90/07/14 از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی اگر انسان به معضلات زندگی دنیایی و آخرتی اش آگاهی لازم را نداشته باشد و مراکز اضطرارش را نشناسد استمداد برایش معنایی ندارد و اگر این آگاهی را داشته باشد می­تواند استمداد بخواهد. اینکه ما نمی­توانیم از خداوند و معصومین «علیه‌السلام» کمک بگیریم ناشی از نشناختن اضطرار خودمان است و اگر هم دعایی می­کنیم صرفاً برای مشکلات «قالب خودمان» است و خدا را هم با نگاه قالبی خودمان ببینیم. امام صادق «علیه‌السلام» می­فرمایند که اگر به مورچه بگوییم خدا چه شکلی است می­گوید که خدا دو شاخک دارد. انسانهایی هم که گرفتار قالب هستند خدا را در همین حد می­بینند که به آنها تن سالمی داده و امکانات دنیایی در اختیارشان قرار داده و شکر می­کنند. ولی هرگز به دلیل نعمت پیامبر و اهل بیت «علیه‌السلام» نماز، نعمت چنین خدایی را در اختیار داشتن و ... سپاسگزار نبوده­اند. تا زمانی که ما جاودانگی را باور نکنیم و حیات ابدی را در نظر نگیریم و نگاه مان به خودمان محدود باشد استمداد حقیقی نخواهیم داشت. ما باید باور کنیم که جاودانه هستیم و تا خدا هست ما هم هستیم، بنابراین نیازهایمان هم ابدی است و فرصتی را هم که برای تأمین نیازهای مان بر نمی­آید. با اینکه برزخ میلیادها برابر دنیاست با میلیاردها برابر زیبایی ولی بریا کسی که نمی­تواد بهره­برداری کند چه اهمیتی دارد؟ مانند جنینی که کور به دنیا آمده­است. در دنیا می­توان از الله تا ماده را داشت و بینهایت سازندگی کرد. حیات طیبه، بهشت و بالاتر از بهشت تولید دنیاست، و ما با خیال پردازیهای ناشی از عقده هایمان مفت از دستش می­دهیم. در آخرت زمین خالی به درد ما نمی­خورد و اگر کاخ، درخت، موسیقی، میهمانی، دانشگاه، دعوت از انبیاء «علیه‌السلام» و ... می­خواهیم باید اینجا تهیه کنیم. «لیس الانسان الا ما سعی» انسان فقط از تلاش خود بهره می­برد و مکان این سعی فقط دنیاست. اگر تلاشی صورت نگیرد به جای بهشتی که عرض آن به اندازه­ی آسمانها و زمین است جهنمی با این وسعت در انتظار انسان است. جنین برای عذاب نکشیدن باید از رحم برای دنیا تجهیزات بیاورد در غیر اینصورت به تعداد فقدان هایش گرفتار می­شود. با فهم حیات جاودانه استمداد از خدا و معصوم معنا پیدا می­کند: «ایاک نعبد و ایاک نستعین». تا فهم جاودانگی نباشد و انسان درد را احساس نکند حتی یک رکعت نماز (حقیقی) نمی­تواند بخواند. و تازه وقتی در نماز سوره­ی حمد را می­خواند می­فهمد چه می­گوید: «ایاک نعبد و ایاک نستعین» اینکه فقط از او کمک می­گیریم باید ببینیم که خداوند بزرگترین نیاز انسان را چه چیزی می­داند. «اهداناالصراط المستقیم» راه راست مهمترین نیاز انسان بوده که «صراط الذین انعمت علیهم» می­باشد. کسی که اینها را نمی­فهمد بعد از چهل سال نماز خواندن هیچ جذبی ندارد و اصلاً شاکر نیست که خداوند در روز حداقل ده بار اجازه­ی خواندن سوره­ی حمد را به او داده­است و چه می­فهمد که خدا به او اجازه سجده و روی پای خدا افتادن و «سبحان ربی الاعلی» گفتن را داده یعنی چی؟ قنوت را نمی­فهمد. حضرت فرموده­اند هر کس قنوتش طولانی تر است در قیامت معطلی­اش کمتر است. تند نماز خواندن در واقع فرار از خود حقیقی و عجله کردن برای رسیدن به خود طبیعی (قالب) است. بدون شناخت انسان به ذکر، نماز، قنوت، رکوع، سجود و زیارت و به عشق نمی­رسد. ما روی سجاده هایی می­نشینیم و ادا در می­آوریم که البته نه امیرالمومنین «علیه‌السلام» بلکه شاگردان دست هزارم ایشان تا عرش می­رفتند.قرآن شراب مومن است و خیلی از ما ها چهل سال خوانده­ایم حتی یک لحظه مست نشده­ایم. چاره­اش این است که ما درد را احساس کرده و تشنه می شویم و در غیر این صورت بیمار هستیم و متأسفانه مشکلات ما منحصر به گرفتاریها و نیازهای دنیایی است و حسرت جذابیتهای دنیا را داریم. چنین کسی اگر تمام امکانات معنوی هم در اختیارش قرار گیرد نمی­تواند استفاده کند. برای شناخت مشکلات حقیقی باید به سراغ معصوم «علیه‌السلام» رفته و از ایشان کمک بگیریم زیرا او راه را رفته و بلد است. برای حرکت در چنین مسیری باید بدانیم که چه تجهیزاتی مورد نیاز است مانند لاستیک مناسب، روغن موتور، و زنجیر چرخ برای جاده­های لغزنده نه صرفاً تودوزی و نوع بوق اتومبیل و ... معصوم «علیه‌السلام» تمام سوالهای قیامت و گرفتاریهای آنجا را می­داند و ضمناً پدر مهربان ما بوده و امام ماست و ما را دوست داشته و برای جایگاه خودش می­خواهد خدا هم ما را برای چنین جایگاهی خلق کرده است پس به معصوم اعتماد کرده و دستمان را به او بدهیم او که دستش همواره به سوی ماست. امیرالمومنین «علیه‌السلام» می­فرمایند: « رحم الله امراء (عبداً) سمع حکماً فوعی» خدا رحمت کند کسی (بنده ای) را که حکمی را شنیده و آن را محکم بگیرد. «... و دعی الی الرشاد فدنی...» هر وقت دعوتش می­کنند خودش را نزدیک کند. «... و اَخَذ بحجزه هاد فنجی...» و کمربند هادی را بگیرد تا نجات یابد. در مناجات شاکین ویژگیهای نفس را اینگونه بیان می­فرمایند: 1- «اماره بالسوء» است یعنی دائماً انسان را به بدی کردن فرمان می­دهد. 2- «والی الخطیئه مبادره...» و به خطا مبادرت می­کند (می­شتابد) مبادرت، اقدام قبل از ابتلا است مانند پیشگیری و پیشقدم شدن. یعنی نفس همواره آماده هر گناهی است. 3- «.... بمعاصیک مولعه....» به شدت به گناهان ولع و حرص دارد. ایشان اصلاً هنگام ارتکاب گناه هیچ نگرانی ندارند. (ولی بعضیها ضمن اینکه گناه از ایشان سر می­زند نگران هم هستند و ترس و عذاب وجدان دارد. به این دسته می­توان امیدوار بود). چنان ولع دارند که مانند این است که از خدا عقده داشته و می­خواهند انتقام بگیرند. یکی از دوستان به خانم بسیار بدحجابی در جوار حرم حضرت عبدالعظیم «علیه‌السلام» تذکری بسیار مودبانه دادند همسر آن خانم به شدت با ایشان درگیر شده و فریاد می­زد که مردم من می­خواهم همه همسرم را ببینند. به این افراد امید چندانی نیست. ولی برخی از بی حجابها خودشان هم باطناً از کار خود راضی نیستند، یکی از اقوام که فوت کرده بودند را در خواب دیدم که اسیر اژدهایی وحشتناک بود و هر چه کردم نتوانستم او را رها کنم متوجه شدم که خلقش است. بعضیها بداخلاق هستند ولی از وضعیت شان متأثر و ناراحت نیستند. برخی دیگر مبتلا هستند ولی از این خلقشان رنج می­برند متاسفانه بعضی افراد در حین مشاجره عیبهای خانواده­ی طرف مقابل را به رخش می­کشند اینکه مثلاً برادر او معتاد است یا فلان اشکال را دارد به او چه ربطی دارد؟ با این کارها فقط هیزم جهنمشان را افزایش می­دهند و نفس اماره شان فعال و نفس لوامه شان غیر فعال است. کسی که از درون واعظ نفسانی نداشته باشد واعظ بیرونی مانند استاد کمکی به او نمی­کند. کسی که از موعظه بیزار است انسان را خوب نشناخته­اند. ائمه «علیه‌السلام» به اصحاب شان می­گفتند که آنها را موعظه کنند. در جهنم مکانی است که اختصاص به افرادی دارد که از موعظه بدشان می­آمده است. اگر کسی به ما بگوید جاده پیش رو این ویژگیها را دارد و باید این نکات را رعایت کنید باید از او تشکر کنیم و اگر بدمان بیاید حتماً بیمار هستیم. آینه چون قد تو بنمود راست               خود شکن آینه شکستن خطاست بعضیها امر به معروف و نهی از منکر را فضولی در کار دیگران می­دانند در صورتی که حضرت می­فرمایند که تمام عبادات حتی جهاد و شهادت را در مقابل امر به معروف و نهی از منکر قطره می­دانند در برابر دریا. ما باید نسبت به سرنوشتی که در انتظار عزیزان ماست حساس باشیم چون طاقت جهنمی شدن آنها را نداریم تلاشمان را بنماییم و اگر موفق نشدیم دست برداریم. چون فرمودند: که وقتی حرفتان اثر نداشت ادامه ندهید. بعضیها حساس هستند به اینکه مثلاً ایراد او را مادر شوهر، جاری و ... بگویند. «... و لسخطک متعرضه...» نفس من به راحتی خودش را در معرض خشم تو قرار می­دهد. «.... تسلک بی مسالک المهالک.... مرا به راه های هلاکت و نابودی می­کشاند. توسل و دست به دامان شدن به اهل بیت «علیه‌السلام» را باید از آهویی که به امام رضا «علیه‌السلام» پناهنده شد بیاموزیم. (شخصی که با پای پیاده به حرم حضرت رضا «علیه‌السلام» آمده بود به استاد ما اظهار می­کرد که در حرم دلش قفل است و استاد به ایشان توصیه کرده بود که استغفار کند و شخص گفته بود که من اشکالاتی دارم که بنا ندارم بعد از زیارت هم آنها را کنار بگذارم پس استغفار کرده بود.) ما به اندازه آن آهو هم معرفت ندارم که این گونه از حضرت ضمانت گرفته بود. حیوانات مکرراً از معصومین «علیه‌السلام» کمک گرفته اند. قبر امیرالمومنین «علیه‌السلام» مخفی بود با التجاء و توسل حیوانات آشکار شده­است. اهل بیت «علیه‌السلام» که جای خود را دارند ما از اینهمه علماء، اولیای الهی، شهدا و حتی والدین مومن که مرحوم شده­اند می­توانیم کمک بگیریم و غافلیم. جمکران هم برای مشکلات قالبمان می­رویم خود حضرت هم به مرحوم فَشندی فرمودند که هر کس جمکران می­آید فقط برای خودش می­آید کسی مرا نمی­خواهد. افراد هر چه از لحاظ شغلی و ثروت رشد می­کنند مشکلات شان بیشتر می­شود، لذا انسانی هم که رشد معنوی می­نماید و به جایی می­رسد که به کمتر از خدا راضی نیست قاعدتاً خیلی جوانب نفس را باید رعایت کند وقتی می­بیند که هیچ اسمی از اسماءالله را جذب نکرده در صورتی که قرار بوده خلیفه الله شود به خود آمده و اقدام به حرکتی بزرگ و وسیع می­نماید. فلذا وقتی می­خواهیم به زیارت مثلاً معصومه «سلام‌الله علیها» برویم توصیه می­کنند که از خدا شروع کنیم 34 الله اکبر و 33 الحمدلله 33 مرتبه سبحان الله بگوییم و به انبیاء سلام بدهیم و .... تا به حضرت معصومه «سلام‌الله علیها» برسیم. و ما باید اصلاً ارتباط برقرار نمی­کنیم و یا اگر هم حالی به ما دست دهد برای مشکلات دنیایی و قالبمان دعا می­کنیم و با خود شخص کاری نداریم. به همه­ی انبیاء و ائمه «علیه‌السلام» سلام می­دهیم و سپس می­گوییم: «السلام علیک یا بنت رسول الله، بنت فاطمه، بنت خدیجه، بنت امیرالمومنین «علیه‌السلام» و .... » با هر سلامی اگر توجه داشته باشیم کلی با خانم اسرار پیدا می­کنیم. اگر یکی از آنها را بفهمیم اسم اعظم است. بنت ولی الله، اخت ولی الله، عمه ولی الله.... السلام علیک یا بنت موسی بن جعفر ... اگر کسی بتواند یک «سلام» به خانم داشته باشد و خانم حضرت معصومه «سلام‌الله علیها» هم پاسخ دهد که خیلی اتفاقهای زیبا می­افتد. مثلاً روز قیامت که همه جا پر از آتش است خانمی را که چهل بار در دنیا با او سلام و علیک داشته­ایم را ببینیم و به ما سلام کند. (پیامبر«سلام‌الله علیها» و علی «علیه‌السلام» در انجا خودشان را به ما معرفی می­کنند). اهل معرفت می­فهمند که در «سلام»،دنیایی از عشق و صمیمیت نهفته است. «..... عرف لله بیننا و بینکم فی الجنه...» خداوند در بهشت ما را به هم معرفی کند. «... و حشرنا فی زمرتکم و اوردنا حوض نبیکم و سقانا بکأس جدکم من ید علی بن اببطالب....» خداوند ما را در زمره­ی شما محشور کند و ما را وارد کند بر حوض پیامبرتان و جد شما از دست علی بن ابیطالب «علیه‌السلام».... با این نگاه و احساس زیارت کردن خیلی مهم است و کار اهل معرفت است. بعضیها به زیارت ائمه و امامزادگان«علیه‌السلام» رفته و مانند گداها چیزی برای خود و خانواده گدایی کرده و می­روند اصلاً با خود ایشان کاری ندارند و ارتباطی برقرار نمی­کنند. «.... و تجعلنی عندک اهون هالک...» (و شکایت از نفسم می­کنم) که مرا نزد تو خوارترین هلاک شوندگان قرار می­دهد. (ما در نماز این همه تشریفات را انجام می­دهیم، رکوع، سجده، ذکر، قنوت و .... که آخرش به پیامبر یک سلام بدهیم و «السلام علیک ایها النبی و رحمت الله برکاته» اینکه یک عمر نماز خوانده­ایم ولی یک سلام «چشم در چشم» به حضرت نداده­ایم برای این است که نماز ما نماز نیست و اگر در سفر نماز چهار رکعتی امان دو رکعت شود خوشحال می­شویم و این در حالی است که اگر به جای یک پرس، نیم پرس به ما غذا بدهند فریاد می­زنیم، یا عزیزترین کس ما قدری از غذای ما بردارد ما نه خودمان را شناخته­ایم و نه خانواده­ی آسمانی خود را.) نفس ما، ما را در نزد خدا پستترین افراد می­نماید باید از این نفس به خدا پناه برد. خوش به حال کسی که نفسش «اماره بالسوء»، «مبادره بالخطیه»، «بمعاصیک مولعه» و ... نیست باید خدا را شکر کند. در غیر اینصورت باید دست به دامان خدا و اهل بیت «علیه‌السلام» شد. بعضیها در حرم و حتی مسجدالحرام افکار پلید دارند. اینکه در مسجدالحرام در ایام حج حجابهای خانمها و آقایان کامل نیست برای این است که باید حجاج قالبها را کنار گذاشته و طبیعت، جنیست و قالب ندارند پس در واقع همسر هم ندارند و اگر در حال احرام به نامحرم توجه کردند پس حقیقتاً مُحرم نشده­اند. (الاغشان را به حج برده اند مانند ماه مبارک رمضان که الاغشان به ضیافت می­رود شب قدر را نمی­فهمند.) در مناجات شاکین به بهانه­گیری نفس رسیدیم که در جلسه­ی آینده توضیح می­دهیم . والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته .

90/07/07 از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی در جلسه­ ی گذشته به مبحث عملی خانواده­ی آسمانی پرداختیم که باید برای استمداد از ایشان اولاً معرفتمان را افزایش داده و ثانیاً مستقیماً رابطه برقرار کرده و طلب یاری کنیم. کسی که افسرده است به احساس حقیقی نسبت به معصوم نرسیده است. زیرا نفس رابطه­ی با ایشان انسان را به آرامش می­رساند یعنی آرامش اثر ذاتی این ارتباط است. مانند چراغ که ذاتاً روشن کننده و منیر است. اگر چراغ نور ندهد قطعاً در مجموعه­ی سیستم مشکل وجود دارد. معرفت حقیقی به اهل بیت «علیه‌السلام» ذاتاً تولید آرامش، انبساط، قدرت و امید و عزت و شرافت می­کند و اگر اینگونه نبود معلوم می­شود که حقیقی نبوده و صرفاً ذهنی می­باشد و ذهن روشن بوده و دچار ابهام و سوال نیست اما هنوز این روشنایی به دل منتقل نشده است. یا خیلی ضعیف است. نکته­ی بسیار مهم در استمداد از ایشان شناسایی ضعفها و نیازهایمان است در غیر این صورت بسیاری از دعاهایی که می­کنیم و اجابت می­شوند پس از مدتی به این نتیجه می­رسیم که مناسب ما و به مصلحتمان نبوده است. ما باید علاوه بر اینکه در خصوص قالب و بخش حیوانی ا­مان دعا کنیم، برای بخش اعظم وجودمان که ابدی است باید بسیار بیشتر دعا نماییم. ما برای زندگی جاودانه­ امان باید موانعی را برطرف کنیم و ثروتها و قدرتهایی کسب کنیم. و از طرفی یک بهشت جاودانه و یک جهنم جاودانه در انتظار ماست که باید مراقب باشیم که دنیا را تا آخر به سلامت طی کنیم. چه بسا کسانی که سوابق درخشانی داشته و استاد بزرگی بودند و در نهایت همه اعتقادات شان را از دست دادند. کسانی بودند که در مدح ائمه «علیه‌السلام» شعر می­گفتند و در حال حاضر توهین و دشنام به حضرات می­نمایند. جهنم اصلاً شوخی بردار نیست. در روایت داریم که در آن شدت عذاب کسی به انسان نگاه هم نمی­کند و صدای ناله­ اشان را کسی نمی­شنود زیرا در واقع خودش را در دنیا حبس و از برخورد با مظاهر بهشت محروم کرده­است: «ربّ لم حشرتنی اعمی و قد کنت بصیراً کذالک اتتک آیاتنا فنسیتها فکذالک الیوم تنسی.....» پروردگارا برای چه مرا کور محشور کردی در حالی که من بینا بودم؟ بله چنین است، آیات ما را دیدی و آنها را فراموش کردی پس امروز فراموش شده­ای. انسانی که در دنیا خودِ ابدی­اش را فراموش کند ظهورش در قیامت به این صورت است. زیرا فقط با یاد خود طبیعی زندگی کرده­است. اینکه ائمه «علیه‌السلام» چند بار به قبر ما وارد شده و در چه کلاسهایی شرکت خواهیم کرد و در کدام طبقه­ی بهشت خواهیم بود و .... را خودمان در دنیا تعیین می­کنیم. پس ما باید گرفتاری های حقیقی­ امان را حتماً بشناسیم، گرفتاریهای دنیا و مصائب آن که عین رحمت است: «ربّ مرحوم من بلائه و هو دوائه» چه بسیار گرفتارهایی که گرفتاری اشان عین دارو و درمانش است. علی «علیه‌السلام»: همان فقر، مردن عزیزان، بدهکاریها و ... انسان را بهشت می­برد. و ما برای خروج از آنها دعا و تضرع می­کنیم ولی توجهی به گرفتاریهایی که ما را جهنمی می­کنند نداریم. ما باید به خدا اینگونه اظهار کنیم که می­دانم تو اله و معشوق من هستی و مرا برای خودت خلق کردی، من جز تو کسی را ندارم و فقط از تو کمک می­خواهم. ما باید با معصوم به گونه­ای باشیم که در دنیا و آخرت با ایشان باشیم. باید خود­مان را بشناسیم و دشمنانمان را که افکار ما را پریشان می­کنند را نیز شناسایی کنیم. ما باید با کمک استاد بتوانیم و از مجموعه­ی چیزهایی که در اطرافمان هستند نور بگیریم و نار نگیریم. و این استاد و مربی باید معصوم باشد. ما سابقاً نزد خدا بوده و مراحل قوس نزول را طی کرده و در دنیا بدن گرفته­ایم و هیچ کدام از ما نمی­دانیم که چه زمانی عمر دنیایی ما به سر می­آید. علی «علیه‌السلام» می­فرمایند: «اقرب الشی الاجل» نزدیکترین چیز (به انسان) اجل است. نوع حرکت دنیایی ما هم به فرمایش حضرت اینگونه است: «انکم الی الاخره صائرون و علی الله معرضون» شما به سوی آخرت صائر (شونده) هستید و بر خداوند عرضه خواهید شد. «صیرورت» حرکت مکانی نیست بلکه مانند جنین که در رحم ثبات داشته و دائماً در حالت شدن یعنی تغییر و کسب توانایی، استعداد و ... است. انسان در حال حاضر رحم در دنیاست و یکسره تغییر و تحول دارد و اینکه در زمین جابجا هم می­شود چندان قابل توجه نیست. در نتیجه­ی این حرکت ممکن است انسان منطبق با بهشت باشد و خدا نکند که منطبق نباشد زیرا باید به بیمارستان بهشت یعنی جهنم منتقل شود تا آنچه که زائد است بسوزد و مطابق با شرایط بهشت شود. همانطور که در دنیا اگر طفل از رحم چیزی اضافه آورده باشد از او جدا می­کنند ولی این عمل در جهنم بسیار طولانی و عذاب آور است. انسان در دنیا می­تواند در مدت زمان کوتاه رذائل را از خود جدا کند در غیر اینصورت باید عذاب های شدید جهنم را تحمل کند. حقیقت انسان باید برای آخرت دارایی (اسماءا...) کسب کند. فقیرهای آخرت هیچ اسمی را در دنیا جذب نکرده و فعال و شبیه نشده اند. کور آمده و کور رفته است. در این مسیر ما باید عاجزانه از خدا و معصومین «علیه‌السلام» یاری بگیریم. استاد ما می­فرمودند: شخصی که شب با کینه­ی کسی بخوابد صبح یک حیوان در روح خود متولد کرده­است. بعضیها از والدین کینه می­گیرند که این نهایت پستی است، چون میلیونها محبت و خوبی را نمی­بیند و کوچکترین بدی ها را عقده می­کند. کینه­ی از والدین، استاد، اولیاء الهی، مؤمنین و ... خیلی خباثت است. بعضیها از خدا هم کینه دارند. سختیهای دنیا، قرضها، بدرفتاریهای دیگران، زبان نفهمی ها و .... در جهت تراش دادن و شبیه تر شدن ماست. تضادها برای این است که ما از دل آنها نور بدست آورده و پاک شویم. کسی که با همه مشکل داشته و از هیچ چیز و هیچ کس نور دریافت نمی­کند دلش جهنم است. زیرا قلب ما قبر ماست. اگر اینچنین هستیم باید دست به دامان معصومین «علیه‌السلام» شویم. و همینطور امام زادگان. حضرت عبدالعظیم «علیه‌السلام» که زیارتش ثواب زیارت سیدالشهدا «علیه‌السلام» را دارد یا حضرت معصومه «علیه‌السلام» که در باره­ی شهر ایشان (قم) فرموده­اند که لانه­ی (عُشّ) اهل بیت «علیه‌السلام» است. ما اگر سراغ ایشان برویم امکان ندارد که توجه نکنند. ما باب الحوائجی به آن عظمت حضرت علی اصغر «علیه‌السلام» در اختیار داریم و اصلاً به او متوسل نمی­شویم. ما حتی از رفتن سر قبر پدر و مادر و شهدا و ... می­توانیم حاجت بگیریم، خدا که جای خود دارد. ما وقتی می­گوییم سبحان الله یعنی او هیچ نقصی نداشته و «الحمدلله» یعنی همه­ی خوبیها از خداست. کسی که با وجود این خدا افسرده است در واقع عرضه­ی استفاده از خدا نداشته است. ما باید همه­ی کارهایمان را با عملکردهای کاملترین جلوه­های خدا (معصومین ع) هماهنگ کنیم تا شبیه آنها شده و به خدا نزدیک شویم. وظیفه­استاد این است که دست ما را در دست معصوم قرار دهد و گر نه حتی نگاه به او حرام است. از آن جایی که حرکت ما صیرورت است دائماً با تضاد مواجه هستیم. جنین با وجود تضاد است که اندام زایی می­کند. تضادها کمک می­کنند که شخصیتی به نام انسان به وجود آید. انسان هر چه به معصوم شبیه تر شود ثروتمندتر و خوشبخت تر است. در صیرورت اول باید حریفها و دشمنانمان را بشناسیم. بچه­ی انسان اصلاً خطرات را تشخیص نمی­دهد و فقط پدر و مادر هستند که خطرات را شناخته و از او محاظفت می­کنند. حتی افراد بزرگسال هم به دلیل نشناختن خطرات در سال تعداد زیادی از آنها دچار مرگ و میر می­شوند که در مورد خطرات جاده و پلیس به ما هشدارهای لازم را می­دهد. و در حرکت به سمت آخرت معصومین «علیه‌السلام» هستند که به ما هشدار داده و از ما مراقبت می­کنند. امام صادق «علیه‌السلام» می­فرمایند: «والله لیأتی علی الرجل خمسون سنه و لم یقبل منه صلاه واحد» به خدا قسم کسی پنجاه سال نماز می­خواند و یک رکعت آن قبول نمی­شود. (این حدیث به تأیید حمیده همسر حضرت در لحظات پایانی عمر ایشان بوده، یعنی از مهمترین سخنان ایشان است که ما کسی را که نماز را سبک بشمارد شفاعت نمی­کنیم). یکی از اولیاء می­فرمودند: که برای رسیدن به یک نماز حقیقی تقریباً ده سال وقت لازم است تا به محضر نماز رسیده و از نمازش نور بگیرد. بزرگترین دشمن انسان طبیعت انسان است: «اعداء عدوّک نفسک التی بین جنبیک» بزرگترین بدبختی انسان این است که فراموش کند آسمانی است. مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاک                        چند روزی قفسی ساخته اند از بدنم از جمله مشکلات قالبی انسان این است که مثلاً کسی عاشق شخصی شده که به او نداده­اند و بیست سال است دچار افسردگی است. و معشوقهای جاودانه­اش را فدای جنس مخالف کرده­است. قحطی عشق معشوقهای آسمانی را از او گرفته است: چنان خشکسالی شد اندر دمشق                 که یاران فراموش کردند عشق مناجات خمس عشر را به این ترتیب بخوانید که از جمعه شروع کرده، تا مناجات هفتم بخوانید و مناجات هشتم را هم تا چهاردهم را هم به ترتیب از جمعه تا پنجشنبه بخوانید که روزی دو مناجات خوانده می­شود و مناجات پانزدهم هم به شب جمعه اختصاص دارد. در مناجات شاکّین (روز شنبه) ما از کسانی که ما را از اصل خودمان دور کرده به درگاه خدا شکایت می­کنیم. (البته این برای کسانی نیست که نفس اماره و شیطان رفیق آنها بوده و سبز و آبی هستند) آیا ما واقعاً تا به حال از این همه گرفتاری های نفس به خدا شکایت کرده­ایم؟ و یا از ترس اینکه مبادا در حالی که حق الله و حق الناس به گردنمان باشد و بمیریم گریسته و به خدا پناهنده شده­ایم؟ انسان فقط در سایه­ی معرفت است که می­فهمد مشکل چیست و باید به خدا پناه ببرد. خدا به ما قدرتی داده که ما بدون اینکه با آنها بجنگیم بر آنها غلبه خواهیم کرد. و می­توانیم مانند شهدا ره صدساله را یک شبه طی کنیم. اولین چیزی که از آن شکایت می­کنیم «نفس خودمان» است. ما به حدی از خودمان متشکریم که بیان پیامبر «سلام‌الله علیها» خار را در چشم دیگران می­بینیم ولی شاخه را در چشم خودمان نمی­بینیم. هیچ دشمنی بدتر از خود شیفتگی و خودخواهی نیست. در مناجات شاکین حضرت می­فرمایند: «الهی کیف اشکوا نفساً بالسّوء اماره...» خدایا چگونه شکایت کنم از نفسی که به شدت مرا به بدی امر می­کند؟ شدت به بدی کشاندن نفس به حدی است که می­تواند انسان را تا خدا، خدایی می­کند در جهنم نگاه دارد یعنی حجابی بین ما و خدا ایجاد می­کند که بعد از میلیاردها سال نمی­توان آن را پاره کرد. خلیفه­ی عباسی از شدت جنایت و گناه به جایی رسید که هنگام مرگ گفت که خدایا می­دانم که مرگم فرارسیده و به فکرم افتاده که توبه کنم ولی توبه نمی­کنم چون از تو بدم می­آید. خصوصیتهای دیگر نفس و ابعاد دیگر نفس و دشمنان را در جلسه­ی بعد توضیح می­دهیم. والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته .

90/06/31 از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی از این جلسه به بحث کاربردی خانواده­ ی آسمانی می­ پردازیم که چگونگی پیوند با خانواده­ی آسمانی جهت سعادت دنیا و آخرت را بررسی می­نماییم. مباحث نظری «دانایی» است و مباحث عملی تبدیل آنها به «دارایی» یا «توانایی» است. خداوند تبارک و تعالی اصلی را زیر بنای خلقت قرار داده که تمام نظام آفرینش براساس این اصل حرکت و رشد می­کند و جلوه­ی خداوند از عالیترین عالم تا ماده براساس این اصل یعنی «اصل تضاد» است. که به آن اصل تقابل و تخالف نیز می­گویند. «تضاد» یا «تقابل» اصلی است که اساساً هر رشد و حرکتی براساس آن صورت می­گیرد. در غیر این صورت جلوه، فیض وَ جودی نخواهد بود و اگر هم باشد دوام نخواهد داشت. اگر در محیطی تضاد نباشد رشد و حرکتی وجود نخواهد داشت. لذا از ریزترین اجزاء عالم که الکترونها و پروتونهای هسته­ی اتم هستند تا کهکشانها با قاعده­ی زوجیت، نر و ماده و مثبت و منفی و تضاد بین آنها، حیات دارند. در انسان هم اصلِ تضاد تضمین کننده­ی فیض الهی است. در اثر تضادهای درونی انسان است که در او قدرت و رشد ایجاد می­شود. در بدن انسان که پوست سراسر آن را پوشانده است قسمتهایی که بیشتر با زمین یا اشیاء مرتبط هستند مثل کفِ پا یا دست تدریجاً از ضخامت بیشتری برخوردار می­شوند. زیرا با زبری و خشونت مواجه بوده­اند. اینکه امر کرده­اند کودک تا زیر هفت سال باید به راحتی شیطنت کند برای این است که شخصیت سازی کرده و هوش او تقویت و عضلاتش قوی شود. در غیر این صورت کودک ضعیف و مریض بار می­آید. بچه باید اینقدر آب و غذا را زمین بریزد و اشتباه کند تا یاد بگیرد که چگونه باید ظرف آب یا غذا را در دست گرفته و بخورد. کسانی که بیش از حد بهداشت را رعایت می­کنند بیش از سایرین در معرض بیماری ها هستند زیرا بدنشان با میکروب و مقابله­ی با آن آشنایی ندارد. پیامبر (صلی الله علیه و آله) می­فرمایند: «التّراب ربیع الاطفال» خاک بهار اطفال است. بچه باید خاک بازی کند، با بچه ها دعوا کرده، کتک زده و کتک بخورد و اسباب بازی­اش را از او بگیرند و ... بالاخره باید تضاد را تجربه کند. حضرت رسول «صلی الله علیه و آله و سلم» بهترین فاصله­ی سنی بین فرزندان را سه سال می­داند که بچه ها با هم بزرگ شوند و در محیط شان تضاد وجود داشته باشد. در غیر این صورت اگر فاصله­ی سنی زیاد باشد و فرزند هیچ تخالف و تضادی را تجربه نکرده باشد در آینده با کوچکترین مشکلی از پا در می­آید. مرد اگر همسرش از گل بالاتر به او بگوید او را به باد کتک و فحش گرفته و شیشه می­شکند و ... در روایت داریم که غیبت کار آدمهای ضعیف است که چاره­ای جز «پشت سر حرف زدن» ندارد. کسانی که امکانات نداشته و سختی کشیده­اند خیلی قوی بار آمده­اند مانند حضرت یوسف «علیه السلام» و یا پیامبر (صلی الله علیه و آله) و یا حتی امام امت «رضوان الله علیه». کسانی که رشد نمی­کنند کسانی هستند که در زندگی تخالف و تضاد نداشته­اند و در عوض می­بینیم که کسانی از یک پنجم امکانات او برخوردار بوده اند خیلی رشد کرده­اند. روز قیامت هم خداوند افرادی را که بدون امکانات کافی رشد کرده­اند را پیش روی ما قرار می­دهد. کسانی که منطقی و به مرور زمان سختی بیشتری تحمل می­کنند (مانند وزنه بردارها) خیلی قوی و قدرتمند می­شوند. برای خوش­اخلاقی باید صبور بود و برای غفور بودن باید گذشتِ از افراد را تجربه کرد و .... ما باید «اسم» دریافت کنیم و این بدون تضاد امکان ندارد. هیچ مهندسی بدون سختی و زجر به این درجه یا اسم نرسیده است. معصومین «علیه السلام» با امتحانات سخت به این درجه رسیده­اند در زیارت حضرت زهرا «سلام الله علیها» می­خوانیم: «السلام علیک یا ممتحنته الذی امتحنک الله....» سلام بر «مورد امتحان قرار گرفته­ای» که خدا او را امتحان کرده... امتحان کربلا در نظر بگیرید یا شعب ابیطالب را که حضرت زهرا «سلام‌الله علیها» درآن زمان طفل خردسالی بودند در آنجا ده نفر یک خرما را می­خوردند، در محاصره­ی دشمن همبودندکدام یک از ما به خاطر اسلام گرسنگی کشیده، سیلی خورده و یا آبرویمان رفته است؟ «اسم» از ترکیب ذات و صفت به وجود می­آید. ذات یعنی موجود «ذی شعورِ ذی روح» مثل انسان یا حتی حیوان زیرا حیوانات هم برای کسب توانایی ها مثل پرواز کردن تمرین کرده و زحمت می­کشند. گیاه هم برای رشد و درخت شدن و میوه دادن و ... تضادهای بسیاری را تحمل می کند. صفت هم در اثر تمرین و گذراندن تضادها حاصل می­شود که از اتحاد ذات و صفت، اسم به وجود می­آید. انسان به عنوان ذات، می­خواهد مهارت رانندگی کسب کند باید سختی پول دادن، وقت گذاشتن، تحمل استرس و ... را پشت سر بگذارد تا بتواند اسم «راننده» را تحصیل کند. هر مهارتی اینگونه است. پس جذب اسم خداوند به راحتی امکان ندارد، باید یک نیروی مخالف برای ما تضاد ایجاد کند و ما در برخورد با آن اسماءالهی را جذب کنیم. ما قبلاً در بحث «نار و نورِ اسماء الله» گفتیم که هر چیزی دو جنبه دارد: نار و نور. اگر کسی ما را اذیت کرد و عصبانی شدیم نار آن را دریافت کردیم واگر صبوری کردیم نور آن را گرفته­ایم. در صورتی که پیشرفت و موفقیت کسی را تحمل کرده و خوشحال شدیم به نور می­رسیم و اگر حسادت ورزیدیم از آن، نار دریافت کرده­ایم. اکثر کسانی که با پیامبر «صلی الله علیه و آله» بودند جهنمی شدند، زیرا پیامبر هم مثل قرآن است: «یُضلّ به کثیراً و یهدی به کثیراً» بسیاری را گمراه و بسیاری را هدایت می­کند. باید عرضه داشت تا از نور، نور دریافت کرد. عده­ای با خدا به بهشت می­روند و عده­ای هم به جهنم، شیطان با خدا درگیر شد و جهنمی شد. اگر به انسان سجده می­کرد بهشت می­رفت ولی حسادتش مانع شده و جهنمی شد: «.... اُخرج ...» این گونه مقرب، رجیم شد. بعضی می­گویند که خدا به فرشته ها دستور داد، شیطان که فرشته نبود تا متابعت کند او جن بود. باید گفت که وقتی شیطان که جن بود به مقام فرشتگان راه یافت احکام ایشان هم شامل او می­شود. یکی از زیباییهای خدا همین تضاد دائمی است که انسان می­خواهد به سجده بیفتد. کسی که احیاء می­گیرد در واقع به خوابش غلبه کرده­است و حتی اگر در آنجا خوابش هم ببرد این عمل شرافت دارد. گاهی شیطان با خواب دیدن ها انسان را جهنمی می­کند انسان عاقل بلد است که چگونه از آن عبور کند تا جهنم را رد کند. پدر و مادر هم نار دارند و هم نور. اگر احترامشان کنیم نور دریافت کرده و در غیر این صورت نار ایشان را دریافت کرده­ایم. کسی که ادعا می­کند کمال مطلق معشوق اوست باید برای رسیدن به او به خطر و سختی بیفتد و گرنه دروغ می­گوید. به همین دلیل است که بزرگان دین «لیلی و مجنون» «شیرین و فرهاد» و ... می­نویسند. ببینیم که مجنون به عشق لیلی و فرهاد به عشق شیرین چه کارهایی کرده­اند. خطاط شدن و نقاش شدن و مینیاتوریست شدن و ... خیلی صبر و حوصله می­خواهد چه برسد به رسیدن به عشق کمال مطلق، معلوم است که باید سخت ترین راه ها را تحمل کرد. برای جواد شدن باید پول خرج کنیم و برای کریم شدن باید بتوانیم به کسانی هم که لیاقت ندارند پول بدهیم. برای غفور شدن باید نه تنها از کسی که به ما بد کرده چیزی به دل نگیریم بلکه باید با او مهربان و رفیق هم باشیم. «عفو» (بخشیدن و انتقام نگرفتن) و «صفح» (نادیده گرفتن) با هم «غفران» می­شوند. پیامبر «صلی الله علیه و آله و سلم» غلامشان را دنبال کاری فرستادند، دیدند که رفته زیر سایه­ی درخت خوابیده حضرت بالای سر او رفته و او را باد می­زدند که گرمش نشود. «غفور» یعنی وقتی گنکهاری را می­بینیم دلمان بسوزد و لعنت کنیم کسانی را که او را مریض کردند نه اینکه با او دشمنی کند. امیرالمومنین «علیه‌السلام» می­فرمایند: «ینبغی للعاقل ان یخاطب الجاهل مخاطبه الطبیب المریض» شایسته است که برخورد عاقل با جاهل از نوع برخورد طبیب با مریض باشد. طبیب که با بیمار دعوا نمی­کند بلکه نگران او و در صدد معالجه­ی او می­باشد. ما دائماً بر سر گنهکار زده و از او کینه به دل می­گیریم ولی خداوند اتفاقاً گنهکاران را خیلی دوست دارد. معلوم نیست این خوراکهایی را که ما دریافت کرده ایم و به جایی نرسیدیم اگر به او رسیده بود خیلی از ما بهتر می­شد. زمانی انسان با کسی برخورد می­کند که بداند با او اتمام حجت شده است. خداوند می­فرماید: «و ما کنّا معذّبین حتّی نبعث رسولاً...» ما هیچ کس را عذاب نمی­کنیم مگر اینکه برایش رسول برانگیخته باشیم. (اتمام حجت شده باشد) تمرین لازم است تا انسان بتواند فحش و توهین و ... را تحمل کرده کینه به دل نگرفته و با طرف مهربان هم باشد. و نیز به او کمک کند تا دست از این کارها بردارد. در این صورت است که انسان «عفّو»، «کریم» و «غفور» و ... شود مگر ممکن است زن و شوهر دقیقاً مثل هم باشند؟ حتماً بین آنها تضاد وجود دارد. اصلاً از معجزات خلقت است که مرد با خصوصیات جلالی و زن را با خصوصیات جمالی آفریده تا عاشق هم شوند کهدر برخورد با تضادها ولیّ خدا بوجود بیاید. کسی که با تضادهای خانواده که عزیز هستند نمی­تواند کنار بیاید و رشد کند با غریبه­ها که اصلاً نخواهند توانست. کسانی که یکسره از مخالفتهای دیگران شکایت دارند باید بدانند که اصلاً زندگی همین است واین تضادها و تخالفها را برای ما قرار داده تا رشد کنیم و نور دریافت کنیم. اینها مانند کسانی هستند که می­خواهند مدرسه بروند ولی از مشق بیزارند. قهرمانان ورزشی خیلی زحمت کشیده­اند تا اینگونه در رشته­ی خودشان ورزیده شده­اند. «کشتی گیر» اول گوشش می­شکند. «اسکی بازها» و «موج سوارها» چندین بار دست و پایشان می­شکند تا به این مهارت می­رسند. کسی که می­گوید: «ان یجعلنی معکم ...» باید خودش را به خدا بسپارد تا به گونه­ای تراشش دهد که لایق معیت با امام حسین «علیه‌السلام» باشد. پس در این مسیر باید شباهت به امام حسین «علیه‌السلام» پیدا کند. کسی که بهشت می­خواهد، بداند که بهشت جای خوش تراشهاست. در غیر این صورت باید با عذاب جهنم تراش داده شود تا لایق بهشت شود. فقط تخلی های زندگی است که انسان را خوب تراش می­دهد. کسی که تراش خدا را نپذیرد هنگام مرگ، سگ، خوک، و میمون و ... شده و او را به بهشت راه نمی­دهند، زیرا بهشت «دارالسلام» (خانه ی سلامت) است و بیمارها را راه نمی­دهند. در دنیا در مدت زمان کوتاه می­توان بیماری های روح را درمان کرد و اگر کسی این کار را نکند باید هزاران سال رنج و عذاب جهنم را تحمل کند تا درمان شده و متناسب با بهشت شود، دنیا خاصیت رحمی دارد و پر از قوه و استعداد است. حال که متوجه شدیم دنیا سرشار از تضادهاست پس باید برای رشد «قدرت»کسب کنیم. در درون ما خداوند شهوت و غضب و در بیرون شیطان را برای تمرین دادن و رشد ما گذاشته است و نیز قوه­ی خیال و واهمه را مربی ما قرار داده است. اولیای دین فرموده­اند که هر کس به هر جا رسیده از برکت وجود شیطان است. اگر شیطان وسوسه و تضاد ایجاد نمی­کرد و ما مقاومت نمی­کردیم رشدی در کار نبود. شیطان «نار» عرضه می­کند و ما باید آن را به نور تبدیل کنیم. در مقابل قواهایی که انسان را وسوسه می­کنند خداوند خانواده­ی آسمانی را قرار داده است. متأسفانه ما اجازه­ی ورود و وسوسه­ی قواها را می­دهیم ولی به خانواده­ی آسمانی اجازه نمی­دهیم که روی ما کار کنند. ما اصلاً خودمان را به مربی نمی­سپاریم. «ربّ» و «مربّی» یعنی کسی که از نقاط ضعف، قوت می­سازد و مسیر این حرکت را تدریجی قرار می­دهند، نه اینکه یکباره تمرینهای فوق توان شخص را تجویز کنند مثلاً دفعه­ی اول بگویند که چهل روز روزه بگیرد و ... چه بسا کسانی که کارشان به بیمارستان روانی کشیده است. بعضیها شهوت استادی داشته و دستورالعمل های اینچنینی می­دهند. استاد کسی است که خودش مسیر را طی کرده و واقف به نفس طرف مقابل باشد. اسم گرفتن سه مرحله دارد: 1- آموزش دقیق، 2- تمرین، 3- دریافتِ اسم. بعضی ها حوصله­ی آموزش دارند ولی اهل تمرین نیستند لذا به اسم نمی­رسند و هر چه آموخته­اند روز قیامت علیه آنها حجت می­شود و خیلی­ها به دلیل اینکه اطلاعات ندارند جهنم می­روند و کسی هم که آموزش ندیده در جهنم دو برابر اولی معذب است. چنین کسی دائماً از شیطان، شهوت و غضب ضربه می­خورد زیرا بلد نیست که با آنها مقابله­ی درست نماید. اهل بیت «علیهم‌السلام» به ما می­آموزند که چگونه نارهای سر راهمان را تبدیل به نور کنیم. یعنی از برخوردهای بد دیگران و ظلمهای ایشان نور و هدایت دریافت کنیم. همانگونه که آسیه با همسری مانند فرعون تا ولی اللهی رفته است،ولی زنهای نوح و لوط در کنار پیامبر خدا تا جهنم پیش می­روند. خدا و اهل بیت «علیهم‌السلام» مربی ما هستند باید از ایشان کمک بگیریم. وقتی دستمان را بالا گرفته و «یا ربّ» می­گوییم توجه داشته باشیم که ما ضعیفیم و باید او دست ما را بگیرد. امام سجاد «علیه‌السلام» به خدا عرض می­کند: «فانّا لک»: خدایا من مال تو هستم. «... الهی الیک اشکوا نفساً...» : خدایا من خیلی از خودم شکایت دارم. در این صورت باید پناهگاه خودمان را شناسایی کنیم. «یا عماد من لا عمادله و یا سند من لا سند له...» کسی که می­فهمد چه بلایی دارد بر سر او می­آید پناهنده می­شود. در مناجات شاکّین پناهندگی بسیار بارز است. حضرت یوسف «علیه‌السلام» می­فرماید: «و ما اُبریءُ نفسی انّ النّفس اماره بالسوء الا ما رحم ربّی...» در میان این همه دشمن فقط خدا باید به ما رحم کند در این صورت است که برای انسان توسل معنا پیدا می­کند، و موقع نماز می­فهمد که از دست چه کسانی به خدا پناه می­برد. باید به این رمز پی ببریم که ما ربّ، پناه، سند و کهف می­خواهیم: «ایاک نعبد و ایاک نستعین». والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته .

90/06/24 از سلسله مباحث استاد محمد شجاعی در جلسه ­ی قبل دعای امام سجاد «علیه‌السلام» را بیان کردیم که حضرت در ادامه می­فرمایند: «و حبابتک لی بنعمه موصوله... » خدایا با نعمتهای متوالی است به من محبت کن. «... بکرامه تبلغ بی شرف الجنه و مرافقه محمدا و اهل بیته... » خدایا به من کرامتی کن که مرا به شرافت بهشت و رفاقت با محمد و ال محمد«سلام‌الله علیها» برساند. به ما توصیه شده که بهشت و جهنم را فراموش نکنیم و بهشت جایی است که انبیاء با یاد آن به پاکی و اخلاص رسیدند که از خدا و قرب او بهشت محسوب می­شود تا مراتب پایین و مادی آن. «... انا اخلصناهم بخالصه ذکر الدار» ما انبیاء را با یاد بهشت خالص گرداندیم. هدف انسان باید دائماً باید جلوی چشم انسان باشد تا برای آن تلاش کند. کسی که یکسره در نیازهای دنیا غوطه می­خرود به سمت ابدیت اوج نگرفته است. «ذکر» یعنی یاد. باید دائماً بهشت در خیالمان باشد تا اوج بگیریم. باید ملحق شدن به خانواده­ی آسمانی دائماً در فکر ما باشد. یک ورزشکار، پزشک، نقاش و ... اول هدف را در نظر می­گیرد و سپس تمام برنامه­هایش را بر اساس آن تنظیم می­کند همچنین کسی که می­خواهد یک سیاستمدار، نماینده مجلس و ... شود. در جلسات مجلس شرکت کرده در شورای شهر فعالیت می­کند و ... تا به هدفش برسد. با هنر پیشه های جدید که مصاحبه می­کنند می­گویند که مثلاً ما آرزو داشتیم با این هنر پیشه های پیش کسوت فیلم بازی کنیم و امروز به آرزویمان رسیده­ایم. برای بسیاری از هنرمندان به حدی شغلشان مهم است که در زندگی آنها شاهد ازدواج و طلاقهای مکرر هستیم و شغلشان در اولویت است. مااگر حقیقتاً می­گوییم: « اسئل الله ان یجعلنی معکم فی الدنیا و الاخره» و «اسئله ان یبلغنی المقام المحمود لکم عندالله...» باید برنامه هایمان را متناسب با اهدافمان تنظیم کنیم و خودمان را برای رسیدن به آنها فارغ کنیم. در حدیث داریم که خداوند می­فرمایند به اندازه ای که قرار است با من زندگی کنی با من انس بگیر. ما اگر حقیقتاً در گفتن«لا اله الا الله» خدا را معشوق حقیقی می­دانیم باید با او انس گرفته و کلیه انتخابها، ارتباطات، افکار و رفتارمان را متناسب با او تنظیم کنیم. وقتی می­گوییم «اشهد ان لا اله الا الله» یعنی شهود کردیم که او تنها معشوق ماست. استاد، کتاب و فعالیتهای جمعی به انس ما کمک می­کند. و ما باید بتوانیم به تنهایی با معشوقمان خلوت و انس داشته باشیم و باید بتوانیم با عشق نامه­ی معشوقمان (قرآن) را بخوانیم. بعضی ها پرداختن به زبانهای انگلیسی و فرانسه و ... وقتی برای زبان معشوق (عربی) ندارند. امام صادق «علیه‌السلام» می­فرمایند: «اتعلم العربیه» عربی را بیاموزید. خداوند با این زبان با بشر سخن گفته است. این زبان به حدی گسترده است که فارسی بعد از هزار و چهارصد سال هنوز نتوانسته است یک «بسم الله الرحمن الرحیم» آن را ترجمه کامل نماید. همه­ی قرآن همینطور است فقط جهت تقریب به ذهن است. کسی که می­خواهد در خارج از کشور زندگی کند باید زبان مربوطه را بیاموزد و کسی هم که می­خواهد در بهشت زندگی کند باید زبان آنجا را بیاموزد. البته معارف دینی تا 80-70 درصد ترجمه شده اند ولی برای بردهای متوسط هستند نه طالبان پروازهای بلند. در دنیا اگر کسی بخواهد مثلا یک ویلای هزار متری داشته باشد چهل سال باید زحمت بکشد آن هم از هر چند نفر یک چنین موفقیتی را کسب کرده است. در جلسات آینده خواهیم گفت که در ارتباطاتمان چگونه برنامه­ریزی کنیم که مهارت کسب بهشت وسیع را داشته باشیم. باید همت کرد و تنبلی و بی حوصلگی که به قولامام باقر «علیه‌السلام»کلید همه­ی بدبختی های انسان است را کنار بگذاریم. انسان با سبک جهنمی به بهشت راه نمی­یابد. در زمان معصومین «علیه‌السلام» بسیاری افراد سر درس ایشان می­رفتند ولی شیوه­ی زندگی اشان را نمی­توانستند تغییر دهند مانند کسانی که به امام حسین «علیه‌السلام» اسب و شمشیر دادند ولی ایشان را یاری نکردند کسانی بودند که حاضر نشدند که سبک زندگی اشان را تغییر دهند. کسی که با خداست باید زنگ خدا را بگیرد: «و من احسن من الله ضبغه» کسی که می­خواهد به رنگ خدا در بیاید باید آن را بپذیرد. یک کوهنورد باید کفش و لباس مناسب کوهنوردی بپوشد چطور ممکن است بدون تناسب با بهشت به بهشت راه یافت؟ بسیاری از تازه مسلمانهای خارج از کشور تا به سبک زندگی معصوم«علیه‌السلام» آشنا شدند خودشان را تطبیق دادند. با تغییر روش زندگی: «ان یجعلنی معکم فی الدنیا و الاخره» و «اللهم اجعلنی من جندک، من حزبک و ...معنا پیدا می­نماید. ما اصلاً به خدا اشتیاقی نداریم، و تا صادقانه نخواهیم، فایده­ای ندارد. «... بکرامه تبلغ بی شرف الجنه ...» ما باید از گفتن این فقره از دعا لذت ببریم تا در ما انگیزه­ی حرکت به سوی بهشت تشدید گردد. « ... و مرافقه محمد و اهل بیته» یعنی دوستی با فاطمه­ی زهرا «سلام‌الله علیها» و امیر المؤمنین «علیه‌السلام» و سایر معصومین و شهدا و ... بعضی از ما اصلاً میلی به رفاقت با اینها نداریم. «مرافقه» یعنی دوستی و رفاقت دوطرفه. بسیاری از افراد جوگیر شده، کار و حرفه و رشته­ی ورزشی را شروع می­کنند ولی کمتر کسی تا آخر ادامه می­دهد و بی حوصلگی ها و بی انگیزگی ها مانع ادامه می­شوند. الفاظ آخرت، ابدیت و بهشت و ... برای ما خیلی عادی شده است. خدا و معصوم درباره­ی چیزی بفرمایند: «عظمتین» خیلی عظمت دارد چرا که در مورد دنیای ظاهراً به این بزرگی می­فرمایند:«لهو و لعب» ما باید اخلاقی متناسب با بهشت کسب کنیم. علی «علیه‌السلام» می­فرمایند که در قیامت سیصد هزار سال طول می­کشد تا دست ما به یک شیعه­ی مسرف برسد. امام (رضوان الله) فرمودند که اگر کسی بدخلق از دنیا برود برای هر یک خلقش چند قرن باید در جهنم بسوزد. ما اصلاً اخلاق را جدی نگرفته ایم. آیت الله بروجردی نیت می­کند که اگر یک بار دیگر عصبانی شوم باید یکسال روزه بگیرم. علی «علیه‌السلام» کلام مذکور را در مورد اسراف آنجا فرمودند که مواظب باشید به آرزوهایتان تکیه نکنید فقط به خدا و عملتان تکیه کنید. «شعار المومن العمل» هر کس حتی هدف دنیایی هم که دارد به گونه­ای عمل می­کند که عملش فریاد می­زند که این شخص هدف دارد. معصومین «علیه‌السلام» برای ما مرافقت با خودشان را خواسته اند. انسان حتی اگر چهل سال گناه کرده باشد راه بازگشت دارد و این شیطان است که می­خواهد با به رخ کشیدن گناهان مانع از رفاقت من با ایشان شود و ما نباید از اهداف عالی دور شویم. اگر کسی با اغوای شیطان از بردهای بزرگ ناامیدشود شیطان به پرواز او در بردهای متوسط راضی می­شود و این برای مومن خیلی حسرت به همراه دارد. سوره­ی اسری /71 فرمول بسیار مهمی است. « یوم ندعوا کل اناس بامامهم» قیامت روزی است که هر کس با امام خودش می­آید. که امام باقر«علیه‌السلام» درباره­ی آن می­فرمایند: در آن روز رسول خدا «سلام‌الله علیها» و حضرت امیر و حسن بن علی و حسین بن علی «علیه‌السلام» با قوم خود می­آیند و هر کس در عصر هر امامی از دنیا رفت با آن امام محشور می­شود. خوش به حال کسی که در آن روز با امام زمانش محشور شود یعنی در واقع در دنیا به او انس و مرافقت و هم خوبی داشته است. روز قیامت از ما می­پرسند که در مقابل امام خود که به قول علی «علیه‌السلام» «هو الطرید الشرید الفرید الوحید» (طرد شده­ی آواره­ی تنها و یگانه بوده چه کار می­کردی؟ وای به حال ما اگر اصلاً ایشان را نشناختیم چه رسد به انس و دوستی: «من مات ولم یعرف امام زمانه مات میته الجاهلیه» کسی که بمیرد در حالی که امام زمانش را نشناخته به مرگ جاهلیت مرده است. از پیامبر«سلام‌الله علیها» پرسیدند که مرگ جاهلیت یعنی چه؟ فرمودند: «به کفر و ضلال و نفاق» یعنی شناخت باید ما را از کفر و ضلال ونفاق نجات دهد و مارا شاد و آرام کند. باید بررسی کرد که امام «علیه‌السلام» چه قدر در ابعاد مختلف زندگی ما نقش دارد؟ ارتباط  با حضرت باید وارد سبک زندگی ما شود. و امروز و فردا کردن کار شیطان است. فرموده اند اولین کاری که می­کنید تغییر ملاک دوستی هایتان است که نیاز به معرفت دارد. تمام هدفمان عشق به امام زمان و محشور شدن با ایشان باشد و روز شماری برای دیدن ایشان نماید: متی ترانا ونراک؟ (حتما ولو یکبار ترجمه­ی دعای ندبه را بخوانید امام صادق «علیه‌السلام» وظایف ما را معلوم کرده اند) ارزش تمام عبادات ما به این است که آیا در ما اشتیاق به امام زمانمان را ایجاد کرده اند یا نه؟ مانند آب که باید خاصیت رفع عطش داشته باشد. آیا تا به حال در خواب دیده ایم که حضرت ملک الموت با آن چهره­ی نورانی ما را دعوت به ملاقات با پنج تن می­نماید؟ زان شبی که وعده کردی روز وصل                           روز و شب را می شمارم روز و شب دلتنگی برای معصومین, شهدا و ابرار و ... ناشی از معرفت است. چنین افرادی دیگر دنیا را خیلی راحت می­گیرند. کسانی که سخت می­گیرند خودشان, آخرت و بهشت را فراموش کرده اند. این همه دعا را برای ما گفته اند اگر قیمتمان این است پس باید شروع کنیم و خودمان را عضو گروه انبیاء, صدیقین, صالحین و شهدا بدانیم. سلمان با تبعیت کامل بود که « السلمان منا اهل البیت» شد. چه لذتی دارد که این بزرگواران بیایند و به نکیر و منکر بگویند که بروید اینها متعلق به ما هستند و سئوال نیاز ندارند. چنین افرادی در قیامت هم سئوال ندارند. سئوال برای بدهکاران است. خدا ایشان را نزد خودش می برد.« ان المتقین فی جنات و نهی فی مقعد صدق عند ملیک مقتدر» در صحنه­ی قیامت هم به اذن خدا برای شفاعت حاضر می­شوند. امام صادق «علیه‌السلام» می­فرمایند: آیا حمد خدا را به جا نمی­آورید وقتی که قیامت می­شود هر قومی را به سوی کسی می­خوانند که دوستش می­داشتند. ما دست به دامان رسول خدا می­شویم و شما دست به دامان ما. والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته .