آسمانی‌مان را داشته‌باشیم. اگر مادرمان فاطمه زهرا «سلام الله علیها» از ما ناراضی باشند در واقع خدا از ما ناراضی گشته‌است؛ «انّ الله یغضبُ بغضب فاطمه و یرضی برضاها» اگر خدا و اهل بیت «علیهم السلام» را راضی کنیم خود حقیقی‌مان شاد و آرام می‌گردد. انسان اگر از دیگران انتقام بگیرد آتشش به جان خودش می‌افتد و آرامشی نصیبش نخواهد شد.   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته

از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی به مناسبت قرار گرفتن در ایام شهادت حضرت فاطمه زهرا «سلام الله علیها»، بحث را به مادر آسمانیمان، اختصاص می‌دهیم. در عظمت ایشان همین بس که امام عسگری «علیه السلام» درباره مقام حضرتش چنین فرموده‌اند: «نحن حجج الله علی خلقه و جدّتُنا فاطمه حجه الله علینا» ما حجت خدا بر مردم هستیم و مادر ما فاطمه حجت خدا بر ماست. اهل بیت «علیهم السلام» از مادر بزرگوارشان مدد می‌گرفتند و خداوند همین وجود پر برکت را به ما هم عطا کرده‌است. از روح ایشان در ما دمیده که سبب ارتباط حقیقی ما با حضرت زهرا «سلام الله علیها» شده‌است. این افتخار بزرگی برای ماست که عنصر وجود ما از عنصر وجود ایشان می‌باشد، وظیفه ما تقویت این عنصر در درونمان بوده که سعادت دنیا و آخرت ما به آن بستگی دارد. سلامت بدن به این است که عناصر وجودی‌اش قوی باشد. روح هم باید عناصر وجودی مورد نیازش یعنی «الله»، «اهل بیت» و «جهاد در راه خدا» را تقویت نماید. کسی که روح جهاد در او ضعیف باشد دچار فقر است. مانند بدن که اگر دچار فقر آهن باشد متعاقب آن بیماری‌های متناسب به سراغش می‌آید. فقر عناصر روحی هم سبب آسیب‌پذیری و اضطراب می‌گردد. خوشبختی و آرامش مستلزم وجود عناصر روحی مناسب می‌باشد. همه باید فاطمه‌ی وجود خودشان را تقویت کرده و رابطه‌شان را با حضرت روز به روز افزایش دهند تا آنجا که جز دارایی آنها گردد. در روایت داریم: کسی که اهل قرآن است خدا با او آمیخته می‌گردد. داشتن خدا، حداقل به معنای داشتن بخشی از اسماءالهی است. اینکه روایات تصریح می‌کنند هر چه ایمان افزون می‌گردد مهربانی بیشتر می‌شود به دلیل رابطه‌ مستقیم ایمان با رحمت و مغفرت است. ایمان توأم با ستاریت، عذرپذیری و محبت و ... است. امکان ندارد کسی ایمانش حقیقی باشد ولی دچار حسادت، زودرنجی و حساسیت باشد. الله توأم با شادی و سرمستی است. کسی که سرشار از خداست نیاز به محبت کسی نداشته و هیچ کس نمی‌تواند او را تحقیر کند. کسی که عنصر فاطمه «سلام الله علیها» به معنای واقعی در او تقویت شده به هیچ‌وجه عقده محبتی ندارد. کسی که از تحویل نگرفتن و احیاناً توهین دیگران ناراحت شود گداست. گاهی خدا، خودش و اهل‌بیتش را به کسی می‌دهد ولی او کور است و نمی‌بیند. آفتی نبود بَتَر از ناشناخت                            تو برِ یار و ندانی عشق باخت یار را اغیار پنداری همی                             شادی‌ای را نام بنهادی غمی کسی که در اوج ثروت است نسبت به ثروتمندان معمولی و پایین‌تر دچار حسرت نمی‌گردد. خداوند خودش و اهل بیت «علیهم اسلام» و عظیم‌ترین اسماء خود را به ما داده‌است، با وجود این، حسادت و چشم و هم‌چشمی چه معنایی دارد؟ لذا انسان باید بتواند از این همه دارایی، به دیگران بی‌منت و بی‌توقع عطا کند. هر کسی که خوب است به میزان خوبی‌اش از عناصر معصومین «علیهم السلام» برخوردار است؛ «... و عناصرالابرار...». خوبی هر کس بستگی به میزان انس او با خداوند، معصومین «علیهم السلام»، شهدا، صلحاء، ملائکه الله و انبیاء الهی «علیهم السلام» دارد، مانند طلا که هرقدر عیار آن بالا باشد یعنی عنصر طلا بیشتر در آن به کار رفته‌است. شرافت هر کس به میزان بهره‌مندی و انس او با محمد و آل محمد «صلی الله علیه و آله» است. عشق و انس به زهرای اطهر «سلام الله علیها» دارایی بسیار عظیمی است. فعلیت پیدا کردنِ عشق ما به ایشان، کمال انسانی و حقیقی است؛ «من احبّ فاطمه ابنتی فهو فی الجنّه معی و من ابغضها فهو فی النّار» هر کس فاطمه، دخترم را دوست داشته‌باشد با من در بهشت خواهد بود و هر کس او را دشمن بدارد در جهنم است. حقیقتاً افتخار بزرگی است که بین حدود هشت میلیارد جمعیت کره زمین، ما جزء افرادی اندکی هستیم که وجودشان آمیخته با چنین محبتی است. علامت فهمیدن این محبت این است که با وجود اینها شخص غصه چیزی را نخورد. کسی که غصه می‌خورد به تعبیر پیامبر «صلی الله علیه و آله» برای این در آتش است که بهره‌مندی از آنها را نفهمیده‌است. وقتی انسان برای دنیا به گریه می‌افتد در واقع نفسش در عذاب است. باتوجه به قاعده «نفس ما قبر ماست»، در واقع قبرمان در آتش شعله‌ور است. برای پدر و مادر خیلی سنگین است که کلی ثروت به فرزندشان داده‌باشند، در عین حال فرزند با دزدی آبروی آنها را ببرد. خیلی ناشایست است که معصومین «علیهم السلام» فرزندانشان را خوار و ذلیل و التماس کننده به دیگران ببینند، در خالی که عُرضه ندارند با نماز و قرآن و انس با ایشان شادی و آرامش دریافت نمایند. هرقدر دنیا را از ما گرفتند، بگوییم: «إنا لله و إنا إلیه راجعون» خدا، خود و معصومین «علیهم السلام»را از ما نگیرد؛ بشکست اگر دل من به فدای چشم مستش                    سر خُمِ می سلامت، شِکند اگر سبویی وقتی خدا خودش و جاودانگی را به ما داده‌است غصه معنا ندارد. کسی که می‌فهمد، حدیث فوق برایش بشارت و شادی آفرین است. امام باقر «علیه السلام» می‌فرمایند: «لقد کانت علیها السلام مفروضه الطّاعه علی جمیع من خلق الله من الجنّ و الإنس و الطّیر و الوحش و الانبیاء و الملائکه». اطاعت از فاطمه زهرا «سلام الله علیها» بر تمامی آفریدگان خدا از جن و انسان، پرندگان و وحوش و پیامبران و ملائکه واجب است. پیامبر «صلی الله علیه و آله» به علی «علیه السلام» می‌فرمایند: «یا علی! اُنفذ لما امرتک به فاطمه» ای علی هر چه فاطمه امر کرد اجرا نما. در جای دیگر چنین می‌فرمایند: «انّما سُمیّت فاطمه لأنّ الله عزو جلّ فطم من أحبّها من النّار» همانا دخترم، فاطمه نامیده شده‌است برای آنکه خدای عزوجل، او و هر کس که او را دوست داشته‌باشد از آتش جدا کرده‌است. محبت ایشان کفاره گناهان و نقاط ضعف ما می‌گردد. «بموالاتکم علّمنا الله معالِم دینِنَا و أصلح ما کان فَسَدَ مِن دنیانا...» جامعه کبیره؛ به موالات شما خدا معارف دینمان را به ما آموخت و آن چه از دنیای ما خراب شده را اصلاح کرد. کور باد چشم کسی که با وجود ایشان حسرت مردم دنیا را بخورد. به محض اینکه حسرت موقعیت، ثروت، شهرت و ... کسی به دلتان بیفتد خودتان را مفت فروخته‌اید و معلوم می‌شود که هیچ چیز ندارید و خدا و اهل بیت «علیهم السلام» عنصر وجودی شما نشده‌است. وقتی حسرت و غصه وارد زندگی کسی شد یعنی فقیر است. کسی که ثروت مرتبه بالا را داشته‌باشد به هیچ وجه گدای مرتبه پایین نیست. شخصی خدمت حضرت صادق «علیه السلام» رسید و عرض کرد: نام دخترش را فاطمه گذاشته‌است، حضرت فرمودند: حالا که این نام را روی او نهاده‌ای او را دشنام نده و لعنت (نفرین) نکن و کتکش نزن! پیامبر «صلی الله علیه و آله» نیز فرموده‌اند: «ملعون ملعون من یظلم بعدی، فاطمه ابنتی و یغصبها حقّها و یقتلها» ملعون است، ملعون است کسی که بعد از من به دخترم فاطمه ظلم کرده و حقش را غصب نماید و او را به قتل برساند. این حدیث با کمال تعجب در کتابهای اهل تسنن هم نقل شده‌است ولی آنها همچنان به عنادشان ادامه می‌دهند. یکی از سؤالهایی که در طول تاریخ علمای شیعه از جمله مرحوم علامه امینی «رضوان الله» از عالمان اهل تسنن پرسیده‌اند همین است که شما در کتابهایتان آورده‌اید که پیامبر «صلی الله علیه و آله» فرموده‌اند: اگر کسی بمیرد و امام زمانش را نشناخته‌باشد به مرگ جاهلیت مرده‌است، از طرفی به عصمت حضرت زهرا «سلام الله علیها» به استناد آیه شریفه «إنّما یرید الله لیذهب عنکم الرّجس اهل البیت یطهّرکم تطهیرا» معتقدید، و نیز این حدیث را معتبر می‌دانید «إنّ الله یغضب لغضب فاطمه و یرضی لرضاها» خداوند به غضب فاطمه غضب می‌کند و به رضای فاطمه راضی است، پس آیا این فاطمه «سلام الله علیها» به مرگ جاهلیت از دنیا رفته‌است؟ که این امکان ندارد زیرا معصوم است و اگر غیر از این است چه کسی را امام خودش می‌دانسته است؟ فاطمه زهرا «سلام الله علیها» در بین همه مردم مسلمان دنیا شاخص است و بر عصمت ایشان و مؤمن از دنیا رفتنشان اتفاق نظر دارند. همین سؤال روز قیامت از اهل محشر پرسیده می‌شود. بعد از آنهمه جنایت در حق حضرت، دومی به اولی می‌گوید: ما فاطمه «سلام الله علیها» را به غضب آوردیم باید از او دلجویی کنیم. وقتی به در خانه علی «علیه السلام» رسیده و غرضشان را بیان می‌کنند، حضرت به داخل منزل رفته تا از فاطمه «سلام الله علیها» اجازه بگیرند. حضرت زهرا پاسخ می‌دهند: خانه، خانه توست و من هم کنیز تو هستم. وقتی دو ملعون وارد می‌شوند فاطمه «سلام الله علیها» رویشان را به دیوار کرده و می‌فرمایند: آیا از پدرم نشنیدید که خدا از غضب فاطمه، غضب می‌کند و هر کس فاطمه را آزار دهد مرا آزار داده‌است و هر کس مرا اذیت کند خدا را آزار داده‌است؟ من بعد از هر نماز شما را نفرین می‌کنم و بدانید که هرگز از شما راضی نخواهم شد تا شکایت شما را نزد پدرم ببرم. حضرت زهرا «سلام الله علیها»، علی «علیه السلام» را امام خوش می‌دانسته و در راه حمایت از ایشان به شهادت رسیده‌است. یک نفره برای دفاع از امام زمان خودش قیام کرده تا به شهادت می‌رسد. این مادر حجت همه ماست که باید عنصری که از او در وجودمان می‌باشد را فعال کرده و مانند او، از امام زمان‌مان دفاع کنیم و بر همه چیز مقدم بدانیم.   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته