عناوین مورد بحث در این جلسه:   * اکثر اشتباهات و گناهان که از افرادی سر می­زند بخاطر کوچک شمردن خودشان است. * کسی سبک زندگی پست انتخاب می کند که قیمت خودش را نشناسد. * هر جا دچار غم، اضطراب و پوچی می شویم برای اینست که خودمان را نمی شناسیم. * حرمت گذاشتن و ستار بودن مختص افراد با شرافت است. * بزرگ کسی است که بزرگی، قدرت ها، کمالات و زیبائی های دیگران را می بیند.   به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه ۳83 «خانواده آسمانی » مورخ ۹۴/۰۵/22 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   سه قاعده معجزه‌انگیز برای کنترل ارتباطات انسان بحث احترام و اکرام در معارف اسلامی، از اهمیّت فوق‌العاده‌ای برخوردار است. در مباحث گذشته آموختیم که در برخوردها و ارتباطاتمان با دیگران، رعایت سه نکته (قاعده) الزامی است: 1- قاعده «هوَ أنت»: شخص مقابل ما، در حقیقت خودِ ماست. هر گونه رفتار و تفکری که ما در برخورد با او از خود صادر می‌کنیم، یقیناً به خودمان باز خواهد گشت. اگر از ما، احترام، امداد، رحمت، محبت و ... صادر می‌گردد، به یقین تمام اینها به سوی خودمان باز خواهد گشت. و اگر دیگران را تنها گذاشته، و دست یاری‌شان را نفشاریم، خودمان نیز در زمانِ لازم تنها خواهیم ماند. 2- قاعده «هُو رَسولُ الله»: هر انسانی که برای حاجتی و یا کمکی به سوی ما می‌آید، در حقیقت فرستاده خداوند است، و احترام و تکریمِ او، در حقیقت احترام و تکریم خداوند است. 3- قاعده «هُوَالله»: تنظیم ارتباطات انسان با دیگران، براساس آنچه که خداوند می‌پسندد، یقیناً انسان را در کنفِ احترامِ الهی قرار خواهد داد. هر انسان، حقیقتاً نفخه‌ای از خداست، و اگر در ارتباط­مان با دیگران این حقیقت را مورد توجه قرار داده و بدانیم که تنها با الله روبرو هستیم، قطعاً بدون توقع جبران، آنان را از سرچشمه رحمت‌مان سیراب خواهیم نمود. فراموش نکنیم در چنین صورتی، خداوند از رحمت واسطه خودش، به ما خواهد بارید. و بالعکس هر گونه حرمت شکنی، ظلم، خدعه، آزار و ... نیز خداوند را در مقام انتقام‌جویی از ما قرار خواهد داد. ادراک کامل این سه قاعده، دایره بسیاری از توهمات شیطانی را در ارتباطاتِ ما با دیگران، محدود خواهد کرد. بطوری­که شیطان، توانِ زیادی برای بر هم زدن ارتباطات ما با دیگران نخواهد داشت. غالبِ کینه‌ها، اختلافات، مشکلات خانوادگی و ... ریشه در عدم ادراک صحیحِ این سه قاعده و عدم مهارت‌یابی در ارتباط صحیح با دیگران دارد. بطوری­که درست در لحظه‌ای که به مهارت مورد نظر نیازمنداند، امّا آن را نیاموخته‌اند، راه را برای شیطان باز می‌گذارند و فکر و قلب خود را اسیر توهمّات شیطانی می‌کنند، و بدین ترتیب اختلافات را به روابط خود وارد می‌کنند. انواع رقابت‌ها و چشم‌هم ­چشمی‌های کودکانه که ریشه در خودبینی‌ها و خودشیفتگی‌های انسان­ها دارد، از نمونه‌های عدم ادراک صحیح سه قاعده قبل است. احساس شرافت خواهی کرد، اگر خودِ حقیقی‌ات را بشناسی ... امام هادی «علیه‌السلام» می‌فرمایند: «مَنْ كَرُمَتْ عَلَیْهِ نَفُسُه هانَتْ عَلَیْهِ شَهَواتُه؛ اگر نفس کسی در نزد او بزرگ شد، شهوات در نگاه او کوچک می‌شوند». کسانی که حقیقت وجودی خود را شناخته ­اند و به کرامتِ نفس خود یقین دارند، خود را بزرگتر از آن می‌بینند، که به انواع شهوات پست و توهمّات شیطانی آلوده کنند. چنین کسانی مَحال است به دلیل سبک زندگی الهی خود، احساس شرم و حقارت کرده، و به سبک زندگی غیر الهی تن دهند. احساسِ شرافت، به قدری در وجود آنان پررنگ است که هرگز به رنگ انسان­هایی که از نگاه خداوند با شرافت و محبوب نیستند، در نخواهد آمد. قرآن در توصیف «عبادُالرّحمان» آنان را کسانی معرفی می‌کند که به هیچ شأنِ دونی خودفروشی نخواهند کرد. درست در زمانی­که انسان اسیر امیالِ نفس شده و به شئونات پایینی و پست راضی می‌شود، لحظه‌ای است که قیمت و شرافت حقیقیِ خود را فراموش کرده و آن را به طمع‌ها، زینت‌ها و امیال دنیایی می‌فروشد. امام هادی «علیه‌السلام» در روایت دیگری، روایت اول را کامل می‌کند: «مَن هانَت عَلَیه نَفسُهُ فَلا تَأمَن شَرَّهُ؛ کسی که نفس او در نظر خودش حقیر است هرگز خود را از شرّ او ایمن مدان». کسی که خودِ حقیقی‌اش را نشناخته و پر از خلاءهای زمینی و طبیعی است، دائماً درگیر نداشته‌های دنیایی‌اش می‌باشد. و خود را تنها و حقیر تصور می‌کند. چنین کسی حتماً در لابه‌لای ارتباطاتش، انسان را آلوده و گرفتار خواهد کرد... لذا نمی‌توان خود را از شرّ او ایمن داشت، و باید کاملاً هوشیارانه با آنان ارتباط برقرار کرد. از سوئی باید دقت داشت که به رخ کشیدن ایراد دیگران، سرزنش و تحقیر آنان، سبب القاء احساس خواری و حقارت در آنان می‌گردد، به طوری که ممکن است، رفتارها و گناهانی، فوق تصور انسان، از آنان سر بزند. رعایت این مسئله بخصوص در سنین میان 14 تا 21 سالگی، در فرزندان بسیار حائز اهمیّت است. اگر در این سنین، فرزند از سوی والدین و دیگر اعضای خانواده مورد تحقیر و هجوم احساس منفی دیگران قرار بگیرد، قطعاً از نظر روانی به سلامت نخواهد رسید و برای دیگران در آینده خطرناک خواهد بود. لازم به ذکر است که رعایت این نکته، تنها منحصر به هفت سال سوم زندگی فرزندان نیست، بلکه والدین در تمام سنین، موظف به حفظ حرمت فرزندان و یا حتی تمام انسان­های پیرامون‌شان می‌باشند. انسان‌ها زمانی قادرند در برابر سبک زندگی شیطانی و غلط و یا در مقابل انواع گناهان مقاومت کنند، که قیمت خودشان را بشناسند. در غیر این صورت، دائماً به سمت زندگی شیطانی و پست گرایش خواهند داشت. چنین کسانی به صِرف نصیحت و موعظه تغییر نخواهند کرد، مگر آنکه خودِ حقیقی‌شان را بشناسند و ارزش و قیمت‌شان را ادراک کنند. موعظه‌ای قدرتمند است که قیمت‌ها و ارزش­های‌ انسانی را به شخص شناسانده و او را به احساس شرافت برساند. تنها در این صورت است که او دست از سبک زندگی اشتباه کشیده و به سبک زندگی الهی روی خواهد آورد. امام حسین «علیه‌السلام» در جمله‌ی تاریخی خود فرموده‌اند: «هَیْهاتَ مِنَّا الذِّلَّةٌ...» یعنی اینکه خاندان من آنقدر شرافت دارند که ما تن به پستی و ذلّت ندهیم... کسی که به شرافت نفس رسیده است، در تمام انتخابات خودش بزرگی خود را حفظ می‌کند (انتخاب دوست، انتخاب لباس، انتخاب موسیقی، انتخاب محیط تفریحی و ...). چنین کسی با توجّه به عزت نفسی که در او شکل گرفته است، قادر است استعدادهای عظیم الهی را در درون خودش بارور کرده و حتی تا مقام والای شهادت را طی کند. چنین کسی اساساً به سوابق خانوادگی نامطلوب خود اهمیّت نمی‌دهد، چرا که انتساب او به ریشه‌های حقیقی و انسانی‌اش (اهل‌بیت)، او را به شرافت نفس رسانده است. او باور کرده است که برای رسیدن به تشبّه به خداوند خلق شده است، لذا این هدف را جدّی گرفته و برای تحقق این هدف عظیم، تمامِ تلاشش را هزینه می‌کند، لذا از هیچ تحقیری و هیچ مانعی در این مسیر نمی‌هراسد، چرا که الله، خانواده آسمانی و تمام اهل آسمان را به عنوان تکیه گاه همیشه در بردارد. کسی که هنوز علیرغم داشتنِ ظاهر ایمانی، محتاج تأیید و نگاه دیگران است و با تحقیر و تحریم انسان­های دیگر، احساس ذلّت و تنهایی می‌کند، نشان می‌دهد که اساساً هیچ ارتباط حقیقی و رشددهنده‌ای با اهل آسمان ندارد. اساساً هرگز وابستگی به زمین و اهل زمین، نشانه روشنی از قطع ارتباط شخص با اهل آسمان است. به طور کلی انسان­هایی که اهل تکریم و احترام دیگران هستند، نقاط ضعف آن­ها را نمی‌بینند، و همواره به دنبال خوبی­ها و زیبایی‌های وجود دیگران هستند، انسان­های قدرتمند و با شرافتی هستند که به عزت نفس در پناه الله رسیده­اند. پیامبر اکرم «صلی الله علیه و آله و سلم» گاه با تکیه بر یک یا دو صفت خوب در کفّار و بزرگ کردن آن صفات و تقویت آن­ها راهی برای گرویدنشان به اسلام می‌گشودند و آنان را به جرگه مسلمانان وارد می‌کردند. هنرِ دیدن زیبایی‌های دیگران، هنر بزرگی است که تنها در کسانی دیده‌ می‌شود که خود حقیقی‌شان را شناخته و به شرافت نفس رسیده اند.     «والحمدلله رب العالمین» 

عناوین مورد بحث در این جلسه: * هر نعمتی اعم از مال، مقام، علم و... در راه الله، خانواده آسمانی و آخرت استفاده نشود حتما در راه گناه مصرف می شود. *  با خوبی ها و بدی های دیگران تربیت می شویم. * اگر نیاز کسی را برطرف کنید خداوند در آنجائی که خیلی نیاز پیدا می کند نیازت را برطرف می کند. * کسانی که روحیه خدمت به دیگران دارد، جزء ثروتمندان آخرت هستند. * کسی ثروتمندتر است که لطف و مهربانی بیشتری نسبت به دیگران می کند. * برآوردن نیاز دیگران وسیله ­ی است که دست من به دست خدا و خانواده آسمانی برسد.   به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه ۳۸1 «خانواده آسمانی » مورخ ۹۴/۰۵/15 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید: رفقای بد ... امیرالمؤمنین علی «علیه‌السلام» می‌فرمایند: «أخوكَ فِی اللّه ِ مَن هَداكَ إلى رَشادٍ، ونَهاكَ عَن فَسادٍ، وأعانَكَ إلى إصلاحِ مَعادٍ؛ برادر تو در راه خدا، کسی است که تو را به سوی رشد (انسانی) هدایت می‌کند، از فساد باز می‌دارد و در اصلاح آخرتت، یاریت می‌رساند». همة ما در مسیر حرکت­مان به سوی الله، به رفقا و همراهانی نیاز داریم که برای طیّ این مسیر، یاری‌مان کنند. هر چه تعداد چنین همراهانی بیشتر باشد، حرکت انسان به سوی الله نیز سالم‌تر و موفق‌تر انجام خواهد شد. البته به این شرط که رفقای انسان، افراد قدرتمندی باشند. که سرعتِ او را در این مسیر کم نکرده و دست و پاگیرش نباشند. دوستانی با یقین، عملیاتی، محکم که دائماً در انسان شوق حرکت ایجاد نموده و او را به سرعت گرفتن تشویق می‌نمایند. از حضرت مسیح «علیه‌السلام» سؤال کردند: «لِمَنْ نُجَالِسُ؟ با چه کسی همنشینی کنیم؟ فرمودند: مَنْ یُذَكِّرُكُمُ اللهَ رُؤْیَتُهُ؛ کسی که دیدارش شما را به یاد خداوند می‌اندازد». دیدار چنین دوستانی، انسان را شاد و آرام می‌کند؛ زیرا او را به آغوش الله پیوند خواهد داد. هر انسانی موظف است در مسیر حرکت خود به سوی الله، چند رفیق از این دست، انتخاب کند. در روایات آمده است که عاجزترین انسان­ها، کسانی هستند که توانایی به دست آوردن چنین رفقایی را ندارند و عاجزتر از این گروه، کسانی هستند که چنین دوستانی را دارند، امّا توانایی نگهداری‌شان را نداشته و آن­ها را از دست خواهند داد. رفقای ابدی، چه ویژگی­هایی دارند؟ اولین علامت چنین دوستانی، تذکر دادن نقاط ضعف انسان است .... (ونَهاكَ عَن فَسادٍ). کسانی که از تذکر دادن دوستان­شان دلخور و ناراحت می‌شوند. اساساً بنایِ نگهداریِ رفقای ابدی خود را ندارند. فراموش نکنیم که انسان‌های قدرتمند و زیرک، از تمام امکانات و نعماتشان در جهت آخرت‌سازی برای خود و دیگران استفاده می‌کنند. اگر نعمتی از نعمات الهی در دستان ما، به مصرفِ آخرتی نرسد، قطعاً به تولید گناه منجر خواهد شد. کسی که از نعمت‌های الهی (که روزی او شده است) برای معشوقش هزینه نمی‌کند (آبرو، ثروت، علم، قلم، استعداد، مقام، منزل وسیع و ...) حتماً آن را در جهت عکسِ قرب به معشوقش خرج خواهد کرد. به عنوان مثال رحمت، احترام، ادب و عشق که باید در راه خدا، صرفِ عزیزترین‌های زندگی انسان (فرزند، همسر، پدر و مادر و ...) گردد، حتماً خرجِ کسانی خواهد شد که قطعاً در جایی انسان را تحقیر خواهند کرد. به طوری که انسان در آینده، آرزو می‌کند که کاش فلان نعمت را نداشتم، تا به واسطه آن اهل عذاب و جهنم شوم. رفقای انسان، نیز نعمت‌های الهی­اند، که باید حضورشان را غنیمت دانسته و در جهت حرکت به سوی الله از آن­ها استفاده نماییم. قضای حاجت برادران دینی این حق نیز، یکی از شاخه‌های اعانت برادران دینی است، اینکه اگر حاجتی و یا نیازی در کسی احساس کردیم، آن را در صورت توانایی روا نماییم. نبی اکرم «صلی الله علیه و آله و سلم» می‌فرمایند: «المُؤمِنونَ إخوَةٌ، یَقضی بَعضُهُم حَوائِجَ بَعضٍ، فَبِقَضاءِ بَعضِهِم حَوائِجَ بَعضٍ یَقضِی اللّهُ حَوائِجَهُم یَومَ القِیامَةِ؛ مؤمنان برادر یکدیگرند....» همه مؤمنان از نگاه الله، با هم برادرند. به طوری­که این اخوت مهم‌تر و ارزشمندتر از اخوت‌های خانواده زمینی است. چرا که عقد این اخوّت براساس ریشه‌های حقیقی و آسمانی ما، بسته شده است. استفاده کلمه برادر در این روایت نشان می‌دهد که ریشه و اصل همه مؤمنان به یک حقیقت بر می‌گردد و آن ریشه، محمّد و آل محمّد است. در این اخوّت، نژادها، ملّیت‌ها، رنگ‌ها و ... جایی ندارند. این اخوت پیوندی انسانی است که در بخش فوق عقلانی منعقد شده است. به سبب این اخوت همه مؤمنان برادران یکدیگرند و اساساً کلمه غریبه در میان آنان جایگاهی ندارد. از بزرگترین و زیباترین نمونه‌های قضای حاجت برادران دینی، وساطت و شفاعت‌های مؤمنان در ازدواج آنان است. به طوری­که مؤمنان خوب و مناسب را به یکدیگر معرفی کرده و امر ازدواج­شان را تسهیل می‌کنند. مؤمنان در برخوردهای گوناگون با یکدیگر، فرصت‌های رشد و دریافت اسماء الهی را کسب می‌کنند. اساساً تمام خوبی‌ها و بدی‌های دیگران، میدانی برای بروز استعددهای گوناگون ماست. به گونه‌ای که اگر عیب‌هایشان برای ما آشکار نشود، استعداد ستّاریت‌ ما بروز نمی‌کند. و یا اگر ظلمی در حق‌ّ‌مان روا ندارند، میدانی برای دریافت اسم غفّار خداوند، نخواهیم داشت. اگر حاجتی از آنان به دست ما روا نشود یا گرهی به دستان ما گشوده نگردد، و .. ما در جذب اسماء رحمان و رحیم خداوند موفق نخواهیم بود. کسانی به رشد بالاتر و کمالاتِ کامل‌تر نزدیک‌ترند که با مردم بیشتری در ارتباط و برای حاجاتِ دیگران تلاش می‌کنند. امام حسین «علیه‌السلام» حاجت‌های مردم را به سوی انسان، از بزرگترین نعمت‌های الهی دانسته و از ما می‌خواهد که از نیازهای دیگران به سوی خودمان ملول نشویم. علّت این فرمایش امام حسین «علیه‌السلام»، در پایان همین فرمایش نبی اکرم «صلی الله علیه و آله و سلم» آمده است؛ «یَقضی بَعضُهُم حَوائِجَ بَعضٍ...» رفع نیازهای دیگران در دنیا، بدان سبب از نعمت‌های بزرگ الهی محسوب می‌شود که رفع نیازهای خودمان را در آخرت به دستان خداوند به دنبال دارد. در زمانی که انسان هیچ سرمایه‌ای به همراه ندارد، جز نفسِ خودشِ با انواع بیماری‌ها و آتش‌هایی که در آن جمع کرده است، کمک‌هایی که به دیگران نموده است، بال پرواز و وسیله رهایی او خواهد بود. پس انسان‌هائی به نجات نزدیک‌ترند، که در دنیا آغوش بازتری برای پذیرش نیازهای دیگران داشته ­اند. خداوند به فکر رفع حاجات توست اگر... نبی اکرم «صلی الله علیه و آله» فرمودند: «مَن كانَ فی حاجَةِ أخیهِ فَإِنَّ اللّه َ فی حاجَتِهِ؛ هر کس به فکر رفع حاجت دیگران است، خداوند در فکر رفع نیازهای او خواهد بود». زیرک‌ترین انسان‌ها کسانی هستند که از قشنگترین قسمت اموال، استعداد، آبرو و... خود برای رفع حوائج دیگران هزینه می‌کنند. آغوش آن­ها، همیشه برای دیگران و کمک به آن­ها باز است... چنین کسانی به یقین در فقرهای آخرتی‌شان، از سوی پروردگار یاری خواهند شد.   «والحمدلله رب العالمین»

عناوین مورد بحث در این جلسه: * کمک به دیگران به حول و قوه الهی صورت می گیرد. * برای دریافت کمک از خدا باید دائماً به فکر کمک به دیگران باشیم. * بخل ورزیدن در کمک به دیگران مانع از رحمانیت و رحمیت خداوند می شود و منشأ قساوت، تنگ نظری و خشونت خواهد شد. * دلیل غیبت امام زمان (علیه السلام) از نبود همدلی و وفاداری شیعیان است. * دلی که در طول شبانه روز غصه امام زمان (علیه السلام) ندارد، عاطفی نیست. * خدا صحنه های تلخ زندگی را ایجاد می کند تا آدم ها آزمایش شوند و بتوانند الهیت وجودشان را ظهور دهند. * کسانی که بیشترین خدمت به امام زمان (علیه السلام) دارند به خدا و خانواده آسمانی نزدیک ترند. * وقتی وجود و زندگی ات .... در پیوند با امام زمان باشد، به الله شبیه تری و اسماء الهی در وجودت سرازیر می شود.   به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه ۳۷9 «خانواده آسمانی » مورخ ۹۴/۰5/08 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید: اعانه در جلسه گذشته آموختیم، که کلمه «اعانه»، مفهوم عام‌تری از نصرت را در خود جای داده است، لذا می‌توان گفت که هر نصرتی، نوعی اعانت است. به طور کلی، اعانت، هر گونه کمک و یاری را به دیگران در بر می‌گیرد؛ کمک در تمام جنبه‌ها و شئوناتِ زندگی انسان‌ها. خدا یاری‌ات می‌کند؛ اگر یاور بندگانش باشی... نبی اکرم «صلی الله علیه و آله و سلم» می‌فرمایند: «وَاللَّهُ فِی عَوْنِ الْعَبْدِ مَا كَانَ الْعَبْدُ فِی عَوْنِ أَخِیهِ؛ خداوند در پی کمک به بنده‌اش است، تا وقتی که بنده در پی کمک به دیگران است». الله -هستی مطلق- با تمام اسماء و صفاتش در زمان‌های به کمک انسان می‌آید، و آن هم درست در زمانی است که او به کمک شخص دیگری می‌شتابد. با توجه به حقیقت «لاحول و لا قوه الا بالله»، می‌توانیم دو نتیجه از روایت بالا دریافت نماییم؛ اول اینکه انسان تمام رحمت، عاطفه، نیرو و قدرت لازم را برای یاری دیگران از الله دریافت می‌کند. و دوم اینکه، نه فقط چنین مددی از سوی خدا که به ما توفیق یاریِ دیگران را داده است، به نفع یاری شوندگان تمام می‌شود، بلکه به نفع ما نیز خاتمه می‌یابد. چرا که خداوند به ازای هر معونتی، به یاری ما خواهد شتافت. اگر کمکی از ما برای کسی صادر می‌شود، تنها و تنها لطفی است که از خداوند بر ما وارد شده است، چرا که وجود ما را آمادة دریافت رحمت و اعانت دیده است. بنابراین رفع نیازهای دیگران، منتی است که خداوند بر ما نهاده است و ما را واسطة رفع حوائج بندگانش قرار داده است. همان‌طور که او قادر مطلق است و می‌تواند به طُرُق دیگر نیاز بندگانش را برطرف نماید... امّا با انتخاب ما بعنوان واسطه، تمام ثواب این یاری را در نامة اعمال ما ثبت می‌نماید. بنابراین، نیازهای دیگران که به سوی ما روانه می‌شوند، خیرات عظیمی هستند که بر ما نازل ‌می‌گردند. لذا هرگز از آن‌ها خسته و ملول نشویم. فراموش نکنیم که گاهی برای رفع نیاز کسی کمکی از ما بر نمی‌آید. در اینجاست که بهتر معنای «لاحول و لا قوه الا بالله» را درک نموده و از خداوند با عجز بیشتری برای رفع نیازهای او یاری می‌طلبیم. در چنین مواقعی با لبخند مهربانی باید از آن‌ها عذر خواست و برایشان دعا کرد. غمی که مؤمن در چنین مواقعی متحمل می‌شود، از نوع غم‌های رشد دهنده و انسانی است، زیرا جنس این غم، از نوع غصه‌های دنیائی و خودبینی‌های بخش حیوانی نیست؛ بلکه جنس این غم، از نقصِ کمال در نفس انسان سرچشمه می‌گیرد. انسان در چنین مواقعی غصه‌دار می‌شود از اینکه چرا من تشبّه بیشتری به خدا نداشتم، چرا سهمِ بیشتری از کمالاتِ الله در من وجود ندارد، که بتوانم به یاری دیگران بشتابم... و این غم، غمی کاملاً انسانی است که در ذات خود شادبخش و انسان‌ساز است. مخصوصاً زمانی‌که این غم‌ها انسان را به سمت جبران نقص خود و دریافت کمالات بیشتر سوق بدهند. هر چه رحمان‌تر می‌شوی، رحمت بیشتری از آسمان دریافت خواهی کرد... پس طبق این روایت در می‌یابیم که انسان تا زمانی از سوی خداوند یاری خواهد شد، که به یاری دیگران بیشتر می‌شتابد. بنابراین، خروجی‌های بیشتر، سطح ورودی انسان را افزایش خواهد داد. تا وقتی درهای رحمت نفس انسان به سوی دیگران باز بوده و برای آنان خیرخواهی داشته و به دیگران در جهت رشد و کمال یاری برساند، الله با تمام اسماء و صفاتش به او یاری می‌رساند. هرگونه بخل در یاری دیگران، در حقیقت ایستادگی در مسیر رحمانیّت و رحیمیّت الله است و این یاری خداوند را از انسان دور می‌کند. اوج رحمانیّت و رحیمیت انسان، زمانی است که دیگری را بر خود ترجیح می‌دهد، و چنین سطحی از رحمت، حتماً رحمت بیشتری را از الله برای انسان جذب خواهد کرد. به همین دلیل با اندک تأملی می‌توان دریافت که چرا عموماً کسانی که مهربان‌اند و بیشتر به دیگران کمک می‌کنند، مشکلات کمتری دارند و یا مسائلشان زودتر و راحت‌تر از دیگران حل می‌شود. چرا که چنین کسانی به سبب خروجی بیشتر از نفسشان، یاریِ بیشتری را از غیب دریافت می‌کنند. کسانی که راهِ ارتباط و رحمتِ به دیگران را به سوی خود می‌بندند، و از یاری دیگران کناره‌گیری می‌کنند، هم مشکلات بیشتری خواهند داشت و هم در مواقع نیاز، یاری کنندگانی نخواهند یافت. برای یاری دیگران اوج رحمانیت و رحیمیت انسان، زمانی است که دیگری را بر خود ترجیح می‌دهد، و چنین سطحی از رحمت، حتماً رحمت بیشتری را از الله برای انسان جذب خواهد کرد. به همین دلیل با اندک تأملی می‌توان دریافت که چرا عموماً کسانی که مهربان اند و بیشتر به دیگران کمک می‌کنند، مشکلات کمتری دارند و یا مسائلشان زودتر و راحت‌تر از دیگران حل می‌شود. چرا که چنین کسانی به سبب خروجی بیشتر از نفسشان، یاریِ بیشتری را از غیب دریافت می‌کنند. کسانی که راهِ ارتباط و رحمتِ به دیگران را به سوی خود می‌بندند، و از یاری دیگران کناره‌گیری می‌کنند، هم مشکلات بیشتری خواهند داشت و هم در مواقع نیاز، یاری کنندگانی نخواهند یافت. برای یاری دیگران، باید با سر دوید.... نبی اکرم «صلی الله علیه و آله و سلم» فرمودند: «لا یَزالُ اللّه ُ تَعالى فی عَونِ العَبدِ ما كانَ العَبدُ فی عَونِ أخیهِ، وَاللّه ُ یُحِبُّ إغاثَةَ اللَّهفانِ؛ خداوند دائماً در حال کمک به بنده‌اش است، تا وقتی‌که بنده در حال یاری دیگران است. خداوند دوست دارد، کمک کردن به کسی که از ما کمک می‌خواهد». حصار کشیدن به دور خود و عدم ارتباط با دیگران، عدم یاری آن‌ها، در حقیقت مسدود نمودن مسیرِ حمایتِ الله است. نباید برای کمک کردن به دیگران، منتظر کمک خواستن آن‌ها باشیم. اگر متوجه نیازی در کسی شدیم، باید بدون آنکه آن‌ها به زبان بیاورند، پیشقدم شویم. امام رضا «علیه‌السلام»، بهترین زندگی را، زندگی‌ای می‌دانند که دستان بیشتری از آن‌ها استفاده می‌برند. فراموش نکنیم که خوشبختی حقیقی زمانی بر انسان وارد می‌شود که او خوشبختیِ حقیقی را همان مقدار برای دیگران بخواهد که برای خودش می‌طلبد. چنین کسی هرگز از هیچ کمکی برای خوشبخت شدن دیگران و رفع مشکلاتشان فروگذار نمی‌کند. اگر شیعیان، برای یاری مضطر حقیقی، (امام زمان) به همین یک روایت عمل می‌کردند، هزار و صد و هشتاد سال به حذف امام معصوم از جامعة بشری محکوم نمی‌شدند. کسی که آوارگی و طردشدگی هزارسالة امام زمان، قلبش را گرفتار نکرده است، قطعاً از یاری آسمان محروم می‌ماند. پدر حقیقی ما، امروز به یاری ما نیاز دارد... چقدر صدای کمک خواهی‌اش را می‌شنویم؟   «والحمدلله رب العالمین» 

عناوین مورد بحث در این جلسه: * بخش انسانی هر فردی اقتضاء می کند دستگیری از ایتام و محرومان داشته باشیم. * بی برکتی  و سهم نداشتن دیگران در زندگی علت وجود بسیاری از مشکلات زندگی هایمان است. * کمک به دیگران منجر به جذب رضایت خدا و اهل بیت (علیهم‌السلام) می شود. * هر انسانی مخلوق و آیه‌ی از خداوند تبارک و تعالی است. * کمک به ظالم یعنی با نیت خیرخواهانه و هدایت او مانع از انجام ظلمش شویم.    به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه ۳۷8 «خانواده آسمانی » مورخ ۹۴/05/01 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید: 4- نصرت نصرت در عربی به معنای یاری کردن است. البته همتراز با این کلمه در زبان عربی لغت دیگری نیز وجود دارد به نام معونه به معنای کمک کردن. تفاوت نصرت و معونه در این است که عموماً نصرت را در جایی به کار می‌برند که شخص مخالفان و بدخواهان دارد که در صدد آسیب زدن به او می‌باشند. دراین صورت، مؤمنان دیگر به یاری او رفته و او را از صدمات و آسیب‌های دیگران در امان می‌دارند و خطرات و مزاحمت‌های دیگران را از او دفع می‌کنند. اما واژه اعانه، تمام جوانبِ یاری و کمک را در بر می‌گیرد. بدین معنا که هرگاه کسی نیاز به کمک و یاری ما داشت باید بر حسب وظیفه، در کنار او حاضر بوده و به قدر توانمان در رفع مشکلات او بکوشیم. دیگران را یاری کنید، تا یاری خداوند را جلب نمایید... نبی اکرم «صلی الله علیه و آله و سلم» می‌فرمایند: «مَن نَصَرَ أخاهُ المُسلِمَ وهُوَ یَستَطیعُ ذلِكَ نَصَرَهُ اللّه ُ فِی الدُّنیا وَالآخِرَةِ ؛ هر کس برادر مسلمانش را یاری کند، در حالی که می‌تواند، خداوند در دنیا و آخرت یاری‌اش خواهد کرد». قطعاً برای همه ما چه در دنیا و چه در قیامت مخالفان، دشمنان و مَحِقّانی وجود دارند. اگر ما از گروه انسان‌هایی باشیم که در دنیا دیگران را یاری نمودیم. قطعاً خداوند در مواقع نیازمان، یاری‌مان خواهد کرد. به عنوان مثال دفاع کردن از کسانی که در معرض غیبت دیگران و آبروریزی توسط دیگران قرار می‌گیرند، نمونه‌ای از نصرتِ انسان برای دیگران است. و یا آرام کردن کسی که به لغزشی دچار شده و از آن نادم است، به گونه‌ای که او بتواند به واسطه یاری ما، این لغزش‌ها را جبران نماید، نیز نمونه‌ای از نصرتِ دیگران است. این قاعده مهم را هرگز فراموش نکنیم، انتخاب هر قدری، قضای مربوط به خودش را به دنبال دارد. بنابراین کسی که قدرِ "کمک و یاریِ دیگران" را انتخاب می‌کنند، با قضای یاری خداوند در امورات دنیا و آخرتش روبرو خواهد شد. یاری دیگران را رها نکنید، ذلت دنیا و آخرت را در پی دارد... نبی اکرم «صلی الله علیه و آله و سلم» فرمودند: «ما مِن مُؤمِنٍ یَخذُلُ أخاهُ وهُوَ یَقدِرُ عَلى نُصرَتِهِ إلاّ خَذَلَهُ اللّه ُ فِی الدُّنیا وَالآخِرَةِ؛ اگر مؤمنی (انسان حقیقی) بتواند به مسلمانی کمک کند، اما اینکار را انجام ندهد، خداوند او را در دنیا و آخرت ذلیل می‌نماید». حداقل مرتبة یاری یک مؤمن، دعا کردن برای رفع مشکلاتش است، به طوری‌که در این دعا جدی باشیم و با قلبی که درگیرِ مشکل اوست، برایش دعا نماییم. امّا انسان موظف است تمامِ کاری را که از دست او بر می‌آید، برای یاری دیگران انجام دهد. رسیدگی به نیازمندان، محرومان، یتیمان، در راه ماندگان و ... از وظایف واجب انسان است. هر گونه بی‌اعتنایی و بی‌خیالی در این امور، سبب ذلّت و خواری انسان در دنیا و آخرت می‌گردد. کمک به دیگران، لبخند اهل آسمان را به دنبال دارد، آیا جلب این لبخند ارزش یاری دیگران را ندارد. باید بیاموزیم بر تمام بخل‌ها، حسادت‌ها، خشونت‌ها، تنگ‌نظری‌ها و ... خط بطلان بکشیم و در حد توان‌مان به یاری دیگران بشتابیم. قدَرِ عدم یاری دیگران، قضای خواری و ذلتِ در دنیا و آخرت را به دنبال دارد. و کسی را که خداوند به خواری بکشاند، هیچ کس به عزّت نمی‌تواند برساند. نبی اکرم «صلی الله علیه و آله و سلم»، یاری دیگران را در هر حال لازم می‌دانند، چه ظالم، چه مظلوم. ظالم را به واسطة باز نگه داشتن او از ظلم، نجات دادنش از این آتش یاری کنید و مظلوم را در ستاندن حقش.   والحمدلله رب العالمین