از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی بحثمان درباره­­ ی موانع وصولمان به خانواده­ ی آسمانی بود که متن شمارش این موانع مناجات شاکین امام سجاد «علیه السلام» بود و به یکی از بیماری­های حاد و قدرتمند نفس یعنی غفلت رسیدیم. غفلت یعنی حقیقتی وجود دارد که انسان آن را فراموش کرده و نمی ­بیند و حواسش فقط به چیز دیگری غیر از آن حقیقت شده ­است. انسان برای مبارزه با غفلت باید توجه ­اش را از چیزی که حواسش را پرت کرده بگیرد و به چیزی که باید متوجه آن باشد بپردازد. اولین قدم در اخلاق، خودسازی و عرفان این است که انسان به مختصات خودش توجه کند. یعنی متوجه باشد که از کجا آمده، در کجا هست و به کجا خواهد رفت. وقتی دانش آموزی با وجود امکانات تحصیلی کافی درس نمی­خواند و زحمات بی­ دریغ والدینش را نادیده می­گیرد، والدین او را متوجه شرایط و موقعیت طبیعی و مادی اش می­کنند و به روی بخش حیوانی یعنی ملموس­ترین چیزی که بچه به آن انس دارد دست می­ گذارند و او را متوجه موانع و محدودیت ­هایی که به خاطر درس نخواندن ممکن است در آینده گریبان گیرش شود می­کنند. گاهی این موعظه­ ها، مؤثر واقع می­شود و منجر به حرکت و بیداری او می­گردد ولی گاهی هم بر روی او اثری نمی­گذارد و گذشت زمان و تلخی روزگار او را متوجه اشتباهش می­کند. «پند خردمندان اگر به شیرینی نیاموزی              فلک آن پند با تلخی بیاموزد تو را روزی» مثلاً ممکن است 15 سال بگذرد و بعد از خواب غفلت بیدار شود و به حالت «یقظه» یعنی بیداری برسد و به بصیرتی برسد که اصلاً قبلاً آن را به دلائل مختلف نمی­دید و نمی­ فهمید و تازه با گذر زمان متوجه مسیر اشتباهش شده و در پی جبران بر می­آید. و این حالت در بسیاری از زندگی­ ها در موارد مختلف اتفاق می­افتد و اکثر افراد از انتخاب­ها و ارتباطات و رفتار و افکار گذشته ­شان پشیمان می­شوند و به بیداری می­رسند. «یقظه» به معنای حقیقی زمانی اتفاق می­افتد که انسان می­فهمد از کجا آمده، در کجا هست و به کجا خواهد رفت و حیثیت جاودانه­ ی خود را بعنوان فرزند حقیقی محمد و ال محمد صلی الله علیه و آله» می­فهمد. انسان تا وقتی حقیقت وجودی خود را نیابد، هیچ کلاس و هیچ استادی نمی­تواند او را تکان دهد و حتی ممکن است موجب بدتر شدن حالش هم بشود. چرا که نتوانسته است با حیثیت وجودی خود ارتباط برقرار کند. (اکثرهم غافلون) کسی در یک کلاس، سود می­برد که از اول می­داند می­خواهد چه کار کند و غافل نباشد. غفلت یعنی این که انسان آن چیزی را که مهم نیست و حقیقت ندارد، حقیقت می­داند و آن چیزی را که مهم است و حقیقت دارد، مجاز می­پندارد. حضرت علی «علیه السلام» می­فرماید: « چه شده است که شما را همچون بدنهای بی­جان و جانهای بی ­بدن و عابدان ناپرهیزگار و بازرگانان بی ­سود و بیداران خفته و حاضران غایب و چشم داران نابینا می­بینم.» انسان تا به این باور نرسد که پدر و مادر حقیقی ­اش، پدر و مادر مادی و زمینی ­اش نیستند، در خواب است و تا زمانی که نتوانسته است از خواب معروفیت، مشهوریت، جنسیت و حیوانیت بیدار شود، نمی­تواند با خانواده­ ی آسمانی­ اش ارتباط برقرار کند. «الناس نیامٌ فاذا ماتو انتبهوا» مردم در خوابند وقتی مردند، بیدار می­شوند. زمانی که انسان در فضای برزخ از خواب بیدار می­شود تازه می­فهمد یکسری چیزهایی را جدی گرفته و ارزش دانسته که اصلاً جدی نبوده و ارزش نداشته­ اند و در این فضای بیداری چیزهایی را از انسان می­خواهند که اصلاً به آن اهمیتی نداده و وقتی برای آنها نگذاشته است. بیدار شدن در دنیا نعمت بسیار عظیمی است که نصیب هر کس نخواهد شد. انسانی که در دنیا بیدار می­شود تازه می­فهمد که نه زن است و نه مرد و نه جنسیت، و می­فهمد که تنها و تنها مال خداست. «انا لله و انا الیه راجعون». در روایت داریم هر کس فهمیده مال خداست، خدا مال او می­شود. «من کان لِلّه کان الله له» هر کس مال خدا شود، خدا مال او می­شود. این ملکیت از ملکیت یک فرزند برای پدر و مادرش بالاتر است. ملکیت یعنی اینکه انسان دیگر خیلی چیزها دست خودش نیست و باید از مالکش اجازه بگیرد. و «انا لله» یعنی نسبت من به خدا، یک نسبت حقیقی است، ولی ما اینطور نیستیم و هر کاری دلمان می­خواهد بدون اجازه مالک مان انجام می­دهیم و تمام ارتباطات، انتخابات و رفتار و افکارمان را بدون توجه به ملکیتمان نسبت به خدا صورت می­دهیم. عبودیت یعنی بندگی خدا و اینکه انسان مال خداست و هر تصمیمی را نمی­تواند بگیرد و غایت آن هم این است که مثل خدا شود. انسان دوست دارد مثل خدا باشد و برای همین خدا  او را خلق کرد که مانند خودش جاودانه و بینهایت باشد و برای ایجاد مثلیت باید خوب شنید و خوب اطاعت کرد تا جاودانه شد. حافظ می­فرماید: «خدایا من هوس خواجگی داشتم بندگی تو پیشه کردم.» یعنی اطاعت کردم تا مثل تو جاودانه و بی نهایت شوم و انسان به هیچ وجه به کمتر از خدا شدن قانع نمی­شود. لذا خداوند می­فرماید: «اطعنی حتی اجعلک مثلی» اطاعت کن تا مثل من شوی! و تمام استادان و صاحبان حِرَف به شاگردان می­گویند اطاعت کن تا مثل من شوی. خداوند زوج و همسر و اله ماست و اله همان معشوق است که ما را واله و شیدای خود می­کند. اگر ما در دنیا نسبت به چیزی و یا کسی عشق می ­ورزیم تنها به خاطر این است که عصاره ه­ایی از آن کمال مطلق در وجود آن شیء یا شخص ریخته شده، اما انسان تنها با زوج خود یعنی الله که کمال مطلق است سیراب می­شود و نه با عصاره­ ی آن. لذا هر کس با غیر خدا آشتی کرد و پیوند برقرار کرد به قول فرمایش پیامبر «صلی الله علیه و آله» هنگام مرگ ناکام و تشنه از دنیا می­رود. در قرآن و روایات دائماً شعار «لا اله الا الله» تکرار شده تا ما بفهمیم که عاشق خدا هستیم و قیمت دستمان بیاید. و «الله اکبر» یعنی کمال مطلق بزرگتر و زیباتر از هر کس و هر چیز در زندگی ماست. و در روایت داریم وقتی که کسی «الله اکبر» می­گوید این ذکر بین زمین و آسمان را پر می­کند. بزرگان و اهل ذکر به برخی افراد که بصیرت دارند و می­فهمند می­گویند که لفظ «یا» را از ذکر «الله» بیندازید چرا که «یا» موجب دوری می­شود. البته این برای هر کسی نیست و نمی­شود فیلم بازی کرد. کسی تا «یا» را طی نکند، نمی­تواند آن را بیندازد. هر کسی در الله و قیامت و نبوت و امامت شک کرد معنایش این است که به شهود نرسیده است. اما وقتی به شهود رسید در هیچ کدام از این مراحل تردیدی ندارد و همه چیز را می­بیند. و می­بیند که با هیچ کس و هیچ چیز جز خانواده آسمانی نمی­تواند تا آخر ادامه بدهد و حتی با عزیزترین کس هم روزی خداحافظی خواهد کرد و تنها سلامی که تا آخر سلام می­ماند، بودن با خانواده­ی آسمانی است. با این شهود است که انسان محکم و استوار می­ماند و هیچ وقت تنها و غم­زده نمی­شود و هیچ چیز نمی­تواند او را تحقیر کند. مثلاً مالک اشتر که شخصیت بسیار قدرتمند و بزرگ اسلام است وقتی در خیابان توسط فردی نادان مورد تمسخر قرار گرفت، اصلاً ناراحت و عصبانی نشد و تنها کاری که کرد این بود که به مسجد رفت و برای بخشش گناهان آن شخص استغفار کرد و این ثروت و دارایی مالک اشتر را نشان می­دهد. و یا وقتی در جنگ فرد پستی آب دهانش را به صورت مبارک حضرت امیر می­اندازد حضرت دست از شمشیر زدن می­کشد و می­فرماید من برای خدا شمشیر می­زنم و نه به خاطر خودم. اما کسی که زود عصبانی می­شود و دیگران را تحقیر می­کند و یا دست بلند می­کند، این انسان، فردی گدا و ندار است و بی وزن است و زود به جهنم می­افتد. اگر کسی الله اکبر را شهود کرده باشد، سنگین و وزین می­شود و حتی اگر کسی پشت سرش حرف بزند و یا توطئه کند، اصلاً عصبانی نمی­شود و بهم نمی­ریزد، چرا که چنین کسی اصلاً محتاج محبت کسی نیست. بعضی از افراد یا بیدارند و یا زود بیدار می­شوند اما بعضی­ها خیلی سال طول می­کشد که بیدار شوند و هر چه به آنها متذکر می­شویم که تو جاودانه­ ای و نقش­ های دنیایی هیچ­کدام برایت نمی­ماند و چیزهای مهم دیگری باید با خودت ببری و قلب تو تمام هستی توست نه می­بیند و نه می­شنود، و با کارهای معنوی و عبادت تنها حیوانیت شان فربه می­شود و هیچ تأثیری بر روی آدمیتش نمی­گذارد و کاملاً خواب است و اینها همان کسانی هستند که 50 سال نماز می­خوانند اما به قول حضرت حتی یک رکعتش هم قبول نمی­شود، چرا که جذبی صورت نمی­گیرد. والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته .

از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی بحثمان در رابطه با غفلت بود که یکی از موانع وصولمان به خانواده­ ی آسمانی محسوب می­شود و از مناجات شاکین امام سجاد (ع) به عنوان متن آفت شناسی استفاده کردیم و همچنین به فرمایش امیرالمومنین (ع) که بسیار راهگشا بود پرداختیم. «ویل لمن غلبه علیه الغفله فنسی رحله و لم یسعد» وای بر کسی که غفلت بر او غلبه کند و سفر آخرت را فراموش کند و خودش را آماده نکند. کلمه­ ی «ویل» که حضرت می­فرماید، نهایت سوختن و حسرت است و غصه­ ی آن به قدری شدید و عمیق است که بنابر روایات، کودک بر اثر آن غم پیر می­شود و همچنین قرآن می­فرماید: «یوم یجعل الولدان شیبا» روزی که کودک پیر می­شود. کسی که غفلت بر او غلبه کند حالت جنینی خود را در دنیا فراموش می­کند و از آماده ساختن خود برای آخرت غافل می­شود. در حالت غفلت، انسان فراموش می­کند که از عالم اله یعنی عالمی که اوج سرور و شادی و بهجت و کمال بوده، به عالم طبیعت آمده و در این جا بدن گیری کرده و حالت زنانه و یا مردانه گرفته و فراموش می­کند زن یا مرد بودن اصل او محسوب نمی­شود، بلکه تنها ابزاری هستند برای آزمایش او تا در تطوّرات زندگی، خود را بیازماید و ببینید آیا انسان هست یا نه؟ آیا شبیه خدا شده یا نه؟ آیا اسم گیری کرده یا نه؟ و آیا خصوصیات خانواده­­ ی آسمانی ­اش را جذب کرده یا نه؟ انسان غافل هیچ توجهی به اصل و ریشه و خانواده ­ی آسمانی ­اش ندارد و تنها دغدغه ­اش نقشه ایی است که در زندگی طبیعی اش دارد، چنین کسی در بالا و پایین شدن های زندگی، هیچ اسمی دریافت نمی­کند و شباهتی به خدا و خانواده­ ی آسمانی­ اش پیدا نمی­کند و تنها و تنها عمرش را تلف می­کند. یک تمرین ذهنی بسیار مهمی که به ما کمک می­کند تا قدرتمند و قوی شویم و اسم اله جذب کنیم. فکر کردن در مورد داستان خلقتمان است. داستان خلقت از این جا شروع می­شود که ما ابتدا نزد خدا بودیم «انا لله» وپیش او زندگی می­کردیم و در آنجا در بهترین حالت و بالاتر از فرشته­ها قرار داشتیم و هر اراده­ای داشتیم برایمان تحقق پیدا می­کرد و هیچ غم و غصه و ناراحتی نداشتیم و در اوج خوشبختی و در جوار کمال مطلق بودیم. وقتی از آنجا حرکت کردیم و ذره ذره وارد عوالم پایین تر شدیم، از قدرت و لطافتمان کاسته شد تا اینکه به ناسوت، فراموش خانه رسیدیم، و به قوه­ ی محض تبدیل شدیم. فرق قوه­ ی محض با انسان کامل در این است که انسان دارای پنج دسته از کمالات است شامل سلامت و زیبایی، عقل، هوش، دین، اخلاق است، انسان وقتی از آن اوج کمالات خود تنزل پیدا می­کند و به پایین ترین چیزی که همه­ی خصوصیاتش را داراست یعنی قوه ­ی محض تبدیل می­شود این قوه در خانم، تخمک و در آقایان اسپرم نام دارد. تخمک زن تمام صفات و کمالات یک زن را به صورت کاملاً بالقوه دارد و همین طور اسپرم مرد، تمام خصوصیات یک مرد را به صورت قوه­ی محض داراست. انسان کامل وقتی از پیش خدا تنزل می ­یابد و به قوه­ ی محض می­رسد در دنیا تبدیل به نوزادی می­شود که چیزی از گذشته خود به یاد نمی­ آورد و وقتی بزرگ شد، دیگر آن سرای عظیم سلطنت کاملاً از یادش رفته­ است و نوع دغدغه­ ها و آرمانها و آرزوهایش با فرهنگ زمین تنظیم شده­ و به آن دلخوش کرده ­است. در این تنزل ما از آن جایگاه عالی و بلند به این روستای عقب­مانده و محدود دنیا آورده شده­ ایم. دنیایی که آدمهایش سر جیفه و مردار با هم درگیر می­شوند و غافلند از این که روزی در جایگاهی بودند که هر چه اراده می­کردند خلق می­شد. حضرت می­فرماید: دنیا جیفه است و طالب آن سگ است. در روایت داریم نصف شخصیت یک عاقل تغافل است. تغافل یعنی خود را به ندیدن زدن و راحت گذشتن. کسی که عرضه­ ی تغافل را ندارد به هر چیز کوچکی گیر می­دهد و دغدغه دارد. چنین شخصی، انسان ضعیفی است و عقربها و مارهای زیادی در دلش پرورانده است و اصلاً شناختی از خود و بالی برای پرواز کردن ندارد. اما انسان زیرکی که اهل تغافل است، می­داند که ملکوت و جبروت و خانواده­ ی آسمانی­ اش منتظرش هستند و اصلاً وقت معطل شدن سر جیفه ­ی بی ارزش دنیا را ندارد، چرا که قیمت دستش است. حضرت می­فرماید: «المومن یأکل بشهوه اهله و المنافق یاکل بشهوته» مومن به میل خانواده­اش عمل می­کند (چرا که کارهای جدی دارد وقت معطل شدن ندارد) و منافق به میل خودش. هیچ چیز در دنیا به کسی وفا نمی­کند، نه مقام، نه مال، نه زیبایی و نه هیچ چیز دیگر. «دوله بین الاغنیا» «تلک الایام نداولها بین الناس» (یعنی چرخیده می­شود) مثل شخصی که در شهر بازی است و تازه سرگرم وسیله­ی بازی شده و می­خواهد از آن لذت ببرد اما وقتش تمام می­شود و باید جایش را به کس دیگری بدهد. انسان اگر نتواند به گذشته غلبه کند و شرّ آینده را از سرش کم کند و دائماً دچار شک و تردید و نگرانی و خود کم بینی باشد و نتواند در زمان حال زندگی کند به هیچ شدنی نخواهد رسید. سبک زندگی دنیا اینگونه است که پیشرفته ترین جاهای آن، عقب مانده ترین جاها محسوب می­شوند. (آیت ا... جزایری، که در یکی از دور افتاده­ترین روستاها مشغول نماز خواندن بود و فردی روستایی با تعجب از او پرسید چرا اینگونه نماز می­خوانی؟ ما هر وقت نماز می­خوانیم تمام آسمان و زمین با ما ذکر می­گویند، اما در نماز شما اینگونه نبود) درست است که آنجا روستا بود اما پیشرفته­ترین و نزدیکترین جا به خدا بود. در شهر از این خبرها نیست، آنقدر زندگی شهری غرق در جیفه­ های دنیا شده که حتی به ندرت می­شود کسی را پیدا کرد که یک خواب قشنگ ببیند. «شوّقوا انفسکم الی الجنه» دائماً خودتان را مشغول و مشتاق بهشت کنید، اگر این گونه شوید زندگی برایتان خیلی راحتتر می­شود. حضرت علی (ع) می­فرماید: کسی که شوق بهشت دارد، خیلی از زندگی کردن خوشش نمی­آید و از مردن لذت می­برد. (دیگر هیچ ترسی ندارد). در سوره ­ی توبه آیه ­ی 24 خواندیم: «قل ان کان اباؤکم و ابناؤکم و اخوانکم و ازواجکم و عشیرتکم و اموال اقترفتموها و تجاره تخشون کسادها و مساکن ترضونها احب الیکم من الله و رسوله و جهاد فی سبیله فتربصوا حتی یاتی الله بامره و الله لا یهدی القوم الفاسقین» اگر در رأس دلهایتان این سه معشوق حاکمیت داشته باشند شما انسان هستید در غیر این صورت فاسقید (آن سه معشوق خدا، چهارده معصوم و جهاد بود) اگر این معشوقها، دغدعه ی زندگی اتان نبود، دچار غفلت هستید، یعنی خودتان و خانواده­ ی آسمانی­ اتان را فراموش کرده ­اید و دیگر با الله و خانواده­ ی آسمانی ­اتان شاد نمی ­شوید، با قرآن و جهاد شاد نمی ­شوید، با موسیقیِ هیأت شاد نمی­شوید و تنها و تنها با جیفه­ های دنیا شاد می­شوید، با معصیت و نجسی شاد می­شوید و به فرهنگ زمین دلخوش هستید و سنخیتی با آسمان ندارید. و مثال چنین شخصی مانند فرد روستایی است که به قول مولانا فقط با گاو و گوسفند سر و کار داشته و وقتی به شهر و بازار عطاران می­آید از بوی خوش عطر حالش بد می­شود و بیهوش می­افتد و با بوی بدِ پِهِن به هوش می­آید. هر چیزی که در دنیا بتواند خواب را از انسان بگیرد و در سخت ترین شرایط به او نشاط بدهد، قیمت او همان چیز است، حال آن چیز ممکن است از شئونات حسی، خیالی، وهمی، و یا عقلی باشد. و یا بالاتر از آن فوق عقلانی باشد. وقتی حضرت می­فرماید: «ویل لمن غلبه علیه... وای بر کسی که غفلت بر او غلبه کند «فنسی رحلته...» رحلتش یادش برود و «لم یستعد...» اصلاً آماده سفر نباشد. ما الان معنای این «وای» را نمی­فهمیم چون مشغول دنیا هستیم و با فرهنگ زمین انس داریم و زنده­ایم، اما به محض انتقال به برزخ می­بینیم که تمام عمرمان را باخته­ایم و اصلاً آمادگی برای تحمل فضای بهشت را نداریم. قرآن می­فرماید: «یوم یجعل الولدان شیباً» یعنی غم و حسرت در آنجا به قدری سخت است که کودک پیر می­شود. و ما متوجه نیستیم با این غصه­ ها و درگیری­ هایی که در دنیا برای خودمان درست کرده ­ایم چقدر حسرت ابدی نصیبمان خواهد شد. والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته .

90/10/15 از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی بحثمان درباره­ ی موانع رسیدن به خانواده­ی آسمانی بود و از مناجات شاکین امام سجاد (ع) به عنوان متن آفت شناسی استفاده کردیم و به این فقره از دعا رسیدیم: «مملوه بالغفله و سهو» که یکی از خصوصیاتی که حضرت برای نفس انسان برشمرده پر غفلت و سهو بودن نفس است. این که می ­فرماید: «مملوه» فوق العاده در انسان­شناسی و روان­شناسی و تعیین سبک زندگی انسان مهم است. اگر کسی می­خواهد کار تربیتی و پرورشی انجام دهد و یا سبک زندگی­ اش را تغییر دهد باید بداند اصل بر مملویت نفس از غفلت و سهو است. بعضی از افراد می­ توانند خودشان را از این غفلت نجات دهند اما به تعبیر قرآن «اکثرهم» و بنا به فرمایش امام کاظم (ع) اکثراً مورد مذمت قرار می گیرند چون حاضر نیستند دست از غفلت بردارند و نسبت به آن شهوت دارند و از آن لذت می­ برند و آگاهانه آن را انتخاب می­ کنند و از عوامل غفلت زا می­ گریزند و گاهی هم حالت تهاجمی به خود می­گیرند و از هر چیزی که آنها را یاد خدا و آخرت و ابدیت می ­اندازد فاصله می­ گیرند. در مناجات شعبانیه داریم «ابلیت شبابی فی سکره تباعد» جوانیم را در مستی دوری از تو گذراندم و انواع و اقسام مستی ها سر راه زندگی انسان قرار می­گیرد و باعث می­شود انسان خود حقیقی­اش را فراموش کند و کودک عزیز روانش را سقط کند. یکی از این مستی­ها، مستی جوانی است. در روایت داریم خداوند جوانی را که جوانی نمی­کند دوست دارد. یعنی جوانی که جوانی خود را صرف عشق به حق تعالی و حقیقت خود می­کند و دیگر جوانی کردن­های موسم طبیعی ارضایش نمی­کند و روی او اثر نمی­گذارد. یکی دیگر از این مستی­ها، مستی مال است که فرد را تا آخر عمر درگیر کمالات جمادی، مال، تجملات، خانه، ماشین، لباس و ... می­کند و نمی­گذارد انسان به خود حقیقی ­اش فکر کند. بعضی از افراد نیز با هنر و موسیقی و این جور چیزها دچار خود فراموش و مستی می­شوند. یکی دیگر از مستی­ها که خطرناکتر و شدیدتر است و صورتی کاملاً مقدس و نورانی دارد و جزء حجاب­های ظلمانی و تاریک محسوب نمی­شود. مستی علم است. علم زیباست و مطلوب انسان است اما اگر قرار باشد انسان تمام عمر خویش را صرف یک رشته­ی علمی کند و حقیقت انسانی خویش را فراموش کند، دچار مستی خطرناکی شده­ است. گاهی یک دانشمند ممکن است کار تحقیقاتی و عملی خود را که سالها بر روی آن زحمت کشیده است و ظاهراً امر مقدس بوده، به استعمارگران بفروشد و از علمش برای چپاول و غارت ملتها استفاده شود. به هر حال انواع و اقسام شرابها و مستی­ها بر سر راه انسان قرار دارد و باعث می­شود انسان از کمال مطلق، آخرت و نظام ابدی خود غافل شود، و برای شیطان فرقی نمی­کند که آن عامل مقدس و یا غیر مقدس باشد. (در مورد شیطان و صور مقدس در معرفت نفس توضیح داده شده است). شیطان از چهار طریق به انسان حمله می­کند و در او غفلت ایجاد می­کند. یکی از این حمله ­ها، حمله از جلو است که دائماً آینده را برای فرد تاریک جلوه می­دهد و در او اضطراب و نگرانی ایجاد می­کند و این دلشوره­ها باعث می­شود فرد از خود حقیقی ­اش فاصله بگیرد. مثلاً درسم چه شد، ازدواجم چه شد ،شغلم، دانشگاهم و از این قبیل نگرانی ها. شهید مطهری می­فرمود بعضیها از ترس اینکه مبادا فقیر شوند و مجبور شوند یک شب نان و پنیر بخورند، یک عمر نان و پنیر می­خوردند. یکی دیگر از این حمله ­ها، حمله از عقب است که شیطان دائماً کدورتها، شکستها و گناهان گذشته را به رخ فرد می­آورد و او را دچار ناامیدی و یا انتقامجویی می­کند. اگر کسی نتواند فکر خود را از گذشته و یا آینده نجات دهد قطعاً به جهنم می­افتد. اولین چیزی که سالک در سیر و سلوک و حرکت به سمت آخرت و ابدیت باید داشته باشد تا بتواند از شراب طهور بنوشد و به میکده الهی راه یابد این است که خود را از شر دو حجاب گذشته و آینده خلاص کند. یکی دیگر از حمله­ها، حمله از چپ است که همان گرفتار کردن انسان در دام معصیت و گناه است. اما اگر کسی انسان متوکلی بود و توانست خود را از نگرانی­های آینده نجات دهد و بگوید «الخیر فی ما وقع» هر چه خدا می­خواهد خیر و خوبی است (حمله از جلو) و همچنین خدا را بسیار آمرزنده و مهربان و بهترین موانع خود یافت و توانست از افکار تاریک گذشته رها شود (حمله از عقب) و بخاطر تقوای خود از گناه و معصیت پرهیز کند (حمله از چپ) باید منتظر حمله­ی قوی تری از جانب شیطان باشد که آن همان حمله از سمت راست است. شیطان در حمله از سمت راست انسان را سر کارهای خوب و مثبت می­گذارد مثل کار در هیأت، تهیه­ی جهیزیه، خدمت به مردم، بسیجی شدن و ... و انسان حس خوبی از خودش پیدا می­کند. اما این قبیل کارها برای کسی که ظرفیت ندارد از هر سمی خطرناکتر است و باعث می­شود انسان، دچار خود فراموش شود و انس روزانه ­اش را با خدا، قرآن و خانواده­ ی آسمانی اش از دست بدهد و این خیلی خطرناک است. پس دام­های شیطان از تاریک تاریک به سمت روشن روشن گسترده شده است. یعنی از حجابهای ظلمانی مثل حمله از سمت چپ شروع می­شود و می­آید تا خاکستری که همان حمله­ی جلو و عقب است و سپس به روشن روشن یعنی حمله از سمت راست می­رسد. در حمله از سمت راست فرد اصلاً فکر نمی­کند، که کارهایش حجاب باشد و باعث خود فراموشی اش و از دست دادن انسش با حق تعالی شده باشد، «گر نه با خود مرده داری ای پسر / پس چرا گندیده­ای از پا تا به سر» برای شیطان اصلاً فرقی نمی­کند که فرد کار خوب انجام دهد و یا گناه کند مهمترین چیز برای او این است که فرد به سمت خدا نرود و تخلق به اخلاق الهی پیدا نکند و از صفات خدا چیزی جذب نکند. و تنها براساس لیاقت و شخصیت فرد او را به دام می­کشاند. یکی از علامت­های رشد فرد این است که انسانی که خودش را می­شناسد و غفلت ندارد، می­تواند از خودش لذت ببرد، یعنی تنهایی را دوست دارد و از تنها بودنش خوشش می­آید. البته این موضوع را با افرادی که مشکل روحی، روانی، دارند و گوشه­گیر هستند و الفت­گیری ندارند نباید اشتباه گرفت. حضرت نبی اکرم (ص) می­فرماید: «لا خیر من لا یألف و لا یولف» در کسی که اهل الفت گرفتن نیست خیری نیست. انسانی که رشد کرده در عین حال که می­تواند با همه­ی افراد دور و برش ارتباط خوب برقرار کند، در عین حال از تنهایی هم لذت می­برد و طاقت تنهایی و ساعت خلوت هم زیاد دارد. اما چون پیغمبر سفارش کرده­اند همیشه هر چقدر تعداد بیشتر باشد بهتر است، دیگران را هم دعوت می­کند اما اینطور نیست که اگر در یک کار معنوی، تنها باشد و کسی با او نیاید جا بزند و آن کار را رها کند. او یک تنه عشق بازی می­کند و اهل میکده است. خدا فقط عشق و حال­های ویژه را به کسانی می­دهد که بتوانند تنهایی وارد کار شوند و تنهایی عشق بازی کنند. مثلاً کسی که تنهایی به نماز جمعه می­رود، یا تنهایی به جمکران می­رود اما بعضی افراد هستند تا کسی با آنها نیاید نمی­تواند حرکت کنند. آنها انسانهای ضعیفی هستند و اهل تنها به میکده رفتن نیستند. هدف خلقت رسیدن به الله است و خدا برای رسیدن به این هدف فقط یک موعظه دارد. «قل انما اعظکم بواحد اَن تقوم الله مثنی و فردا» خداوند به پیغمبرش می­فرماید من فقط یک موعظه دارم برای شما و آن این است که برای خدا قیام کنید (برای رسیدن به الله) دو نفری و یا یک نفری. برای مثال بعضی از افراد هستند که می­گویند از وقتی توبه کردیم، خیلی تنها شدیم و دائماً مسخره می­شویم و دیگر محبوبیت قبل را نداریم. اصلاً داستان عشق این است. انسان باید امتحان پس بدهد اگر رسیدی به جایی که به خاطر دینت مسخره شدی بدان تازه برد کردی و تازه انتخاب شدی، اما اگر همرنگ جماعت شدی بدان اصلاً حرکت نکرده­ای. اگر می­خواهی با غیب ارتباط برقرار کنی، با ائمه رابطه­ی خصوصی داشته باشی باید تنهایی وارد عمل شوی و گر نه در غیب به رویت باز نمی­شود. برای مثال اگر به واقعه­ی کربلا نگاه کنی می­بینی اکثر یاران امام حسین (ع) تنها آمدند و خودشان را به امام رساندند. حرّ تنها آمد، زهیر تنها آمد، وهاب نصرانی تنها آمد و ... و این در جایی بود که دهها هزار نفر امام را تنها گذاشته بودند. امام حسین (ع) در مورد یارانش فرمود: «انی لا اعلم اصحاب اوفی و لا خیراً من اصحابی» اصحابی با وفاتر و بهتر از اصحاب خودم سراغ ندارم. در زندگی، هزاران چیز حواس پرت کنی و چشمک زن وجود دارد و ما «مملوه بالغفله» هستیم. خداوند در سوره­ی کهف می­فرماید: «انا جعلنا علی الارض زینتاً لها لنبلوکم ایهم احسن عملاً» ما هر چه روی زمین است چشمک زن آفریدیم تا ببینیم هر کدام از شما چطور عمل می­کنید. و اگر ما به دنبال این چشمک زن ها برویم و از اصل خودمان غافل شویم بیچاره می­شویم ولی اگر نسبت به آنها کور بودیم پس خوشا به حالمان. برای مثال یک سلطان را در نظر بگیرید که در مملکت خود همه چیز دارد، اعم از کنیز و همسر و خادم و مال و ثروت و اعتبار و شهرت و ... و همه هم به او وابسته اند، و این سلطان برای انجام کاری از کاخش خارج می­شود و بر اثر یک جادثه حافظه­اش را از دست می­دهد و همه چیز را فراموش می­کند  و در راه کسی او را می­بیند و برای اینکه به او کمک کند تا زنده بماند، به او شغلی پایین و جایی پست و غذایی ناچیز می­دهد و سلطان هم به این چیزها راضی می­شود چون دچار خودفراموشی شده است و نمی­داند چه کسی است. قصه ما هم اینگونه است ما هم قبل از اینکه روی زمین بیاییم پیش خدا بودیم بالاتر از ملائکه، بالاتر از بهشت، و از آنجا به ناسوت آمدیم و در ناسوت همه چیز را فراموش کردیم و چیزهای پستی گرفتیم و به آنها راضی شدیم. (داستان شاه و طوطی) قرآن و انبیاء آمدند تا به ما بگویند تو زن نیستی، مرد نیستی، این خودِ قلابی نیستی، ابدیت داری، جاودانگی داری، نباید خودت را با غصه­های زمین و طبیعت مشغول کنی، نباید خودت را با حمله­های شیطان سرگرم کنی. لذا امیرالمومنین (ع) فرمودند: «خداوند رحمت کند کسی را که بداند از کجا آمده در کجا هست و به کجا می­رود.» «لا تجهل نفسک فان الجاهل معرفه نفسه جاهل بکل شیء» جاهل و نادان به خودت نباش زیرا کسی که خودش را نمی­شناسد هیچ چیز را نمی­شناسد. لذا شناخت همه­ی دنیا بدون شناخت خودت هیچ فایده­ای ندارد. پیامبر (ص) می­فرماید: « ان الله تبارک و تعالی یبغض کل عالم بالدنیا و جاهل بالاخره» خداوند تبارک و تعالی دشمن می­دارد هر عالم به دنیایی که جاهل به آخرت است. یعنی کسی که خود حقیقی­اش را فراموش کرده و با خود قلابی­اش مشغول است و اصلاً به فکر آخرت و ابدیت و چیزهایی که قرار است با خود ببرد نیست و تمام غصه­ها و غمهایش و شادی­ها و خوشی­هایش مربوط به بدن و طبیعت و کمالات جمادی و نباتی و حیوانی و نهایتاً کمالات علمی است و شیطان تمام سعی­اش بر این است که انسان خود حقیقی­اش را نشناسد و به اصل و ریشه­اش که امام زمان (ع) و خانواده­ی آسمانی­اش است فکر نکند و همه را فراموش کند و چقدر خطرناک است که انسان قبل و بعدش را از یاد برده باشد و اصطلاحاً به مسافر وسط راه تبدیل شده باشد. «الغفله اضرّ الاعدا» پر ضررترین دشمن ها این است که آدم یادش برود چه کسی بوده است. «الغفله شیت نکاح» غفلت خصلت احمقان است. خیلی از افراد خودشان آگاهانه غفلت را انتخاب می­کنند واز هر چیزی که آنها را به یاد خود حقیقی و خانواده­ی آسمانی شان می­اندازد فرار می­کنند. که این همان شیوه­ی احمقانه است که فرد آگاهانه با مشغولیت های دنیا، کودک عزیز روانش را سقط می­کند. امیرالمومنین (ع) فرمودند: «الغفله ضلال نفوس و عنوان نحوس» غفلت گمراهی جانها و سر لوحه ­ی انواع نحسی هاست. یعنی انسان اصلاً نمی­داند در دنیا چه کاره است. نه آرمانی دارد و نه جهان بینی­ای، اصلاً نمی­داند می­خواهد به کجا برود. والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته .

90/10/08 از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی درباره­ ی موانع وصول به خانواده آسمانی و بهره­مندی از فیض ایشان متن مناجات شاکین حضرت سجاد «علیه‌السلام» را مورد بررسی قرار دادیم. و آخرین بحث ما در مورد لهو و لعب یعنی مشغولیت به بازی­های اهل دنیا بود. طبیعت­گراها در جبهه­ی باطل همواره در مقابل فطرت گراها به تولیدات غفلت زا پرداخته­اند. و همیشه سعی داشته­اند که خود و پیروانشان و نیز پیروان حق را غافل کنند و به این منظور دائماً چیزهایی را تولید می­کنند که مردم را از حقیقت و اصل خودشان غافل کنند. زیرا به آخرت اعتقاد ندارند. و دنیا هم نمی­تواند روح بینهایت طلب انسان را آرام کند لذا چنین کسی به شدت به سمت پوچی و ناراحتی­های عصبی می­رود. آمریکا رتبه­ی اول را در مصرف مواد ضد افسردگی به خودش اختصاص داده و سالانه چهارده میلیارد دلار صرف این مواد می­شود. زیرا نفس با ابزار سرگرمی­های دنیا به آرامش نمی­رسد. نفس ساختارش مانند ساختار همه­ی جهان خلقت معصوم است و فقط وجود اختیار در موجودات مختار مانند انسان و جنها و تا حدودی هم حیوانات سبب ظلم می­شود که خواست خدا بوده و به جهت امتحان آنهاست. ساختار عالم از آن جهت که معصوم است در آن تعریف ریاضی وجود دارد مثلاً چشم به لحاظ معصومیت اگر طول موج با آن برخورد کند می­بیند و نیز گوش در برخورد با فرکانس می­شنود. احتیاج به عینک، سمعک و دارو زمانی است که این سیستم معصوم آسیب ببیند. رفتار غیر معصوم با سیستم معصوم، عکس العمل به همراه دارد. دل و روح انسان هم از آنجا که بینهایت طلب است زوج خودش را می­خواهد. حس با محسوسات خیال با مخیلات، وهم با موهومات، عقل با معقولات و فوق عقل یا بخش انسانی ما فقط با «الله» به آرامش می­رسد زیرا بینهایت طلب است لذا فقط با بینهایت آرام می­گیرد. اگر به دل عشق محدود و مجازی بدهیم دل تحقیر و افسرده می­شود. دل الگوی نامحدود رامعصومین «علیه‌السلام» می­خواهد و وقتی الگوی محدود و غیر معصوم به دل بدهیم دچار اضطراب و شک تردید می­شود. کسی که از ترک کردن معشوق زمینی­اش تا خودکشی پیش می­رود به این دلیل است که همه­ی دلش را به او داده­است در صورتی که باید همه­­ی دلش را به «الله» می­داد و سپس با تکیه به این معشوق اصلی به مهرورزی و رابطه­ی عاطفی با دیگران می­پرداخت. زیرا وقتی به دریافت کننده، مطلوب نامناسب بدهیم منجر به واکنش و بیماری می­شود. گوش با صدای نامناسب، معده هم با غذای نامناسب بیمار می­شوند و ریه هم در اثر هوای آلوده به انواع بیماریها دچار می­گردد. و اگر با «الله» و خانواده­ی آسمانی انس نداشته باشیم و الگوهایمان کمتر از آنها باشد بعد از مدتی دچار سرخوردگی و افسردگی و ... می­شویم. برای هر بخشی باید غذای مناسب همان بخش را در نظر بگیریم. دشمنان ما می­خواهند با انواع تنوع ها جای الله را در دل ما پرکنند. فیلم، سریال، رمان و داستانهای پلیسی و جنایی، بازیهای رایانه­ای و انواع مشغله ها را برای انسان تدارک دیده­اند تا وقت آنها را پرکنند، ولی هرگز به شادی و آرامش نخواهند رسید. زیرا مطلوب اصلی را به روح نداده­اند و قرآن اینگونه از رسیدن به آرامش سخن می­گوید: «الا بذکرالله تطمئن القلوب» انسان اگر تمام دلش سرشار از عشق به «الله» شود که این عشق جاودانه و قدرتمند است. با این عشق هر گونه ارتباطی اغم از همسری، همسایگی، دوستی، تجاری و ... می­تواند به همه عاطفه بدهد ولی هرگز گدای عواطف دیگران نمی­شود. اگر ارتباط باقی بماند ارتباطی سالم است که عاری از حسادت، زودرنجی، بدبینی، بداخلاقی، توهین و منت گذاشتن و ... است. زیرا آسمانی است و هر لحظه ممکن است بیشتر شود. چون حضرت فرموده­اند که هر چه ایمان بیشتر می­شود عواطف هم افزایش می­یابد. اگر هم از دست انسان برود باز هم انسان سرخورده و غمگین نمی­شود ممکن است ناراحت شود اما تحقیر و تنها نمی­شود اما اگرانسان بدون عشق به الله عاشق کسی شود همراه با زودرنجی و حساسیت و مچاله شدن خواهد بود. و از آن جا که خدا حرمت دل ما را نگاه می­دارد توصیه می­کند که اول دلتان را با خانواده­ی آسمانی اتان پر کنید سپس با عشق محمد و آله محمد «سلام‌الله علیها» با دیگران رابطه برقرارکنید. قرآن می­فرماید که بعضی از زنان و فرزندان دشمنان شما هستند از آنها حذر کنید. «ان من ازواجکم و اولادکم عدّولکم فاحذرواهم» زیرا با عشق و عاطفه­ی محدود انسان را از عاطفه­ی نامحدود محروم می­کنند. و سبب خواری و وابستگی انسان می­شوند و بخاطر آنها انسان مقابل خدا و دین ایستاده و گناه می­کند. کسی که دلش را به نالایق می­دهد تحقیر شدن حقش است. حضرت صادق «علیه‌السلام» در پاسخ کسانی که می­پرسیدند چگونه است که بعضیها در عشق خوار می­شوند، فرمودند که این جزای کسی است که عشق و یاد خدا را رها کرده­است. دل به این و آن مده ای بوالهوس!                                                دل به آن ده کان دلت داده­ است و بس با عشق به خدا روابط انسان با دیگران به دور از هر گونه ظلم و بد جنسی است. و پشتوانه­ی معنوی محکمی هم دارد. لهو و لعب انسان را از معشوق اصلی دور کرده و به شدت قیمت انسان را پایین آورده و گرفتار محدوده ا می­کند. لذا مومن حقیقی لهو و لعبش را خودش مدیریت می­کند. در تفریحات سالم با «بسم الله الرحمن الرحیم» وارد می­شود لذا با خداست و آسیبی نمی­بیند. در مجالس گناه بدون خدا می­رویم که دچار آسیب می­شویم. مجلسی که خدا و خانواده­ی آسمانی شرکت نمی­کنند انسان هم نباید برود. وای به حال ما اگر جایی که خانواده­­ی آسمانی امان نمی­آیند برویم و اصلاً برایمان مهم نباشد. «... تغیّض له شیطاناً فهو له قرین» باید قرین انواع شیاطین گردد. و افکار و خیالات کثیف و آلوده شبانه روز او را رها نمی­کنند: «جان همه روزه لگد کوب ازخیال». حضرت در ادامه­ی مناجات شاکین می­فرمایند: «... مملوه بالغفله و السّهو» سرشار از غفلت و بازیگوشی است که بسیار ما را دچار آسیب می­کند. «غفلت» مقابل «یاد» است. انسان وقتی به غذا نیاز دارد معده­اش با گرسنگی بهاو هشدار داده و یادآوری می­کند. اگر نور کم باشد چشم بادرد و تار دیدن کم بودن نور را متذکر می­شود پوست با هوا و غذای نامناسب برواکنشی مانند لک آوردن یا پوست پوسته شدن انسان را خبردار می­کند. اگر شخص اعتنا به این علائم و هشدارها نکند ممکن است متوجه شود آن علائم حکایت از سرطان داشته و الان خیلی دیر شده­است. کسی که نیاز به عینک یا سمعک پیدا می­کند به هشدارهای چشم و گوشش اعتنا نکرده و غافل شده­است. اگر سیستم بدن ما دچار بیشعوری شده و مثلاً نیاز به غذا را هشدار ندهد ممکن است انسان از گرسنگی بمیرد. مانند سرطان که سیستم بدن بیشعور می­شود و میکروب و آلودگی به حدی افزایش می­یابد که سرطان شده و پیشرفت هم کرده­است. در شیمی درمانی سلولهای آلوده و بیشعور را از بین برده و بدن به میزان توانایی­اش سلولهای سالم می­سازد. غفلت زمانی اتفاق می­افتد که انسان به چیزی آگاهی دارد و در عین حال از آن غافل می­شود. مثل اینکه انسان یک لحظه غافل می­شود و ظرفی از دستش افتاده و می­شکند یا اینکه مثلاً بچه­اش گم می­شود و ... اینکه حضرت می­فرمایند نفس پر از غفلت و بازیگوشی است نه اینکه انسان خودش را نمی­شناسد چنین شخصی جاهلاست غافل می­داند و می­شناسد ولی دچار غفلت شده­است. البته جهل هم گناه است و روز قیامت جاهلان بدون حساب به جهنم می­روند. و در پاسخ اعتراضشان ملائکه می­گویند می­توانستی بیاموزی. عقل انسان از خطر احتمالی هم اجتناب می­کند. کما اینکه اگر کسی که ضمناً ناشناس هم است در اینجا فریاد بزند که بمبی اینجاست که الان منفجر می­شود چقدر احتمال صحت می­دهیم؟ ولی همه فرار می­کنند. حالا ممکن است دروغ گفته یا شوخی کرده باشد. اگر صد لیوان آب در مقابل ما باشد و به ما بگویند یکی از اینها مسموم است از هر صد تا پرهیز می­کنیم. خدا صد و بیست و چهار هزار پیامبر فرستاده، میلیونها عالم و میلیونها جلد کتاب درباره­ی هدف از خلقت، خدا، قیامت و ... تلویزیون مملو از آموزشهای دینی بوده که بینهایت عوامل تذکر بوده­اند و ما نباید کمی احتمال راست بودن اینها را بدهیم؟ این همه شهید با هزاران وصیتنامه که پیش روی ما قراردارند ما باید حداقل احتمال درستی اینها را بدهیم. کسی که یک درصد هم احتمال نمی­دهد در واقع به شعور خودش خیانت کرده­است و نمی­تواند جواب خدا را بدهد. لذا جاهل نمی­تواند پاسخگوی خدا باشد. باید می­آموخت اگر محیط را بهانه کند، فرشتگان می­گویند: «الم تکن ارض الله واسعه فتهاجروا» آیا زمین خدا وسعت نداشت که هجرت کنید؟ چه بسا کسانی که از اروپا و آمریکا به شهر قم آمده­اند زیرا امکان تنفس فطری در آنجا نداشتند و ثروتمندترین کشور برای تنفس فطری کشور ایران است و هیچ کشوری به اندازه­ی ایران برای اوج گرفتن و پرواز مناسب نیست. انسان باید از هر جایی که نمی­تواند شخصیتش را حفظ کند هجرت کند. البته غافل کسی است که می­داند که آخرت و ابدیت و ملکوت و الله و ... وجود داشته و نباید به کمتر از «الله» خودش را بفروشد ولی دچار غفلت می­شود. عوامل غفلت هم به اندازه­ی عوامل تذکر زیاد است. دشمنان ما همواره ما را خود حقیقی دور و خود جنسی را مطرح می کنند. لذا از صبح تا شب ذهن شخص درگیر مسائل طبیعی­اش است و توجهی به کودک عزیز روانش ندارد. و سی چهل سال از عمرش گذشته و نمی­تواند با قرآن انس بگیرد و با مهر و سجاده پرواز کند. کسی که قلبش از قرآن مهجور است میلیونها سال گرفتار عذاب جهنم خواهد شد قرآنی که نامه­ی خداست و با شهادت میلیونها انسان به دست ما رسیده و ما حاضر نیستیم آن را خوانده و بفهمیم. ما وقتی برای شناختن اصل خود و خانواده­ی آسمانی­امان اختصاص داده­ایم؟ چگونه است که ما به دنبال شناخت اصل خودمان نیستیم؟ علی «علیه‌السلام» می­فرمایند: «من تعجب می کنم که شما دنبال گمشده هایتان می­گردید ولی خودتان را که گم می­کنید به دنبال خودتان نمی­گردید.» بعضیها یکباراز خودشان پرسیده­اند که برای چه خلق شده­اند. برای دنیا که خلق نشده­ایم چون هیچ چیز دنیا ما را آرام نمی­کند. عامل شادی و آرامش ما چیست؟ برای مسائل طبیعی تلاش زیاد می­کنیم ولی به خودمان و خانواده­ی آسمانی مان فکر هم نمی­کنیم. غفلت یعنی انسان می­داند ولی یک ازدواج غلط یا سفر غلط و به هر حال یک تصمیم غلط اورا از اصلش و خانواده­ی حقیقی اش دور کرده که تا این حد خوار و ذلیل شده­ایم. سیزده معصوم در اثر غفلت مسلمانان فراموش شدند. پیامبر «سلام‌الله علیها» که شهادتش مورد اختلاف است و طبق بعضی روایات که ایشان هم شهید شده­اند: «ما منّا الامسموم او مقتول» غفلت از ایشان باعث دوری ما و آسیب دیدن مان می­شود. غفلت از امام زمان «عجل‌الله تعالی فرجه‌الشریف» هم ایشان را آواره و تنها کرده و هم ما را دچار ظلم نموده­است. در زندانها با نوامیس مسلمانان کمترین کاری که می­کنند این است که چند نامحرم دختری را چنان کتک می­زنند تا بمیرد و... کارهایی که آمریکایی­ها در عراق و آل خلیفه در بحرین مرتکب می­شوند وحشی­ترین کارهاست و دم از حقوق بشر می­زنند و عده­ای احمق هم دفاع می­کنند. کسی که از منجی غفلت کند هر بلایی ممکن است سرش بیاید. خداوند به پیامبرش اینگونه می­فرمایند: «یا احمد اجعل همّک همّاً واحد....» ای احمد همّ خودت را همّ واحد قرار بده. (این فرمایش را پیش روی خود قرار دهید و دائماً تکرار کنید عمل به آن به شادی و آرامش انسان خیلی کمک می­کند) بعضیها کارهای مختلف دارند ولی اصلاً دچار پراکندگی ذهن نمی­شوند و همه­ی آنها را مدیریت می­کنند زیرا همّ واحد دارند. اما کسی که اینگونه نیست حتی اگر تمام کارهایی که انجام می­دهد خیر باشند دچار پژمردگی و گیجی می­شود، نماز اول وقت، ارتباط با خدا و خانواده­­ی آسمانی و ... را ازدست می­دهد. زیرا اول با «الله» به صلح نرسیده است. شکر ایزد که میان من و او صلح افتاد. علی «علیه‌السلام» می­فرمایند: «من اصلح فیما بینه و بین الله اصلح الله فیما بینه و بین الناس» هر گاه کسی با خدا به صلح برسد خدا بین او و مردم را اصلاح می­کند. طلاق جایی اتفاق می­افتد که زن و شوهر یا یکی از آنها با خدا به صلح نرسیده­باشد. احساس بدبختی، سرخوردگی، حسادت و ... زمانی که انسان با خدا قهر است اتفاق می­افتد. انسان نباید به خاطر دنیا رابطه­اش را با خدا خراب کند و تحت هر شرایطی باید خلوت و مناجاتش باخدا را از دست ندهد. اگر بدون خدا با هر چیز و هر کس رابطه برقرار کنیم آسیب می­بینیم. و اگر با خدا سراغ هر رابطه­ای برویم برای ما نورانیت می­آورد. درس و دانشگاه و سفر خارج و ازدواج و ... باید با خدا باشد تا انسان خیر ببیند و الا آسیب می­بیند. بعضیها وقتی وارد هواپیما می­شوند روسری را کنار گذاشته و وقتی از هواپیما در کشور دیگر پیاده می­شوند اصلاً یک شخصیت دیگر می­شوند و تدریجاً روح و روانش تخریب می­شود. «همّ واحد» یعنی اینکه اول انسان خودش را و خانواده­ی آسمانی­اش را پیدا کند و تمام برنامه­ریزی­هایش را برای ملحق شدن به ایشان دهد. و هر گونه رابطه­ای و لو مقدس رابطه­ی ما با خانواده­ی آسمانی­مان را به هم بریزد شیطانی است. شیطان به افرادی اهل گناه نیستند پیشنهادهای زیادی در جهت کارهای خوب و مفید می­دهد تا سرگرم شود و نتواند قوایش را در همّ واحد یکی کند و همت پرواز داشته­باشد. بعضیها به عنوان یک فرد هیأتی می­توانند رشد کنند ولی وقتی رئیس هیأت می­شوند دائماً در حال دعوا و درگیری هستند. بعضی ظرفیت مدیریت چند هیأت راداشته و کاملاً به خودشان مسلط هستند. هر کس باید ظرفیت خود را در نظر بگیرد سپس اقدام به انجام کاری نماید. شخص مشهوری است که هم صدای خوبی دارد و هم حس و حال معنوی بالایی ولی اقدام به مداحی نمی­کند زیرا خودش را سنجیده و متوجه شده که همت واحدش را از دست می­دهد و با اصطلاح «مداح باز» و «هیأت باز» می­­شود. کلاس بازی و استاد بازی با کلاس داری و استادی خیلی فرق می­کند. در حال حاضر در این گروهها و احزاب بسیاری از افراد «سیاست باز» شده­اند نه مانند شهید مدرس که سیاست را برای رساندن خود، به دیگران و کشورش به خانواده­ی آسمانی­اش می­خواست. بعضیها می­خواهند برای شهرت و اشرافیت با بیت المال نماینده­ی مجلس شوند. شخصی می­گفت که اطرافیان اصراردارند که من نماینده­ی مجلس شوم ولی قلبم راضی نیست چه کنم؟ (اتفاقاً شخص مشهور و با امکاناتی هم است.) گفتم: بگو خدا و امام زمان «عجل‌الله تعالی فرجه‌الشریف» اجازه نمی­دهند. اگر انسان چنین مسئولیتهای را قبول کرد و رابطه­اش با خدا و خانواده­ی آسمانی­اش ضعیف نشد معلوم است که راضی هستند در غیر اینصورت اصلاً صلاح نیست. حضرت در ادامه می­فرمایند: «... فاجعل لسانک لساناً واحداً» زبانت را زبان واحد قرار بده. نه اینکه انسان در هر جمعی مطابق میل آنها سخن بگوید. شخصی می­گفت که فامیلهای ما خیلی مختلف هستند و من مخصوصاً عکس مقام معظم رهبری را نصب کرده­ام تا هر کس می­آید بداند اینجا حرف مفت نمی­توانند بزنند. و چند رو نیستیم که بخواهیم همه از من راضی باشند. «... واجعل بدنک حیاً» و بدنت را زنده نگهدار. توضیح این قسمت را در جلسه­ی بعد خواهیم کرد. والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته .