الکساندر دوگین، فیلسوف روس که به مغز متفکر پوتین هم شهرت دارد، می‌گوید مفهوم ظهور موعود در تشیع و مسیحیت ارتدوکس مشترک است و کنفرانس افق نو گامی است به سمت مهدی (عج) و انتظار فرج. به گزارش خبرنگار مشرق از بیروت، لبنان؛ هفتمین دوره کنفرانس افق نو از روز دوشنبه، ۱ مهر، به مدت سه روز در هتل «الساحه» واقع در بولوار «امام خمینی» در جنوب شهر بیروت، پایتخت لبنان، با شعار «فرصتی برای دستیابی به صلح و حقیقت» کار خود را آغاز کرد. طبق برنامه، صبح روز اول و پس از سخنرانی نادر طالب‌زاده، دبیر کنفرانس، آقای «آلکساندر گلیویچ دوگین» نویسنده، متفکر و فیلسوف روس و یکی از تأثیرگذارترین شخصیت‌های روسیه که به طور خاص روی شخص پوتین نفوذ دارد، به عنوان اولین مهمان و سخنران کنفرانس نطق خود را ایراد کرد. آقای دوگین توضیح می‌دهد که افق نو به خاطر این وجود آمده است که بشر از افق قدیمی و واقعیت‌های کنونی دنیای پیرامون خود ناراضی و به دنبال یک انقلاب پدیده‌شناختی است. وی سپس مفهوم افق نو را با ایدئولوژی تشیع مقایسه می‌کند و می‌گوید: یکی از آیت‌الله‌ها در قم به من گفت که تشیع یعنی فرهنگ انتظار برای مهدی [عجل الله فرجه] و پایان دوران غیبت. این یعنی مفهوم افق نو دقیقاً منطبق بر عقاید ماوراءالطبیعی تشیع است: این‌که ما منتظر تغییر و ظهور یک افق نو و رسیدن به یک دوره ترمیم و بازسازی هستیم. وقتی صحبت از یک افق نو می‌شود، خودبه‌خود به این معناست که واقعیت‌های قبلی ناعادلانه و بر اساس عدم توازن قدرت بنیان شده است. افق نو یک اقدام موجودیتی و گامی به سوی مهدی [عجل الله فرجه] است و وقتی شما یک قدم به سوی مهدی می‌روید، مهدی هم یک قدم به سوی شما می‌آید. این فیلسوف روس معتقد است مفهوم افق نو فقط درون تشیع وجود ندارد، بلکه در دین‌ها و آیین‌های دیگر هم دیده می‌شود. به عنوان مثال، در مسیحیت ارتدوکس، که خود دوگین به آن اعتقاد دارد، درک بسیار مشابهی از وضعیت موجود وجود دارد: این‌که در آخرالزمان داریم زندگی می‌کنیم و با ضدمسیح (یا دجال) مواجه هستیم و جامعه به سود برگشت از دین می‌رود. این نویسنده سرشناس روس می‌گوید: ما در دنیای مسیحیت ارتدوکس هم به یک افق نو نیاز داریم؛ دنیای جدیدی که بر اساس بنیان‌های کاملاً متفاوتی از امروز بنا نهاده شده باشد. باید به سنت‌ها و ریشه‌های خود برگردیم و در روسیه مدرن دقیقاً دارد همین اتفاق رخ می‌دهد؛ ما دیگر کمونیسم را کنار گذاشته‌ایم و داریم به سمت یک افق نوی روسی برای خودمان حرکت می‌کنیم. بنابراین افق نوی شیعی و ایرانی به نوعی هم‌راستا با افق نوی روسی است. مردم دیگر در سراسر دنیا هم به دنبال خارج شدن از این افق کنونی هستند، افقی که ویژگی‌هایش سلطه غرب، هژمونی آمریکا و متحدانش، کاپیتالیسم غیراخلاقی، ماتریالیسم، علم بدون معنویت، و پیشرفت‌های مادی‌ای هستند که روح انسان‌ها را از بین می‌برد و اکنون به مرحله پسااومانیستی نزدیک می‌شود. نظم کنونی از آن‌جایی خطرناک است که هر روز بیش‌تر از روز قبل ایجاد بحران و صادرات جنگ و بی‌عدالتی می‌کند. دوگین، که او را «عقل منفصل پوتین» هم دانسته‌اند، کتاب جدید و ۲۴ جلدی‌اش را تحت عنوان «نوماخیا» یا «جنگ ذهن» نوشته و می‌گوید اعتقاد دارد که کنفرانس افق نو هم یک جنگ بر سر ذهن، لوگوس، مفهوم و نظریه برای رسیدن به توازنی است که من نام آن را جهان چندقطبی می‌گذارد. برای من، افق نو یک افق چندقطبی است که با پایان جهان تک‌قطبی خواهد آمد. آلکساندر دوگین (راست) و آیت‌الله سید محمد قائم مقامی در حاشیه کنفرانس افق نو به مباحثه درباره موعودباوری و مهدویت پرداختند   

این که می‌گوییم: مؤمن همیشه شاد و آرام است، علتش این است که با بخش معرفتی­‌اش می­‌شنود. در این حالت، معرفت با عمل همراه است. چون بخشی از وجود انسان می‌­شود. مثل شهدایی که جانشان را با عشق به خدا تقدیم کردند. آنها براساس معرفتی که داشتند، این کار را کردند. پس عشق، یک مقوله قلبی است؛ ولی فکر این طور نیست. فکر و عشق، شناسایی قیمت معشوق­‌ها را به انسان می‌دهد. عقل کمک می­‌کند تا زیباترین و ماندگارترین امور را بشناسید؛ ولی دل باید بپسندد و قبول کند. منتظر حقیقی، آمادگی نصرت برای ظهور امام زمان علیه‌السلام دارد پاسخگویی به ندای «هل من ناصر ینصرنی» حضرت، مقام و فرصتی است برای انسان تا خودش را به خانواده آسمانی­اش برساند. بنابراین، وقتی معصوم علیه‌السلام «هل من ناصر ینصرنی» می­‌گوید از روی ضعف و احتیاج نیست؛ بلکه دعوت به مقام خویش است. چون نصرت امام، انسان را به مقام محمود می‌رساند. کسی که مقام «مقام محمود» امام را می‌­خواهد و در زیارت عاشورا با صدق می‌گوید:«اَسْئَلُهُ اَنْ یُبَلِّغَنِی الْمَقامَ الْمَحْمُودَ لَکُمْ عِنْدَ اللَّهِ= از خداوند می­خواهم که مرا به مقام محمودی که شما اهل بیت نزد خدا دارید، برساند»، باید پایش بایستید و بهایش را بپردازد. افرادی که این حرف­ها را می‌فهمند، در واقع به معرفت رسیده اند، یعنی از عقل گذشته اند و­ به قلب رسیده اند. «هل من ناصر ینصرنی»، یعنی شرط نصرت امام، عشق است. سواد نمی­‌خواهد؛ بلکه فهم و معرفت لازم است. آدمی که می­‌خواهد حضرت را نصرت کند، باید عاشق باشد. برای همین، کسی که در  برطرف کردن موانع ظهور حضرت تأثیرگذار است، به درد امام زمان علیه‌السلام می‌خورد، و در کاهش حاکمیت و قدرت دشمنان اهل‌بیت نقش دارد. چنین کسی منتظر واقعی است. یعنی کسی که می‌گوید: «وَ نُصْرَتِی لَکُمْ مُعَدَّةٌ= یاری من برای شما آماده است» و این را صادقانه بگوید. این شخص، معیت با حضرت دارد و هم‌درجه او خواهد بود. رهبر معظم انقلاب:«ثبات قدم» موجب می شود که هر کس جای خدمت خودش را پیدا کند ایشان در 98/۶/11 پاسخ سوال خیلی از افراد را که دلشان می‌خواهد امام زمان عج به آنها بگوید: «تو برو در فلان جا کار و تلاش کن» را داد. ایشان «ثبات قدم» را عاملی می‌داند که موجب می‌شود هر کس جای خدمت خودش را پیدا کند. رهبر انقلاب در جریان سفر به مشهد مقدس، به منزل خانواده یک شهید رفته و می‌فرمایند: «از جمله‌ی چیزهایی که روی آن تکیه می‌کنم این است که بچّه‌های مؤمن ما و بچّه‌هایی که به این راه عقیده دارند و واقعاً از روی انگیزه دارند کار می‌کنند، باید «ثبات قدم» پیدا کنند. شما در محدوده‌ی نفوذ خودتان هر مقداری که می‌توانید تأثیر بگذارید و کاری کنید که بچّه‌ها در راه مستقیم و صراط مستقیم «ثابت‌قدم» بمانند. اگر چنانچه در صراط مستقیم ثابت‌قدم ماندند و حرکت کردند، هر کسی جای خودش را پیدا می‌کند . هر کسی موقعیّتی را که می‌تواند در آن مفید باشد، پیدا می‌کند و هیچ لزومی ندارد که من بگویم شما در فلان رشته کار کنید، در فلان قضیّه کار کنید. نه، وقتی ثابت‌قدم بودند در راه خدا، می‌فهمند چه کار باید بکنند. این توصیه‌ی مؤکّد بنده است. آیا عاشق امام زمانت هستی؟ آیا خودت را وقف امامت کرده‌ای و دلتنگش هستی و دوستش داری؟ آیا تنهائیش ناراحتت می­‌کند؟ عاشورا تفسیر عشق است. اصحاب عاشورا آدم­هائی نبودند که با اجبار آمده باشند. همه آماده بودند که خودشان را فدای امام حسین علیه‌السلام کنند. در عشق ضرر نیست. پس موقعیت اجتماعی، آبرو، علم و عمر و همه چیزت را در راه امام با عشق فدا کن. حتی در دعاها، شهو‌‌ت­های شخصی­ات را کنار بگذار و به سمت امام حرکت کن. هر چه داری اگر به عشق دهی                                         کافرم گر جوی زیان بینی پس «هل من ناصر ینصرنی»، یعنی در جنبه فهم و قلب، وقتت را برای علم، معرفت و تبلیغ دین بگذار تا مردم آگاه شوند. این همان چیزی است که امام حسین علیه‌السلام برایش کشته شد. «هل من ناصر ینصرنی»، یعنی تمام یاریم برای شما آماده است. یعنی من خوش مصرف هستم و برای شما مبارک هستم. من نوکر و عبد شما هستم و فقط برای شما هستم، نه کس دیگر. «فَمَعَكُمْ مَعَكُمْ لاَ مَعَ غَیْرِكُمْ= پس با شمایم و با شمایم و نه با غیر شما». «هل من ناصر ینصرنی»، یعنی در همه زمینه‌ها بهترین باشی. نصرت، یعنی خودت را بسازی. هیچ نصرتی برای امام زمان علیه‌السلام بالاتر از خودسازی نیست. ما اگر دین‌دار باشیم یار امام زمان علیه‌السلام خواهیم بود. قا/210 امام زمان/نصرت و یاری

«تمرچین» نام روستایی در بخش مرکزی شهرستان پیران شهر است.که فداکاری‌های فرزندان ایران زمین درآن رخ داد. منطقه ی تمرچین و «حاجی عمران» نامی آشنا در ادبیات مقاوت ایران در منطقه‌ی شمال غرب است. یادمان شهدای حاج عمران در دامنه‌ی ارتفاعات مرزی این منطقه است.پادگان حاج عمران درعملیات والفجر2آزاد شد. عملیات های والفجر2، کربلای7، کربلای2،عملیات قادر،وهمچنین حملات دشمن درمراحل مختلف دفاع مقدس، از مهم ترین رویدادهای این منطقه است. «علیرضا موحددانش» فرمانده تیپ10 سیدالشهداعلیه السلام، حجة الاسلام ردانی پور، محمود کاوه فرمانده تیپ ویژه‌ی شهدا، حسن آبشناسان  فرمانده لشکر23  همگی در این منطقه شهید شدند. سردار میرزایی:8/5/95     منطقه‌ی حاج عمران به علت این که پادگان حاج عمران در خاک عراق است،به این نام می باشد؛و از پیران شهر12 کیلومتر فاصله دارد. پایین این ارتفاعات مرز و بازارچه‌ی مرزی ست؛ و گمرک برای بازرسی و اجازه ی ورود و خروج و رابطه‌ی ایران و عراق قرار دارد.مرز به صورت هلالی ست و پاسگاه ها مشخص است. ارتفاعات کله قندی دراین منطقه خیلی مهم است و اگر آنجا را می گرفتیم، به شهر چومان مسط می شدیم. علت عملیات در این منطقه:       مخالفین و...به پادگان حاج عمران رفته بودند که عقبه‌ای امن برای منافقین بود. آنها راحت می‌آمدند تا اشنویه و سردشت و...را ناامن می‌کردند و مصیبت می‌شد. عراق در 59/6/31 عملا به جنوب ایران حمله کرد و در غرب، پشت مرز ایستادند که با منافقین همراه شوند؛ وقتی دیدند موفق نمی‌شوند، آمدند ارتفاعات مرزی را گرفتند. ارتفاعات تمرچین، در خط رأس بین مرز ایران و عراق است و «قمطره» هم در عرض اینجاست. عراقی‌ها درپیران شهر از ارتفاعات کله قندی و کدو، رزمنده‌ها را زیر نظر داشتند و صدمه می زدند. شهر را که دیگر مردم خالی کرده بودند، به توپ بسته بودند و کاملا ویران شده بود. ده عملیات در این منطقه انجام شد،که سه عملیات آن بسیار مهم بود. چند عملیات با ضد انقلاب انجام شد. علی رغم موانع مین‌گذاری شده، و زیر تیر توپخانه و کاتیوشا و بمباران هواپیما بودند، رزمندگان ما با سلاح ها و بارهای سنگین، به سختی عملیات می‌کردند. الان کارشناسان دنیا می‌گویند: این کارها عملی نیست و جزء محالات است؛ اما چون کار آنها برای خدا بود، و به وظیفه‌ی خود عمل می‌کردند، خداوند هم آنها را یاری می‌کرد. چون خداوند وعده فرموده که:«ِإن تنصرالله،ینصرکم.» می‌دانستند شهید می‌شوند، اما می‌آمدند برای یاری دین خدا جهاد می‌کردند. این ها قصه و افسانه نیست. عملیات والفجر2: اولین عملیات در این منطقه در 62/4/29 برای سرکوبی دشمن و تصرف ارتفاعات تمرچین و پادگان حاج عمران، که ـکار مشترک ارتش و سپاه بود_ انجام شد. دو سه ماه زودتر بچه های اطلاعات برای شناسایی و فراهم کردن امکانات با سختی‌ها و مشقات زیاد، زمینه را برای عملیات آماده می‌کردند. بیشتر شهدای گمنام از این طیف هستند، زیرا تا جایی که امکان داشت جلو می‌رفتند و پیشتاز و خط شکن بودند. سپس به دست دشمن می‌افتادند.  تیپ2 از لشکر پیاده خراسان، لشکر 8 نجف اشرف اصفهان، تیپ 10 سیدالشهدا، 133 المهدی، 32 انصار المهدی همدان، از سپاه و تیپ ویژه شهدای تهران و همدان، پیش مرگان کرد محلی و کردهای معارض صدام_که عراقی بودند، اما با رژیم بعثی درگیر بودند، و با رزمندگان ما همراه بودند_ و  رزمندگان هوا نیروز، در پیرانشهر عقبه را داشتند. هر جا مشکلی پیش می‌آمد، یک افسر رابط بود و اطلاع می‌داد و هوانیروز می‌آمد و می زد.