امیر المؤمنین علی (علیه السلام) وقتی حاکم مصر را تعیین و به مصر می فرستد، می فرماید: «وَلَا تَنْقُضْ سُنَّةً صَالِحَةً عَمِلَ بِهَا صُدُورُ هذِهِ الْأُمَّةِ، وَاجْتَمَعَتْ بِهَا الْأُلْفَةُ، وَصَلَحَتْ عَلَیهَا الرَّعِیةُ= اى مالك! آداب و رسوم پسندیده اى را كه پیشوایان این امت به آن عمل كرده اند و ملت اسلام با آن انس و الفت گرفته است و امور مردم بوسیله آنها اصلاح مى گردد، نقض مکن». گاهی یک سلسله آداب و رسومی در ملت ها وجود دارد که هم می تواند عقلانی و الهی باشد و هم مضر. بعضی از آداب و رسوم خوب هستند که باید آنها را پذیرفت. حتی اگر دلیل قرآنی و روایی نداشته باشند. هر آداب و سنتی که متضمن مهربانی، صلح و دوستی است، مورد تائید اسلام نیز می باشد. نباید تعصب بی جا به چیزی داشته باشیم. بهتر است آداب عقلانی را حفظ و احیا کنیم، اما باید با هرگونه آداب و رسومی که از حقیقت عاری و خرافات هستند مبارزه کرد. نوروز یک سنت ایرانی است. ایرانیان قبل از اسلام ملت خوبی بودند. یکی از آداب این ملت، نوروز بوده که اسلام در برخورد با نوروز، نه تنها آن را حذف نمی کند، بلکه آن را تقویت نیز کرده است. مثل دعائی که در لحظه سال تحویل 365 مرتبه خوانده می شود: «یَا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ وَ الْأَبْصَارِ یَا مُدَبِّرَ اللَّیْلِ وَ النَّهَارِ یَا مُحَوِّلَ الْحَوْلِ وَ الْأَحْوَالِ حَوِّلْ حَالَنَا إِلَی أَحْسَنِ الْحَالِ». این دعا بسیار موثر است و به گفته بزرگان باعث می شود حال انسان در طول سال، بهترین حال باشد که همان حال خوب و معنوی است. چون انسان توسل به اسما الهی می کند، پس می تواند بهترین حال های معنوی را ایجاد کند. نوروز  به معنی روز نو و حالت نو است که همراه با تمیزی، پاکی، تنوع طبیعت، تازگی، صله ارحام، مسافرت رفتن، مهمانی رفتن، ولیمه دادن است و همه اینها ارزشمند بوده و عبادت محسوب می شوند.  اما در شرایط کنونی که بیماری مهلک کرونا تمام کره زمین را درنوردیده و کشور ما نیز جزو کشورهایی است که از سرایت این بیماری بی نصیب نمانده، خوب است که به توصیه های ایمنی توجه کرده و استثنائاً عید نوروز  امسال را با ماندن در خانه سپری کنیم. تا هم خود و هم عزیزان مان از سرایت این بیماری مصون بمانیم. البته با رشد تکنولوژی و فضای مجازی این مشکل تا حدودی حل شده و می توان با استفاده از شبکه های اجتماعی، ویدئو چت و ... با دوستان ارتباط برقرار کرد و این چنین صله رحم نمود. لطفا در خانه بمانید تا این بیماری مهلک از بین برود.  مهمترین حسن نوروز، شادی است که به عنوان یک عبادت بزرگ تلقی می شود. پس مجموعه نوروز، مجموعه کم نظیری از فضائل است که باید درست از آن استفاده کرد. گاهی به دلیل نفسانیت یا بی خردی، بعضی افراد این فرصت خوب را تبدیل به نار و جهنم می کنند. مثل معصیت، بی حجابی، مهمانی های مختلط، سفرهای حرام و رعایت نکردن مسائل شرعی و واجبات الهی، اسراف و پرخوری، تفاخر. نوروز یک بهانه است. بهانه ای برای بازگشت به تازگی ها و خیرها و خوبی های فطری. نوروز یک فرصت است. فرصتی که انسان می تواند از آن برای کمک به مستمندان استفاده کند. خیلی از افراد در فشار مالی سختی قرار دارند. مثل زندانیان که می توان برای آزادسازی آنها کمک کرد؛ یا کسانی که از نظر غذائی در سختی و فشار قرار داند و روا نیست ما در راحتی باشیم و آنها در چنین تنگناهای زندگی قرار بگیرند. تکلیف الهی است که بخشی از مال خود را در راه مستمندان قرار بدهیم تا خدا آن را ۷۰۰ برابر نماید. این مساله در قرآن تضمین شده است. آرشیو مباحث استاد شجاعی فروشگاه آنلاین با محصولات ناب 

اسلام بر نوروز تاکید دارد و آن را بزرگ داشته و آثار بسیار مهم و مقدسی برای عید نوروز برشمرده است. بهار یک رحم زمانی است. امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود: «خودتان را از باد بهار نپوشانید. زیرا جسم‌تان هم مثل درختان رشد می‌کند و موجب رویاندن گوشت و پوست می‌شود»، یعنی بهار همان کاری را که با گیاهان می کند، با بدن شما هم می کند. بهار برای روح ما هم خوب است. چون مظهر تازگی و طراوت است. در واقع فرصتی است برای این که انسان عبادت  معنوی و عاشقانه با خدا داشته باشد. عید نوروز نماد پاکی و نظافت و فرصتی  برای صله ارحام است؛ فرصت آشتی کنان، صلح و صفا و زدودن کینه ها و تلخی هاست. چون شیطان دائماً کدورت ها و تلخی ها را درمیان انسان ایجاد می کند. «إِنَّمَا یُرِیدُ الشَّیْطَانُ أَنْ یُوقِعَ بَیْنَكُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاءَ= به راستی که شیطان می خواهد درمیان شما دشمنی و کینه ایجاد کند». (نساء/ ۹۱ ) نوروز عزیز است نه برای این که ما با هم فقط شام و ناهار و میوه و آجیل بخوریم. مثل بچه کوچولوها کفش و لباس مان را نو کنیم. نباید نفس چرانی و گناه و معصیت کنیم. اینها دور از شأن انسانیت ماست. عزت نوروز به ارتباط آن با اهل بیت است. یکی از اولیای خدا می فرمود: نوروز برای این عزیز است که غدیر خم در نوروز بود. یعنی امیرالمومنین (علیه السلام) در نوروز به ولایت منصوب شد. فطرت گرا ها نوروزشان را با یاد اهل بیت می گذرانند. مثل رفتن به حرم یا راهیان نور و دیگر اماکان مقدس. ما اگر نتوانیم با اهل بیت شاد باشیم و با اهل بیت خودمان را بزرگ ببینیم، خیلی بدبختیم. اگر در برابر مشکلات زندگی احساس کوچکی می کنید، یا در برابر دیگران احساس حقارت می کنید، علتش این است که هنوز خودت را پیدا نکرده ای. آدمی که خود را شناخت، می فهمد که با چه کسانی باید رفاقت کند. رفیق هایش را خوب می شناسد. از این رو با آنها عزیز و بزرگ است.   برگرفته از سلسله مباحث شرح زیارت عاشورا

حمله اول) پس از هجوم وحشیانه و گستاخانه عمر (زدن سیلی، لگد به سینه حضرت زهرا (سلام الله علیها و زدن تازیانه بر بازوی آن حضرت و ...) امیرالمؤمنین (علیه السلام) با چشمانی سرخ از غضب، فوراً به طرفِ درِ خانه آمد. آن حضرت عبای خود را روی همسرش انداخت و او را به سینه چسبانید و با صدای بلند خطاب به فضه فرمود: ای فضه! نزد بانویت بیا که از فشار و ضربتِ در، محسنش کشته شد. بیا و بدن محسن را در انتهای خانه دفن کن که به جدش رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) ملحق می شود و نزد او شکایت خواهد کرد. حضرت زهرا (سلام الله علیها) در آن حال، خواست نفرین کند و از این همه ظلم به درگاهِ پروردگار استغاثه نماید. ولی امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود: ای دختر پیامبر! به خدا سوگند اگر نفرین کنی و از خدا بخواهی که این مردم را هلاک کند، دعای تو اجابت خواهد شد و هیچ یک از اینها بر روی زمین باقی نخواهند ماند. ای سرور زنان عالم! بر این مردم بخت برگشته رحمت باش و عذاب مخواه. در این حال فضه آمد و امیرالمؤمنین (علیه السلام) حضرت زهرا (سلام الله علیها) را به او سپرد. فضه آن حضرت را از کنارِ درِ آتش گرفته، به داخل خانه برد تا به حالِ او رسیدگی کند. سپس امیرالمؤمنین (علیه السلام) برخاست و به سراغ مهاجمین رفت و خطاب به عمر که هنوز در خانه حضرت بود فرمود: ای پسر خطاب! وای بر تو از این روز، و بعد از این روز، و آنچه در ادامه اش می آید. از خانه بیرون برو، قبل از این که شمشیرم را آشکار کنم و این مردمی که تو را حمایت می کنند، نابود سازم. عمر به سرعت از خانه ی حضرت خارج شد و به همراهانش گفت: از امر عجیبی نجات پیدا کردم و جنایت هولناکی انجام دادم که بر جان خویش امانی ندارم. این علی است که از خانه بیرون می آید و هیچ یک از ما نمی توانیم با او مقابله کنیم. امیرالمؤمنین (علیه السلام) به دنبال عمر از خانه بیرون آمد و در مقابل چشمان حامیان عمر گریبان او را گرفت و تکانی داد و بر زمین زد و بر بینی و گردنش کوبید و همین که خواست او را بکشد، سخن پیامبر (صلی الله علیه و آله) و وصیتِ حضرت درباره ی صبر را به یاد آورد و فرمود: ای پسر صهاک! قسم به خدایی که محمد را به نبوت کرامت داد، اگر نبود پیمانی که از طرف خداوند نوشته شده و عهدی که پیامبر (صلی الله علیه و آله) با من نموده، می فهمیدی که هرگز نمی توانی داخل خانه ام شوی! آنگاه عمر را رها کرد و به داخل خانه بازگشت و نزد همسرش آمد و از حال او جویا شد. حمله دوم) عمر وقتی شنید پیامبر به امیرالمؤمنین دستور صبر داده، فهمید که می تواند به کار خود ادامه دهد. برای همین بود که از ابوبکر درخواست نیروی کمکی کرد. عمر و یارانش این بار، با پشتیبانی ۳۰۰ نفری که از قبل آماده شده بودند، حمله کردند و تا پشتِ درِ نیم سوخته آمدند. آنگاه عمر و «قنفذ» و «خالد» و «مغیره» همراهِ گروهی دیگر از حامیانشان به داخل خانه حضرت هجوم آوردند تا امیرالمؤمنین (علیه السلام) را به زور برای بیعت ببرند. در حالی که امیرالمؤمنین (علیه السلام) در کنار حضرت زهرا (سلام الله علیها) بود، «خالد» وارد خانه شد و شمشیرش را از غلاف کشید و حمله کرد تا تیزی شمشیرش را بر حضرت زهرا (سلام الله علیها) فرود آورد! امیرالمؤمنین با دیدنِ این منظره، به خالد حمله کرد و او در جای خود میخکوب شد. حضرت می خواست خالد را به سزای عملش برساند، ولی او با التماس حضرت را قسم داد و امیرالمؤمنین رهایش کرد. حمله سوم) قنفذ نزد ابوبکر بازگشت و ماجراهای اتفاق افتاده در حمله ی عمر را به او خبر داد. ابوبکر برای حمله ی بعد، به قنفذ چنین دستور داد: «برگردید و اگر علی از خانه بیرون آمد، دست نگه دارید. درغیر این صورت، در خانه اش به او هجوم آورید.  اگر مانع شد، خانه را به آتش بکشید». قنفذ با گروهی دیگر به خانه هجوم آوردند تا کمکی برای عمر و یاران او باشند. در این هنگام امیرالمؤمنین سراغ شمشیرش رفت. ولی آنان زودتر به سمت شمشیر حضرت رفتند و دسته جمعی برسر او ریختند. عده ای با شمشیر هایشان به امیرالمؤمنین حمله ور شدند و حضرت را در میان گرفتند و طناب سیاهی بر گردنِ او انداختند. (در بعضی روایات به جای طناب، بند شمشیر و بعضی دیگر عمامه ی حضرت را ذکر کرده اند.) عمر جلو آمد و به امیرالمؤمنین گفت: «برخیز تا برای بیعت با ابوبکر برویم». حضرت نپذیرفت. عمر دستِ حضرت را گرفت و گفت:« برخیز!». حضرت برنخاست. این جا بود که اهل سقیفه با طنابی که به گردن امیرالمؤمنین (علیه السلام) انداخته بودند، آن حضرت را کشان کشان بردند. در این هنگام بود که حضرت زهرا (سلام الله علیها) با پهلویی شکسته و سینه ای خون آلود، از جا برخاست و قبل از آن که مهاجمان از خانه خارج شوند، خود را در میان امیرالمؤمنین (علیه السلام) و آنان حائل کرد و فرمود: «به خدا قسم اجازه نمی دهم پسرعمویم را با ظلم و ستم ببرید. وای بر شما! چه زود به خدا و رسولش درباره ی ما اهل بیت خیانت کردید». اما عمر و یارانش بدون اعتناء به سخنان حضرت، امیرالمؤمنین (علیه السلام) را به طرف مسجد می کشیدند. در این حال حضرت زهرا (سلام الله علیها) امیرالمؤمنین (علیه السلام) را گرفته بود و می کشید و آنان نمی توانستند بر ممانعت حضرت غلبه کنند. اینجا بود که عمر شمشیر خالد را گرفت و سه بار با غلافِ آن، بر کتف حضرت زهرا (سلام الله علیها) زد. به طوری که او را مجروح کرد و خون جاری شد. ولی آن حضرت همسرش را رها نکرد. با مشاهده ی این منظره ی جگر سوز، عده ای از حامیان عمر طناب را رها کردند و از امیرالمؤمنین (علیه السلام) دست کشیدند. ولی گروهی همچنان به کار خود ادامه دادند. هنگامی که عمر دید که بعضی از حامیانش به خاطر دیدن صحنه های رقت آور در سوخته، کتک خوردن و ریختن قطرات خون از بدن ام ابیها و..... عقب نشینی می کنند، به قنفذ گفت: آنقدر فاطمه را بزن تا دست از علی بکشد. از سوی دیگر به ابوبکر که بر روی منبر بود خبر دادند: زهرا نمی گذارد علی را بیاوریم. او نیز دستور به زدنِ آن حضرت داد و گفت: زود علی را برای بیعت بیاورید و گرنه فتنه ای برپا خواهد شد. همچنین برای قنفذ پیام فرستاد که فاطمه را بزن. عمر به اطرافیانش نگاهی کرد و گفت فاطمه را بزنید. در این حال، خود او با غلاف شمشیر بر پهلوی حضرت زهرا (سلام الله علیها) و با تازیانه بر دستان حضرت می زد، به گونه ای که پهلوی حضرت سیاه شد و در آن حال، ناله کنان فریاد می زد: وا ابتاه! وا رسول الله! ای پدرجان! ابوبکر و عمر بعد از تو با بازماندگانت بدرفتاری کردند. قنفذ به دستور عمر با تازیانه بر سر حضرت زهرا (سلام الله علیها) زد. به گونه ای که انتهای تازیانه به وسط دو کتف آن حضرت اصابت کرد و خون جاری شد. آن گاه بر دو پهلوی حضرت زد. به گونه ای که جای آن کبود شد. هنوز این جنایت قنفذ تمام نشده، بر صورت فاطمه (سلام الله علیها) ضربتی زد که به چشمانِ حضرت اصابت کرد. آنگاه دوباره با تازیانه بر سر و دست و کتف و بازوی حضرت زد. خالد نیز با غلاف شمشیر محکم بر حضرت ضربه زد. مغیره نیز، ضربتی بر حضرت زد که از جای آن، خون جاری شد. کوچه های مدینه پر از مردم شده بود. اما همه ایستاده بودند و نگاه می کردند و عده ای می گریستند. حسنین نیز این صحنه ها را دیدند. برای همین بود که بعدها امام حسن (علیه السلام) می فرمود: به مغیره پست و مقامی ندهید! نگذارید بر روی منبر برود! خودم دیدم که مادرم را می زد. در همین صحنه ها بود که عمر فریاد می زد: «ما را با زنان و رأی آنان کاری نیست». از این جا به بعد، بحث به مسجد بردن امیرالمومنین ع مطرح می شود.  (طرائف الحکم حدیث 532)

شركت‌كنندگان در این طرح لازم است به شرح ذیل اقدام نمایند: 1- اهداء مبلغ چهار میلیون و صد و سی هزار (4/130/000) ریال به مؤسسه و اخذ رسید (اگر نتوانستید مبلغ فوق را پرداخت کنید، می توانید ماهیانه مبلغ 500/000 ریال به صورت اقساط پرداخت نمائید). 2- تكمیل فرم عضویت در طرح 3- سپردن تعهد شرعی مبنی بر به‌جا آوردن نماز و روزه و قرائت قرآن كریم و اذكار مقدس (به شرح زیر) در صورت فوت یكی از اعضاء طرح به نیت هدیه ثواب به روح آن مرحوم یا مرحومه    الف) برپا داشتن یك شبانه روز نماز    ب) یك روز روزه    ج) قرائت یك حزب از قرآن كریم از آیه ............... سوره ..............  الی آیه .............. سوره ...............    د) 225 مرتبه ذكر شریف « لا اله الا الله »    هـ) 45 مرتبه ذكر شریف صلوات تذكرات: 1 ـ بر اساس مفاد عهدنامه و تعهد شرعی فوق‌الذكر، برای هر یك از اعضای متوفی ثواب برپا داشتن 312 روز نماز، 312 روز روزه (10 سال و 4 روز) و جمعاً دو ختم كامل قرآن كریم، یك ختم هفتاد هزار مرتبه ذكر  «لا اله الا الله» و یك ختم چهارده هزار «صلوات» نثار خواهد شد. 2 ـ در صورت ناتوانی هر یك از اعضاء از به‌جا آوردن روزه، به انتخاب ایشان فردی جهت انجام این مهم انتخاب می شود. مؤسسه نیز جهت معرفی نایب آمادگی دارد. 3 ـ وجوه جمع‌آوری شده صرف امور خیریه به‌ویژه در ابعاد فرهنگی آن خواهد شد و به منزله صدقه جاریه و باقیات‌الصالحات ذخیره حیات اخروی فعالان این طرح می‌گردد و امید است زمینه ثبت نام ایشان در زمره یاوران واقعی امام زمان «علیه‌السلام» و منتظران منجی گردد. با توجه به آثار و بركات معنوی طرح و با عنایت به استقبال مؤمنین از این طرح، در حال حاضر دو گروه 313 نفره عضو شده و در گروه سوم حدود 133 نفر ثبت نام نموده اند؛ داوطلبان گرامی می‌توانند در گروه سوم ثبت عضویت شوند؛ مدت زمان حضور افراد در طرح اختیاری است و در صورت تمایل افراد به بازپس‌گیری مبالغ عضویت (در همان سال)، پس از اطلاع قبلی و هماهنگی های لازم (جهت جایگزینی افراد دیگر) امكان خروج نیز میسر خواهد شد؛ درضمن جهت ثبت نام با شماره تلفن 55957555 تماس حاصل فرمائید.