امام باقر علیه‌السلام می‌فرماید: بر مردم زمانی می‌آید که امامشان از منظر آنان غایب می‌شود. خوشا به حال آنان که در آن زمان در امر [ولایت] ما اهل‌بیت ثابت‌قدم و استوار بمانند! کمترین پاداشی که به آنان می‌رسد، این است که خدای متعال خطاب شان می‌کند و می‌فرماید: بندگان من! شما به حجت پنهان من ایمان آوردید و غیب مرا تصدیق کردید. پس بر شما مژده باد که بهترین پاداش من در انتظارتان است. دلدادگان فرهنگ انتظار با همه مشکلات و گرفتاری‌هایی که دشمنان برایشان فراهم می‌آورند، هرگز امید به رسیدن آن روز دیدنی و لذت‌بخش را از دست نمی‌دهند، بلکه شوق و عشقشان بیشتر می‌شود و زیر لب زمزمه می‌کنند: چه خوش باشد که بعد از انتظاری//// به امیدی رسد امیدواری سخن از خصوصیات انقلاب جهانی آن یار سفر کرده، زمانی شیرین‌تر می‌شود که امامان معصوم علیهم‌السلام ویژگی‌ها و نشانه‌های عصر ظهور حضرت قائم آل محمد صلی الله علیه و آله را برای مان توصیف کنند و بذر امید و آرزوی استقرار دولت کریمه امام زمان علیه‌السلام را در دل‌های به انتظار نشسته‌مان شکوفا گردانند تا رایحه دل‌انگیز دوران ظهور در روح و جسم انسان‌هایِ خسته از ظلم و ناعدالتی و فتنه و فساد، حیاتی تازه ببخشد. اگر آن نائب رحمان ز درم باز آید عمر بگذشته به پیرانه سرم باز آید دارم امید خدایا که کنی تأخیری در اجل تا به سرم تاج سرم باز آید گر نثار قدم مهدی هادی نکنم گوهر جان به چه کار دگرم باز آید آن که فرق سر من خاک کف پای وی است پادشاهی کنم آر او به سرم باز آید کوس نو دولتی از بام سعادت بزنم گر ببینم که شه دین ز درم باز آید می‌روم در طلبش کوی به کو دشت به دشت شخصم آر باز نیاید خبرم باز آید «فیض» نومید مشو در غم هجران و منال شاید آر بشنود آه سحرم، باز آید منتظران مژده باد امام باقر علیه‌السلام در گفتاری امیدآفرین و نشاط بخش به منتظران حقیقی آن حضرت مژده می‌دهد: «یَأْتِی عَلَی النّاسِ زَمانٌ یَغِیبُ عَنْهُمْ اِمامُهُمْ فَیاطُوبی لِلثّابِتِینَ عَلی اَمْرِنا فِی ذلِکَ الزَّمانِ اِنَّ اَدْنی ما یَکُونُ لَهُمْ مِنَ الثّوابِ اَنْ یُنادِیَهُمُ الْبارِی‌ءُ عَزَّ وَ جَلَّ عِبادِی آمَنْتُمْ بِسِرّی وَ صَدَّقْتُمْ به غیبی فَأَبْشِرُوا به حسن الثَّوابِ مِنّى (1)؛ بر مردم زمانی می‌آید که امامشان از منظر آنان غایب می‌شود. خوشا به حال آنان که در آن زمان در امر [ولایت] ما اهل‌بیت ثابت‌قدم و استوار بمانند! کمترین پاداشی که به آنان می‌رسد، این است که خدای متعال خطابشان می‌کند و می‌فرماید: بندگان من! شما به حجت پنهان من ایمان آوردید و غیب مرا تصدیق کردید. پس بر شما مژده باد که بهترین پاداش من در انتظارتان است.» امام باقر علیه‌السلام فرمود: مطمئناً بدان! اگر من آن روزگاران را درک کنم، جانم را برای فداکاری در رکاب حضرت صاحب‌الامر علیه‌السلام تقدیم می‌دارم. آن گاه امام باقر علیه‌السلام ادامه داد: «خداوند متعال به خاطر ارج‌گذاری به چنین منتظران راستینی به آنان می‌فرماید: شما مردان و زنان، بندگان حقیقی من هستید. رفتار نیک و شایسته‌تان را می‌پذیرم و از کردار ناپسندتان عفو می‌کنم و به خاطر شما سایر گنهکاران را می‌آمرزم و بندگانم را به خاطر شما با باران رحمت خود سیراب و از آنان بلا را دفع می‌کنم. ای عزیزترین بندگان من! اگر شما نبودید، عذاب دردناک خود را به مردم نافرمان نازل می‌کردم.»(2) یاران وفادار پیشوای پنجم علیه‌السلام در توصیف یاران حضرت مهدی علیه‌السلام که در زمان غیبت، خود را برای شرکت در قیام جهانی آن حضرت آماده می‌کنند، به ابو خالد کابلی فرمود: «من به گروهی می‌نگرم که در آستانه ظهور از طرف مشرق زمین به پا می‌خیزند. آنان به دنبال طلب حق و ایجاد حکومت الهی تلاش می‌کنند. بارها از متولیان حکومت اجراء حق را خواستار می‌شوند، امّا با بی‌اعتنایی مسئولین مواجه می‌شوند. وقتی که وضع را چنین ببینند، شمشیرهای خود را به دوش می‌نهند و با اقتدار و قاطعیت تمام در انجام خواسته‌شان اصرار می‌ورزند تا این که سردمداران حکومت نمی‌پذیرند و آن حق طلبانِ ثابت قدم، ناگزیر به قیام و انقلاب می‌گردند و کسی نمی‌تواند جلوگیرشان شود. این حق‌جویان وقتی که حکومت را به دست گرفتند، آن را به غیر از صاحب‌الامر علیه‌السلام به کس دیگری نمی‌سپارند. کشته‌های اینها همه از شهیدان راه حق محسوب می‌شوند.» در اینجا امام باقر علیه‌السلام به ابو خالد کابلی جمله‌ای زیبا فرمود که می‌تواند نصب العین همه منتظران لحظات ظهور باشد. آن حضرت فرمود: «اَما اِنِّی لَوْ اَدْرَکْتُ ذلِکَ لاَءَسْتَبْقَیْتُ نَفْسی لِصاحِبِ هذَا الاْءَمْرِ (3)؛ مطمئناً بدان! اگر من آن روزگاران را درک کنم، جانم را برای فداکاری در رکاب حضرت صاحب الامر علیه‌السلام تقدیم می‌دارم.» امام در مورد یاران امام زمان علیه‌السلام فرمود: به خدا سوگند! 313 نفر یاران مهدی علیه‌السلام می‌آیند که پنجاه نفر از آنان زن می‌باشند و بدون هیچ‌گونه وعده قبلی در شهر مکه گرد هم جمع می‌شوند. امام پنجم علیه‌السلام در مورد استقامت و استواری یاران حضرت مهدی علیه‌السلام به آیه‌ای از قرآن استناد کرد و در تفسیر آیه «فَاِذا جاءَ وَعْدُ اُوْلهُما بَعَثْنا عَلَیْکُمَ عِبادا لَنا اُولی بَأْسٍ شَدِیدٍ فَجاسُوا خِلالَ الدِّیارِ وَ کانَ وَعْدا مَفْعُولاً»(4)؛ «هنگامی که نخستین وعده فرا رسد، گروهی از بندگان پیکارجویِ خود را بر ضد شما برمی‌انگیزیم [تا شما را سخت درهم کوبند و برای به دست آوردن مجرمان] خانه‌ها را جستجو می‌کنند و این وعده‌ای است قطعی.» فرمود: «این بندگان پیکارجو و مقاوم که به طرفداری از حق به پا می‌خیزند، همان حضرت قائم و یاران وفادار او هستند.»(5) چشم به راه ظهور از منظر امام باقر علیه‌السلام در عصر غیبت، چشم به راه ظهور حضرت مهدی علیه‌السلام بودن و انتظار حکومت آل محمد صلی الله علیه و آله را کشیدن از عبادات شایسته و برتر محسوب می‌شود. آن گرامی به نقل از وجود مقدس رسول اکرم صلی الله علیه و آله فرمود:«اَفْضَلُ الْعِبادَةِ انْتِظارُ الْفَرَجِ (6)؛ انتظار [پیروزی و] فرج [آل محمد صلی الله علیه و آله] از برترین عبادات محسوب می‌شود.» جهان در آستانه ظهور در آستانه ظهور حضرت مهدی علیه‌السلام اوضاع جهان به بدترین وضع خود می‌رسد و ظلم و ناعدالتی، تبعیض، تضییع حقوق دیگران به بدترین وضع خود تبدیل شده و مردم از هر کس و حکومتی ناامید گردیده، به دنبال روزنه امید و ندای عدالتی می‌گردند که آنان را از آن منجلاب ستم و از چنگال زورمداران و مستکبران نجات بخشد. مردم چنان از دست دروغ‌گویان فتنه‌انگیز و فرصت طلب به تنگ می‌آیند که شب و روز آرزوی قیام منادی عدالت را در سر می‌پرورانند. حضرت امام باقر علیه‌السلام فضای تاریک جهان قبل از ظهور را این‌گونه بیان می‌کند: «لا یَقُومُ الْقائِمُ اِلاّ عَلی خَوْفٍ شَدیدٍ مِنَ النّاسِ وَ زَلازِلَ وَ فِتْنَةٍ وَ بَلاءٍ یُصیبُ النّاسَ وَ طاعُونٍ قَبْلَ ذلِکَ وَ سَیْفٍ قاطِعٍ بَیْنَ الْعَرَبِ وَاخْتِلافٍ شَدیدٍ بَیْنَ النّاسِ وَ تشْتیتٍ فی دینِهِمْ وَ تَغْییرٍ فی حالِهِمْ حَتّی یَتَمَنَّی الْمُتَمَنّی الْمَوْتَ صَباحا وَ مَساءً مِنْ عِظَمِ ما یَری مِنْ کَلْبِ النّاسِ وَ اَکْلِ بَعْضِهِمْ بعضاً7)؛ حضرت قائم علیه‌السلام قیام نمی‌کند، مگر در حال ترس شدید مردم و زلزله‌ها و فتنه و بلایی که بر مردم فرا رسد و قبل از آن، گرفتار طاعون می‌شوند. آن‌گاه شمشیر برنده میان اعراب حاکم می‌شود و اختلاف میان مردم و تفرقه در دین و دگرگونی احوالشان به اوج می‌رسد؛ به گونه‌ای که هر کس بر اثر مشاهده درنده‌خویی و گزندگی‌ای که در میان برخی از مردم نسبت به بعضی دیگر به وجود می‌آید، صبح و شام آرزوی مرگ می‌کند.» امام آن‌گاه افزود: «وقتی که یأس و ناامیدی تمام مردم را فرا گرفت و دیگر از هر جهت خود را در بن‌بست احساس کردند، امام غائب علیه‌السلام قیام می‌کند.» اقتدار حضرت مهدی علیه‌السلام برای اجراء عدالت و گسترش مساوات در جامعه اسلامی لازم است که موانع عدالت را از میان برداشت و راه آن را هموار کرد؛ زیرا اصحاب زر و زور و تزویر و کسانی که از در هم ریختگی جامعه در راه ترویج فساد و انحراف بهره می‌برند، هرگز از عدالت و برنامه‌های عادلانه راضی نخواهند بود و با توسل به هر شیوه‌ای در مسیر احقاق حقوق مردم سنگ‌اندازی خواهند کرد. بنابراین، یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های زمامداران عادل قاطعیت و صلابت در مقابله با دشمنان داخلی و خارجی است. امام زمان علیه‌السلام نیز با اقتدار کامل مخالفین اسلام و دشمنان عدالت را سرکوب خواهد کرد. امام باقر علیه‌السلام می‌فرماید:«لَیْسَ شَأْنُهُ اِلاّ بِالسَّیْفِ (8)؛ آن حضرت (در سرکوب دشمنان قسم خورده‌اش) فقط شمشیر را می‌شناسد.» او در قاطعیت همانند جدّش رسول خدا صلی الله علیه و آله عمل خواهد کرد و به خیانتکاران، کافران و عوامل داخلی دشمن اجازه هیچ‌گونه توطئه‌ای نخواهد داد. دجّال نیز فتنه‌گری کذّاب و فریبنده است که موجی از آشوب و فتنه به پا می‌کند و بسیاری را با دسیسه‌های شیطانی‌اش می‌فریبد. چشم راست او ناپیداست و نام اصلی‌اش صیف بن عائد است. او ادعای خدایی می‌کند. در سحر و جادو، زبردست و در فریب مردم، مهارت عجیبی دارد. شیطان صفتان به اطراف او گرد می‌آیند. حضرت باقر علیه‌السلام درباره شباهت حضرت مهدی علیه‌السلام به پیامبران الهی مطالبی فرموده و درباره تشابه حضرت خاتم الاوصیاء به حضرت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرموده است: «وَ اَمّا مِنْ مُحَمَّدٍ صلی الله علیه و آله فَالْقِیامُ بِالسَّیْفِ وَ تَبْیینُ آثارِهِ ثُمَّ یَضَعُ سَیْفَهُ عَلی عاتِقِهِ ثَمانِیَةَ اَشْهُرٍ فَلا یَزالُ یَقْتُلُ اَعْداءَ اللّهِ حَتّی یَرْضَی اللّهُ عَزَّ وَ جَلَّ (9)؛ و امّا [شباهت حضرت مهدی علیه‌السلام] به پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله قیام با شمشیر است [که دشمنان لجوج را از میان برمی‌دارد] و آثار آن حضرت را آشکار می‌کند. آن‌گاه هشت ماه به صورت مسلّح و آماده به سر می‌برد و همواره با دشمنان خدا مبارزه می‌کند تا این که خداوند راضی شود.» بانوان در دولت مهدوی بدون تردید بانوانِ شایسته و متعهد در دولت آن حضرت جایگاه ارزشمندی دارند. نقش زن در آن زمان همانند زنان صدر اسلام، فراخور حال آنان و نسبت به موقعیت ویژه‌شان خواهد بود؛ یعنی همان رسالتی که یک زن مسلمان طبق آیین اسلام به دوش گرفته است، در عصر ظهور نیز به آن پای‌بند خواهد بود. آنچه از روایات بر می‌آید، آن است که عده‌ای از کارگزاران آن حضرت از بانوان ارجمند هستند. جابر بن یزید جعفی از یاران نزدیک امام محمد باقر علیه‌السلام به نقل از آن حضرت فرمود:«وَ یَجِی‌ءُ وَاللّهِ ثَلاثُ مِائَةٍ وَ بِضْعَةَ عَشَرَ رَجُلاً فیهِمْ خَمْسُونَ امْرَأَةً یَجْتَمِعُونَ بِمَکَّةَ عَلی غَیْرِ میعادٍ (10)؛ به خدا سوگند! 313 نفر یاران مهدی علیه‌السلام می‌آیند که پنجاه نفر از آنان زن می‌باشند و بدون هیچ‌گونه وعده قبلی در شهر مکه گرد هم جمع می‌شوند.» روایت دیگری در این زمینه از ام‌سلمه، همسر رسول خدا صلی الله علیه و آله از طریق اهل سنت نقل شده است که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله در آن گفتار با اشاره به عصر ظهور و اجتماع یاران حضرت مهدی علیه‌السلام در اطراف آن حضرت می‌فرماید:«یَعُوذُ عائِذٌ فِی الْحَرَمِ فَیَجْتَمِعُ النّاسُ اِلَیْهِ کَالطَیْرِ الْوارِدِ الْمُتَفَرِّقَةِ حَتّی یَجْتَمِعَ اِلَیْهِ ثَلاثُ مِائَةٍ وَ اَرْبَعَةَ عَشَرَ رَجُلاً فِیهِ نِسْوَةٌ ...؛ (در زمان ظهور) پناه‌خواهی به حرم خداوند در مکه پناهنده می‌شود. مردم همانند کبوتران از هر سو به جانب او رو می‌آورند تا این که سیصد و چهارده نفر که عده‌ای از آنان زن هستند، دور او را می‌گیرند.» و ادامه داد: «و از همان جا خروج می‌کنند و بر تمام ستمگران و اعوان و انصارشان پیروز می‌گردند و عدل را آن چنان در روی زمین برقرار می‌سازند که زندگان آرزو می‌کنند که ای کاش مرده‌هایشان نیز از طعم آن عدالت می‌چشیدند!»(11) مخالفین دولت مهدوی سران جبهه باطل معمولاً افرادی خودخواه، متکبر، صاحب صفات ناپسند انسانی هستند که در مقابل حق خودنمایی می‌کنند. آنان چنان در منجلاب فساد و گناه غوطه‌ورند که انسان‌های حق‌طلب و جلوه‌های فضیلت را خطرناک‌ترین دشمنان خویش قلمداد می‌کنند. به همین جهت، تمام تلاش‌های خود را برای نابودی آیین حق و رهبران الهی به کار می‌گیرند. اما خداوند طبق سنت پایدار خود همواره حق را پیروز گردانیده و دشمنانش را مأیوس و مغلوب کرده است. قرآن می‌فرماید: «یُرِیدُونَ أَن یُطْفِئُواْ نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَهِهِمْ وَ یَأْبَی اللَّهُ إِلآَّ أَن یُتِمَّ نُورَهُ وَ لَوْکَرِهَ الْکَـفِرُونَ»(12)؛ «(مخالفین حق) مى نور خدا را با دهان‌های خود خاموش کنند، ولی خدا جز این نمی‌خواهد که نورش را کامل کند؛ هر چند کافران را خوش نیاید.» در عصر ظهور، تلاش‌های زیادی صورت می‌گیرد تا از استقرار حکومت قائم آل محمد صلی الله علیه و آله جلوگیری شود، اما آن حضرت به لطف و مدد الهی، تمام موانع را از میان برمی‌دارد. سفیانی یکی از دشمنان سرسخت حضرت مهدی علیه‌السلام است. امیرمؤمنان علی علیه‌السلام در مورد جنایات وی به کوفیان فرمود: «بدا به حال کوفه! سفیانی چه جنایاتی در آنجا انجام می‌دهد! به حریم شما تجاوز می‌کند، کودکان را سر می‌برد و ناموس شما را هتک می‌کند.»(13) امام باقر علیه‌السلام درباره ویژگی‌های این دشمن سرسخت حضرت مهدی علیه‌السلام فرمود: «اگر سفیانی را مشاهده کنی، در واقع پلیدترین مردم را دیده‌ای. وی دارای رنگی بور و سرخ و کبود است. هرگز سر به بندگی خدا فرو نیاورده و مکه و مدینه را ندیده است.»(14) امام باقر علیه‌السلام می‌فرماید: «گویا من سفیانی (سرکرده دشمنان حضرت امام عصر علیه‌السلام) را می‌بینم که در زمین‌های سرسبز شما در کوفه اقامت گزیده، ندا می‌دهد که هر کس سر یک تن از شیعیان علی علیه‌السلام را بیاورد، هزار درهم پاداش اوست. در این هنگام، همسایه به همسایه دیگر حمله می‌کند و می‌گوید: این شخص از شیعیان است. او را می‌کشد و هزار درهم جایزه می‌گیرد.»(15) شیصبانی نیز یکی دیگر از سران جبهه باطل در عصر ظهور است. او از دشمنان کینه‌توز اهل‌بیت علیهم‌السلام و حضرت مهدی علیه‌السلام می‌باشد. ریشه‌اش به بنی‌عباس می‌رسد و شخصی بدکردار، شیطان صفت و گمنام است. امام باقر علیه‌السلام به جابر جعفی فرمود: «سفیانی خروج نمی‌کند، مگر آن که قبل از او شیصبانی در سرزمین عراق خروج می‌کند. او همانند جوشیدن آب از زمین، یکباره پیدا می‌شود و فرستادگان شما را به قتل می‌رساند. بعد از آن در انتظار خروج سفیانی و ظهور قائم علیه‌السلام باشید.»(16) دجّال نیز فتنه‌گری کذّاب و فریبنده است که موجی از آشوب و فتنه به پا می‌کند و بسیاری را با دسیسه‌های شیطانی‌اش می‌فریبد. چشم راست او ناپیداست و نام اصلی‌اش صیف بن عائد است. او ادعای خدایی می‌کند. در سحر و جادو، زبردست و در فریب مردم، مهارت عجیبی دارد. شیطان صفتان به اطراف او گرد می‌آیند. اما طبق مشیت الهی و سنت تغییرناپذیرش همچنان که در طول تاریخ همواره به اثبات رسیده است، اهل باطل همچون کف روی آب نابود شدنی هستند و حضرت مهدی علیه‌السلام نیز با غلبه بر سران کفر و فتنه و نفاق طومار زندگانی دشمنان فضیلت و کمال را درهم می‌پیچد و بساط عدل و داد و انسانیت را در روی زمین می‌گسترد. نویدهای امام محمد باقر علیه‌السلام در مورد ظهور حضرت مهدی (عج) 1- ابوحمزه ثمالی آورده است که: در یکی از روزها در محضر درس امام محمدباقر علیه‌السلام بودم، هنگامی که حاضران رفتند، امام باقر علیه السلام فرمود: اباحمزه! از رخدادهایی که خداوند آن را قطعی ساخته است قیام قائم ماست. هر کس در آنچه می‌گویم تردید کند با حال کفر به خدا، او را ملاقات خواهد کرد. آنگاه افزود: پدر و مادرم فدای وجود گرانمایه او باد که همنام و هم‌کنیه من است و هفتمین امام پس از من. پدرم فدای کسی باد که زمین را لبریز از عدل و داد می‌کند همان گونه که به هنگامه ظهورش از ستم و بیداد لبریز است. یا اباحمزه! هر کس سعادت دیدار او را داشت و همان گونه که به پیامبر صلی الله علیه و آله و علی علیه‌السلام سلام و درود می‌گوید بر آن حضرت درود گفت و فرمان‌بردار او گردید، بهشت بر او واجب می‌گردد و هر کس به آن وجود گران‌مایه سلام نگفت، خداوند بهشت را بر او حرام ساخته و او را در آتش سوزان جای خواهد داد و چه بدجایی است جایگاه ستمکاران! (17) 2- بانوی دانش پژوهی که به (ام‌هانی) شهرت داشت آورده است که بامدادی بر حضرت باقر علیه‌السلام وارد شدم و گفتم: سرورم! آیه‌ای از قرآن شریف، ذهن و فکرم را به خود مشغول داشته و خوابم را ربوده است. فرمود: کدام آیه ام‌هانی؟ بپرس! گفتم: این آیه شریفه که می‌فرماید: فلا اقسم بالخنس. الجوار الکنس. (18) فرمود: به! به! چه مسئله خوبی پرسیدی، این مولود گرانمایه‌ای است در آخرالزمان. او (مهدی) این عترت پاک است. مهدی خاندان وحی و رسالت، برای او غیبت و حیرتی است که گروهی در آن گمراه می‌گردند و گروه‌هایی راه حق و هدایت را می‌یابند. خوشا به حالت اگر او و زمان او را درک کنی ... و خوشا به حال آنان که او را درک خواهند نمود. (19) پی‌نوشت‌ها: 1. كمال الدین، ج 1، ص 330. 2. همان. 3. غیبت نعمانی، ص 273. 4. اسراء / 5. 5. تفسیر عیاشی، ج 2، ص 281. 6. بحارالانوار، ج 52، ص 125. 7. همان، ص 230. 8. همان، ص 354. 9. كمال الدین، ص 329. 10. بحار الانوار، ج 52، ص 222. 11. معجم احادیث المهدی علیه‌السلام، ج 1، ص 501/ المعجم الاوسط، ج 5، ص 334. 12. توبه / 32. 13. یوم الخلاص، ص 93. 14. بحارالانوار، ج 52، ص 354. 15. بحار الانوار، ج 52، ص 215. 16. غیبت نعمانی، ص 302. 17- بحارالانوار، ج 24، ص 241. 18- سوره تکویر، آیه 16 و 17. 19- اکمال الدین، شیخ صدوق، ج 1، ص 330 / بحارالانوار، ج 51، ص 137. منبع سایت تبیان به نقل از:                                                                        مجله مبلغان، شماره 74، کریم حیدری نهند ماهنامه موعود جوان، شماره 21، ساره سام کن.

اگر چه از پاره ای سخنان معصومین علیه السلام به دست می آید که تمامی دوران زندگی حضرت مهدی علیه السلام پس از دوران غیبت، عصر ظهور است، ولی به نظر می رسد برخی کلمات دیگر از ظهور، به عنوان آغازین مرحله آن رویداد عظیم یاد نموده است و این مرحله، فقط به معنای آشکار شدن با ویژگی های خاص خود است و مراحل بعدی عبارت است از قیام و مبارزه آن حضرت با طاغیان و ستم گران و برپایی حکومت عدل و قسط بر تمامی گستره زمین . بنابراین عصر روشن ظهور را می توان به مراحل ذیل تقسیم نمود: 1 . نخست همان مرحله ظهور و آشکار شدن است که به مجرد پاره شدن پرده غیبت حاصل می شود و پس از آن، حضرت به معرفی خویش، برنامه های الهی و جمع آوری یاران می پردازد که در این فاصله، رخدادهایی به وقوع می پیوندند . آن گاه که همه اهل زمین نسبت به امام علیه السلام شناخت پیدا کردند و حجت بر همگان تمام گشت، یاران او از سراسر گیتی گرد می آیند و صف حق از باطل جدا می شود . 2 . در این مرحله نوبت به قیام و مبارزه با دشمنان می رسد . ایشان هرگز قطره خونی به ناحق بر زمین نخواهد ریخت و اوست که زمین را پر از عدل و قسط خواهد نمود . پس از سپری شدن این مراحل، نوبت به مرحله پایانی می رسد که آن هم حاکمیت انسان کامل بر جامعه انسانی است که این مژده تمامی سفیران الهی بوده است . اکنون روایاتی را که ناظر به هر یک از مراحل فوق است، از نظر می گذرانیم: امام باقر علیه السلام می فرماید: «همانا برای قائم غیبتی است قبل از ظهورش ...» (1) امام صادق علیه السلام می فرماید: «پس چون خداوند اراده فرمود امر او (حضرت مهدی علیه السلام) را، ظاهر سازد و به قلب او الهام نماید; پس ظاهر شود و آن گاه به امر الهی قیام می نماید (2) » . امام سجاد علیه السلام می فرماید: «در آن هنگام که قائم ما قیام کند، خداوند ترس را از دل شیعیان ما بردارد ... (3) » . همچنین امام صادق علیه السلام می فرماید: «قائم در حالی قیام خواهد کرد که بیعت احدی بر گردن او نیست (4) » . امام باقر علیه السلام می فرماید: «هنگامی که قائم ما قیام کند، خداوند دستش را بر سر بندگان گذاشته، اندیشه های ایشان جمع و کامل می گردد» (5) و نیز می فرماید: «دنیا به پایان نرسد تا این که مردی از خاندان من خروج نماید که به حکومت آل داود حکم نماید ... (6) » . شرایطی که ظهور آن حضرت را ضروری می نماید، عبارتند از: 1 . وجود برنامه و طرحی متعالی که بتواند با ساختار درست، عدل واقعی را در جهان بر پا سازد و سعادت و کمال آدمیان را به ارمغان آورد . 2 . وجود رهبر و هدایت گری بزرگ، شایسته و معصوم که از سوی خداوند منصوب شده باشد . 3 . وجود گروهی از انسان های پاک دل و فداکار که در اوج پرهیزگاری به سر می برند و برای دفاع همه جانبه از برنامه الهی و امام معصوم علیه السلام آمادگی دارند . شرط نخست با بعثت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و نزول قرآن مجید محقق گردید و شرط دوم نیز با تولد آخرین حجت الهی، فرزند امام عسکری علیه السلام در سال 255ق . تحقق یافت . آن چه به نظر می رسد تاکنون به وقوع نپیوسته، شرط سوم است که برای تحقق این شرط، باید تلاش کرد و در جهت ربیت خویش و دیگران کوشید . امام جواد علیه السلام در این باره می فرماید: «و از اصحابش سی صد و سیزده تن، به اندازه اصحاب بدر از دورترین نقاط زمین به گرد او فراهم آیند ... و چون این تعداد از اهل اخلاص برگرد او فراهم آیند ... و چون این تعداد از اهل اخلاص بر گرد او فراهم آیند، خدای متعال امرش را ظاهر سازد و چون عقد که عبارت از ده هزار نفر باشد، کامل شد، به اذن خداوند متعال قیام کند ... (7) » . از این بیان نورانی می توان استفاده کرد که جامعه انسانی آن گاه که توانست در درون خود، 313 انسان با ویژگی های متعالی تربیت نماید، لیاقت حضور در آن حکومت واحد جهانی را خواهد یافت و آن گاه که ده هزار انسان از خود گذشته نیز فراهم آمد، آن قیام جهانی آغاز می گردد . افزون بر شرطهای یاد شده، احتمال وجود شرایط دیگری نیز هست که پیشوایان دینی به آنها اشاره ای ننموده اند . نشانه های ظهور نشانه های ظهور عبارتند از آن دسته از رخدادهایی که بر اساس پیش بینی معصومین علیهم السلام پیش و یا در آستانه ظهور حضرت مهدی علیه السلام پدید آمد، تحقق هر یک از آنها نویدی از نزدیک شدن آن قیام جهانی است; به گونه ای که با تحقق مجموعه رخدادهای پیش گویی شده و به دنبال آخرین نشانه، حضرت مهدی علیه السلام قیام خواهد کرد . روشن است که درجه اعتبار و درستی همه این نشانه ها یکسان نیست; ولی این دلیل رد همه آنها نخواهد شد; همان گونه که پذیرش همه آنها به دور از تعقل است . اگر چه تقسیمات متعددی از نشانه های ظهور شده، ولی آن چه از همه مهم تر می نماید، تقسیم این نشانه ها به حتمی و غیره حتمی است . نشانه های حتمی آنهایی هستند که پدیدار شدن آنها بدون هیچ قید و شرطی، قطعی و الزامی خواهد بود; بر خلاف نشانه های غیر حتمی . از روایات فراوانی که در میان آنها روایت صحیح نیز وجود دارد، حتمی بودن نشانه های پنج گانه ذیل استفاده می شود: 1 . خروج سفیانی از سخنان معصومین علیهم السلام استفاده می شود که پیش از قیام حضرت مهدی علیه السلام، مردی از نسل ابوسفیان در منطقه شام خروج می کند و با تظاهر به دینداری، گروه زیادی از مسلمانان را فریب می دهد و بخش گسترده ای از سرزمین های اسلامی را به تصرف خود در آورد و پس از اتفاقاتی، در پایان به دست حضرت مهدی علیه السلام، به قتل می رسد . (8) 2 . خروج یمانی یکی دیگر از نشانه های ظهور حضرت مهدی علیه السلام، خروج سرداری از اهل یمن است که مردم رابه حق و عدل دعوت می کند . این نشانه در منابع اهل سنت نیز مورد اشاره قرار گرفته است و از پرچم او به عنوان هدایت گرترین پرچم یاد شده است . (9) 3 . خسف به بیداء خسف به بیداء، به معنای فرو برده شدن در سرزمین بیداست . مقصود از این نشانه آن است که سفیانی با لشکری عظیم به قصد جنگ با مهدی علیه السلام عازم مکه می شود و در بین مکه و مدینه، در محلی که سرزمین بیدا نامیده می شود، به گونه ای معجزه آسا و به امر خداوند در زمین فرو می روند . (10) 4 . قتل نفس زکیه نفس زکیه، یعنی فرد بی گناه، پاک و کسی که قتلی انجام نداده است . در آستانه قیام حضرت مهدی علیه السلام و در گیرو دار مبارزات زمینه ساز انقلاب مهدی علیه السلام، فردی پاک باخته، مخلصانه در راه امام تلاش می نماید و مظلومانه به شهادت می رسد . (11) 5 . ندای آسمانی یکی دیگر از نشانه های حتمی ظهور، ندای آسمانی است; صدایی که در بین زمین و آسمان تولید می شود و به گوش تمامی انسان های روی زمین می رسد . از پاره ای روایات فهمیده می شود که این صدا برای هر قوم و ملتی، به زبان خودآنهاست و ندا دهنده نیز جبرئیل و فرشته وحی خواهد بود . (12) در پایان مناسب است به تفاوت های نشانه های ظهور، با شرایط ظهور اشاره شود . این تفاوت ها عبارتند از: 1 . توقف ظهور بر شرایط توقفی، واقعی و از نوع توقف معلول بر علت است; ولی علامات، تنهانزدیک شدن زمان ظهور را می نمایاند . از این رو وقوع ظهور، بدون تحقق این نشانه ها ممکن است . 2 . تحقق همزمان همه نشانه ها یاد گرد آمدن آنها در یک زمان، ضرورت ندارد . نشانه ها می توانند با فاصله های بسیاری اتفاق بیفتند و در زمان واحد گرد نیایند; ولی شرایط چنین نیستند و باید تمام شرایط با هم محقق شوند و در یک زمان اجتماع کنند تا ظهور پدید آید . 3 . نشانه ها پیش از ظهور پدید می آیند و از میان می روند; ولی شرایط کمی پیش از ظهور رخ می دهند و بعد از تحقق ظهور نیز باقی اند . (13) پی نوشت: 1 . شیخ صدوق، علل الشرایع، ج 1، ص 246 . 2 . نعمانی، الغیبه، ص 187; کلینی، الکافی، ج 1، ص 343 . 3 . شیخ صدوق، الخصال، ج 2، ص 541 . 4 . نعمانی، الغیبه، ص 191; الکافی، ج 1، ص 342 . 5 . الکافی، ج 1، ص 25 . 6 . همان، ص 397 . 7 . شیخ صدوق، کمال الدین، ج 2، باب 37، ح 2 . 8 . ر . ک: کمال الدین، ج 2، ص 651; نعمانی، الغیبه، ص 279 . 9 . نعمانی، الغیبه، ص 304 . 10 . همان، ص 279 . 11 . شیخ طوسی، کتاب الغیبه، ص 445 . 12 . ر . ک: کمال الدین، ج 2، ص 652 . 13 . ر . ک: سید محمد صدر، تاریخ الغیبة الکبری، ص 396 .

اعتقاد ما بر این است كه فاطمه زهرا (سلام الله علیها) حجت خداوند بر ائمه است و اینکه گفته می‌شود این بانو حجت بر ائمه (علیهم‌السلام) است از حدیث شریفی که مفاد آن حجیت فاطمة زهرا ـ علیها السلام ـ بر ائمّة اطهار ـ علیهم­السلام را نشان می‌دهد، که امام حسن عسگری (علیه السلام) فرمودند: «نَحنُ حُجَجُ الله عَلی خَلقه و جدّتنا فاطمة حجة الله عَلَینا»؛ ما (اهل بیت) حجت‌های خدا بر خلق او هستیم و جدّة ما فاطمه (علیها السلام) حجت خدا بر ما است.» (الانتصار، شیخ حر عاملی، ج7. ) حجت یعنی آیینه و جلوه خدا. و جلوه الهی یعنی الگو و اسوه و بهترین تعبیر حجت در فارسی اسوه و شاهد است. آن جا که در قرآن کریم آمده است: «انّا ارسلناك شاهداً و مْبشراً» و شاهداً یعنی حجت بودن. لذا حضرت زهرا علاوه بر اینكه حجت خدا بر خلق هستند در مقامی بالاتر حجت خدا بر ائمه هم هستند. بنابراین یکی از مقام‌های بسیار مهم حضرت زهرا (س) مقام الگویی است؛ یعنی زندگی ایشان به‌گونه‌ای بود که نه‌تنها برای تمام بشریت بلکه برای تمام ائمه و اوصیای پیامبر خاتم (ص) الگو هستند. در پاسخ سؤال اصلی بعضی‌ها نقل کردند که منظور از حجیّت خانم فاطمه الزهرا (س) حجت بر زنان است. «سیده النساء العالمین» الگوی خوبی برای زنان است. ولی باید گفت اگر می‌گوئیم فاطمه الزهرا الگوست، الگو برای زنها به خاطر جنسیت نیست بلکه بخاطر جنبه انسانی اش یعنی یک زن یک انسانی است كه در قالب زن مجبور بود نقش زن را بازی كند. این حقیقت الهی مقرر بود نقش مادر و سایر نقش ها را بازی كند ولی حضرت زهرا به عنوان یك انسان فقط حجت بر زنها نیست بلكه بر بر همه انسانهاست. از جمله بر همه معصومین. امّا سر اینکه این بانوی بزرگ اسلام حجت و الگو بر ائمه معصومین هستند این است که ایشان از نظر علم، عالمه به تمام معناست؛ یعنی کسی می تواند حجت بر معصوم باشد كه آشنا بر تمام ریاضیات آخرت باشد. معصوم از آن جهت بعنوان الگو تعیین شده كه تمام ریاضیات آخرت را طی كرده است. الگویی است كه این فضا را طی كرده و طبق ریاضیات و شرایط زیستی آخرت در دنیا زندگی می‌كند و مردم هم باید بدانند انسانی كه می‌خواهد در دنیا زندگی كند باید برای شرایط زیستی آخرت حركت كند. برای همین غیر معصوم نمی‌تواند الگو باشد؛ چون با شرایط زیستی آخرت آشنایی ندارد و با ریاضیات ابدیت تربیت نشده  لذا باید وجودش آگاهی و علم با ریاضیات آخرت باشد. از این رو حضرت زهرا (سلام الله علیها) در رأس این علوم  قرار دارد و حجت و الگویی بر معصومین هستند.   از مباحث استاد شجاعی

حضرت امیرالمومنین على (ع) در ضمن فرمایشاتشان به فرزندش (ع) مى فرماید: در مورد حجاب بانوان سختگیر باش، چرا که رعایت حجاب به طور جدّى و محکم ، زنان را به سالمتر و پاکیزه، حفظ خواهد کرد.(۱) و نیز فرمودند: پوشیدن لباس ضخیم بر شما لازم است، زیرا کسى که لباسش نازک و بدن نما باشد، دینش نیز ضعیف و نازک است.(۲) و نیز فرمودند: شوهرى که از همسرش اطاعت کند، خداوند او را از جانب صورت به طور واژه گونه وارد دوزخ گرداند. شخصى پرسید: این اطاعت که موجب چنین مجازاتى است کدام اطاعت است؟ حضرت فرمودند: زن از او مى خواهد که با لباس نازک (به مراکز پر جمعیت مانند) حمّام ها و عروسی ها و مجالس ترحیم برود، و شوهرش، به او اجازه دهد و از سخن او اطاعت کند.)(۳) (زیرا عدم کنترل این قبیل مراکز عمومى با موازین شرعى و اخلاقى ، جایگاهى براى فساد خواهد شد) و نیز فرمودند: پیغمبر (ص) نهى کرد، زنى را که براى غیر شوهرش آرایش نماید و اگر چنین کند بر خداوند سزاوار است که او را در آتش دوزخ بسوزاند.(۴) امیرمومنان على (ع) در یکى از فرمایشات شان به همین مطلب اشاره و نیز فرمودند: در آخرالزمان که بدترین زمان ها است، زنان بى حجاب و برهنه آشکار مى شوند که با زینت و آرایش بیرون مى آیند، آنان از مرز دین خارج شده اند و در فتنه ها وارد گشته اند و به سوى شهوت ها تمایل و شتاب دارند، حرام ها را حلال مى کنند و سرانجام در جهنم و دوزخ گرفتار آتش و عذاب ابدى خواهند شد.(۵) از این فرمایشات هشدار دهنده شش مطلب مهم زیر فهمیده مى شود: ۱ – آن زمانى که زنان رعایت حریم حجاب و عفاف نکنند، بدترین زمان ها است. ۲ – زنانى که با آرایش و نمایش از خانه بیرون مى آیند و سنگر عفّت را بشکنند، از دین خارج شده اند و در مقابل دین قرار گرفته اند. ۳ – این گونه زنان در فتنه ها وارد شده اند و موجب فتنه ها و انحراف ها و گناهان خواهند شد. ۴ – این گونه زنان گرایش به هوس هاى شهوت انگیز دارند، شهوت پرستى بر آنها حاکم است نه عقل و منطق. ۵ – این گونه زنان حرام هاى الهى را حلال کرده و با بى بند و بارى خود، حدود الهى و مرزهاى دینى را زیر پا مى گذارند، و موجب افزایش فساد مى شوند. ۶ – سرانجام این گونه بانوان، عذاب ابدى در دوزخ خواهد بود. آرى آنانکه حریم حجاب و عفّت اسلامى را رعایت نمى کنند، این گونه موجب انحراف ها و پلیدی ها شده، و موجب گسترش دامنه فساد مى گردند و سرانجام، خود نیز در میان دنیاى جهنمى خود مى سوزند و زندگى پوچ شان، به عذاب ابدى الهى مى پیوندد.(۶) ۱-نهج البلاغه : نامه ۳۱ / حجاب برتر: ۵۶ ۲- بحارالانوار: ۸۳/۱۸۳ / حجاب برتر: ۶۰ ۳- ثواب الاعمال : ۲۰۱ / بحار: /۱۰۳/۲۴۳ / حجاب برتر: ۶۶ ۴- بحارالانوار: ۱۰۳/۲۴۳ / حجاب برتر: ۶۷ ۵- وسائل الشیعه : ۱۴/۱۹ / حجاب برتر: ۷۷ ۶- حجاب بیانگر شخصیت زن : ۷۷  منبع: کتاب داستانهایى از پوشش و حجاب