معیّت با اهل‌بیت «علیهم‌السلام» «معیّت» به معنای در کنار هم بودن، برای هم بودن، به یکدیگر تعلق داشتن، و مودّت یکدیگر را در دل داشتن است. شکل معیّت در دنیا با معیت در آخرت متفاوت است. تنها مودّت به اهل‌بیت در دنیا به معیّت با اهل‌بیت در قیامت منجر می‌شود. بدون اهل‌بیت تصمیم نگرفتن، در فرازهای مختلف زندگی با اذن و اجازه و رضایت آنان وارد صحنه شدن (ازدواج، انتخاب رشته، انتخاب شغل، انتخاب رفیق، سفر، مسکن، لباس و ...)، برای تحقق اهداف اهل‌بیت حرکت کردن، از علامت‌های مودّت و معیّت در یک زندگی یک مؤمن است. معیّت، همان سبک زندگی همراه با اهل‌بیت است. همانگونه که در یک خانواده، همه اعضاء با هم و به خاطر هم تصمیم می‌گیرند و با میلِ همدیگر دست به انتخاب می‌زنند کسانی که خود را جزئی از خانواده آسمانی‌شان می‌دانند نیز قطعاً در تمام انتخاب‌ها، ارتباطات، افکار و رفتارشان با نظر اهل‌بیت تصمیم‌گیری می‌نمایند. به دنبال چنین معیّتی در دنیا، معیّت با اهل بیت در آخرت برای انسان حاصل می‌شود. این مژده، بشارت بسیار بزرگی است که قلب انسان را از عزت، آرامش و شادی سرشار می‌کند. بنابراین اگر حقیقت محبّت در مودّت اهل‌بیت در قلب ما رسوخ کرده باشد، به طوری که سبک زندگی‌مان بر اساس آنان تنظیم گردد، ما حتماً در برزخ و قیامت با آنان و در کنارشان خواهیم بود. فقط قرب به اهل‌بیت که همان سنخیت و شباهت با آنهاست می‌تواند انسان را در مسیر حرکت به سوی الله پیش ببرد. به عنوان مثال، تنها برقراری یک رابطه عاطفی میان شاگرد و استاد، نمی‌تواند موجب دریافتِ کمالاتِ استاد توسط شاگرد شود. حتی فرزندان یک پیامبر و یا یک امام نیز، بدون حرکتِ قدم به قدم در معیّت با آنان و تنها به واسطه عاطفه فرزندی به مقامات آنان دست نخواهند یافت. نبی اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلم) می‌فرمایند:«من أحبّ قوماً علی اعمالهم، حُشِر یوم القیامه فی زمرتهم، فحوسبَ بحسابهم، و إن لم یعمل أعمالهم= هر کس، گروهی را به خاطر اعمالش دوست بدارد، روز قیامت در همان گروه محشور خواهد شد و با حساب همان گروه نیز محاسبه می‌گردد، هر چند اَعمالِ آنها را انجام نداده است.» ظاهر متدیّن، بدون حبّ قلبی، اساساً تأثیری در ساختار نفس انسان ندارد. اساساً انسان در قیامت با گروهی محشور می‌شود که به سبک زندگی آنان علاقه داشته است. انسان تا زمانی که زنده است این معیت را با محبوب‌هایش دارد. باید ببیند در طول روز چند بار با محبوب‌های شایسته و چند بار با محبوب‌های ناشایست ارتباط داشته است؟ انگیزه‌های او برای انتخاب‌ها، ارتباطات، رفتارها و افکارشکدام محبت‌هاست؟ کسی که معیت در دنیا نداشته باشد در آخرت هم معیت ندارد. کسی که با محبوبش همراه نیست، معیت معنا ندارد. آیا ما واقعا معیت داریم یا خیر؟ آیا ما خاصیتی برای خانواده آسمانی‌مان داریم یا نه؟ وقتی که صبح بیدار می‌شویم ولی هیچ کارمان با امام زمان «علیه‌السلام» هماهنگ نیست، معیت نداریم. اصحاب عاشورا هرچیز داشتند با خودشان آورده بودند که فدای حضرت اباعبدالله (علیه‌السلام) کنند جان و سلامتی‌شان را آوردند و برای هر نوع بلایی آماده شدند. معیت یک تعریف حقیقی دارد یعنی با او بودن، همراه او بودن، شما را با او بشناسند و او را با شما بشناسند. معیت یعنی عشق، دغدغه، دوست داشتن، دلدادگی، وابستگی، بی‌خوابی، خستگی، تعطیلی نداشتن، فکر کردن، نقشه ریختن، عملیاتی شدن. اگر کسی در دنیا به‌خاطر خدا و امام زمان، مادرش فاطمه زهرا (علیهما‌السلام) و خانواده آسمانی‌اش اذیت شود، معیت دارد. معیت یک امر تعارفی نیست. یک امر حقیقی است. معیت در دل است. اول باید دغدغه و سوز ایجاد شود. قلب باید بسوزد و باید دغدغه داشته باشید تا وقت بگذارید و هزینه کنید و شب بیدار بمانید و از سختی‌های راه و ملامت‌های دیگران نترسید. معیت باید در زندگی ما نمود داشته باشد. کسی را که دوست داری، برای استمرار رفاقت باید هزینه کنید. قاعده اصلی و مهم در معیّت آن است که اگر قلب انسان، عاشق کسی، چیزی و یا کمالی شود، به این معنا که حبِّ واقعی آن در دلش وارد گردد، حشر او نیز با معشوقش خواهد بود. انسانی که حقیقتاً محبّت غیب را در دل دارد، حتماً با محبوب هایش محشور خواهد شد. وقتی سخن از معیّت به میان می‌آید «أن یَجعَلَنِی مَعَکُم فِی الدُّنیا وَ الأخِرَة». سخن آخر اینکه: فراموش نکنیم که معیّت باید ابتدا در دنیا به وجود بیاید و بعد در آخرت، زیرا دنیا مزرعه آخرت است. این یک قاعده ریاضی است؛ نمی‌توان در دنیا عاشقِ چیزهای دیگری بود امّا در آخرت با محبوب‌هایی غیر از آن‌ها محشور شد. تنها زمانی ولایتِ معصوم، انسانها را به هدف خواهد رساند، که آنان سایه به سایه و قدم به قدم در معیّت اهل‌بیت حرکت نموده و تمام قواعد سبک زندگی خود را از آنان دریافت نمایند. با چنین حرکتی، قطعاً از ولایت معصوم بهره برده و به رشد انسانی خواهد رسید. اگر کسی این لیاقت را داشته باشد که صادقانه معیّت اهل‌بیت در دنیا و آخرت را از خداوند بخواهد، حتماً به اجابت نیز خواهد رسید. باید قلباً عاشق این مقام باشیم و در امتحان این عشق نیز موفق شویم. برگرفته از مباحث خانواده آسمانی، استاد محمد شجاعی لینک قربانی دام برای عید قربان پرسش. 201: چرا به حضرت ابراهیم خلیل الله می گویند؟ قربانی نماد مبارزه با تعلقات نفسانی​ عید سعید قربان آزمونی بزرگ​

علامت اصلی شدت یافتن شرک در یک جامعه، حذف الله، معصوم و الگوهای الهی از یک جامعه است. امروز جامعه ما بدون حضور الگوی معصوم و حتی بدون احساس نیاز به الگوی معصوم، سرشار از شرک می‌باشد. غیبت هزار و صد و هشتاد ساله امام زمان «علیه السلام»، علتی جز آلودگی انسان‌ها به شرک ندارد. همه ما آنقدر به الگو پذیری از غیر معصوم خو گرفته‌ایم که حتی در خویش احساس نیاز به الگویی الهی و معصوم که از سوی خداوند تأیید شده باشد، نمی‌کنیم. که اگر جز این بود برای برداشتن موانع ظهور او، از هیچ تلاش و حرکتی فرو گذار نمی‌نمودیم. فراموش کردن امام معصوم به گونه‌ای که ظهورش برای ما دغدغه اساسی و مهمی نیست، بارزترین علامت شرک در نفس ماست، زیرا به راحتی بدون الگوی الهی، زندگی می‌کنیم بی آنکه حتی لحظه‌ای غصه ی نبودن امام زمان ما، دلمان را بیازارد. سبک زندگی هر انسان، آیینه‌ای است که نشان می‌دهد آیا او برای حضور امام زمان«علیه السلام» در زندگی‌اش آمادگی دارد یا خیر ... . دریافت سبک زندگی از ماهواره و اینترنت و ... قطعاً جایی برای امام زمان«علیه السلام» و سبک زندگی مورد تأیید او در خانه‌های ما باقی نگذاشته‌ است. آیا مصداق روشن‌تری برای شرک سراغ دارید؟ .... فراموش نکنیم که امام زمان ما لحظه به لحظه مراقب ماست و هرگز از یاد ما غافل نیست. و اگر فاصله‌ای میان ما و ایشان وجود دارد، به دست خودِ ما حادث شده و با توجه، تمرکز و تلاش ماست که از میان برداشته خواهد شد. بزرگترین سرمایه ما، عشق ما به خورشیدِ پشت ابری است که لحظه‌های زندگی هر کدام‌مان، سرشار از حمایت‌های پدرانه اوست. برای بهره‌مندی بیشتر از این خورشید، باید کمی جدّی‌تر قدم برداریم... . باید از خود پرسید، امام زمان «علیه‌السلام» در کجای زندگی من قرار دارد؟ آیا انتخاب‌ها، ارتباطات، رفتارها و افکارمان مطابق میل امام زمان «علیه‌السلام» می‌باشد؟ کدام کارهای ما رنگ مهدوی دارد؟ مهم‌ترین مسئله ما در قیامت، جوابگویی به وظایفی است که در قبال امام زمان «علیه‌السلام» داشته‌ایم. اگر کسی واقعاً سعادت دنیا و آخرت را برای خود و جوامع بشری می‌طلبد، باید به سراغ امام زمان «علیه السلام» برود و حقیقتاً به این موضوع بیندیشد که امام زمانِ ما الآن کجاست؟ جامعه باید به چه شرایطی برسد که زمین به حضور ایشان مفتخر گردد؟ تلاش برای رفع موانع ظهور، با هیچ عمل صالحی، قابل قیاس نیست؛ زیرا به اصل و ریشه ی نیکی‌ها پرداخته و آن را جستجو می‌کند. دور شدن از این اصل و ریشه، دنیا را به وضعیت کنونی‌اش رسانیده است. ما به عنوان فرزندان امام زمان«علیه‌السلام»، موظفیم که ایشان را به تمام اهل دنیا بشناسانیم. اگر مردم حقیقتاً امام زمان را بشناسد قطعاً خواهانِ او خواهند شد.   برگرفته از سلسله مباحث خانواده آسمانی، استاد محمد شجاعی

عناوین مورد بحث در این جلسه: * کسانی که بخواهند در نزد خداوند و اهل بیت (علیهم السلام) خاص و ویژه باشند بدون ایثار امکان پذیر نیست. * به هر میزان بخواهید نسبت به دیگران در کمالات جمادی، گیاهی، حیوانی و علمی روحیه برتری طلبی داشته باشید از خدا و اهل بیت (علیهم السلام) دور می شوید. * عاقل کسی است که در زندگی ­اش نسبت به همسر و فرزندانش از خودگذشتی و ایثار بیشتری داشته باشد. * ایثار راهی است هم برای آمرزش گناهان و هم قرب به حق تعالی. * در نزد خداوند و اهل آسمان پس از ایمان هیچ عملی برتر از ایثار محبوب نیست.   به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه ۳۸9 «خانواده آسمانی » مورخ 94/06/12 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   ایثار آموختیم که «مواسات» بدین معناست که انسان هر آنچه را که برای خود می‌پسندد، برای دیگران نیز بپسندد. و هر آنچه را که از پذیرش آن اکراه دارد، برای دیگران نیز ناپسند بداند؛ ایثار، به معنای مقدم داشتن دیگران بر خود می‌باشد. با مواسات (انصاف) به سوی الله، سرعت بگیرید!!! در میدان مواسات، انسان به سوی الله، سرعت می‌گیرد. اساساً کسی به مواسات مزیّن می‌گردد، از مصادیق آیه «وَسَارِعُواْ إِلَى مَغْفِرَةٍ مِّن رَّبِّكُمْ» می شود. بطوری که با سرعت به سمت قرب به الله پیش می‌رود. بنابراین اگر کسی دوست دارد جزء سارعین إلی الله باشد. باید خود را به «مواسات» تجهیز نماید. یعنی حقیقتاً با دیگران مانند خودش رفتار کرده و قاعده «هو أنت» را به طور کامل درک کرده و رعایت نماید. به طوری که قبل از انتقاد به دیگران، خودش را جای آنها گذاشته و از خود سؤال کند؛ آیا اگر من هم در شرایط او بودم، همین عکس العمل را نشان نمی‌دادم؟ و یا آیا خودم در گذشته به چنین رفتارها و یا صفت‌هایی مبتلا نبوده‌ام! فراموش نکنیم که در بسیاری از انتقادها و اعتراض‌هایی که میان اشخاص ردّ و بدل می‌گردد، اگر طرفین خود را جای دیگری می‌گذاشتند، همین واکنش را بروز می‌دادند. خودشیفتگی، سبب می‌شود که انسان‌ها از اشتباهات و ضعف‌های نفس خود راحت می‌گذرند، اما نوبت به دیگران که می‌رسد، بر آنها سخت می‌گیرند و یا آنان را مورد هجوم اعتراضات و انتقادات خود قرار می‌دهند. کسی که اهل مواسات است، در انتقادات و اعتراضات خود، به شدت دقت می‌کند تا نهایتِ انصاف را رعایت نماید. او همواره خودش را در شرایط دیگران قرار می‌دهد و هیچ کس را به خاطر عکس العمل و واکنش نامطلوبش زیر سؤال نمی‌برد. کسی که اهل انصاف است، به مقام مواسات خواهد رسید، در این صورت هرگز کسی را از خودش پایین‌تر نمی‌داند؛ بلکه یقین دارد که دیگران حتماً بهتر از او عمل کرده و از او باتقواتر می‌باشند. او هرگز براحتی زندگی دیگران را نقد نمی‌کند، چرا که می‌داند اگر او نیز در شرایط دیگران قرار بگیرد، همان عکس العملی را نشان خواهد داد که آنان از خود نشان داده‌اند. مقام ایثار؛ مقام سبقت‌گیری به سوی الله است! «وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ، أُولئِک الْمُقَرَّبُونَ» کسانی که دوست دارند در نزد خداوند مقام ویژه‌ای را کسب کرده و به جایگاه خاصی در نگاه اهل‌بیت D برسند، باید تمام تلاش خود را برای رسیدن به مقام ایثار هزینه کنند. با صفت انصاف (مواسات)، انسان در نزد خداوند و اهل‌بیت D خیلی عزیز می‌شود، اما بواسطه این صفت، به جایگاه ویژه و خاصی در نزد آنها دست نمی‌یابد. ویژه شدن، مخصوص کسانی است که اهل ایثارند، یعنی دیگران را بر خود ترجیح می‌دهند. قرآن در توصیف چنین حالتی، برای انسانها مثالی روشن بیان می‌کند؛ «وَ یُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى‏ حُبِّهِ مِسْکیناً وَ یَتیماً وَ أَسیراً؛ و طعام را با آن که دوستش دارند، به مستمند و یتیم و اسیر دهند». (سوره انسان/ آیه 8) این آیه در شأن امیرالمؤمنین و حضرت زهرا و حسنین و فضّه نازل شده است. انسان‌هایی که روحیه‌ی ایثار و فداکاری دارند و دیگران را به خودشان ترجیح می‌دهند، در مسیر قرب به الله، با سرعت فوق‌العاده‌ای حرکت می‌کنند. ایثار؛ راه میان‌بُر و سریع برای رسیدن به خدا امیرالمؤمنین g می فرماید: «الإِیثارُ أفضَلُ عِبادَةٍ، و أجَلُّ سِیادَةٍ؛ ایثار، بالاترین عبادت است». در روایت ایثار تاجِ مکرمت‌های اخلاقی است و نقطه اوجِ حرکت انسان است که سرعت فوق‌العاده‌ای به او می‌بخشد. برای رسیدن به مقام ایثار، باید از مسائل خیلی کوچک مثل رانندگی، تمرین‌هایمان را آغاز کنیم. سعی کنیم، در همه جا، دیگران را به خودمان مقدّم بداریم. فراموش نکنیم که هرگونه برتری‌جویی نسبت به دیگران، انسان را از حرکت در مسیر الله باز می‌دارد. بسیار روشن است که انسان هایی که تلاش می‌کنند در چهار بخش پایینی از دیگران جلوتر باشند، در بخش فوق‌عقلانی از دیگران عقب خواهند ماند. چنین انسان هایی، به هر میزانی که از دیگران سبقت می‌گیرند، از چشم خداوند خواهند افتاد. هر گونه استکبار و علوّ در قلب انسان، او را از آغوش الله و خانواده آسمانی‌اش دور خواهد کرد. علامتِ یک انسان موفق و رشد یافته، این است که هرگز خودش را نسبت به کسی بالاتر ندانسته و به فخرفروشی و برتری‌جویی مبتلا نیست. هدف از همه عبادات، تقرّب و تشبّه به الله است، و ایثار، بیشترین سطح تقرّب و تشبه را در انسان نسبت به الله ایجاد خواهد کرد. از همین رو در روایت بالا، ایثار را بالاترین عبادت معرفی کرده‌اند. کسی که دغدغه اصلی زندگی‌اش، رسیدن به آغوش الله و خانواده آسمانی‌اش می‌باشد، و دائماً به سرعت گرفتن و یا سبقت گرفتن به سوی آسمان می‌اندیشد، براحتی و با آغوش باز برای رسیدن به مقام ایثار، تمرین نموده و زحمت می‌کشد. چنین کسی به سبب مهندسی معشوقِ صحیح در زندگی خود، هر چه قدر در بخش‌های پایینی به ثروت و قدرت بیشتری می‌رسد، در بخش فوق عقلانی‌اش نیز قدرتمندتر می‌گردد، چرا که بدون احساس علوّ و تکبّر از امکانات و سرمایه‌های بخش پایینی خود در جهت حرکت به سوی الله استفاده می‌کند. چنین کسی براحتی برای رسیدن به آغوش محبوبش، از تمام تعلقات بخش‌های پایینی‌‌اش، هزینه کرده و می‌گذرد. باید تمرین‌هایمان را برای ایثار، از امور کوچک آغاز کنیم؛ از هنگام صرف غذا در منزل و در مهمانی‌ها، در هنگام رانندگی، در سفرها، در محبت کردن به دیگران و ... اساساً تمام عرصه‌های زندگی، صحنه‌های رقابت انسان ها برای تقرب به الله می‌باشند، و کسانی در این میادین پیروزترند، که دیگران را به خود ترجیح می‌دهند. ایثار، گناهانِ انسان را به سرعت در خود ذوب کرده و سرعت حرکت انسان را فوق‌العاده افزایش می‌دهد. ایثار یک شستشوی کامل و سپس یک قرب زیبا را به دنبال دارد. سیادت به معنای بزرگی و آقایی است. این روایت، اهل ایثار را کسانی می‌داند به زیباترین و بالاترین بزرگی‌ها دست می‌یابند. و این بزرگی، مخصوص نگاه اهل آسمان است. قطعاً کسی که در نگاه اهل آسمان عزیز است در میان اهل زمین نیز، عزیز و بزرگ خواهد بود. پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) بزرگترین انسانِ هر جمع را، کسی می‌داند که به دیگران خدمت بیشتری داشته باشد. اگر انسان در نگاه خداوند عزیز شود، حتی دشمنان و بدخواهانِ او نیز در نهادشان برای او عزت و احترام ویژه‌ای قائل اند. بنابراین، ایثار، راه میانبُر و سریع برای محبوب شدن در آسمان و زمین است. مراقب باشیم که ابعاد گوناگون خودشیفتگی، ما را از دریافت صفت رحمانیت و رحیمیت پروردگار باز ندارد، تا بتوانیم به مقام ایثار رسیده و با سرعت و سبقتِ فوق العاده به سوی الله حرکت کنیم. «والحمدلله رب العالمین»

عناوین مورد بحث در این جلسه: * آن کس که در نگاهش الله و ابدیت عزیزتر است، احترام بیشتری در روابط با دیگران خواهد داشت؛ چون پیوندی آسمانی با آنها دارد. * مواسات یعنی آنچه که برای خود می پسندد برای دیگران هم بپسند و آنچه برای خود نمی پسندی برای دیگران هم نپسند. * همه ریشه های فساد، ظلم، خودخواهی، تجاوز از جامعه کنده خواهد شد وقتی افراد با یکدیگر مواسات داشته باشند. * زن و شوهری که نسبت به یکدیگر مواسات دارند، عشق شان پاینده خواهد بود.   به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 387 «خانواده آسمانی » مورخ 94/06/05 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   تکریم دیگران، تابع عشق انسان به اهل آسمان است... در جلسه گذشته با روایتِ زیر از امام صادق (علیه‌السلام) آشنا شدیم: «مَن عَظَّمَ دینَهُ عَظَّمَ إخوانَهُ، ومَنِ استَخَفَّ بِدینِهِ استَخَفَّ بِإِخوانِهِ؛ هر که دینش در نزد او بزرگ باشد، برادرانش را گرامی می‌دارد، و هر که دینش در نزد او کوچک باشد، برادران دینی‌اش را سبک می‌شمارد». در حقیقت، امام صادق (علیه‌السلام) رفتار اخلاقی و انسانی را تابع عشق و نگاه یک انسان به دینش می‌داند. می‌دانیم که نوع رفتارهای همه انسان­ها با کسانی که دارای رابطه‌ای خاص با آن­ها می‌باشند (همسر، فرزندان، پدر و مادر، خویشاوندان، دوستان و...) نسبت به بقیه انسان­ها متفاوت است. امّا اسلام، این رابطه خاص را به محدوده ارزشمندتر و بالاتری از ارتباطاتِ زمینی اختصاص داده است. اسلام، با معرفی یک ریشه آسمانی واحد برای همه انسان­ها که همان نفخه‌ی الهی (نور محمد و آل محمد s) است، دایره ارتباطاتِ خاصِ انسان­ها را وسیع‌تر و قیمتی‌تر می‌کند. از نگاه خداوند، خانواده حقیقی ما، کسانی نیستند که بدن ما را به وجود آورده­اند؛ بلکه کسانی هستند که اصل و حقیقت ما را به وجود آورده‌اند و در همه مراحل حیاتمان حضور دارند. اصل و حقیقت یک انسان، باید به اندازه یک انسان بزرگ باشد، بنابراین اصل ما، نمی‌تواند پدر و مادر زمینی ما باشند، چرا که آنان از نیمه‌ی راه حیاتمان (آغاز سفرمان به زمین) به زندگی ما ملحق شده‌اند. اصل و ریشه حقیقی ما، نور اهل بیت (علیهم السلام) است که در تمام طول حیات­مان، از الله تا زمین، و از زمین تا الله حضور دارد. چنین اصالت عظیمی سبب می‌شود که انسان به بلندای ابدیت به خود نگریسته و به همین بلندا، به خود و دیگران عشق بورزد. چنین نگاه بلندی، نوع روابط ما را، به روابطی فراتر و عمیق‌تر از روابط زمینی تبدیل می‌کند. گاه ممکن است میان انسان و اعضای خانواده زمینی‌اش اختلاف بوجود بیاید، زیرا ریسمان متصل کننده انسان­ها در روابط زمینی، درست مانند عوامل دیگر زمینی، سست و ناپایدار است. اما آنچه که سبب اتصال انسان به برادران دینی‌اش می‌گردد، حقیقتی جاودانه و عمیق است که از جنس روابط ناپایدار زمینی نمی‌باشد. امیرالمؤمنین علی (علیه­السلام) می‌فرمایند: «رُبَّ أخٍ لَم تَلِدهُ اُمُّكَ؛ چه بسیار برادرانی داری که مادر تو آن­ها را نزاییده است». بنابراین برادران حقیقی ما، مؤمنانی هستند که با ریسمان الهی، انسانی به ما متصل شده‌اند. هر چقدر انسان به اصل و ریشه‌ی خودش وفادارتر است، به روابطی که براساس این اصل بوجود آمده‌اند نیز وفادارتر و متعهدتر می‌باشد. انسان­هایی که عاشق الله و ریشه خود هستند، به انسان­هایی که در این ریشه با او مشترک هستند، احترام بیشتری گذارده و آن­ها را عزیزتر می‌شمارد. در قرآن، سوره فتح آیه 29 آمده است: «مُحَمَّدٌ رَسولُ اللَّهِ وَالَّذینَ مَعَهُ أَشِدّاءُ عَلَى الكُفّارِ رُحَماءُ بَینَهُم؛ محمد فرستاده خداوند است و آنان که با او هستند، سخت‌گیر بر کافران بوده و مهربانان میان خود هستند». رحمتِ مورد نظر در این آیه، رحمتِ رحیمیه است. یعنی مهربانی خاصی که فقط مؤمنان نسبت به یکدیگر دارند. مؤمنان یعنی کسانی که بخش انسانی (فوق عقلانی) خود را شناخته و به حقیقت لا اله الا الله رسیده‌اند. بطوری که معشوق مشترک همه آن­ها در بخش انسانی الله است. لذا نگاه آن­ها به بقیه مؤمنان، از دریچه نگاه زمینی نیست؛ بلکه از دریچه عشقی عظیم و آسمانی است، از همین رو، آنان که در عشق با او مشترکند، در نگاه او و قلب او جایگاه با عظمت و ویژه‌ای دارند. چنین کسانی به سطح بالاتری از رحمت دست می‌یابند که به آن رحمت رحیمیه اطلاق می‌شود، بطوری­که تمام مهربانی‌ها، کارگشایی‌ها، گذشت‌ها و فداکاری‌هایش، رنگ و بویی الهی گرفته و از سطح رحمانیت به رحیمیت می‌رسد، و انسان به اسم رحیم نزدیک می‌شود. رحیمیت، یعنی اینکه انسان علیرغم اینکه می‌داند، طرف مقابل او غرق گناه است، اما چون او را فرزند علی (علیه السلام) دانسته و برای خانواده آسمانی‌اش مهم می‌داند، با مهربانی و رأفت با او رفتار می‌کند. او به همه مؤمنان از نگاه حضرت زهرا (سلام‌الله علیها) نگاه می‌کند. انسان­هایی که به دیگران از نگاه الله می‌نگرند، در نزد خداوند از محبوبیت ویژه‌ای برخوردارند. کسانی که می‌خواهند در گروه «سابقون» قرار گرفته و با سرعت و سبقت به سوی الله حرکت کنند. باید به این مهارت برسند که بتوانند به دیگران از نگاه الله و اهل‌بیت D بنگرند. در این صورت به مقام عنداللهی رسیده و از کنار او به دیگران می‌نگرد، و دیگران به بلندای ابدیت برای او عزیز م مهم می‌شوند. با چنین معریفی، کاملاً روشن می‌شود که چرا امام صادق (علیه السلام) انسان‌های قدرتمند و دیندار را کسانی می‌داند که دیگران را بیشتر مورد اکرام خویش قرار می‌دهند. مواسات مواسات، در حقیقت همان رعایت قاعده «هو أنت» می‌باشد. در جلسات گذشته آموختیم که حداقل نگاهِ الهی و انسانی در روابط میان اعضای خانواده آسمانی، رعایت قاعده «هو أنت» می‌باشد. به این معنا که انسان، آنچه را که برای خود می‌پسندد، برای دیگران نیز بپسندد و آنچه را که دوست نمی‌دارد، برای دیگران نیز ناپسند بداند. با چنین نگاهی تمام رقابت‌های دنیایی و چشم و همچشمی‌های گوناگون از زندگی انسان رخت بر می‌بندد، او هرگز، خیال‌ فخرفروشی و برتری‌جویی نسبت به دیگران را ندارد، و در هیچ کمالی، حتی کمالات انسانی نیز، خودش را برتر از هیچ انسان دیگری نمی‌داند. انسانی که وارد مسابقات چشم و همچشمی می‌شود، دقیقاً از شیطان فرمان برده و او را اطاعت می‌کند، حتی اگر ظاهر مذهبی را رعایت نموده و به سبک زندگیِ مذهبی، روزگار بگذراند. کسی که به مواسات رسیده است، از کینه و رقابت و حذف دیگران و ... خالیِ خالی است. برای او، میانِ مؤمنان هیچ تفاوتی وجود ندارد، او همه را اهلِ خود می‌داند. آنان که گرفتاری‌های دیگران را نمی‌بینند، و مشکلات انسان­های دیگر برایشان اهمیتی ندارد، اساساً تنها به دیده‌ی حیوانی به خود می‌نگرند و به خوی انسانی نرسیده‌اند. مواسات یعنی در مشکلات دیگران به گونه‌ای رفتار کن که دوست داری دیگران در مشکلات تو به یاری‌ات بشتابند. مواسات، تمام فسادها، حسادت‌ها، رقابت‌ها، خودبرتربینی‌ها و ... را از وجود انسان برخواهد کند. امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) فرمودند: «ما حَفِظَتِ الْأُخُوَّةَ بِمِثْلِ الْمُواساةِ؛ هیچ چیز، مانند مواسات، برادری انسانی را حفظ نمی‌کند». نه تنها در برادری‌های انسانی، مواسات، سبب تحکیم و حفظ این روابط می‌گردد، که حتی در روابط زمینی نیز ریسمانِ تحکیم کننده این پیوندها، مواساتِ میان اعضای می‌باشد. همدرد بودن با دیگران و شاد بودن در شادی‌های آنها به یقین، از نشانه‌های مواسات یک انسان است که رفاقت میان انسان‌ها را محکمتر و عمیق‌تر می‌کند. طلاق‌ها، درگیری‌ها، فتنه‌ها، آشوب‌ها، اختلافات و قطع ارتباطات، از خودخواهی انسان‌ها و عدم رعایتِ مواسات ناشی می‌شود. بطوری که وقتی یک نفر، خواسته‌های خودش را به روابطش با دیگران، ترجیح می‌دهد دیگران را به بی‌تعادلی در روابط و ایجاد تنش و اختلاف دچار می‌کند، تا جایی که ممکن است کار به جدایی برسد. فراموش نکنیم که اگر ما دیگران را به خاطر خودمان نیز دوست داشته باشیم، باز هم پای منیّت در میان بوده و این ارتباط در نهایت به فساد خواهد انجامید. چرا که در زمان اختلاف، ممکن است به خاطر خودمان، او را له کرده و یا نابود کنیم.