در روایات مربوط به آخرالزمان بزرگترین فتنه، فتنه سفیانی عنوان شده، چرا؟ سفیانی کیست و می خواهد چه کار کند؟ https://telegram.me/porsemantv8 کانال پرسمان کانال های تلگرام مؤسسه منتظران منجی (عج) پاسخ را در فایل زیر بشنوید.

در ابتدا لازم است قبل از ورود به بحث مفاسد دو نکته بیان شود: نکته اول‎؛ انسان چون عشق به خود دارد، برای کسب سعادت، چه در دنیا و چه در آخرت، تلاش می کند.  نکته دوم؛ با وجود تلاش هایی که اکثر انسان ها می کنند تا خودشان را به خوشبختی و آرامش برسانند، ولی باز هم به این هدف نمی رسند. در جلسات قبل، دو مؤلفه مهم خوشبختی در دنیا و آخرت گفته شد: یکی شادی بود و دیگری آرامش. تاکید قرآن و روایات بر این دو نکته حائز اهمیت است. اگر انسان نتواند خودش را شاد و آرام نگه دارد، نه سعادت دنیا را می تواند به دست بیاورد و نه سعادت آخرت را. پس برای کسب سعادت، انسان باید خود حقیقی اش را بشناسد و عاشق خویشتن خویش باشد. برای این شناخت می گوییم هر انسانی دارای پنج خود است: «جمادی، گیاهی، حیوانی، عقلی و فوق عقلی یا حقیقی» خود فوق عقلی یا حقیقی بالاتر از خود عقلی است. افرادی که به خودشناسی نمی رسند، نمی توانند ارتباط خوبی با دیگران برقرار کنند. اینها خود اصلی شان را دوست ندارند و از آن فرار می‌کنند. اینها به رقابت، چشم و هم چشمی و مقایسه های بی ارزش با دیگران می‌افتند و اینها خود، منشأ اضطراب، ناآرامی، زود رنجی، افسردگی و غصه های دنیایی و آخرتی آنها می شود. یعنی همه ی فسادها و انحراف‌های انسان از اینجا شروع می‌شود که شخص خود حقیقی اش را نمی شناسد و عاشق خودش نیست. با خودش انسی ندارد و خود جاودانه اش را دوست ندارد. او خودی را دوست دارد که یا در قالب زن یا مرد خودش را تعریف کرده و با این خودها بیشتر انس دارد تا با خود حقیقی اش. از این رو، این عدم خودشناسی منشأ تولید اضطراب، ناآرامی، غصه، احساس شکست، احساس بدبختی و سرشکستگی در انسان می شود. مفاسد بی حوصلگی، بی تابی و اضطراب اضطراب هلاکت می آورد؛ قدرت تصمیم گیری و مدیریت کردن امور زندگی را از انسان می گیرد؛ فرد را منزوی می کند و هیچ دوستی برایش باقی نمی ماند؛ روح آدم مضطرب بر دیگران اثر منفی می گذارد، حتی اگر خودش دکترای روانشناسی و روان پزشکی داشته باشد؛ نداشتن اراده ی قوی و روحیه ی با ثبات و منظم، از آثار اضطراب است؛ اضطراب مادر شکست هاست، عمل انسان را ضعیف کرده و نمی گذارد انسان به آرزوهایش برسد و اندوهش را زیاد می کند؛ اضطراب انسان را در حد فعالیت‌های جمادی، گیاهی، حیوانی و انسانی محدود کرده و نمی‌گذارد انسان به خود اصلی و حقیقی اش که هدف غایی خلقت است برسد. در فرد بی حوصله و بی تاب و مضطرب انواع خطر و بدی و فساد وجود دارد. از امور کوچک گرفته تا مسایل و آثار منفی بزرگ. آخرِ کارِ چنین کسانی هم هلاکت و نابودی است. امیرالمؤمنین علیه‌السلام می‌فرماید: «الجَزَعُ هَلاكٌ= بی تابی هلاکت بار است». یعنی بی تابی نوعی مرگ است. آدمی که بی تاب و مضطرب است، انگار می‌میرد. این واقعا هلاکت است. ولی هلاکتی که هم دنیایش را نابود می‌کند و هم ابدیتش را به خطر می‌اندازد. دومین اثر این بیماری این است که شخص مضطرب قدرت تصمیم گیری ندارد، یعنی آدمی که در اضطراب است، چون تزلزل و ثبات ندارد، نمی تواند در زندگی اش تصمیم جدی و درستی بگیرد. سومین اثر این بیماری این است که شخص مضطرب مدیریت خوبی ندارد. یعنی نمی تواند در هیچ زمینه ای مدیریت خوبی داشته باشد. هر چند که تحصیلات عالیه هم داشته باشد. یعنی همه زیردستانش از او گریزانند و به رفتار نامناسب او اعتراض دارند. این بخاطر آن است که مدیریت کردن بر دیگران، استحکام شخصیتی، ثبات و قدرت روحی می خواهد. شخص مدیر باید وزانت و اقتدار داشته باشد و خیلی چیز ها حول محور او می گردد. مثلاً وقتی یک مدیر سطح مدیریتش خیلی وسعت پیدا می کند، اگر فرد آرام و با ثباتی نباشد، در مدیریتش با همه درگیری پیدا می‌کند. کسی که اضطراب دارد، نمی تواند رابطه اش را با پدر و مادرش، همسر و فرزندانش و دیگران مدیریت کند. زیرا از آن جا که ثبات نظر و عقیده ندارد، دائماً دچار تزلزل روحی و تغییر تصمیم گیری می شود. اثر بعدی اضطراب این است که شخص مضطرب تنهاست. چون اضطراب دارد، دائماً تزلزل خودش را به فرزندانش،  همسرش، خواهر و برادرش،  دوستانش انتقال می دهد، برای همین دیگران هم خیلی حوصله او را ندارند و از اطرافش پراکنده می شوند. چقدر آدم هایی وجود دارند که به ظاهر سطح تحصیلات عالی و خوبی هم دارند. اما برای خود و اطرافیان‌شان خاصیتی ندارند، جز انتقال اضطراب و ناراحتی و بیماری هایشان به اطرافیان اعم از همسر و والدین و دوستان. از ویژگی‌های این گونه افراد، این است که معمولاً هیچ دوست صمیمی ندارند. زیرا هر عاقلی از اینها کناره گیری می کند. اگر کسی مضطرب باشد یا آرامش داشته باشد، این هر دو در دیگران اثر می گذارد. معصوم (علیه‌السلام) در این مورد فرمود: «الطبع من الطبع یسترق کل من الرذیله و الفضیله= طبع از طبع می دزدد، چه رذیلت را چه فضیلت را». یعنی دو نفر که در کنار هم قرار گرفتند، طبعشان از همدیگر می دزدد و بین خوبی و بدی در این جا فرقی ندارد. پس اگر شما آدم با فضیلتی باشید، دیگرانی که در کنار شما قرار می گیرند، فضیلت را از شما می گیرند و اگر انسان اهل رذیلتی باشد، این رذیلت را به دیگران منتقل می کند. البته میزان اثر گذاری هر یک از رذیلت ها و فضیلت ها بستگی به میزان قدرتی دارد که صاحب آن دارد. یعنی هر یک قوی تر باشد، بر دیگری اثر می گذارد. برای همین است که گاهی شما می بینید یک زن خوب وقتی در کنار یک مرد بد قرار می گیرد، بعد از مدتی خراب و بد می شود. پس یادتان باشد رفتارهایتان، منش‌تان، آرامش‌تان، شادی تان و شخصیت‌تان روی دیگران تاثیر می‌گذارد. بنابراین، طبع از طبع می‌گیرد. نیاز نیست که شما کار خاصی بکنید. مضحک این جاست که بعضی افراد که خودشان متزلزل و ضعیف اند، می خواهند به دیگران کمک کنند و بر روح منحرف دیگران اثر مثبت بگذارند. گاه دیده می شود یک نفر که خودش دچار انواع بیماری های روحی است می خواهد دیگران را در نقش مشاور نجات دهد. این امر به ویژه در خصوص کسانی صادق است که چه در کشور خودمان و چه در کشورهای خارجی نقش مشاور را برای مردم ایفا می‌کنند، بدون این که از ماهیت وجودی و روح انسان اطلاع درستی داشته باشند. یعنی صرف یادگیری ذهنی و کسب اطلاعات علمی، اصلاً دلیل نمی‌شود که کسی بتواند به دیگران مشاوره بدهد و بر روح دیگران تاثیرگذاری کند و آنان را هدایت کند. من چقدر افرادی را سراغ دارم که به من مراجعه می کنند- هم داخل کشور هم خارج کشور- که دکترای روانشناسی و روانپزشکی  و...دارند، ولی به شدت مضطرب هستند و خودشان مشکلات و بیماری های روحی زیادی دارند. بنابراین، شخص مضطرب طوری است که وقتی دیگران در کنارش قرار می گیرند، بلاتکلیفی، ناآرامی و اضطراب آنها خود به خود به این شخص منتقل می شود؛ حتی اگر حرف هم نزند، این نفوس بر روی یکدیگر اثر می‌گذارد. به همین دلیل است که افراد عاقل معمولاً ترجیح می دهند از افراد مضطرب دوری کنند. از دیگر آثار اضطراب، نداشتن اراده ی قوی و بی نظمی است. فرد مضطرب چون ثبات ندارد، نمی تواند یک برنامه را بطور منظم انجام بدهد. مثلاً ورزش می رود، کلاس زبان می رود، به کلاس نقاشی و خط می رود، کلاس هنری می رود، برنامه علمی به او می دهند، ولی نمی تواند بطور منظم آن را اجرا کند، چون انسجام فکری ندارد.  بنابراین باید دانست که اضطراب، مادر شکست ها است. حضرت علی علیه السلام می فرماید: «ایاک والجزع انه یقطع الامل و یضعّف العمل و یورث الهم = » بی تابی نمی گذارد به آرزویتان برسید و عمل شما را ضعیف می کند و خاصیت عمل را از بین می برد و دغدغه و اندوه شما را زیاد می کند». اضطراب باعث می شود ارتباط انسان با بخش انسانی اش قطع شود و در حد شأن های پایینی (جمادی، گیاهی، حیوانی و..) باقی بماند. چون درگیر تنش های دنیایی است، با خود حقیقی اش نمی تواند ارتباط برقرار کند. با این که کلاس رفته، استاد دیده و درس گرفته و دکترا و فوق دکترا هم گرفته و همه چیز را می داند، ولی چون مضطرب است، نمی تواند با خود اصلی اش ارتباط برقرار کند. ارتباطش با خود حقیقی و جاودانه و الهی اش قطع است. روحش گل آلود است. از این رو، نمی تواند خودش را در این آب گل آلود اضطراب ها و مشکلات درست ببیند. با خدا که معشوق حقیقی اش است، اصلاً نمی تواند رابطه برقرار کند. ممکن است ۵۰ سال نماز بخواند و بگوید: «اشهد ان لا اله الله/ وحده لا شریک له= شهادت می دهم من جز الله معشوقی ندارم» اما ده دقیقه نمی تواند با این معشوق ارتباط بگیرد و او را بغل کند و ببوسد. ارتباط با خانواده آسمانی اش قطع است. ۵۰ سال در مشهد زندگی می‌کند ولی یک بار هم نتوانسته با امام رضا صمیمی باشد. یک بار نشده که دلتنگ امام رضا بشود. چون عاشق خدا نشده است، دلش برای خدا تنگ نمی‌شود که بگوید: خدایا! الان دلم برای شنیدن صدایت تنگ شده. دوست دارم قرآن بخوانم یا قرآن بشنوم که ببینم تو چه می‌گویی؛ یا چند رکعت نماز بخوانم و با تو حرف بزنم یا دعا بخوانم. اصلاً چنین حالت های معنوی هم به او دست نمی دهد. چون مضطرب است. این آدم دائماً تا آخر عمر یا درگیر مسائل جمادی یا گیاهی یا حیوانی یا حداکثر مسائل علمی است. اصلاً درگیر خود حقیقی اش نمی‌شود. با خود حقیقی اش رفیق نیست. انسی ندارد. خواسته های خود حقیقی اش برایش اهمیتی ندارد، اما همه عمرش را صرف خواسته های خودهای پایینی مثل آب و هوا و نیازهای جسمی اش می‌کند. یعنی برای این آدم ابدیت گم است. اصلاً اندیشه ای، نگرشی، تصویری و نامه ای برای بعد از وفات ندارد. انگار همیشه در دنیا خواهد ماند. این خیلی خطرناک است. در حالی که همه‌ی قشنگی دنیا به خاطر بهشت است. کما این که همه ی زیبایی های بارداری، ازدواج دوران زایمان همه اش به خاطر به دنیا آمدن فرزند است. اگر قرار شد بچه در رحم مادر بماند، دیگر ارزشی ندارد. اگر قرار شد بچه مریض و بیمار و ناقص به دنیا بیاید، دیگر ارزشی ندارد. همه ی قیمت دنیا هم برای بعد از وفات است، یعنی بهشت که شروع داستان ابدی زندگی ماست. حال آدمی که مضطرب است و دائماً در تکاپو و خطر و بالا و پایین شدن است، ابدیت هم از او گرفته می شود. هر کسی به تعداد و نوع غصه هایش فشار قبر دارد. اما کسی که غصه ندارد و آرامش دارد، فشار قبری هم ندارد. شاد و راحت در بهشت عالم برزخ زندگی می کند. همه ی بدبختی های بعد از مرگ، مال غم و غصه های دنیاست. اینها خیلی خطرناک است. یک آدم مضطرب اصلاً راهی به غیب، بهشت، آسمان و ملائکة الله ندارد. او اصلاً از این مفاهیم خیلی سر در نمی آورد، فکر می کند این حرفها فقط مال اولیای خداست. اینجوری نیست. این راه شادی و عزت، برای تک تک افراد باز است. ولی ما چون مضطربیم و نمی توانیم خودمان را آرام کنیم، این دغدغه های ارزشمند اصلاً به سراغ ما نمی آید. یکی دیگر از مفاسد بی تابی، بدبینی است. فرد مضطرب به الله، آسمان، غیب و به ائمه و به دینداران کاملاً بدبین است و با هیچ یک از اینها نمی تواند انسی بگیرد. اما برعکس، درحالی با دشمنان اینها انس می گیرد که گاه خودش هم متوجه موضع گیری های فکری اش نمی شود. یکی دیگر از آثار خطرناک اضطراب این است که شخص مضطرب چون انس با غیب ندارد همانطور که دنیایی ها او را پس می زنند، آسمانی ها هم این شخص را پس می زنند. آدم بداخلاق و صفت بداخلاقی گناهی است که آمرزیده نمی شود، آدم بداخلاق و مضطرب و آدم زودرنج، آدمی است که زود با دیگران قهر می کند، آدمی‌است که خیلی زود یک چیزی به او بر می‌خورد، غیب هم در را بر رویش می بندد. چنین فردی مورد خشم خداست. این ها همان مغضوب علیهم هستند. شخص مضطرب چون استقامت دینی ندارد، هر کاری را شروع می کند، نمی تواند آن را ادامه بدهد، یک مدت مثلاً رنگ دینی می‌گیرد، بعد کار را رها می کند. نماز را شروع می کند بعد از مدتی آن را رها می کند. مثلاً یک کمی معنوی می شود، بعد از مدتی معنویت را هم رها می کند. دائماً تغییر وضعیت می دهد.  حضرت علی علیه السلام فرمود: «مَنِ استَقَامَ فَإِلَی الجَنَّهِ، وَمَن زَلَّ فَإِلَی النَّارِ= آدمی که اهل استقامت است، به سمت بهشت حرکت می کند و آدمی که متزلزل است، به سمت جهنم حرکت می کند». فرشتگان خدا هرگز بر آدم متزلزل و متردد فرود نمی آیند، اما بر آدم با ثبات عقیده فرود می آیند. این همان است که قرآن فرمود: «إِنَّ الَّذِینَ قَالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَیْهِمُ الْمَلَائِكَةُ أَلَّا تَخَافُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِی كُنْتُمْ تُوعَدُونَ[1]= در حقیقت كسانى كه گفتند پروردگار ما خداست‏، سپس دراین راه، ایستادگى كردند، فرشتگان بر آنان فرود مى ‏آیند [و مى‏ گویند] هان بیم مدارید و غمین مباشید و به بهشتى كه وعده یافته بودید شاد باشید». یعنی فرشته ها واقعاً به قلب آدم آرام و مستقیم فرود می آیند و دائماً به او بشارت می دهند. مستقیم کسی است که استقامت دارد. واقعاً نازل می شوند و  می گویند: «الا تخافوا و لا تحزنوا= نترسید و حزن نداشته باشید». یعنی تمام اضطراب ها و غصه های انسان با ثبات از او گرفته می شود. «و ابشروا» دائماً هم شاد است به امید بهشت. او لذت بهشت را در همین دنیا می برد. اینطور نیست که بایستد و منتظر باشد و اول بمیرد تا بعد به بهشت برود، نه؛ واقعاً همه ی لذت را در همین جا دارد. اینکه می گویند امام رضا حرمش قطعه ای از بهشت است، وقتی آدم مؤمن وارد حرم می شود، واقعاً تمام آن فضای بهشتی حرم را کاملاً با روحش دریافت می کند. وقتی به مسجد یا حسینیه می رود، وقتی ذکر می گوید، وقتی روی سجاده می نشیند، وقتی نماز می‌خواند، وقتی قرآن می شنود، وقتی با دوستان خوب و مؤمن همراه است، تمام حس بهشتی را دارد و لذت های بهشتی را می‌برد، بلکه به قول بعضی از اولیاء خدا لذت هایی را می برد که بهشتیان در بهشت نمی برند. پس شخص مضطرب نمی تواند از نظر معنوی آدم با استقامتی باشد، باید خودش را آرام کند تا بتواند مسیر ابدیت را طی کند وگرنه در همین دنیا سقط می شود. «تفکر» اولین راه درمان اضطراب است بهترین درمان اضطراب «تفکر» یعنی خوب فکر کردن است. تفکر باعث می شود انسان بتواند از تمام گناه های ۳۰ و ۴۰ ساله بیرون بیاید و گذشته اش را جبران کند و اوج بگیرد. برای تفکر هم  انسان باید اول خوب بشنود. جانور فربه شود از راه نوش      آدمی فربه شود از راه گوش یکی از چیزهایی که ما باید به آن فکر کنیم، تفکر در مفاسد اضطراب است، یعنی این که فکر کنیم که اضطراب چقدر خطرناک است. نه دنیائی برای آدم می گذارد و نه آخرتی، یعنی اگر بخواهی در مسائل اقتصادی و مالی و علمی موفق بشوی، اضطراب شکستت می‌دهد. هوش تو هم در این وضعیت به کار نمی آید. شما بروید در زندان نگاه کنید که چقدر آدم های باهوش و با سابقه در مسائل اقتصادی شکست خورده هستند. من به جرأت می گویم عامل اساسی شکست های اقتصادی شان، اضطراب و بی تابی است. بعضی آدم ها در جنبه های گیاهی مفاسد دارند. غذا می خورد، بهترین غذا ها را می خورد، ولی چون مضطرب است، اضطرابش آثار غذا و دارو را از بین می برد. ممکن است وزن بدنش روز به روز اضافه شود، چاق تر بشود، ولی بدنش واقعا گداست. یعنی آن موادی که باید در جایگاه خودش مصرف بشود، مصرف نمی شود. یعنی از غذا هم لذت نمی برد. جالب اینجاست که او دائماً فرافکنی می کند، یعنی اگر از بچه لذت نمی برد، می گوید این بچه خل است، بی تربیت است. در حالی که بچه محصول پدر و مادر است. گاهی به زنش ایراد می گیرد و همه تقصیرهای شکست را به عهده زنش می اندازد. خیلی وقت ها ایراد هایی که در همسرمان است به خود ما بر می گردد. اگر او الان ایراد دارد و تو نمی توانی با او ارتباط برقرار کنی و دوستش داشته باشی و با او انس بگیری و خوبی هایش را ببینی، این است که فقط سراغ زشتی ها و ضعف هایش می روی. در حقیقت عیب از خود تو است. بنابراین، انسان باید از بی تابی و اضطراب بترسد. چون مرگ و نابودی در پی دارد. همان طور که اکثر ما الان از مرگ می ترسیم، از اضطراب هم باید بترسیم. اگر حادثه تلخی برایتان اتفاق افتاد، سعی کنید زود آن را حل کنید و مشکل را برطرف کنید. نگذارید کهنه شود. زیرا به قلب شما وارد می شود و وقتی به قلبت بریزد، آرامش از دست شما می رود. این قلب دیگر مریض است و باید درمانش کرد. اما اگر آن را حل نکنید و درمانش نکنید، آرامش از دست می رود و وقتی آرامش از دست رفت، توفیق حل کردن مشکلات را هم پیدا نمی کنید. [1] . سوره فصلت/آیه 30

مرحوم فیض در کتاب «النکاح بهجه البیضاء» در مورد فوائد ازدواج که بحث می‌کند، می‌فرماید: ازدواج از آن جهت که همراهی و هماهنگی با هدف و نظام خلقت انسان است، اجر دارد. گاهی ممکن است حتی زن و مرد برای رضای خداوند هم ازدواج نکنند، اما اجر امر ازدواج به آن ها تعلق می‌گیرد. ممکن است آنها نه برای رضای خدا، بلکه فقط برای تأمین نیاز جنسی خود ازدواج کرده باشند، اما از آن جهت که به گسترش نسل انسان کمک کرده‌اند، نزد خداوند کار نیک و حسنه است و هر کار نیکی نزد خداوند اجر دارد، حتی اگر آن را یک کافر انجام دهد. اگر یک کافر به انسان‌های دیگر محبتی بکند و حتی در حق گیاهان و حیوانات کار نیکی انجام بدهد که نتیجه‌اش به مردم برسد، خداوند برای آن کار هم پاداش در نظر می‌گیرد. اما «ثواب» الهی برای اعمال نیک، آن اعمال صالحی است که مؤمنین انجام می‌دهند. «باقیات صالحات» حسنه ای است که از «مال و فرزند» بهتر است و پرونده انسان را تا ابد باز نگه می دارد یکی از انواع حسنه این است که انسان می‌تواند از اموال و فرزندان خود، باقیات صالحات بسازد، اما قرآن ثواب «باقیات صالحات» را از مال و ثروت و فرزند بهتر می‌داند. البته فرزند خوب و اساساً فرزند، جزء باقیات انسان است؛ چه سیئاتش و چه صالحاتش. آثار و شاگردان انسان نیز، جزء باقیات انسان هستند. اولین آیه از سوره مبارکه کهف آیه 46 می فرماید: «الْمالُ وَ الْبَنُونَ زِینَةُ الْحَیاةِ الدُّنْیا وَ الْباقِیاتُ الصَّالِحاتُ خَیرٌ عِنْدَ رَبِّک ثَواباً وَ خَیرٌ أَمَلاً= مال و فرزند زینت حیات دنیا هستند اما کارهای صالح، باقیات الصالحات نزد خداوند، از نظر ثواب و برای دل بستن و امیدوار بودن بهتر است». بنابراین، اینطور نیست که وقتی انسان مُرد، نامه عملش بسته و قفل شود و دیگر هیچ خیر و شری برایش نباشد. او وقتی می میرد، نامه عملش کاملاً باز است و از طریق فرزندانش یا از طریق نتیجه ی کارهایی که انجام داده، به او خیر و شر می رسد. از یک کتاب و تولید اقتصادی خوب یا بد گرفته تا فسادی که در یک جایی پایه گذاری کرده، نتیجه‌ی همه‌ی آنها به طور مستمر و ابدی به او می‌رسد. مثلاً شما پل، درمانگاه یا مسجدی ساخته اید، شما از این دنیا می‌روید، اما همه آثار شما پایدار است و انسان‌هایی که از آن پل یا مسجد استفاده می کنند و افرادی که در آن مسجد پرورش پیدا می‌کنند و نورانیت هایی که برای آنان ایجاد می شود، همه برای شما می‌ماند. گاهی انسان در زندگی یک سلسله آثار بد از خودش بر جای گذاشته و گناهی را ترویج کرده یا کار زشتی را پایه‌گذاری کرده، یا تربیت ناصحیح و انحرافی را در دیگران ایجاد کرده است. اینها آثاری است که از انسان باقی می‌ماند و تا وقتی اثر گناهش هست، برای او عواقب تلخی به همراه دارد. قرآن کریم می‌فرماید: «إِنَّا نَحْنُ نُحْی الْمَوْتی وَ نَکتُبُ ما قَدَّمُوا وَ آثارَهُمْ= ما هر آثاری را که انسان جلوتر فرستاده برای او می نویسیم. خواه این آثار، آثار خوبی باشد یا آثار بدی». من گاهی به عزیزان توصیه می کنم که وقتی حرم می‌روید، حتماً در هر دفعه حتی یک مبلغ ناچیزی در حرم پول بیاندازید. چون شما با این کار، تا قیامت در عبادات دیگران در حرم سهیم می‌شوید. در واقع انسان یک سهم از عبادات را خریداری می‌کند. یعنی همیشه در حرمها، مساجد، حسینیه‌ها که می روید و دیدید کمک جمع آوری می‌کنند، هر چقدر می‌توانید سهیم باشید. این خیرات برای انسان می‌ماند. شما آنجا سهام دارید. هر چه بیشتر بهتر. اینطور نیست که انسان بگوید من که پولدار نیستم تا حسینیه، مسجد یا درمانگاه بسازم. نیاز نیست شما پولدار باشید. پول کمی هم داشته باشید و کار کمی هم انجام بدهید کافیست. شما یک ریال هم که در مسجد سرمایه‌گذاری کرده باشید، این یک ریال با مقیاس آخرتی، فردای قیامت برای شما بی‌نهایت می‌شود. چون خداوند اعمال را با مقیاس ابدیت می سنجد. بنابراین، انسان باید در حرم ها، مراکز خیریه، مراکزی که از آن ها آثار و خیرات و برکات بیرون می آید، سرمایه‌گذاری کند و سهیم باشد و برای خودش باقیات صالحات بر جای بگذارد. فرزند خوب، علم و کتاب خوب، آموزش قرآن، همه و همه باقیات صالحات است. معلم قرآنی که به دیگران قرآن آموزش داده و نور این قرآن را در سینه خیلی ها انتقال داده و آن‌ها هم به نوبه خودشان به دهها و صدها نفر آموزش قرآن دادند و همین طور نسل در نسل که شاگرد تربیت می شوند، در واقع شاگردان او هستند. پس انسان به این وسعت و به این بلندا به لطف خداوند تبارک و تعالی پرونده اعمالش باز است. این هم از الطاف خداوند است که برای انسان مقرر فرموده  که انسان در مقیاس ابدی، با عمر 50 یا 60 سال حساب نشود. وقتی از دنیا هم می‌رود بتواند در عمر 50 یا60 سال سرمایه‌گذاری هایی کرده باشد که تا بینهایت و تا قیامت برای ما آثار داشته باشد. ما الان همه بر سر سفره شهدای کربلا هستیم و هر کاری بعد از کربلا شده همه مدیون آن شهیدان است. شهدای جنگ، شهدای انقلاب اسلامی همه در کارهای ما سهیم هستند، بدون اینکه از اجر ما چیزی کم شود. چون ما همه مدیون آنها هستیم و در واقع سر سفره شهدا و رزمندگانمان نشسته ایم. خداوند برای همه آن علما، شهدا، پدر و مادر ، معلمان ما و کسانی که برای ما زحمت کشیدند و زمینه‌های دینداری را برای ما فراهم کردند، اجر و ثواب در نظر می‌گیرد. برای همین است که قرآن کریم تاکید دارد هر چه سرمایه گذاری کنید، همه و همه برای خودتان است. داشتن این نگاه در ثواب خیلی مهم است. برای این که انسان بداند کارهای خیری که انجام می دهد، بابت هیچکدام از آن کارها، منتی بر سر خداوند و مردم ندارد و تمام عواید آن کارهای خیر به خود انسان می رسد. ما یک عالم ۵۰ هزار ساله ی بسیار طولانی در پیش داریم که حتی زمان دقیق آن را هم نمی دانیم. دوران برزخی ما ممکن است چند صد سال تا چند هزار سال و تا قیامت طول بکشد. در این زمان طولانی نیاز به توشه داریم. هر چقدر شما پس‌انداز کنید، به نفع خودتان است هر چقدر بیشتر بهتر. این نکته مهمی است که قرآن ما را به پایه‌گذاری و سرمایه‌گذاری‌های آخرتی و ابدی دعوت می‌کند و می‌فرماید: «وَ الْباقِیاتُ الصَّالِحاتُ خَیرٌ عِنْدَ رَبِّک= نزد پرودگارت این‌ها بهتر است». نمی‌خواهد بگوید بچه و مال خوب نیست. اصلاً این امور را رد نمی‌کند، بلکه می‌فرماید: مال و فرزند زینت حیات دنیا هستند. اما باقیات الصالحات نزد خداوند  بهتر است. البته انسان می‌تواند از فرزند و مالش باقیات الصالحات برای زندگی ابدی خودش بسازد. در آیه شریفه‌ی«عِنْدَ رَبِّک ثَواباً وَ خَیرٌ أَمَلاً» کلمه ی «أمل» یعنی آرزو و امید. یعنی اگر قرار است انسان امیدواری هم داشته باشد، باید به باقیات الصالحاتش امیدوار باشد. یعنی امید داشته باشد به کارهای خیری که کرده و مثلا سنت های خیری که بنیان گذاری کرده و بعد از مردنش دائماً آثار خیر برای او محاسبه می شود. حسنه ی شهدا وسعتی دارد که گره گشای هزاران نفر هستند حسنه ای که از اثر شهید ایجاد می‌شود، نورانیتش به همه جای جهان منتشر می شود. این شهدایی که اسمشان در کوچه‌ها و خیابان های ما هست، آدم‌های بسیار بزرگی هستند. یعنی آثاری که از این مملکت در دنیا تراوش می‌شود و در همه جای دنیا نورانیت، معنویت و هدایت منتشر می شود، همه مدیون شهدا است. یک شهید خیرات و آثار بسیار زیادی دارد. البته شهدا همه با هم یکسان نیستند و  به اندازه‌ای که خون این عزیزان مؤثر بوده قدرتشان هم فرق می‌کند. رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله) راجع به شهدا و رزمنده‌هایی که در رکاب پیغمبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله) بودند، می‌فرماید: «وَ یُشَفِّعُ الرَّجُلُ مِنهُم فی سَبعینَ ألفً مِن أهلَ بَیتِهِ وَ جیرَتِه حَتّی إنَّ الجارَین یَتَخاصَمان أیُّهُما أقرَبُ جِواراً فَیَقعُدُون مَعی وَ مَعَ إبراهیم عَلی مائِدَۀِ الخُلد فَیَنظُرُون إلَی اللهِ تَعالی فی کُلِّ یَومٍ بُکرۀً و عَشیا= هر کدام از این رزمندگان در مورد هفتاد هزار نفر از خاندان و فامیلها و همسایگانش شفاعت می کند». عجب شرابی رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله) توزیع کرده اند. واقعاً انسان با این فرمایشات مست و مدهوش می شود. ببینید چقدر زیبا راجع به شهید و رزمنده می‌گوید. می‌فرماید: خوش به حال کسی که روحیه جهادی دارد. فرق نمی‌کند زن باشد یا مرد. کسی که روحیه شهادت و جهاد بر او حاکم باشد، نزد خدا بسیار بزرگ و گرامی است. حضرت می‌فرماید: «وَ یُشَفِعُ الرَّجُلُ مِنهُم= هر یک نفر از آنان شفاعت می کند». یعنی شهید قدرت شفاعت دارد. ببینید خدا چه آبرویی به این شخص می‌دهد. چرا می‌گوید ۷۰ هزار نفر؟ مثلاً اگر بشود ۷۰ و یک هزار نفر یا ۷۰ هزار و یک نفر، خداوند به او این اجازه را  نمی‌دهد؟ در واقع چرا خداوند عدد ۷۰ هزار را آورده است؟ چون می‌خواهد برای ما کثرت را بیان کند. چون آثار خون شهید این گونه است که وقتی خونش ریخته می‌شود، میلیونها و دهها و صدها میلیون نفر از آثار کارش بهره‌مند می‌شوند. من و شما این امنیت، عزت و رفاهی را که داریم، تصور کنید اگر شهدای ما نبودند، دشمنان در این مملکت چه ها می‌کردند و ما چه وضعیتی داشتیم. چه آن شهدایی که قبل از انقلاب بودند و چه شهدایی که بعد از انقلاب به درجه رفیع شهادت رسیدند. البته آنهایی که قبل از انقلاب بودند بسیار باعظمت‌تر از آنهایی هستند که بعد از انقلاب بودند. چقدر این شهدا عظمت دارند. دهها میلیون نفر از زحمات این شهدا استفاده می‌کنند. یک شهید این قدر قدرت شفاعت دارد. می دانید حضرت دارد ما را به کجا دعوت می‌کند؟ در واقع می خواهد بگوید شما خودتان هم باید همین طور بشوید. آدم‌های کوچک و پست و ضعیف و ذلیل باقی نمانید، آدمهایی باشید با اندیشه های بزرگ. قبلاً هم روایتش را خواندم که شیعیان ما همیشه کارهای جلیل و بزرگ را دوست دارند و انجام می‌دهند. آنها آدمهای کوچکی نمی‌مانند. البته این احتیاج به خون دل خوردن و زحمت کشدن فراوان دارد. «حَتّی إنَّ الجارَین یَتَخاصَمان أیُّهُما أقرَبُ جِوارً» می‌فرماید: این افراد وقتی در قیامت شروع به شفاعت می‌کنند. همسایه‌ها از هم سبقت می گیرند که خانه ما دو متر به اینها نزدیکتر بود. شهید این همه می‌تواند کار انجام بدهد. چقدر یک شهید عزت دارد و خداوند چقدر به او عزت می‌دهد که در قیامت نه تنها خودش لنگ نیست، بلکه هر کس را که دوست دارد با خودش می برد. این عزت و احترام را ببینید. انسان در صحنه قیامت که همه ترس و هول دارند، این آدم ها ترس ندارند. چرا که مجاهد و بسیجی بوده اند. حتی اگر بر اثر سرطان یا تصادف مرده باشند، فرقی نمی‌کند. چون او یک مجاهد است و برای شهادت آمده و همیشه برای شهادت آماده بوده است. مهم این نیست که بعداً هم شهید بشود یا نه، صورت خارجی‌اش برای خداوند اصلاً اهمیتی ندارد. او آماده شهادت و جانبازی در راه اسلام بوده، زیارت عاشورا خوان های واقعی و حقیقی، آن‌ها هستند که وقتی می‌گفتند «إنّی سِلمٌ لِمَن سالَمَکُم وَ حَربٌ لِمَن حارَبَکُم» بر سر پیمانشان بودند. آنها آدم‌های راستگویی بودند و از سر صدق حرف می‌زدند. شهید نظر می کند به وجه الله  پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله) در مورد شهدا می فرماید:«فَیَقعُدُون مَعی وَ مَعَ إبراهیم عَلی مائِدَۀِ الخُلد= با من و ابراهیم بر سر سفره جاودانه می نشینند». اینها با من و ابراهیم بر سفره جاودانگی می‌نشینند. حالا چه کار می‌کنند بر سر سفره جاودانگی؟ «فَیَنظُرُون إلَی اللهِ تَعالی فی کُلِّ یَومٍ بُکرۀً و عَشیّا= با من و ابراهیم می‌نشینند، صبح و شب به خدا نگاه می‌کنند». در روایت داریم «الشَّهیدُ یَنظُرُ إلی وجه الله= شهید به وجه خدا نظر می‌کند». آدم وقتی می‌فهمد که چقدر کلاه سرش رفته که می فهمد موقعیت ۸ سال دفاع مقدس را برای شهادت از دست داده. تازه می فهمد چه چیزهایی را از دست داده و چقدر نادان بودند آنهایی که ماندگار شدند. خودشان را نگه داشتند و گفتند نرویم و بمانیم، چه به دست آوردند آنهایی که نرفتند و ماندند؟ اینکه خدا ما را به پاداش و ثواب خودش دعوت می‌کند ، آدم باید به این کارها امید ببندد. اگر دوست داشتنی هست باید این کارها را دوست داشته باشد. امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) می فرماید: «ثَوابُ عَمَلِکَ أفضَلُ مِن عَمَلِک= ثواب و پاداش کار تو از خود کار، خیلی بزرگتر است». یعنی خدا اصلاً شرمنده کسی نمی‌ماند. یعنی هر کاری برای خدا کردی، خداوند پاداشش را به بهترین وجه به تو می‌دهد. آنقدری که خودت متحیر بمانی . شما ممکن است یک کار کوچک برای خداوند انجام بدهی، اما یک اثر بسیار باعظمت و ماندگار برای شما خواهد داشت. بیچاره آنهایی هستند که هیچ ندارند و آنهایی که کارهایی می‌کنند و بعد پشیمان می‌شوند. یک عده کار خیر می‌کنند و بعد پشیمان می‌شوند. اینها بسیار افراد بدبختی هستند. در زمینه همین روایت در قرآن کریم داریم: «ما عِنْدَکمْ ینْفَدُ وَ ما عِنْدَ اللَّهِ باقٍ=آن چیزی که پیش شماست، نابود می‌شود. اما آن چیزی که پیش خداست می‌ماند». می فرماید، کارها پیش شما از بین می‌رود، ولی نزد خداوند همه چیز می‌ماند». بعد در سوره مبارکه نحل آیه 96 می‌فرماید: «وَ لَنَجْزِینَّ الَّذِینَ صَبَرُوا أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ ما کانُوا یعْمَلُونَ= پاداش کسانی که صبر می‌کنند را بهتر از عملشان می‌دهیم». دقت کنید! در این جا چند تأکید وجود دارد. در کلمه وَ لَنَجْزِینَّ سه تا، لام، دو تا هم نون تأکید، یعنی حتماً حتماً حتماً ما جزا می‌دهیم به کسانی که صبر کردند. در میان کارها هیچ چیزی به اندازه صبر پاداش ندارد که سه شاخه دارد: ۱- صبر بر معصیت، ۲- صبر بر طاعت، ۳- صبر بر مصیبت. می فرماید:  اجر می‌دهیم به کسانی که صبر کردند (بِأَحْسَنِ ما کانُوا یعْمَلُونَ= بهتر از کاری که انجام دادند؛ بالاتر از صبری که کردند؛ بالاتر از زحمتی که کشیدند و تحملی که کردند ما به اینها اجر خواهیم داد. هیچ حسنه ای بدون پاداش باقی نمی ماند هیچ کار حسنه و خیر انسان هدر رفته نیست. حتی اگر یک پدر و مادر یا همسر و فرزند بدی داری و او را  تحمل کردی و به وظائفت عمل کردی، نزد خدا اجر داری . وضعیت بانویی که در تمام عمرش حجاب را رعایت کرده و از این حجاب سختی و گرما دیده، اما تحمل کرده، با کسی که آزاد بوده و هر طوری دلش خواسته رفتار کرده، یکجور نیست. او اهل عذاب است و این بانو اهل پاداش الهی است. یعنی خداوند به بهترین وجه برای انسان جبران می‌کند. ممکن است یک نفر معصیت کار هم باشد، اما یک کاری را هم برای خدا بکند. یعنی نباید اینها را با هم قاطی کنیم. ممکن است کسی گناهکار باشد، اما برای خدا حجاب را رعایت بکند. دیگری ممکن است نماز هم نخواند، اما کار خیر بکند. کسی ممکن است کافر باشد، اما به امام حسین(علیه‌السلام) احترام بگذارد و در عزاداری امام حسین(علیه‌السلام) هم شرکت کند. این کار هر چند کاری است که از نظر ثوابها و پاداشهای ویژه مؤمنان و اهل بهشت ثوابی ندارد، اما عمل صالح است و اجر دارد و اجرش نزد خداوند است. یعنی هیچ کار خیری نزد خدا بی‌اجر نیست. به هین دلیل ما نباید آدمها را کاملا تاریک ببینیم. مثلاً اگر یک نفر از نظر ما بی‌ایمان، کافر و فاسق است، ممکن است خیلی کارهای خوبی هم انجام بدهد و خداوند تبارک و تعالی به خاطر آن کارهایش برایش اجر در نظر بگیرد پس خوب بودن، اهل خیر بودن و حسنه داشتن برای انسان غنیمت است. (وَ لَنَجْزِینَّ الَّذِینَ صَبَرُوا أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ ما کانُوا یعْمَلُونَ) اجر صابرین را خداوند بهتر از آنچه که انجام دادند به آنها عطا خواهد کرد. باید برای کسب «ثواب» حریص باشیم از آن جا که برزخی در پیش داریم که یک روز و دو روز و صد سال و هزار سال نیست و راه درازی را در پیش داریم، به توشه زیادی نیاز داریم. پس باید در کسب ثواب حریص باشیم. اگر می‌خواهی در آن فضا و اوضاع و قوانین عالم برزخ زندگی کنی، به نور و توشه احتیاج داری. این مسیر مهم و خطیر، شوخی نیست. پس هر چه انسان ثواب جمع کند، باز هم نیاز دارد و می‌ارزد که زحمت بکشد و ثواب جمع کند. به همین دلیل ‌فرمودند: از ثوابها نگذرید. باید بدانیم که در میان دو نفر که یکی به جمع ثواب حریص است و دیگری بی تفاوت است، فرق زیادی وجود دارد. یک نفر که انگشتر عقیق در دستش هست و می‌گوید چون سنت بوده و خدا گفته ثواب دارد.، این انگشتر عقیق را به دستم کردم و با خودم حملش می کنم و از آن مراقبت می کنم.  یا کسی می گوید قبل از نماز عطر زدم، قبل از نمازم مسواک زدم. این کارها را برای خدا انجام دادم. این آدم می داند که یک مسواک زدن، خیلی ثواب نماز را بالا می‌برد. اگر کسی این کارها در توانش باشد که انجام دهد و کوتاهی بکند، بسیار خسران می بیند. نباید آن افرادی که نسبت به این امور دقیق و حساس هستند را با یک چشم دیگر نگاه کنیم. این فرد، آدم زیرکی است و دارد برای برزخ خودش توشه جمع می‌کند. او آدم هوشیار و عاقلی است و می‌فهمد نظام آخرت یعنی چه. توصیه می کنم، کتاب شریف مرحوم صدوق به نام «ثواب الأعمال و عقاب الأعمال» را بخوانید تا ثوابها را بشناسید و بدانید چه کارهایی ثواب دارد. اینکه چه لباسی و چه رنگی بپوشد. جلوی آینه برود و همراه با شانه کردن مو، ذکر آن را هم بخواند، چه ثوابی برایش در نظر گرفته می شود. شما که داری وضو می‌گیری، دعای وضو را هم بخوان؛ صلواتش را  هم بفرستگ سوره «انا انزلنا» را هم بخوان؛ ثواب وضو جدا، دعایش جدا، ذکرش جدا، سوره‌اش جدا، صلواتش جدا. کسی که بیکار نشسته باید دهانش را بجنباند و ذکر بگوید که خیلی ثواب دارد. در اتوبوس یا در تاکسی هستی، در خانه مشغول کار دیگری هستی. این زبان را بجنبان و به کار بگیر. زبان ذاکر از عظیم‌ترین نعمت‌های الهی است. اگر کسی با تسبیحی که در دست دارد، صبح ها این ذکر را بگوید: «اَللّهُمَّ إنّی أصبَحتُ أسَبِحُکَ وَ أحَمِدُکَ وَ أحَلِلُکَ وَ أکَبِرُکَ وَ أمَجِدُکَ عَدَدَ ما عُدیلُ بِهِ سَبحَتی= خدایا من تو را تسبیح، تحمید، تحلیل، تکبیر و تمجید می کنم؛ به اندازه‌ای که تسبیحم را دارم می‌گردانم»، تا شب ذکر هم ‌نگوید، به او ثواب می‌دهند. چون با خدا قرارداد بسته که : خدایا من انگشتم را روی هر دانه ای که گذاشتم برایم ثواب بنویس. دارم با تو قرارداد می‌بندم به تعدادی که دستم روی تسبیح رفته ثواب داشته باشم. من به تو میگویم خدایا (أسبحک) تسبیحت می‌کنم (عَدَدَ ما عَدیلُ بِهِ سَبحَتی) به تعدادی که دارم تسبیحم را می‌گردانم. ببینید چقدر زیباست. یکی دیگر از این کارهای ابتدایی این است که وقتی می‌خواهی بخوابی به جای اینکه فکرهای ناصواب بکنی و فکرهای بد و نگران کننده داشته باشی، یک وضو بگیر و بعد در رختخواب بخواب و خدا را در رختخواب و آغوش خودت دعوت کن و با خدا حرف بزن و ذکر بگو. ببینید چقدر زیباست. اگر نمی توانی وضو بگیری، یک تیمم کن و بخواب. تا صبح این بنده خدا دارد خُرخُر می‌کند، اما برایش عبادت می‌نویسند. چون که این فرد با طهارت به رختخواب رفته است. در رختخواب ذکرهایت را بگو  و با خدا حرف بزن تا خوابت ببرد. آدم وقتی شب اول قبر به تاریکی و غربت و تنهایی وارد می شود. آن وقت می‌فهمد دست خالی بودن، تنها بودن، کم آوردن و کم داشتن یعنی چه. در آن جا آدم می‌بیند که هفت هشت روزی از مردنش گذشته و هیچ چیزی ندارد. می بیند که دستش در همان روزهای اول خالی شد و هر چه موجودی داشت تمام شد. به قول آن بنده خدا که مرده بود می‌گفت اگر شما می‌دانستید ما مُرده‌ها اینجا چه وضعیتی داریم، استخوانی که جلوی سگ می‌اندازید، به نیت ما این کار را می کردید تا به ما چیزی برسد. فقر آنجا  بسیار کشنده است؛ کم آوردن در آنجا دردناک است، امیرالمؤمنین(علیه السلام)  که تمام مسیر را رفته و روی قله آخرت ایستاده، به ما که داریم می آییم می‌گوید: «آه مِن قِلَۀِ الزّاد وَ طُولِ الطَّریق= آه از کمی توشه و طولانی بودن راه» . برای همین امیرالمؤمنین (علیه السلام) خودش بسیار آدم حریصی بود برای جمع کردن توشه. هیچ کس به اندازه حضرت علی(علیه السلام) کار اقتصادی و تولید ثروت نکرد. حضرت باغ و قنات ایجاد می کرد و  وقف می‌کرد و برای فقرا به عنوان صدقه و  باقیات صالحات می گذاشت، اگر آدم بداند آنجا چقدر کم می آورد، دائماً به کار مشغول می شود. مثلا یک جنین را ببینید. چطور جنین نُه ماه دائماً در کار است. اصلاً انگار استراحتی ندارد و تا لحظه تولد کار می‌کند.  به ما هم گفته شده مثل جنین در رحم مادر باشید. پر کار، پر تلاش و مشتاق ثواب. انسان نباید این امور را دست کم بگیرد، بلکه باید هم گناهان را هم بشناسیم و هم ثواب و عقاب اعمال را بخوانیم. آب به این زیبایی را خداوند آفریده، از این آب لذت ببر و  به عنوان این که کار خداست به آن نگاه کن. همین که به آن نگاه کنی، خدا برایت یک اجر عظیمی می‌نویسد. به یک گُل نگاه کن؛ به بچه‌ات نگاه کن؛ به همسرت نگاه کن؛ به پدر و مادرت به عنوان نعمتهای الهی نگاه کن؛ به هوایی که تنفس می‌کنی و همه نعمت های خدا را با توجه استفاده کن. اگر انسان این را بفهمد و حواسش باشد که خدایا من می‌فهمم و می‌بینم که تو داری با من چه کار می‌کنی، باید بگوید من از تو تشکر می‌کنم. یک موقع انسان سرش را روی مُهر می‌گذارد و می‌گوید «شکراً لله» یعنی خدایا من نماز را می‌فهمم. قبلا گفتیم کسی که بعد از نماز شکر الهی را به جا می آورد، چقدر در نزد خداوند اجر دارد. یعنی میگوید خدایا من می‌فهمم تو با من چه کار کردی و من را پیش خودت دعوت کردی و اجازه دادی تا با طهارت با زبان و قلبم اسم تو را بیاورم، به من اجازه دادی که در مقابل تو خم شوم. چه لطفی از این بالاتر.  به من اجازه دادی روی پای تو بیفتم. به من اجازه دادی تو را در آغوش بگیرم. خدایا من از تو تشکر می‌کنم. خدایا، به من اذن اذان و اقامه دادی.  به من اجازه صلوات فرستادن دادی. به من رغبت تسبیح گفتن دادی. فهم اینها هم اجر دارد.  نفهمی برخی در این است که وقتی از او می پرسند اوضاع چطور است، فقط بدی ها و تلخی ها و سختی های زندگی‌اش را می‌بیند، بدون این که برای اینها اجری ببیند. او نمی‌گوید خدا را شکر که تلخی و سختی دارم. چرا که اگر اینها نبود من چه چیزی را می‌خواستم با خودم در قبر ببرم. دردهایی که داریم، حسنه و زاد و توشه مسیر برزخی و ابدیمان است اذیت‌هایی که انسان می‌شود، برای انسان توشه است. من خودم به رفقا همین را می گویم. دوستان جانبازمان که یک موقع همدیگر را می‌بینیم و نوعاً حال آنها بدتر از من است، به آنها می گویم برای خودم هیچ چیزی سراغ ندارم و فقط فکر می‌کنم موقع مردن دردهایم به دردم می‌خورد. عبادت‌هایمان را که باید از آنها استغفار کنیم. کار خیری هم که نداریم. تقوا و ایمان درست و حسابی هم که نداشته ایم. فقط شاید همین درد به دردمان بخورد. پس درد خیلی خوب است و کمک می کند تا انسان اینقدر لجوج و عنود و کفور و ناسپاس نباشد. فردا می‌بینی در آن بدبختی‌های شب اول قبر به بعد، در تاریکی های برزخ اذیت هایی که شدی، همین دردها به دادت می‌رسند. همین‌ دردهایی که به خاطرش به سر خدا غرغر کردی؛ همان ها که به خاطرش رابطه‌ات را با خدا خراب کردی. می‌بینی همان دردها به کمکت می آید. این دردها ثروت خیلی زیادی برای انسان است، اذیت و آزار و فحشها و تحقیرهایی که شنیدی، غیبت هایی که از تو شده و آبرویی که از تو ریخته شده برایت اجر دارد. فرمولش را از امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) می‌گویم (الثَّوابُ بِالمَشَقَه= میزان ثواب به میزان سختی کار است هر چه سختی بالاتر ثوابش بیشتر). قاعده داده پس چرا از دست چیزهایی مانند پدر و مادر و اموری که انتخابش با ما نیست غرغر کنیم و نق بزنیم. مثلاً یک بیماری به من رسیده، ارثی هم هست. دارم اذیت می‌شوم این ثروت بزرگی است چرا ما نق‌اش را سر خدا بزنیم اذیت می‌شوی اما ساخته می‌شوی، پاک و بزرگ می‌شوی، یاد می‌گیری مثل خداوند غفور و بخشنده و رحیم باشی. روایتی را بخوانم ببینید چقدر زیباست امیر المؤمنین (علیه السلام) می‌فرماید: «شَیئان لا یُوذَنُ ثَوابَهُما العَفو وَ العَدل= دو چیز هستند که هم وزن آن‌ها چیزی نیست یکی بخشیدن دیگران یعنی عفو و دیگری عدل». همان دو فرمول بزرگی که آن مرد خدا به همه داده و دیگر بالاتر از این هم کسی حرفی نزده مرنج و مرنجان، نرنجیدن خیلی ثواب دارد و نرنجاندن هم همینطور. در روایت داریم کسی که به سختی قرآن یاد می‌گیرد ثوابش بیشتر از کسانی هستند که خوش حافظه هستند و زود یاد می‌گیرند. یک نفر که با زحمت قرآن خواندن و دین را یاد گرفته، این کار او خیلی اجر دارد. گاهی نداشتن های ما محصول کوتاهی ماست که آن یک بحث دیگر است. یک موقع هست کوتاهی نکرده اما مستأجر است. بقیه زیبا بودند، این فرد آن زیبایی را نداشته مثلاً  بقیه قدشان بلند بوده  و او کوتاه قد بوده و هزاران چیز دیگر، مطلق رنجها، سختی‌ها. اینکه انسان خودش را جایی پاستوریزه بکند که هیچ دردی به او نرسد و هیچ سختی نداشته باشد و مشارکت هم در درد دیگران نکند این فرد  خیلی راه به جایی نمی‌برد. (حَلاوَۀُ الدُّنیا مَرارَۀُ الآخِرَه= شیرینی دنیا تلخی آخرت را دارد). (وَ مَرارَۀُ الدُّنیا حَلاوَۀُ الآخِرَه= تلخی دنیا شیرینی آخرت را دارد).آن تلخی هایی که خودمان برای خودمان ایجاد نکرده ایم به خاطر رعایت حقوق الهی، به خاطر رعایت حقوق مردم، به احترام حقوق مردم، دست خودمان نبوده قضایی بوده به سرمان آمده و خودمان هم این را ایجاد نکردیم هر تلخی هر سختی برای انسان اجر دارد. خداوند می‌فرماید: در مملکت من به شما سخت گذشته و من امروز برای شما جبران می‌کنم. نگاه ما باید به سختی‌های زندگی به تلخی‌های زندگی باید عوض بشود. توضیح خواهم داد که بهشتیان و جهنمیان چگونه هستند، آنها که در دنیا برخوردار بودند در آن دنیا چه وضعیتی دارند. پس نگوییم خوش به حال کسی، ای کاش خوب نیست انسان بگوید و خوش به حال فلانی، هر چه خدا برای من رقم زده به نفع من رقم زده است.

مضطرب و بی‌تاب همیشه به خدا بدبین است که چرا خدا با من این کار را کرد؟ چرا خدا این بلا را سر ما می‌آورد؟ مثلاً در ماه رمضان دائماً غر می‌زند که چرا خدا این گرسنگی را قرار داده؟ در حالی که اگر به حکمت روزه پی ببرد، می‌فهمد که این روزه، تمرینی برای رشد اوست. آدم بی‌تاب به محض اینکه به مشکلی برمی‌خورد، بدبینی‌اش نسبت به خدا و خانواده آسمانی اش شروع می‌شود. این بدبینی باعث می‌شود که رفاقت و توکل به خدا را از دست بدهد و نتواند از خدا کمکی بگیرد. از دیگر مفاسد بی‌تابی و اضطراب، ادامه ندادن کارهای خوب است؛ چون اضطراب باعث می‌شود که انسان انگیزه ی کار خوب را از دست بدهد. مثلاً دانش آموزی که به ‌خاطر بالا بودن سطح اضطراب و نگرانی از امتحان کنکور باز می‌ماند، یا فردی که با داشتن روحیه ی بی‌تابی باعث می‌شود که ازدواج خوبی نداشته باشد و همسرش از او متنفر شود، یا شخصی که در کلاس ورزشی شرکت می‌کند، اما بعد از مدتی آن را رها می‌کند. پس فرد مضطرب به‌خاطر اضطرابش نمی‌تواند کارهای قشنگی را که شروع کرده به سرانجام برساند. حتی در مسائل معنوی هم بسیاری از فیوضات الهی را از دست می‌دهد. اضطراب و بی تابی باعث می‌شود که انسان قدرت پیشگیری از مشکلات را نداشته باشد و برای درمان هزینه زیادی بپردازد. مثلا فردی که مضطرب است در مسواک زدن تنبلی می‌کند، در نتیجه هزینه و وقت زیادی برای سلامتی دندان‌هایش صرف می‌کند. یا والدینی که در تربیت فرزندانش مهارت‌های لازم را یاد نمی‌گیرند، بعد از مدتی نمی‌توانند بچه‌ها را کنترل کنند. در حالی که اگر از روز اول تنبلی و بی‌حوصلگی نمی‌کردند و مهارت‌ها را یاد می‌گرفتند به دردسر نمی‌افتادند. بنابراین، برای درمان تمام بیماری جسمی یا روحی‌تان، با داشتن برنامه می‌توانید همه غم‌ها و غصه‌هایتان را به شادی و آرامش تبدیل کنید. آخرین اثر بی‌تابی این است که شخص مضطرب به مرور زمان عقاید و باورهای خود را از دست می دهد و به سمت بی ایمانی و کفر کشیده می شود. زیرا شیطان به فرد مضطرب راحت تر حمله کرده و همه باورهایش را از او می گیرد. اضطراب روح و روان انسان را تحت پوشش قرار می‌دهد و آسیب هایی به شخص می زند که عبارتند از: شخص مضطرب قدرت تصمیم‌گیری ندارد. ثبات رأی و نظر ندارد. در تصمیم‌ها شکست می‌خورد. به سمت تصمیمات بزرگ نمی‌رود و در رفتارش بی انضباط است. یکی از آثار بد اضطراب این است که فرد مضطرب مورد خشم خدا قرار می‌گیرد. خشم خدا یعنی دور شدن از خدا. وقتی مصائبی در زندگی انسان پیش می آید، در حقیقت ثواب و اجر و کفاره گناهان او محسوب می‌شود و مثل باشگاهی می ماند که برای رسیدن به مقام سختی و تمرین زیادی را به انسان تحمیل می کند. در باشگاهِ دنیا قرار است که انسان تشبه به اسماء الهی پیدا کند. پس اضطراب و بی‌تابی چرا؟! کسی که خودش را نمی‌شناسد و هدف زندگی‌اش را نمی‌داند، مشکلات و مصائب زندگی را دردسر و گرفتاری می‌بیند و چون حوصله «شدن»، دینداری و انجام واجبات را ندارد، پس به خدا هم نمی‌رسد. فرد مضطرب و بی‌قرار حوصله جلوگیری از آلودگی به گناه را ندارد. بنابراین، از خدا و خانواده آسمانی اش دور می‌شود. یعنی هیچ وقت نمی‌تواند به اهل‌بیت و امام زمان (علیه‌السلام) ملحق شود. چون نمی‌تواند سبک زندگی که براساس زندگی مادرمان حضرت زهرا (سلام‌الله‌علیها) و اهل‌بیت باشد، انتخاب کند. از این‌رو، ناخودآگاه از خدا دور می‌شود. شخص بی‌تاب در هر چیزی که برایش پیش می‌آید، متزلزل می‌شود. حتی در کوچکترین حادثه‌ای به هم می‌ریزد. امام صادق (علیه السلام) می‌فرمایند: «وَ الْجَزَعُ یُظْهِرُ ما فى بَواطِنِهِمْ مِنَ الظُّلْمَةِ وَ الْوَحْشَةِ[1]؛ بى‌تابى، ظلمت و ترس باطن آدمی را آشكار مى‌كند». انسان مضطرب در هر کاری تزلزل داشته و وزن ندارد و ثبات شخصیتی ندارد. مثل انتخاب ریاست جمهوری که خیلی از افراد برای رسیدن به این مقام، به راحتی به هم می‌ریزند و خودشان را به راحتی بدبخت و جهنمی می‌کنند. گاهی برای داشتن یک انگشتری، کیف، عینک و ... در حال غر زدن و اعتراض کردن است. چون ظرفیت ندارد، مضطرب و بی‌قرار است. یکی دیگر از مفاسد بی‌ثباتی، ضعف نفس است. آدمی که سر هر چیزی به هم می‌ریزد، نشان از ضعف نفس او دارد که در این صورت، ثواب آخرتی‌ و ابدی‌اش را از دست داده و در قیامت حسرت می خورد که چه چیزهائی را از دست داده است. امام حسن عسکری (علیه السلام) فرمودند: «خداوند هیچ بلائی برای مؤمن نمی‌فرستد مگر اینکه حتما آن بلا را هاله‌ای از نعمت احاطه کرده است». پس اگر در زندگی ات بلائی وجود دارد به ظاهر بد آن نگاه نکن. زیرا در این سختی گوهر و شادی بی‌نهایتی نهفته است که باید حواست باشد تا از دستش ندهی. بی‌تابی باعث می‌شود آدم‌های حسود و دشمنان‌تان شاد شوند. همچنین باعث آزار دادن هم نشینان انسان می شود و محبوبیت انسان را از بین می برد. مثل مادرانی که از دست نق و غرهای بچه‌های خود خسته می شوند. [1] . مجلسی، بحارالانوار، ج 71، ص90.